Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дэвид Блэкборн либералдардың католик шіркеуіне жасаған шабуылдары "либералдар күткеннен кері саяси мұра қалдырды. Олардың Бисмаркқа қарыз болуына себеп болды; сондай-ақ Германиядағы саяси католицизмнің нығаюына көмектесті".
David Blackbourn says the liberal attacks on the Catholic Church "left a political legacy that was the opposite of what liberals wanted. It made them beholden to Bismarck; and helped consolidate political Catholicism in Germany".
Үлкен бизнестің одақтастары
1905 жылы Эрнст Бассерман Ұлттық либералдық партияның төрағасы болды. Ол төраға Йоханнес фон Микельден кейін келді. Ұлттық либералдар ірі бизнестің мүдделерімен тығыз байланысты болды, қуатты өнеркәсіпшілердің қолдау топтарымен, сондай-ақ Пангерман лигасы сияқты империалистік және ұлтшыл ұйымдармен берік қарым-қатынас орнатты. Әлеуметтік демократтардың күшейіп келе жатқан ықпалынан алаңдап, партия біртіндеп консервативтеніп, бірақ көбінесе сол жақтағы оппозициялық либералдармен байланысты нығайтуға ұмтылған либералдық қанат пен консерваторлар мен императорлық үкіметпен жақын қарым-қатынасты қолдаған, протекционистік саясатты жақтаған оң қанаттың арасында екіге бөлінді.
In 1905, Ernst Bassermann became chairman of National Liberal Party. He followed chairman Johannes von Miquel. The National Liberals came to be closely associated with the interests of big business, maintaining strong relations with mighty industrialist advocacy groups as well as with imperialist and nationalist associations like the Pan German League. Increasingly threatened by the growing strength of the Social Democrats, the party gradually became more conservative, although it was generally split between a more liberal wing that sought to strengthen ties with the dissident liberals to their left and a right wing that came to support more protectionist policies and close relations with the Conservatives and the imperial government.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ұлттық либеральдардың көпшілігі, оның ішінде сол қанаттың жетекшілері Густав Стресман сияқты тұлғалар, империялық үкіметтің экспансиялық мақсаттарын ынтамен қолдады, бірақ сонымен қатар ішкі реформалар қажет екенін де айтты. Соғыстан кейін партия тарап кетті. Стресман партияның басым бөлігін, оның ішінде көптеген орташа және консервативті элементтерін консервативті-либералды Неміс халық партиясына біріктірді. Оның сол қанаты солшыл-либералды Прогрессивті халық партиясымен бірігіп, Германияның Демократиялық партиясын құрды. Ұлттық либеральдардың оң қанаты Германияның Ұлттық халық партиясына қосылды.
During World War I, most of the National Liberals, including such leaders of their left wing as Gustav Stresemann, avidly supported the expansionist goals of the imperial government, although they also called for reform at home. Following the war, the party broke up. Stresemann led the main body of the party, including most of its moderate and conservative elements, into the conservative liberal German People's Party. Its left wing merged with the left liberal Progressive People's Party to form the German Democratic Party. The far right wing of the National Liberals joined the German National People's Party.
Сайлау нәтижелері
+ Рейхстаг Күні Дауыс саны Орын саны Позиция Мөлшері № % ± пп № ± Ақпан 1867 753,758 20.19 Жаңа Жаңа Жаңа Тамыз 1867 414,043 18.02 2.17 2 1 1868 Zollparlament Белгісіз Белгісіз Белгісіз 24 1 1871 1,125,942 28.97 Белгісіз 13 1 1874 1,394,250 26.86 2.11 30 1 1877 1,440,266 26.67 0.19 20 1 1878 1,291,161 22.41 4.26 30 1 1881 617,752 12.12 10.29 52 5 1884 987,355 17.44 5.32 5 4 1887 1,651,288 21.90 4.46 48 1 1890 1,130,842 15.64 6.26 60 4 1893 943,410 12.29 3.35 13 3 1898 997,147 12.86 0.57 3 4 1903 1,301,473 13.71 0.85 2 4 1907 1,666,705 14.80 1.09 6 3 1912 1,651,115 13.53 1.27 11 3