1948 жылғы алғашқы электрондық сақталатын бағдарламалық компьютер

Кіріспе

Бірінші электрондық сақталған бағдарламалық компьютер, 1948 жыл

Манчестер Бэби, сондай-ақ Шағын масштабты эксперименталды машина (SSEM) деп аталды, – алғашқы электрондық сақталған бағдарламалық компьютер. Ол Манчестер университетінде Фредерик С. Уильямс, Том Килберн және Джефф Тутилл құрастырды және 1948 жылдың 21 маусымында алғашқы бағдарламасын іске қосты. Бэби практикалық есептеу машинасы ретінде көзделмеген, бірақ Уильямс түтігі – алғашқы нағыз кездейсоқ кіру жады – үшін сынақ алаңы ретінде жасалған. Құрылғанынан 50 жыл өткен соң «кішкентай және қарапайым» деп сипатталған бұл машина қазіргі заманғы электрондық цифрлық компьютер үшін қажетті барлық элементтерді қамтитын алғашқы жұмыс істейтін құрал болды. Бэбидің 32 бит сөз ұзындығы және 32 сөздік жадысы (1 кибит, 1024 бит) болды. Ол мүмкіндігінше ең қарапайым сақталған бағдарламалық компьютер ретінде жасалғандықтан, аппараттық деңгейде жүзеге асырылған жалғыз арифметикалық операциялар – шегеру және теріске шығару болды; ал қалған арифметикалық операциялар бағдарламалық жасақтамада іске асырылды. Машина үшін жазылған үш бағдарламаның біріншісі 218-ден бастап төменгі кез келген бүтін санды тексеру арқылы 218-дің ең жоғары ортақ бөлгішін (262,144) есептеді. Бұл алгоритмді орындау үшін көп уақыт кетті – демек, компьютердің сенімділігін дәлелдеді, себебі бөлу делдалдың қайта-қайта шегерілуі арқылы іске асырылды. Бағдарлама 17 нұсқаудан тұрады және Бэби шамамен 3,5 миллион операцияны орындағаннан кейін (секундына 1100 нұсқаудың тиімді процессор жылдамдығымен) 131,072 дұрыс жауабына жету үшін шамамен 52 минут бойы жұмыс істеді. Конрад Цузенің Z3 – екілік сандық арифметикалық логикасы бар, бірақ Тьюринг машинасының шартты тармақталуы жоқ, әлемдегі алғашқы бағдарламаланатын, толық автоматты компьютер болды. 1941 жылдың 12 мамырында Z3 Берлиндегі Deutsche Versuchsanstalt für Luftfahrt («Авиация жөніндегі неміс зертханасы») ғалымдарының алдында сәтті таныстырылды. Z3 бағдарламасын сыртқы таспаға сақтады, бірақ ол электронды емес, электромеханикалық болды. Ең алғашқы электрондық есептеу құрылғылары – 1942 жылы сәтті сынақтан өткен Атанасов-Бери компьютері (ABC) және 1943 жылғы Колосс болды, бірақ екеуі де сақталған бағдарлама машиналары болған жоқ. ENIAC (1946) – электрондық және жалпы мақсаттағы алғашқы автоматты компьютер. Ол Тьюрингтік толық, шартты тармақталумен және көптеген мәселелерді шешу үшін бағдарламаланатын, бірақ оның бағдарламасы машинаның өзгермелі жады емес, жалғастырғыш сымдардағы коммутаторлардың күйінде сақталды және оны қайта бағдарламалауға бірнеше күн кетіп, бағдарламаны өзгертуге бірнеше күн уақыт қажет болды. Тьюринг және Цузе сияқты зерттеушілер компьютер жадында бағдарламаны және ол жұмыс істейтін деректерді сақтау идеясын зерттеді, ал математик Джон фон Нейман осы компьютер архитектурасын сипаттайтын кең таралған мақала жазды, ол бүгінгі таңға дейін барлық компьютерлерде қолданылады. Фон Нейман компьютерін құру бағдарламаны