Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Синклер Макнайт Стивенс (11 ақпан 1927 – 30 қараша 2016) – канадтық саяхатшы, заңгер, кәсіпкер және министр.
Canadian politician
Sinclair McKnight Stevens, (February 11, 1927 – November 30, 2016) was a Canadian lawyer, businessman and cabinet minister.
Ерте өмір
Ол Эсквисинг қалашығында (қазіргі Онтарионың Холтон Хиллз қаласының бір бөлігі) Солтүстік Ирландиядан келген иммигранттар Роберт Мюррей Стивенс пен Анна Бейли Макнайттың үшінші баласы ретінде дүниеге келді. Кейін отбасы Онтарионың Клейнбург қаласының жанына көшті. Ол Вестон колледждік институтында, содан кейін 1950 жылы Батыс Онтарио университетінде оқыды. Студенттік газетте және үлгілік парламентте белсенді қатысты. Ол Озгуд Холл заң мектебіне түсті, онда болашақ әйелі және сыныптасы Норин Мэри Тереза Шарлебоамен танысты. Норин олардың тобындағы бес әйелдің бірі болды. Олар 1955 жылы бітіріп, 1958 жылы үйленді. Университетте оқып жүрген кезінен бастап, практикасын аяқтағанға дейін, Торонто Стар газетінде жартылай штат репортері болып жұмыс істеді. Стивенс Торонтодағы Fraser & Beatty заң фирмасында стажировкадан өтті. Кейін ол Стивенс, Хассард & Эллиот деген жеке фирмасын құрды.
He was born in Esquesing Township (today part of Halton Hills, Ontario), the third child of Northern Irish immigrants Robert Murray Stevens and Anna Bailey McKnight. The family later moved near Kleinburg, Ontario. He attended Weston Collegiate Institute and later, the University of Western Ontario, class of 1950. He was active in the student newspaper and the model Parliament. He entered Osgoode Hall Law School, where he met his fellow student and future wife Noreen Mary Terese Charlebois. Noreen was one of just five women in their class. They graduated in 1955 and married in 1958. From his university days until he articled, he was a part time reporter for the Toronto Star. Stevens articled with Toronto law firm Fraser & Beatty. He later formed his own firm Stevens, Hassard & Elliot.
Ерте мансап
1958 жылы оның алғашқы жобасы, "Кардифф" іске кірісті. Одан кейін бірнеше басқа да жобалар іске асырылды. 1962 жылы ол "Йорк Траст және Сэвингс Ко" компаниясын құрды. Канада банкінің бұрынғы губернаторы Джеймс Койн 1963 жылы төраға болды. Стивенс басқа да бірнеше шағын сенім компанияларына қатысты. Ол кездегі ерекшелік, оның филиалдары жұмысшы табының аудандарында және "Loblaws" дүкендерінде орналасқан, жұмыс уақыты ұзартылған еді. "Йорк Траст" басқа сенім компанияларынан төрт есе жылдам өсті. 1964 жылға қарай Стивенс 130 миллион долларлық активтері бар 23 компанияны басқарды, ал 1961 жылы ол 215 000 доллармен бастаған. 1963 жылдан 1967 жылға дейін Стивенс 50 жылдың ішінде алғашқы жаңа канадалық жарғылық банк, "Westbank" құруға тырысты. Бұл көптеген жақтарда наразылық тудырды. Батыстың адамдары оны тағы бір шығысқа бағынған фирма деп қарады, консерваторлар Койнмен байланысқа түсуден бас тартты, ал ірі банктердің ықпалы әлсіреді. Бұл оқиға Койнмен, содан кейін кәсіпкер Марк Бьенвенюмен араздасуға әкелді. Джон Дифенбейкер осы мәселе бойынша Стивенске деген жек көрушілігін жасырмады.
In 1958, his first development, The Cardiff, was under way. That was followed up with several other development projects. In 1962, he formed York Trust and Savings Co. Former Bank of Canada Governor James Coyne became chairman in 1963. Stevens had interests in several other small trust companies. Unusually for the time, his branches were located in working class areas and Loblaws stores, featuring extended service hours. York Trust grew at four times the rate of other trust companies. By 1964 Stevens controlled 23 companies with assets of $130 million, having started in 1961 with just $215,000. From 1963 to 1967 Stevens, was embroiled in an attempt to form the first new Canadian chartered bank in 50 years, Westbank. That caused resentment in several quarters. Westerners saw it as yet another eastern controlled firm, Conservatives were put off by the association with Coyne, and the feathers of the establishment banks were ruffled. The affair led to a falling out with Coyne and later with businessman Marc Bienvenu. John Diefenbaker reportedly "loathed" Stevens over the issue.
