Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
P типті астероидтер – альбедосы төмен және ерекше белгілері жоқ қызыл түсті спектрге ие астероидтер. Олардың құрамы органикалық заттарға қаныққан силикаттар, көміртек және сусыз силикаттардан тұрады, сонымен қатар ішінде су мұзы болуы мүмкін. P типті астероидтер астероид белдеуінің сыртқы бөлігінде және одан тыс аймақтарда табылады. Классификацияға байланысты, шамамен 33 P типті астероид белгілі.
P type asteroids are asteroids that have low albedo and a featureless reddish spectrum. It has been suggested that they have a composition of organic rich silicates, carbon and anhydrous silicates, possibly with water ice in their interior. P type asteroids are found in the outer asteroid belt and beyond. There are about 33 known P type asteroids, depending on the classification,
Таксономия
Астероидтар таксономиясының алғашқы жүйесі 1975 жылы Дэвид Дж. Толеннің докторлық диссертациялық жұмысы негізінде құрылды. Бұл жүйе 110 астероидтің байқауларына негізделген. U типінің жіктемесі, C және S типтеріне жатпайтын, ерекше спектрлері бар астероидтерді сипаттау үшін қолданылды, яғни олар әртүрлі класс ретінде қарастырылды. 1976 жылы, орташа альбедо деңгейіне ие кейбір U типі астероидтері M типі деп белгіленді. 1981 жылға таман, M типі астероидтарының бір тармағы пайда болды, ол M типінен ажыратылмаған спектрлері бар, бірақ M типіне сәйкес келмейтін төмен альбедоға ие кіші планеталарға қатысты. Бұлар бастапқыда X типі деп аталды, содан кейін DM (қара М) немесе PM (псевдо М) типтері деп белгіленді, ал кейіннен P типі астероидтері ретінде жеке жіктеме алды (мұнда P – «псевдо М» дегенді білдіреді). P типі астероидтерінің шағылысу спектрлерін 31% CI және 49% CM тобына жататын көміртекті хондрит метеориттерінің, сондай-ақ 20% Тагиш көлі метеориттерінің қосылысы арқылы, жылулық метаморфизм және ғарыштық әсерлерге ұшырағаннан кейін қайта жаңғыртуға болады. Қазірге дейін жақсы сипатталған жалғыз екі P типі астероидінің – 87 Сильвия мен 107 Камилланың тығыздығы төмен, тіпті C типі астероидтарынан да төмен – 1,3-ке тең. Бұл олардың құрамы туралы қандай мәлімет береді, әзірге белгісіз. Сильвия мен Камилланың да серіктері бар және олардың бұзылған болуына қатысты белгілер анықталды, бірақ олардың массасы да өте зор, килограммнан асады, сондықтан олардың тығыздығына әсер ететін ішкі кеңістіктері көп болмауы мүмкін. Күннен 2,6 АЕ қашықтықта орналасқан астероидтар белдеуінің сыртқы бөлігін төмен альбедолы C, D және P типтеріндегі астероидтар басып алады. Бұл бастапқы астероидтар, олардың құрамындағы материалдар сұйық судың әсерінен химиялық өзгерістерге ұшыраған болуы мүмкін. Қазірге дейін 33 P типі астероиді белгілі. Сонымен қатар, P типі астероидтері сыртқы астероид белдеуінде және одан тыс жерлерде де кездеседі деп есептеледі. P типі астероидтерінің таралуы орбиталық қашықтығы 4 АЕ болатын жерде ең жоғары деңгейге жетеді.
An early system of asteroid taxonomy was established in 1975 from the doctoral thesis work of David J. Tholen. This was based upon observations of a group of 110 asteroids. The U type classification was used as a miscellaneous class for asteroids with unusual spectra that did not fit into the C and S type asteroid classifications. In 1976, some of these U type asteroids with unusual moderate albedo levels were labeled as M type. Around 1981, an offshoot of the M type asteroid branch appeared for minor planets that have spectra that are indistinguishable from M type, but that also have low albedo not consistent with the M type. These were initially labeled X type asteroids, then type DM (dark M) or PM (pseudo M), before acquiring their own unique classification as P type asteroids (where the P indicates "pseudo M"). The reflectance spectra of P type asteroids can be reproduced through a combination of 31% CI and 49% CM groups of carbonaceous chondrite meteorites, plus 20% Tagish lake meteorites, after undergoing thermal metamorphism and space weathering. The density of the only two well characterized P type asteroids, 87 Sylvia and 107 Camilla P type asteroids appears to be low, at 1.3 – lower even than C type asteroids. It is not clear what this tells us about their compositions. Both Sylvia and Camilla have moons and indications that they have been be disrupted, but they are also quite massive, at over kg, and so are unlikely to have much internal porosity affecting their densities. The outer part of the main asteroid belt beyond 2.6 AU from the Sun is dominated by low albedo C, D and P type asteroids. These are primitive asteroids that may have had their materials chemically altered by liquid water. There are 33 known P type asteroids. In addition to this, P type asteroids are thought to be found in the outer asteroid belt and beyond. The distribution of P type asteroids peaks at an orbital distance of 4 AU.