сақтауға арналған жады құрылғысының болуына байланысты болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде радар сигналдарының шуын жою мәселесі бойынша жұмыс істейтін зерттеушілер кідірту сызығының жадын жасады, оның алғашқы практикалық қолданысы – Дж. Преспер Эккерт жасаған сынап кідірту сызығы болды. Радарлық хабар таратушылар үнемі қысқа мерзімді радио энергия импульстарын жібереді, олардың шағылыстары CRT экранында көрсетіледі. Операторларды әдетте тек қозғалатын нысаналар қызықтыратындықтан, тұрақтанған объектілердің кез келген алаңдататын шағылыстарын сүзгілеу қажет болды. Сүзгілеу әрбір алынған импульсті алдыңғы импульспен салыстыру арқылы жүзеге асырылды және егер олар бірдей болса, екеуін де қабылдамай, тек қозғалатын объектілердің бейнелерін қамтитын сигнал қалдырылды. Әрбір алынған импульсті кейін салыстыру үшін сақтау үшін оны тарату желісі арқылы өткізді, оны жіберу импульстерінің арасындағы уақытқа дейін кешіктірді. 1945 жылдың қазан айында Тьюринг Ұлттық физикалық зертханаға (NPL) қосылды, сол кезде Өнімдер министрлігіндегі ғалымдар Ұлыбританияға машина көмегімен есептеулерді үйлестіру үшін Ұлттық математикалық зертхана қажет деген қорытындыға келді. NPL-де математика бөлімі құрылды, ал 1946 жылдың 19 ақпанында Алан Тьюринг автоматты есептеу машинасы (ACE) деп аталатын электрондық сақталған бағдарламалық компьютердің дизайнын сипаттайтын мақала ұсынды. Бұл – екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі жылдары сақталған бағдарламалық компьютер жасау мақсатында құрылған бірнеше жобалардың бірі болды. Сол кезде EDVAC Пенсильвания университетінің Мур электр инженерия мектебінде және EDSAC Кембридж университетінің математикалық зертханасында дамып жатты. NPL ACE сияқты машинаны салу тәжірибесі болмағандықтан, олар Бас поштаның (GPO) Доллис Хилл зерттеу зертханасындағы Томми Флауэрстің көмегіне жүгінді. Флауэрс, Колосс – әлемдегі алғашқы бағдарламаланатын электрондық компьютердің авторы, басқа жұмыстармен айналысып, жобаға қатыса алмады, бірақ оның командасы ACE үшін кейбір сынап кідірту сызықтарын жасады. Телекоммуникациялық зерттеу мекемесі (TRE) де көмек сұрады, сондай-ақ Кембридж университетінің математикалық зертханасындағы Морис Уилкс. NPL-ге жауапты үкіметтік департамент TRE жүргізіп жатқан барлық жұмыстардың арасында ACE-ге ең жоғары басымдық берілді. NPL-дің шешімі 1946 жылдың 22 қарашасында TRE физика бөлімінің бастығының, сондай-ақ TRE-ден келген Фредерик С. Уильямс пен А. М. Уттлидің зертханаға сапар шегуіне әкелді. Уильямс радар қолданбалары үшін ЭЛТ жадындағы жады құрылғысын жасаумен айналысқан TRE дамыту тобын басқарды, кідірту сызықтарына балама ретінде. Уильямс ACE-де жұмыс істеуге қол жеткізе алмады, өйткені ол Манчестер университетінде профессорлық қызметке қабылданған және оның көптеген схемалық техниктері Атомдық энергия департаментіне ауыстырылып жатқан еді. TRE Уильямстың басшылығымен университетке жұмыс істеу үшін шағын техниктер тобын жіберуге және Уттлимен TRE-де жұмыс істейтін тағы бір шағын топты қолдауға келісті.