Парламент мүшесі
1968 жылы ол Онтарио провинциясының Кинг Тауншип қаласына көшіп келді. 1972 жылғы федералды сайлауда ол алғаш рет Канада Парламентінің депутаты ретінде, Прогрессивті консервативті партиядан сайланды. Ол Йорк-Симко округінде үстемдік еткен либералдық кабинет министрі Джон Робертсті жеңіп шықты. 1974 жылы ол қайта сайланды. 1979 жылы оның округі таратылғанда, Стивенс Йорк-Пил округіне кандидат ретінде ұсынылды. Ол тағы да жеңіске жетіп, 1980 және 1984 жылдары қайта сайланды.
In 1968, he moved to King Township, Ontario. He was first elected to the House of Commons of Canada in the 1972 federal election as a Progressive Conservative Member of Parliament, defeating Liberal incumbent cabinet minister John Roberts in the riding of York—Simcoe. He was re elected in 1974. When his riding was abolished in 1979, Stevens was nominated in the new riding of York—Peel. He won again, and was re elected in 1980, and 1984.
Коммунистік партияның басшылығына 1976 жылы
Стивенс 1976 жылы Прогрессивті консервативті партияның көшбасшылық конвенциясына кандидат ретінде түсті. Ол кезде оның парламенттік тәжірибесі үш жыл ғана болды, бірақ тағы бес үміткер 1972 жылы парламентке сайланған еді. Бірінші раундта ол жетінші орынды (он бір үміткердің ішінде) алды және ақырында жеңіске жеткен Джо Кларк пайдасына бас тартып, сайлаудан шықты. Бұл күтпеген қадам болды, себебі Стивенс оңшыл саналса, Кларк партияның сол қанатындағы орталық көзқарасты білдірді. Малруни "Стивеннің күрт шешімі туралы жылдар бойы ойланып, оны түсінуге тырыспады". Стивенс сайлау науқанына ең көп қаржы жұмсаған адам болды (294 107 доллар), бірақ Малруни нақты соманы жарияламады, алайда оның бұл көрсеткіштен асып кеткені күдік тудырады.
Stevens ran as a candidate in the 1976 Progressive Conservative leadership convention. At the time, he had only three years parliamentary experience, but five of the other candidates had also entered parliament in 1972. He finished seventh (of eleven candidates) on the first ballot and withdrew in favour of the eventual winner Joe Clark. That was seen as a surprising move, since Stevens was considered right wing, and Clark was a moderate on the party's left wing. Mulroney would "think about Steven's dramatic walk for years to come, never pretending to understand it." Stevens had been the top official campaign spender (at $294,107), but Mulroney, who did not provide figures, is widely thought to have exceeded that amount.
Министрлер кабинеті (1979-1980, 1984-1986)
Стивенс Кларк үкіметінің қысқа ғұмырлы (1979–1980 жж.) кезеңінде Қазынашылық кеңесінің төрағасы қызметін атқарды. Стивенс Кларкқа қарсы бұрылып, 1983 жылғы Прогрессивті консервативтер көшбасшылығына сайлауда жеңіске жеткен Мулроунидің көшбасшылыққа үміткерлігін ерте қолдағандардың бірі болды. 1984 жылғы сайлаудың нәтижесінде консерваторлар үлкен жеңіске жеткеннен кейін Стивенс Аймақтық өнеркәсіпті кеңейту министрі болды.
Stevens served as President of the Treasury Board in the short lived (1979–1980) Clark government. Stevens turned against Clark, and was an early supporter of Mulroney's leadership bid which culminated in victory at the 1983 Progressive Conservative leadership convention. After the 1984 election, which resulted in a Tory landslide, Stevens became Minister of Regional Industrial Expansion.
