Кіріспе

Синклер Макнайт Стивенс (11 ақпан 1927 – 30 қараша 2016) – канадтық саяхатшы, заңгер, кәсіпкер және министр.

Ерте өмір

Ол Эсквисинг қалашығында (қазіргі Онтарионың Холтон Хиллз қаласының бір бөлігі) Солтүстік Ирландиядан келген иммигранттар Роберт Мюррей Стивенс пен Анна Бейли Макнайттың үшінші баласы ретінде дүниеге келді. Кейін отбасы Онтарионың Клейнбург қаласының жанына көшті. Ол Вестон колледждік институтында, содан кейін 1950 жылы Батыс Онтарио университетінде оқыды. Студенттік газетте және үлгілік парламентте белсенді қатысты. Ол Озгуд Холл заң мектебіне түсті, онда болашақ әйелі және сыныптасы Норин Мэри Тереза Шарлебоамен танысты. Норин олардың тобындағы бес әйелдің бірі болды. Олар 1955 жылы бітіріп, 1958 жылы үйленді. Университетте оқып жүрген кезінен бастап, практикасын аяқтағанға дейін, Торонто Стар газетінде жартылай штат репортері болып жұмыс істеді. Стивенс Торонтодағы Fraser & Beatty заң фирмасында стажировкадан өтті. Кейін ол Стивенс, Хассард & Эллиот деген жеке фирмасын құрды.

Ерте мансап

1958 жылы оның алғашқы жобасы, "Кардифф" іске кірісті. Одан кейін бірнеше басқа да жобалар іске асырылды. 1962 жылы ол "Йорк Траст және Сэвингс Ко" компаниясын құрды. Канада банкінің бұрынғы губернаторы Джеймс Койн 1963 жылы төраға болды. Стивенс басқа да бірнеше шағын сенім компанияларына қатысты. Ол кездегі ерекшелік, оның филиалдары жұмысшы табының аудандарында және "Loblaws" дүкендерінде орналасқан, жұмыс уақыты ұзартылған еді. "Йорк Траст" басқа сенім компанияларынан төрт есе жылдам өсті. 1964 жылға қарай Стивенс 130 миллион долларлық активтері бар 23 компанияны басқарды, ал 1961 жылы ол 215 000 доллармен бастаған. 1963 жылдан 1967 жылға дейін Стивенс 50 жылдың ішінде алғашқы жаңа канадалық жарғылық банк, "Westbank" құруға тырысты. Бұл көптеген жақтарда наразылық тудырды. Батыстың адамдары оны тағы бір шығысқа бағынған фирма деп қарады, консерваторлар Койнмен байланысқа түсуден бас тартты, ал ірі банктердің ықпалы әлсіреді. Бұл оқиға Койнмен, содан кейін кәсіпкер Марк Бьенвенюмен араздасуға әкелді. Джон Дифенбейкер осы мәселе бойынша Стивенске деген жек көрушілігін жасырмады.

Парламент мүшесі

1968 жылы ол Онтарио провинциясының Кинг Тауншип қаласына көшіп келді. 1972 жылғы федералды сайлауда ол алғаш рет Канада Парламентінің депутаты ретінде, Прогрессивті консервативті партиядан сайланды. Ол Йорк-Симко округінде үстемдік еткен либералдық кабинет министрі Джон Робертсті жеңіп шықты. 1974 жылы ол қайта сайланды. 1979 жылы оның округі таратылғанда, Стивенс Йорк-Пил округіне кандидат ретінде ұсынылды. Ол тағы да жеңіске жетіп, 1980 және 1984 жылдары қайта сайланды.

Коммунистік партияның басшылығына 1976 жылы

Стивенс 1976 жылы Прогрессивті консервативті партияның көшбасшылық конвенциясына кандидат ретінде түсті. Ол кезде оның парламенттік тәжірибесі үш жыл ғана болды, бірақ тағы бес үміткер 1972 жылы парламентке сайланған еді. Бірінші раундта ол жетінші орынды (он бір үміткердің ішінде) алды және ақырында жеңіске жеткен Джо Кларк пайдасына бас тартып, сайлаудан шықты. Бұл күтпеген қадам болды, себебі Стивенс оңшыл саналса, Кларк партияның сол қанатындағы орталық көзқарасты білдірді. Малруни "Стивеннің күрт шешімі туралы жылдар бойы ойланып, оны түсінуге тырыспады". Стивенс сайлау науқанына ең көп қаржы жұмсаған адам болды (294 107 доллар), бірақ Малруни нақты соманы жарияламады, алайда оның бұл көрсеткіштен асып кеткені күдік тудырады.