The Manchester Baby, also called the Small Scale Experimental Machine (SSEM), was the first electronic stored program computer. It was built at the University of Manchester by Frederic C. Williams, Tom Kilburn, and Geoff Tootill, and ran its first program on 21 June 1948. The Baby was not intended to be a practical computing engine, but was instead designed as a testbed for the Williams tube, the first truly random access memory. Described as "small and primitive" 50 years after its creation, it was the first working machine to contain all the elements essential to a modern electronic digital computer. The Baby had a 32 bit word length and a memory of 32 words (1 kibibit, 1,024 bits). As it was designed to be the simplest possible stored program computer, the only arithmetic operations implemented in hardware were subtraction and negation; other arithmetic operations were implemented in software. The first of three programs written for the machine calculated the highest proper divisor of 218 (262,144), by testing every integer from 218 downwards. This algorithm would take a long time to execute—and so prove the computer's reliability, as division was implemented by repeated subtraction of the divisor. The program consisted of 17 instructions and ran for about 52 minutes before reaching the correct answer of 131,072, after the Baby had performed about 3.5 million operations (for an effective CPU speed of about 1100 instructions per second). Konrad Zuse's Z3 was the world's first working programmable, fully automatic computer, with binary digital arithmetic logic, but it lacked the conditional branching of a Turing machine. On 12 May 1941, the Z3 was successfully presented to an audience of scientists of the Deutsche Versuchsanstalt für Luftfahrt ("German Laboratory for Aviation") in Berlin. The Z3 stored its program on an external tape, but it was electromechanical rather than electronic. The earliest electronic computing devices were the Atanasoff–Berry computer (ABC), which was successfully tested in 1942, and the Colossus of 1943, but neither were stored program machines. The ENIAC (1946) was the first automatic computer that was both electronic and general purpose. It was Turing complete, with conditional branching, and programmable to solve a wide range of problems, but its program was held in the state of switches in patch cords, rather than machine changeable memory, and it could take several days to reprogram. Researchers such as Turing and Zuse investigated the idea of using the computer's memory to hold the program as well as the data it was working on, and it was mathematician John von Neumann who wrote a widely distributed paper describing that computer architecture, still used in almost all computers. The construction of a von Neumann computer depended on the availability of a suitable memory device on which to store the program. During the Second World War researchers working on the problem of removing the clutter from radar signals had developed a form of delay line memory, the first practical application of which was the mercury delay line, developed by J. Presper Eckert. Radar transmitters send out regular brief pulses of radio energy, the reflections from which are displayed on a CRT screen. As operators are usually interested only in moving targets, it was desirable to filter out any distracting reflections from stationary objects. The filtering was achieved by comparing each received pulse with the previous pulse, and rejecting both if they were identical, leaving a signal containing only the images of any moving objects. To store each received pulse for later comparison it was passed through a transmission line, delaying it by exactly the time between transmitted pulses. Turing joined the National Physical Laboratory (NPL) in October 1945, by which time scientists within the Ministry of Supply had concluded that Britain needed a National Mathematical Laboratory to co ordinate machine aided computation. A Mathematics Division was set up at the NPL, and on 19 February 1946 Alan Turing presented a paper outlining his design for an electronic stored program computer to be known as the Automatic Computing Engine (ACE). This was one of several projects set up in the years following the Second World War with the aim of constructing a stored program computer. At about the same time, EDVAC was under development at the University of Pennsylvania's Moore School of Electrical Engineering, and the University of Cambridge Mathematical Laboratory was working on EDSAC. The NPL did not have the expertise to build a machine like ACE, so they contacted Tommy Flowers at the General Post Office's (GPO) Dollis Hill Research Laboratory. Flowers, the designer of Colossus, the world's first programmable electronic computer, was committed elsewhere and was unable to take part in the project, although his team did build some mercury delay lines for ACE. The Telecommunications Research Establishment (TRE) was also approached for assistance, as was Maurice Wilkes at the University of Cambridge Mathematical Laboratory. The government department responsible for the NPL decided that, of all the work being carried out by the TRE on its behalf, ACE was to be given the top priority. NPL's decision led to a visit by the superintendent of the TRE's Physics Division on 22 November 1946, accompanied by Frederic C. Williams and A. M. Uttley, also from the TRE. Williams led a TRE development group working on CRT stores for radar applications, as an alternative to delay lines. Williams was not available to work on the ACE because he had already accepted a professorship at the University of Manchester, and most of his circuit technicians were in the process of being transferred to the Department of Atomic Energy. The TRE agreed to second a small number of technicians to work under Williams' direction at the university, and to support another small group working with Uttley at the TRE.