Мүдделер қақтығысы туралы мәлімдемелер және Паркер комиссиясы
Министр ретінде Стивенс өзінің бизнес мүліктерін «көзбен көрінбейтін» трастқа тапсырды. 1986 жылы мүдделер қақтығысы туралы айыптауларға байланысты ол Кабинеттен кетуге мәжбүр болды. 1987 жылдың желтоқсанында судья Уильям Диккенс Паркер басқарған арнайы тергеу комиссиясы Стивенстің мүдделер қақтығысы туралы айыптауларды он төрт жағдайда бұзғанын анықтады. Иан Скотттың ағасы Дэвид Скотт және Марлис Эдвардс 2,9 миллион доллардан астам қаржы жұмсалған комиссияға қатысқан белгілі заңгерлер болды. Эдвард іздестіру және тәркілеуді зерттеген, ал Паркер комиссиясы сотқа шақыруды кеңінен пайдаланған алғашқы комиссиялардың бірі болды. Джон Сопинка Стивенстің, ал Иан Бинни Канаданың мүддесін қорғады. Отырыс сегіз айға созылды, 93 куәгер шақырылды және шамамен 14 000 беттік стенограмма жазылды. Скотттың қорытындысы 795 беттен, ал Сопинканың – 346 беттен тұрды. Дау-дамажылға қарамастан, Стивенс өзінің қызмет мерзімінің соңына дейін Прогрессивті консервативтік фракцияның қатардағы депутаты ретінде қалуға рұқсат алды, содан кейін оның сайлау округі таратылып, Йорк-Симко сайлау округі қайта құрылды. Стивенс өзінің бастапқы сайлау округінде ПК-ның кандидаттығына тағы да жеңіп алды, бірақ премьер-министр Малрони оның кандидаттығына қол қоюдан бас тартты, осылайша округтік ұйымды басқа кандидатты ұсынуға мәжбүр етті. Қаһарлы күрес нәтижесінде Стивенс 1988 жылы Парламенттен кетті. 2004 жылдың желтоқсанында Федералды сот судьясы Джон О’Киф Паркер тергеуінің қорытындыларын күштен шығарды. Сот Паркердің мүдделер қақтығысы туралы анықтамасы Малрони кабинетіндегі министрлерді басшылыққа алатын ережелерден асып кеткенін және бұл қадам Паркердің өкілеттіктерін асып кеткенін анықтады. Мүдделер қақтығысының анықтамасын күштен шығарғанда судья Стивенстің мінез-құлқы оны басшылыққа алған ережелерді бұзбағанын, себебі жарамды ережелер болған жоқ деп тапты.
As a cabinet minister, Stevens had placed his business holdings into a blind trust. He was forced to resign from Cabinet in 1986 after allegations of conflict of interest. In December 1987, a special commission of inquiry, headed by Justice William Dickens Parker, ruled Stevens had violated conflict of interest allegations on fourteen counts. David Scott, brother of Ian Scott, as well as Marlys Edwardh were prominent lawyers involved in the commission, which cost more than $2.9 million. Edwardh had studied search and seizure, and the Parker commission was one of the first to make extensive use of subpoena. John Sopinka represented Stevens, and Ian Binnie represented Canada. The session lasted eight months, 93 witnesses were called, and nearly 14,000 pages of transcripts were recorded. Scott's summation ran to 795 pages, Sopinka's 346 pages. Despite the controversy, Stevens was allowed to remain in the Progressive Conservative caucus as a backbencher for the remainder of his term, after which his riding was abolished and the constituency of York—Simcoe re established. Stevens won the PC nomination in his original riding once again but Prime Minister Mulroney refused to sign his nomination papers, forcing the riding association to nominate another candidate. As a result of the bitter fight, Stevens left Parliament in 1988. In December 2004, Federal Court Judge John O'Keefe declared null and void the findings of the Parker Inquiry. The court ruled that Parker's definition of conflict of interest exceeded that of the guidelines governing ministers in the Mulroney Cabinet and that the step exceeded Parker's mandate. In voiding the definition of conflict of interest, the judge found that Stevens's behaviour did not violate the guidelines that governed him since no valid guidelines had existed.
Кейінгі өмірі
Стивенс Канада альянсы мен прогрессивті консерваторлардың Канада консервативтік партиясына бірігуіне қатысты өткір қарсылас ретінде қайта көзге түсті. Стивенс бірігуді тоқтатуға бағытталған сәтсіз сот процесін бастады. Кейіннен ол бірігуге наразы болған прогрессивті консерватор мүшелері құрған Прогрессивті Канада партиясының белгілі бір мүшесі болды. 2007 жылы Трейси Парсонстың «жаңа» ПК партиясының жетекшісі лауазымынан кеткеннен кейін Стивенс Парсонстың орнын уақытша жетекші ретінде иеленді. Стивенс тоғыз жыл өткен соң қайтыс болғанға дейін осы лауазымда қалды.
Stevens returned to prominence as a bitter opponent of the merger of the Canadian Alliance and the Progressive Conservatives into the Conservative Party of Canada. Stevens launched an unsuccessful lawsuit to try to block the merger. He later became a prominent member of the Progressive Canadian Party, which had been formed by Progressive Conservative members disaffected by the merger. In 2007, after Tracy Parsons's resignation as leader of the "new" PC Party, Stevens succeeded Parsons as interim leader. Stevens remained in that position until his death, nine years later.