Онтарио консервативтерінің көшбасшылық сайлауы: Евес кетісі және Торридің жеңісі
2004 Progressive Conservative Party of Ontario leadership election
Онторио консервативтік партиясының бұрынғы басшысы Эрни Ивс 2004 жылы қызметтен кетуін жариялады. Жаңа басшы сайлауы қыркүйекте өтті. Саяси жаңалықтар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
2004 жылғы 23 қаңтарда Онтарионың прогрессивті консервативтік партиясының басшысы Эрни Ивс 2004 жылдың күзінен бұрын басшылық лауазымынан кету ниетін жариялады. Ивс 2002 жылы партия ішінде өткен басшы сайлауында партия басшысы болып сайланды және Онтарионың премьер-министрі болды. Ол партияны 2003 жылғы провинциялық сайлауда жеңіліске ұшыратты. Онтарио консервативтік партиясының Конституциясына сәйкес, Ивс партияның атқару комитетіне ресми өтініш бергенге дейін басшы сайлауын тағайындау мүмкін болмады. Ол бұл өтінішті маусым айына дейін бермеді, ал бірнеше күннен кейін, 13 маусымда партияның атқару комитеті 2004 жылғы 18 қыркүйекте басшы сайлауын жариялады. Басшылыққа түскен дауыс берудің екінші турында Джон Тори шамамен 54% дауыспен жеңіске жетті.
On January 23, 2004, the Progressive Conservative Party of Ontario leader Ernie Eves announced his intention to step down as leader before the fall of 2004. Eves was elected party leader in the party's 2002 leadership election, and became Premier of Ontario. He led the party to defeat in the 2003 provincial election. Under the Ontario PC Party Constitution, a leadership election could not be called until Eves submitted a formal request to the Party Executive. He did not do so until June, and a few days later, on June 13, the Party Executive called a leadership election for September 18, 2004. The leadership vote was won by John Tory with approximately 54% of the vote on the second ballot.
Кандидаттар
Джим Флаэрти Майк Харрис үкіметінде провинциялық қаржы министрі, ал Ивстің кәсіпкерлік, мүмкіндік және инновациялар министрі болды. 2002 жылғы көшбасшылық сайлауда ол Ивстен кейін екінші орынды алды. Флаэрти әлеуметтік консерватор болды, оның 2002 жылғы сайлау кампаниясы заң мен тәртіпке және неоконсервативті мәселелерге бағытталған. Фрэнк Клис Харрис үкіметінде бас үкіметтік ұйымдастырушы, ал Ивс үкіметінде туризм және көлік министрі болды. Оның кампаниясы Харрис-Ивс үкіметін сайланбаған кеңесшілерге сүйенгені үшін сынады және партияны қарапайым халыққа қайтаруға уәде берді. Сондай-ақ ол денсаулық сақтау реформасын, әсіресе, мүмкіндігі барлар үшін жеке медициналық қызметтерді енгізуді қолдады. Джон Тори 1971 жылдан 1985 жылға дейін Онтарионың премьер-министрі болған Билл Дэвистің бас хатшысы болды. Тори Rogers Cablesystems компаниясының бас директоры қызметін атқарды. 2003 жылғы Торонто қалалық сайлауында ол күшті кампания жүргізді. Оның кампаниясы саяси орталыққа көбірек бейімделді және консервативті көзқарастағы сайлаушыларды қызықтырды.
Jim Flaherty was the provincial Minister of Finance under Mike Harris, and Eves' Minister of Enterprise, Opportunity and Innovation. He was the runner up to Eves in the 2002 leadership election. Flaherty was a social conservative, whose 2002 campaign focused on law and order and neo conservative wedge issues. Frank Klees was the Chief Government Whip in the Harris government, and Minister of Tourism and of Transportation in the Eves government. His campaign criticized the Harris Eves government for its reliance on unelected advisors, and promised to return the party to the grassroots. He also argued for health care reform, particularly the introduction of private health care for those who can afford it. John Tory was principal secretary to Bill Davis, who was Premier of Ontario from 1971 to 1985. Tory had been the CEO of Rogers Cablesystems. He ran a strong campaign for Mayor of Toronto in the 2003 civic election. His campaign leaned more to the political centre and appealed to Red Tories.