Уильямс-Килберн түтігі

Кейбір ерте компьютерлер, мысалы EDSAC, EDVAC дизайнынан шабыттанғандықтан, кейіннен сынаптық кідіру желісі жадын сәтті қолданғанмен, технологияның бірнеше кемшіліктері болды: ол ауыр, қымбат еді және деректерге тікелей қол жеткізуге мүмкіндік бермейтін. Сонымен қатар, деректер сынап бағанасы арқылы таралатын акустикалық толқындар түрінде сақталғандықтан, құрылғының температурасын өте мұқият бақылау қажет болды, себебі орта арқылы дыбыстың жылдамдығы температураға байланысты өзгереді. Уильямс Белл зертханасында радар сигналдарынан жердің эхосын жою үшін кідіру желісіне балама ретінде катодты сәулелі түтіктердің (CRT) тиімділігін көрсеткен тәжірибеге куә болды. TRE-де жұмыс істеген кезде, 1946 жылдың желтоқсанында Манчестер университетіне қосылмас бұрын, ол Том Килбернмен бірге стандартты CRT негізіндегі Уильямс түтігі немесе Уильямс-Килберн түтігі деп аталатын электрондық жадтың бір түрін жасады: алғашқы электрондық тікелей қолжетімділік цифрлық сақтау құрылғысы. Baby құрылғысының мақсаты – оның ішінде сақталған деректерді компьютерде пайдалануға жарамды жылдамдықпен сенімді түрде оқу және жазу арқылы оның практикалық сақтау құрылғысы екенін көрсету болды. Бинарлық цифрлық компьютерде пайдалану үшін түтік, әр жад орнында 0 және 1 бинарлық сандарына сәйкес келетін екі күйдің біреуін сақтауға қабілетті болуы керек еді. Ол CRT экранының кез келген нүктесінде сызық немесе нүкте бейнелеу арқылы туындайтын оң немесе теріс электр зарядын пайдаланды, бұл құбылыс екіншілік эмиссия деп аталады. Сызық оң зарядты, ал нүкте теріс зарядты тудырады, олардың екеуі де экран алдындағы детекторлық пластинамен қабылданады; теріс заряд 0-ді, ал оң заряд 1-ді білдіреді. Заряд шамамен 0,2 секунд ішінде тарап кетеді, бірақ ол детектормен алынған деректерден автоматты түрде жаңартылуы мүмкін. Baby-де қолданылған Уильямс түтігі CV1131 негізінде жасалған, ол коммерциялық түрде қолжетімді диаметрлі CRT, бірақ Mark I құрылғысында кішірек түтік, CV1097 қолданылды.

Although some early computers such as EDSAC, inspired by the design of EDVAC, later made successful use of mercury delay line memory, the technology had several drawbacks: it was heavy, it was expensive, and it did not allow data to be accessed randomly. In addition, because data was stored as a sequence of acoustic waves propagated through a mercury column, the device's temperature had to be very carefully controlled, as the velocity of sound through a medium varies with its temperature. Williams had seen an experiment at Bell Labs demonstrating the effectiveness of cathode ray tubes (CRT) as an alternative to the delay line for removing ground echoes from radar signals. While working at the TRE, shortly before he joined the University of Manchester in December 1946, he and Tom Kilburn had developed a form of electronic memory known as the Williams tube or Williams–Kilburn tube, based on a standard CRT: the first electronic random access digital storage device. The Baby was designed to show that it was a practical storage device by demonstrating that data held within it could be read and written reliably at a speed suitable for use in a computer. For use in a binary digital computer, the tube had to be capable of storing either one of two states at each of its memory locations, corresponding to the binary digits (bits) 0 and 1. It exploited the positive or negative electric charge generated by displaying either a dash or a dot at any position on the CRT screen, a phenomenon known as secondary emission. A dash generated a positive charge, and a dot a negative charge, either of which could be picked up by a detector plate in front of the screen; a negative charge represented 0, and a positive charge 1. The charge dissipated in about 0.2 seconds, but it could be automatically refreshed from the data picked up by the detector. The Williams tube used in Baby was based on the CV1131, a commercially available diameter CRT, but a smaller tube, the CV1097, was used in the Mark I.

