Кіріспе

Вирджиния әскери округі – қазіргі Огайо штатында орналасқан, шамамен 4,2 миллион акр (17 000 км²) жер аумағы. Вирджиния бұл жерді Америка революциялық соғысының ардагерлеріне ақша орнына төлеу үшін резервте сақтаған. Вирджинияның Огайоны қоса алғанда, Солтүстік-Батыс территориясының көп бөлігіне тарихи құқығы болды, бұл құқық оның отарлық хартасынан бастау алды. Вирджиния және басқа штаттар Конфедерацияның ережелерін бекітуге қарсылық білдірген штаттардың наразылығын басу үшін батыс жерлеріне деген талаптарынан бас тартты. 1784 жылы талаптарынан бас тарғандығы үшін Вирджинияға әскери наградалар беруге арналған осы аймақ берілді. Огайо округі қосалқы резерв болып табылды, себебі әскери жерлерге алғашқы гранттар Огайо өзенінің оңтүстік-шығысында, қазіргі Кентуккиде берілді. Огайо жері тек өзеннің оңтүстік-шығысындағы жерлер таусылғаннан кейін ғана қолданылуы тиіс еді.

Орналасқан жері

Бұл жер Огайо штатының оңтүстігінде орналасқан, оңтүстігінен Огайо өзені, батысынан Кіші Майами өзені, ал шығысы мен солтүстігінен Сциото өзенімен шектеседі. Ауданы Огайо штатының келесі округтерін толығымен қамтиды: Адамс, Браун, Клинтон, Клермонт, Хайленд, Файетт, Мэдисон және Юнион, сондай-ақ келесі округтердің бір бөлігін: Сциото, Пайк, Росс, Пикавей, Франклин, Делавэр, Марион, Хардин, Логан, Кларк, Грин, Шампейн, Уоррен, Гамильтон және Оглайз.

Елді мекен

1780 жылдары зерттеулер басталғанмен, аудан 1794 жылы қоныстануға ашылды. Зерттеулер 1785 жылғы Жер туралы Ережеде белгіленген, Солтүстік-Батыс аймағының көп бөлігі үшін қолданылған, мемлекеттік жерді зерттеу жүйесінің орнына, Вирджинияда қолданылатын «шекаралар мен белгілер» әдісімен жүргізілді. Ауданның нақты шекаралары көп жылдар бойы дау тудырды, оған Конгрестің бірнеше заңдары мен Жоғарғы Соттың шешімі (Доддридж және Томпсон және басқалар, 9 Уиттон, 469) қатысты. Жағдайды одан да қиындатқан нәрсе – Гринвилл шартымен белгіленген шекараның нақты емес орналасуы болды, ол жергілікті американдықтардың жерлерін ақтардың қоныстануына ашық жерлерден бөліп, ауданның солтүстік бөлігінен өтті. Вирджиния Огайо штаты 1803 жылы штат мәртебесіне ие болғанға дейін осы ауданда жер гранттарын берді. Дегенмен, кең таралған жер спекуляциясы және тікелей алаяқтықтар көп жылдар бойы жер иелену құқықтарына қатысты келіспеушіліктерге әкелді. Конгресс талаптарды беруге рұқсат етілген мерзімді бірнеше рет ұзартты. Соңғы ұзарту заңы 1855 жылдың 3 наурызында қабылданды, ол 1852 жылдың 1 қаңтарына дейін берілген талаптарды зерттеуге және тіркеуге екі жыл уақыт берді. Екі жыл өткен соң, зерттелмеген жерлер АҚШ-тың меншігіне өтті. 1871 жылдың 18 ақпанында федералды үкімет осы зерттелмеген және сатылмаған жерді Огайо штатына берді. 1872 жылы Огайо заң шығарушы органы осы жерді Огайо Ауыл шаруашылығы және Механикалық колледжіне (қазіргі Огайо мемлекеттік университеті) берді. Колледж басшылары нақты құқығы жоқ жерлерді белсенді түрде талап етті, кейде 75 жылдан бері осы жерді өңдеп келе жатқан отбасыларды қоныстан шығарды. Бұл жағдай үлкен наразылық тудырды, Конгресс әрекет етуге мәжбүр болды және 1880 жылдың 27 мамырында колледждің иеленбеген жерлерге қатысты құқықтарын шектеу туралы заң қабылдады. Осы заңның кейбір ережелері жаңа сот дауларына жол ашты. 1791 жылы құрылған Масси станциясы (қазіргі Манчестер, Огайо) аудандағы тұрақты алғашқы қоныс болды және оның құрметіне жерді зерттеуші және жер спекулянты Натаниел Массинің есімімен аталды. Ол 1796 жылы Чиликоте, Огайо қаласын да құрды. Осы аймаққа көшіп келген көптеген вирджиниялықтар құлдарға ие болған жоқ, бірақ Солтүстік-Батыс Ережесінің 1787 жылғы ережелеріне байланысты көптеген қоныс аударушылар Огайоға кетіп барар алдында құлдарын босатты немесе сатты.

Жерді иемдену процесі

Вирджиниядағы Континентальдық армиядағы әскерилер, Революциялық соғыста қызмет еткендер, шені мен қызмет мерзіміне байланысты есептелген формула бойынша жер сыйлығы алуға құқылы болды. Бірінші қадам – қызметті растайтын тиісті сертификат алу, содан кейін Вирджиниядағы жер кеңсесінен жер мөлшерін көрсететін басылған ордер алу еді. Бұл ордер оны алған адамға, оның мұрагерлеріне немесе ізбасарларына әскери резервтік аудандағы кез келген жерден белгіленген аумақты таңдауға рұқсат берді. Орналасқан жері таңдалғаннан және шекарасы белгіленгеннен кейін, ордер иесі оны патентке айырбастады, ол толыққанды меншік құқығына тең болып, мемлекеттің барлық құқығын иеленушіге берді. Жерлер Мемлекеттік жерлерді зерттеу жүйесіндегідей, тұрақты қалаларға бөлінбеді. Оның орнына, жерлер Вирджиниядағы «өлшеу және шекаралау» салты бойынша бөлінді. Жер шекаралары табиғи нысандармен – ағаштармен, тастармен және су көздерімен белгіленді. Бұл талапкерлер ең жақсы жерді алуға тырысқандықтан, пішіні дұрыс емес жер дауына әкелді. Соның салдарынан, жиі бәсекелестікке және үсті-үстіне келетін талаптар туындады.