Үмітке қатыспаған ықтимал кандидаттар
Элизабет Витмер 1990 жылдан бері Уотерлоо, Онтарио провинциясының Парламент мүшесі (МПП) болып табылады. Ол Майк Харрис үкіметінде Денсаулық сақтау министрі, содан кейін Қоршаған орта министрі, ал Эрни Ивс үкіметінде Білім министрі және Вице-премьер болып қызмет етті. Витмер 2002 жылы Эрни Ивстің сайлануына үміткер болды. Ол 2004 жылғы жарысқа қатысуды қарастырған, бірақ Джон Ториді қолдауға шешім қабылдады. 1995 жылдан бері Непианнан МПП болып табылатын Джон Бэрдтың да мүмкін үміткер ретінде аты айтылды, бірақ ол Джим Флаэртиді қолдауды жөн көрді. 1985 жылдан бері Онтариодағы Берлингтоннан сайланған Тори партиясының депутаты, Харрис және Ивс үкіметтерінде Туризм, азаматтық және зейнеткерлер министрі болған Кэм Джексон да үміткер болу мүмкіндігін қарастырған, бірақ Джон Ториді қолдауға шешім қабылдады.
Elizabeth Witmer has been a Waterloo, Ontario Member of Provincial Parliament (MPP) since 1990. She served as Minister of Health and then Minister of the Environment under Mike Harris, and Minister of Education and Deputy Premier under Ernie Eves. Witmer was a candidate in the 2002 race that selected Eves. She had considered running in the 2004 race, but decided to endorse John Tory instead. John Baird, MPP for Nepean since 1995, was mentioned as a possible candidate, but decided to support Jim Flaherty. Cam Jackson, a Tory MPP since 1985 from Burlington, Ontario and variously Minister of Tourism, Citizenship and Seniors in the Harris and Eves governments, was rumoured to be considering a run, but decided to endorse John Tory.
Талқылау
Үш үміткердің алғашқы дебаты 26 шілдеде Оттавада өтті. Екінші дебат 17 тамызда Садбериде болды. Соңғы дебат 30 тамызда Онтарионың Лондон қаласында өткізілді. Үшінші дебат өте шағын болса, алғашқы екеуі Флаэрти мен Тори арасындағы қақтығыстармен ерекшеленді, себебі Флаэрти өзінің қарсыласын нағыз консерватор емес деп айыптады, сондай-ақ ол халықтан алшақ және элиталық екенін мәлімдеді. 17 қыркүйекте Торонтода өткен съезде үміткерлердің соңғы сөздері айтылды. Флаэрти өзінің туған қаласы Уитбиде сөз сөйлеп, оны съезге тікелей эфирде таратуға бейімделді. Бұл "әрекетсіздік" және апатты Магна бюджетін еске түсіретін, сондай-ақ Торонтоға деген жағымсыз көзқарасты көрсететін сынға ұшырады. Флаэртидің бұл шешіміне сын айтушылар оның сөзінің мазмұнын басып тастады.
The first of three candidates' debates occurred in Ottawa on July 26. The second debate occurred in Sudbury on August 17. The final debate was held in London, Ontario on August 30. While the third debate was a restrained affair the first two were marked by clashes between Flaherty and Tory as Flaherty accused his rival of not being a real conservative and being out of touch and elitist. Final candidate speeches were made at the convention in Toronto on September 17. Flaherty made the unusual decision to deliver his speech in his home town of Whitby and have it broadcast live to the convention. This was criticized as being "gimmicky" and reminiscent of the disastrous Magna budget and as demonstrating a hostility to Toronto. The criticisms of Flaherty's decision overshadowed the contents of his speech.