Жобаның басталуы

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Блетчли Паркте кодтарды бұзу үшін Colossus компьютерін жасағаннан кейін Макс Ньюман Алан Тьюрингтің математикалық концепцияларын және Джон фон Нейман сипаттаған сақталған бағдарлама концепциясын біріктіретін компьютерді жасауға міндеттенді. 1945 жылы ол Манчестер университетінің таза математика кафедрасына тағайындалды; ол өзінің Colossus жобасындағы әріптестері Джек Гуд пен Дэвид Ристі Манчестерге бірге алып барды, және ол жерде олар Ф.С. Уильямсты жаңа компьютерлік жобаға "схема жасаушы" ретінде тартты, ол үшін ол Корольдік қоғамнан қаржы алды. Университеттің қолдауын алып, Корольдік қоғамнан қаржы жинап, математиктер мен инженерлердің бірінші сыныпты командасын құрастырған Ньюманның компьютер құрастыру жоспарының барлық элементтері енді дайын болды. Блетчли Паркте өте тиімді қолданған тәсілін пайдалана отырып, Ньюман өз адамдарын егжей-тегжейлі жұмысқа жіберді, ал өзі бұл істі ұйымдастыруға назар аударды. Тарихшы Дэвид Андерсон былай деді: "Университеттің қолдауын қамтамасыз етіп, Корольдік қоғамнан қаржы алған және математиктер мен инженерлердің бірінші сыныпты командасын жинаған Ньюман енді компьютер құрастыру жоспарының барлық элементтерін дайын болды. Блетчли Паркте тиімді қолданған тәсілін пайдалана отырып, Ньюман өз адамдарын егжей-тегжейлі жұмысқа жіберді, ал өзі күш-жігерді ұйымдастыруға көңіл бөлді." Гуд "тоқтату" нұсқауын қоспады, ал оның ұсынған шартты секіру нұсқауы "Сәбидің" (Baby) іске асырғанынан гөрі күрделі болды.

Даму және жобалау

Ньюман Baby немесе одан кейінгі Манчестер компьютерлерін әзірлеуде инженерлік рөл атқармаса да, ол жобаны қолдап, ынталы болды және оның құрылысына арналған соғыс артық қалдықтарын, соның ішінде GPO металл сөрелерін және Блетчлиден "екі толық Colossi материалынан" сатып алуды ұйымдастырды. 1948 жылдың маусым айында Baby құрылысы аяқталып, жұмыс істеді. Оның ұзындығы 5 метр, биіктігі 2 метр, салмағы шамамен 550 клапан (вакуум түтіктері) – 300 диод және 250 пентодтан тұрды, ал қуаттылығы 3500 ваттты құрады. Арифметикалық бөлім EF50 пентодалы клапандарды пайдаланып жасалды, олар соғыс кезінде кеңінен қолданылған. Baby бір Уильямс түтігін 32x32 биттік жад ұяшықтарын (RAM) қамтамасыз ету үшін, екіншісін 32 биттік аккумуляторды сақтау үшін, онда есептеулердің аралық нәтижелерін уақытша сақтауға болады, ал үшіншісі бағдарламаның ағымдағы нұсқауын және оның жадтағы мекенжайын сақтау үшін қолданды. Қалған үш түтіктің сақтау электроникасы жоқ төртінші CRT шығыс құрылғысы ретінде пайдаланылды, ол кез келген таңдалған жад түтігінің бит үлгісін көрсетуге қабілетті. 32 биттік RAM жад ұяшығының әрқайсысында бағдарламалық нұсқау немесе дерек болуы мүмкін. Бағдарламалық нұсқауда 0–12 биттер пайдаланылатын операндтың жад мекенжайын көрсетсе, 13–15 биттер орындалатын операцияны, мысалы, санды жадқа сақтауды анықтады; қалған 16 биті пайдаланылмады. Baby-дің бір операнды архитектурасы кез келген операцияның екінші операндысы жасырын болғанын білдірді: аккумулятор немесе бағдарламалық тізімдегіш (нұсқаулар мекенжайы); бағдарламалық нұсқаулар жадтағы деректердің мекенжайын ғана көрсетті. Компьютер жадындағы жад ұяшығын 360 микросекунд ішінде оқуға, жазуға немесе жаңартуға болады. Нұсқауды орындау жадтан жад ұяшығына қол жеткізуден төрт есе ұзаққа соқты, бұл секундқа шамамен 700 нұсқау орындау жылдамдығын қамтамасыз етті. Негізгі жад үнемі жаңартылып отыратын, бұл процесс 20 миллисекундқа созылды, өйткені Baby-дің 32 жад ұяшығының әрқайсысы оқылып, кейін бірінен соң бірі жаңартылып отыру керек еді. Baby теріс сандарды екілік толықтырғыш түрінде бейнеледі, бұл әлі де көптеген компьютерлерде қолданылады. Бұл бейнелеуде ең маңызды биттің мәні санның таңбасын көрсетеді; оң сандар сол орында нөлге, ал теріс сандар бірге ие. Осылайша, әр 32 биттік жад ұяшығында сақталатын сандардың диапазоны −231-ден +231-ге дейін (ондық: −2,147,483,648-ден +2,147,483,647 дейін) болды.