Министрлер кабинеті (1979-1980, 1984-1986)

Стивенс Кларк үкіметінің қысқа ғұмырлы (1979–1980 жж.) кезеңінде Қазынашылық кеңесінің төрағасы қызметін атқарды. Стивенс Кларкқа қарсы бұрылып, 1983 жылғы Прогрессивті консервативтер көшбасшылығына сайлауда жеңіске жеткен Мулроунидің көшбасшылыққа үміткерлігін ерте қолдағандардың бірі болды. 1984 жылғы сайлаудың нәтижесінде консерваторлар үлкен жеңіске жеткеннен кейін Стивенс Аймақтық өнеркәсіпті кеңейту министрі болды.

Мүдделер қақтығысы туралы мәлімдемелер және Паркер комиссиясы

Министр ретінде Стивенс өзінің бизнес мүліктерін «көзбен көрінбейтін» трастқа тапсырды. 1986 жылы мүдделер қақтығысы туралы айыптауларға байланысты ол Кабинеттен кетуге мәжбүр болды. 1987 жылдың желтоқсанында судья Уильям Диккенс Паркер басқарған арнайы тергеу комиссиясы Стивенстің мүдделер қақтығысы туралы айыптауларды он төрт жағдайда бұзғанын анықтады. Иан Скотттың ағасы Дэвид Скотт және Марлис Эдвардс 2,9 миллион доллардан астам қаржы жұмсалған комиссияға қатысқан белгілі заңгерлер болды. Эдвард іздестіру және тәркілеуді зерттеген, ал Паркер комиссиясы сотқа шақыруды кеңінен пайдаланған алғашқы комиссиялардың бірі болды. Джон Сопинка Стивенстің, ал Иан Бинни Канаданың мүддесін қорғады. Отырыс сегіз айға созылды, 93 куәгер шақырылды және шамамен 14 000 беттік стенограмма жазылды. Скотттың қорытындысы 795 беттен, ал Сопинканың – 346 беттен тұрды. Дау-дамажылға қарамастан, Стивенс өзінің қызмет мерзімінің соңына дейін Прогрессивті консервативтік фракцияның қатардағы депутаты ретінде қалуға рұқсат алды, содан кейін оның сайлау округі таратылып, Йорк-Симко сайлау округі қайта құрылды. Стивенс өзінің бастапқы сайлау округінде ПК-ның кандидаттығына тағы да жеңіп алды, бірақ премьер-министр Малрони оның кандидаттығына қол қоюдан бас тартты, осылайша округтік ұйымды басқа кандидатты ұсынуға мәжбүр етті. Қаһарлы күрес нәтижесінде Стивенс 1988 жылы Парламенттен кетті. 2004 жылдың желтоқсанында Федералды сот судьясы Джон О’Киф Паркер тергеуінің қорытындыларын күштен шығарды. Сот Паркердің мүдделер қақтығысы туралы анықтамасы Малрони кабинетіндегі министрлерді басшылыққа алатын ережелерден асып кеткенін және бұл қадам Паркердің өкілеттіктерін асып кеткенін анықтады. Мүдделер қақтығысының анықтамасын күштен шығарғанда судья Стивенстің мінез-құлқы оны басшылыққа алған ережелерді бұзбағанын, себебі жарамды ережелер болған жоқ деп тапты.

Кейінгі өмірі

Стивенс Канада альянсы мен прогрессивті консерваторлардың Канада консервативтік партиясына бірігуіне қатысты өткір қарсылас ретінде қайта көзге түсті. Стивенс бірігуді тоқтатуға бағытталған сәтсіз сот процесін бастады. Кейіннен ол бірігуге наразы болған прогрессивті консерватор мүшелері құрған Прогрессивті Канада партиясының белгілі бір мүшесі болды. 2007 жылы Трейси Парсонстың «жаңа» ПК партиясының жетекшісі лауазымынан кеткеннен кейін Стивенс Парсонстың орнын уақытша жетекші ретінде иеленді. Стивенс тоғыз жыл өткен соң қайтыс болғанға дейін осы лауазымда қалды.