Мәселелер
Флаэртидің науқаны қолданыстағы көшбасшы Эрни Ивсті "Ақыл-ойы дұрыс революциясынан" бас тартқаны үшін қатты сынға алды және Майк Харрис саясатына оралуды жақтады. Әлеуметтік консерватор саналған Флаэрти партияны әлеуметтік мәселелерде оңшыл бағытқа бұруға ниетті болды, бірақ науқан барысында мұндай мәселелерді көтеріспеді. Джон Торидің науқаны Билл Дэвис басшылығымен партияның жетістіктеріне сілтеме жасады және Онтарио халқы бөліну мен қарама-қайшылықтан шаршады, партияның табысқа жетуі үшін орташа бағыт қажет екенін айтты. Бұрынғы Торонто мэрінің үміткері Тори қалалық мәселелердің маңыздылығын атап өтті және Онтарионың ең ірі қаласының тұрғындарына үндеді, себебі 2003 жылғы провинциялық сайлауда осы қала консерваторларды қолдамаған. Ол сондай-ақ, бәсекелестері жақтаған Онтарионың Арақақылықты бақылау кеңесі сияқты мемлекеттік корпорацияларды жекешелендіруге қарсы болды. Клис партияның Харрис пен Ивс жылдары сайланбаған кеңесшілердің ықпалында болғанын, партия мүшелерін ғана емес, сонымен қатар қанағаттанбаған депутаттарды да шеттетуге ұшырағанын айтып, бастамашыл кандидат ретінде қатысты. Клис "Ақыл-ойы дұрыс революциясының" қорғаушысы ретінде бақ сынады, бірақ Флаэртиден айырмашылығы, ол әлеуметтік консерватор ретінде танылмады. Ол медициналық сақтандыру ішінде "екі деңгейлі" жүйе мен жекешелендіруді қолдаған жалғыз үміткер болды.
Flaherty's campaign was strongly critical of outgoing leader Ernie Eves accusing him of abandoning the "Common Sense Revolution" and arguing for a return to the policies of Mike Harris. A social conservative, Flaherty was perceived to be in favour of taking the party into a more right wing direction on social issues but said little of this during the actual campaign. John Tory's campaign hearkened back to the party's success under Bill Davis and argued that Ontarians were tired of divisiveness and polarization and that a more moderate direction was needed if the party was to succeed. Tory, a former candidate for Mayor of Toronto, also emphasised the importance of urban issues and appealing to residents of Ontario's largest city which had shut the Tories out in the 2003 provincial election. He also argued against the privatization of crown corporations such as the Liquor Control Board of Ontario, which had been advocated by his rivals. Klees ran as a grassroots candidate, arguing that the party had been the captive of unelected backroom consultants during the Harris and Eves years and had cut off not only party members but backbench MPPs. Klees ran as a defender of the Common Sense Revolution but, unlike Flaherty, was not seen as a social conservative. He was the only candidate to argue in favour of "two tier" health care and privatization within medicare.