Although Newman played no engineering role in the development of the Baby, or any of the subsequent Manchester computers, he was generally supportive and enthusiastic about the project, and arranged for the acquisition of war surplus supplies for its construction, including GPO metal racks and " the material of two complete Colossi" from Bletchley. By June 1948 the Baby had been built and was working. It was 17 feet (5 m) in length, 7 feet (2 m) tall, and weighed almost The machine contained 550 valves (vacuum tubes)—300 diodes and 250 pentodes—and had a power consumption of 3500 watts. The arithmetic unit was built using EF50 pentode valves, which had been widely used during wartime. The Baby used one Williams tube to provide 32 by 32 bit words of random access memory (RAM), a second to hold a 32 bit accumulator in which the intermediate results of a calculation could be stored temporarily, and a third to hold the current program instruction along with its address in memory. A fourth CRT, without the storage electronics of the other three, was used as the output device, able to display the bit pattern of any selected storage tube. Each 32 bit word of RAM could contain either a program instruction or data. In a program instruction, bits 0–12 represented the memory address of the operand to be used, and bits 13–15 specified the operation to be executed, such as storing a number in memory; the remaining 16 bits were unused. The Baby's 0 operand instruction set|single operand architecture meant that the second operand of any operation was implicit: the accumulator or the program counter (instruction address); program instructions specified only the address of the data in memory. A word in the computer's memory could be read, written, or refreshed, in 360 microseconds. An instruction took four times as long to execute as accessing a word from memory, giving an instruction execution rate of about 700 per second. The main store was refreshed continuously, a process that took 20 milliseconds to complete, as each of the Baby's 32 words had to be read and then refreshed in sequence. The Baby represented negative numbers using two's complement, as most computers still do. In that representation, the value of the most significant bit denotes the sign of a number; positive numbers have a zero in that position and negative numbers a one. Thus, the range of numbers that could be held in each 32 bit word was −231 to +231 − 1 (decimal: −2,147,483,648 to +2,147,483,647).

Алғашқы бағдарламалар

Компьютер үшін үш бағдарлама жазылды. Бірінші бағдарлама, 17 нұсқаудан тұратын, Килберн жазды және, белгілі болғанша, алғаш рет 1948 жылдың 21 маусымында іске қосылды. Ол 218 (262,144) санының ең үлкен дұрыс бөлгішін табу үшін жасалды, мұнда 218-ден 1-ге дейінгі әрбір бүтін сан тексерілді. Бөлу амалы бөлгішті қайталап шегеру арқылы іске асырылды. "Бейби" бағдарламасы жауапты табу үшін 3,5 миллион операция және 52 минут жұмсады (131,072). Бағдарлама 17 нұсқау сөзіне қосымша 8 жұмыс жады сөзін пайдаланды, бағдарламаның жалпы көлемі 25 сөзді құрады. Келесі айда Джефф Тютилл бағдарламаның өңделген нұсқасын жазды, ал шілде айының ортасында Алан Тьюринг – 1948 жылдың қыркүйегінде Манчестер университетінің математика факультетінде оқырман қызметіне тағайындалған – ұзақ бөлуді жүзеге асыру үшін үшінші бағдарламаны ұсынды. Ол кезде Тьюринг университеттегі Есептеу машиналары зертханасының директорының орынбасары лауазымына тағайындалған еді, бірақ зертхана 1951 жылға дейін физикалық жағынан құрылмады.

Кейінгі дамуы

Уильямс пен Килберн 1948 жылдың қыркүйек айында «Жаратылыс» журналына жолдаған хатында «Сәби» машинасы туралы хабарлады. Машинаның сәтті демонстрациясы 1948 жылдың тамызында жұмысы басталган, Манчестер Марк 1 деп аталған, көп нәрсеге қолданылатын, практикалықрақ компьютердің құрылысына әкелді. Бірінші нұсқасы 1949 жылдың сәуірінде іске қосылды, және ол тікелей Ferranti Mark 1 машинасының жасалуына себеп болды, ол әлемдегі алғашқы коммерциялық мақсаттағы, көп нәрсеге қолданылатын компьютер еді. 2008 жылы Манчестер университетінде машинаның түпнұсқа панорамалық суреті табылды. 1948 жылдың 15 желтоқсанында зерттеуші студент Алек Робинсон түсірген бұл сурет 1949 жылдың маусымында «The Illustrated London News» басылымында жарияланды.