Процесс
Онтарионың прогрессивті консерваторлары Канаданың консервативтік партиясы басшылығын сайлауда қолданатын жүйеге ұқсас жүйе қолданады. Әрбір облыстық сайлау округінің 100-ге дейін сайлау дауысы бар, олар партия мүшелерінің округ ішінде берген дауыстарына пропорционалды түрде бөлінеді. Бұл толығымен "бір мүше – бір дауыс" жүйесі емес, себебі әрбір округтің салмағы шамалы тең болады. (Дауыс беруге құқылы партия мүшелерінің саны 100-ден аз округтерге әрбір дауыс беруші мүшеге бір сайлау дауысы беріледі; 100 немесе одан көп дауыс беруші партия мүшелері бар округтерге 100 сайлау дауысы беріледі.) Бұл жүйе провинция бойынша қолдау тауып, көптеген округтерде жеңіске жететін кандидаттарды ынталандыруға арналған. Бұл партияның жалпы сайлауда жеңіске жетуі үшін қажетті жағдайды қайталайды, бірақ Вестминстер жүйесіндегі сайлаудың "бірінші келген жеңеді" принципінен айырмашылығы бар. Партия сайлаушылар өз таңдауларын ретімен жазатын басымдық дауыс бюллетенін пайдаланады. Егер ешбір кандидат сайлау дауысының көпшілігін алмаса, үшінші орындағы кандидат іріктелмейді, ал оның дауыстары екінші таңдау бойынша қайта бөлінеді. Мүшелер тек 18 қыркүйекте жеке келіп дауыс бере алатын, немесе 13 қыркүйектегі алдын ала дауыс беруде, немесе сенімхат бойынша қатыса алатын. Поштамен, телефон арқылы және интернет арқылы дауыс беруге рұқсат жоқ. 2004 жылдың 7 тамызында сағат 18:00-ге дейін партияның жақсы тұрған мүшелері ғана дауыс беруге құқылы болды. Партия мәліметінше, 61 104 дауыс беруге құқылы адам болған, олардың 25 323-і ғана дауыс беріп, 41,4% құрады. Партия президенті Блэр МакКреди кандидаттардың шығындары 1 миллион доллармен шектелетінін хабарлады, бұл соңғы басшылық сайысында рұқсат етілген 1,5 миллион доллардан кем. Басшылық сайлауды бейтарап Басшылық сайлау комитеті жүргізді, оның төрағасы МакКреди, тең төрағасы – МПП Джулия Мунро болды. Бас сайлау комиссары Том Барлоу еді. Төрт бас сайлау комиссарының орынбасары: Джанет Карвардин, Барбара Ковисон, Мурна Далтон және Аллан Уильямс.
The Ontario Progressive Conservatives use a system similar to that used by the federal Conservative Party of Canada in its leadership election. Each provincial riding association has up to 100 Electoral Votes that will be allocated among the candidates by proportional representation according to the votes cast by party members within the riding. This is not a pure "one member one vote" system since each riding generally has equal weight. (Ridings with fewer than 100 voting party members are allocated one Electoral Vote per voting member; ridings with 100 or more voting party members are allocated 100 Electoral Votes.) This system is designed to favour candidates who can win support across the province and win in a majority of ridings. This replicates what is necessary for a party to win a general election though without the "first past the post" feature of elections under the Westminster system. The party will use a preferential ballot on which voters rank their choices. If no candidate wins a majority of Electoral Votes, then the third place candidate is eliminated, and his votes are redistributed according to second choice rankings. Members could only vote in person on September 18, or at the September 13 advance poll, or by proxy. Mail in, phone in and Internet voting are not permitted. Only party members in good standing as of 6:00 p. m., EDT, August 7, 2004, were eligible to vote. According to the party, there were 61,104 eligible voters, only 25,323 of whom cast ballots for a turnout of 41.4%. Party president Blair McCreadie announced that candidates would be under a spending cap of $1 million, which is less than the $1.5 million permitted in the last leadership contest. The leadership election was administered by an impartial Leadership Election Committee chaired by McCreadie and co chaired by MPP Julia Munro. The Chief Election Officer was Tom Barlow. There were four Deputy Chief Election Officers: Janet Carwardine, Barbara Cowieson, Murna Dalton and Allan Williams.
Нәтиже
Дауыс беру сағат 9-дан 14-ке дейін өтті. Бірінші раундтың нәтижелері кешкі сағат 8-ден кейін жарияланды. Екінші раундтың нәтижелері кешкі сағат 23:30-дан кейін жарияланды.
Voting took place from 9 am to 2 pm. The first ballot results were announced shortly after 8 pm. The second ballot results were announced shortly after 11:30 pm.