Бырон Уайт: Футболшы, заңгер және Жоғарғы Сот судьясы

Кіріспе

АҚШ Жоғарғы сотының судьясы және кәсіби футболшы (1917–2002) Жоғарғы сот судьясы және бұрынғы футболшы

Байрон Раймонд "Уиззер" Уайт (8 маусым 1917 – 15 сәуір 2002) – 1962 жылдан 1993 жылға дейін АҚШ Жоғарғы сотының судьясы болған американдық заңгер, юрист және кәсіби футболшы. Зейнетке шыққан кезде ол Жоғарғы соттағы жалғыз демократ және прогрессивті Уоррен сотының соңғы тірі мүшесі еді. Колорадо штатының Веллингтон қаласындағы шағын шаруа отбасында туып өскен Уайт, кедей шаруалардың баласынан бастап Колорадо университетінің футбол командасының (Colorado Buffaloes) үздік ойыншысы болған студент-спортшы ретінде көзге түсті. 1937 жылы Хейсман жүлдесіне ие болғаннан кейін, 1938 жылы Ұлттық футбол лигасының (NFL) Питтсбург Пайретс командасына таңдалды. Жаңа маусымында ол лигада ең көп жүгірген ойыншы болды. Уайт Колорадо университетін үздік түлек ретінде бітіріп, Оксфорд университетінде оқуға Родс стипендиясын жеңіп алды. Екінші дүниежүзілік соғыс оны АҚШ-қа қайта оралуға мәжбүр еткен соң, Йель заң мектебіне түсті, 1940 және 1941 жылдары «Детройт Лайонс» командасында ойнады және Тынық мұхитындағы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің офицері болды. Уайт 1946 жылы заң мектебін құрметпен бітіріп, Бас судья Фред М. Винсонның кеңсесінде стажерлік өтті. Ол ірі заң фирмасында жұмыс істемей, Денверге оралып, жеке практикамен айналысты. Джон Ф. Кеннедидің 1960 жылғы президенттік науқанында Колорадо штатының төрағасы болып жұмыс істегенінен кейін, 1961 жылы күтпеген жерден АҚШ Бас прокурорының орынбасары болып тағайындалды. Келесі жылы Кеннеди оны Жоғарғы сотқа ұсынды, осылайша ол Колорадодан шыққан алғашқы судья болды. Уайт федералдық үкіметтің құзыретін күшейтетін, мемлекеттік мектептердегі сегрегацияны жоюды қолдайтын және оң дискриминацияны қолдаған прагматикалық және догматикалық емес сот тәсілін ұстанып, сот шешімдерінде беделділікке ие болды. Ол либералды судья болады деп күтілгенімен, керісінше, «Мирандаға қарсы Аризона» және «Роуға қарсы Уэйд» істері бойынша наразылық білдірген, конституциялық құқықтарды қорғауға қарсы шыққан белсенді оппонент болды. Уайт «Боуэрсқа қарсы Хардвик» ісіндегі (гомосексуалдық қатынастарды шектеуге штаттардың құқығын қолдай отырып) көпшілік пікірін жазды және «Руньонға қарсы МакКэри» (жеке мектептердегі нәсілдік дискриминацияны шектеуге үкіметтің құқығына қарсы) және «Плэнн Пеарентхудқа қарсы Кейси» істері бойынша наразылық білдірді. Либералды немесе консервативті топтармен келіспегендіктен, Уайт көбінесе соттың орталық бөлігіне жақын болды.

Byron Raymond "Whizzer" White (June 8, 1917 – April 15, 2002) was an American lawyer, jurist, and professional football player who served as an associate justice of the Supreme Court of the United States from 1962 until 1993. By his retirement, he was its only sitting Democrat and the last living member of the progressive Warren Court. Born and raised in a small homestead in Wellington, Colorado, White distinguished himself as a student athlete who came from a background of poor farmhands to become a consensus All American halfback for the Colorado Buffaloes. After being the runner up for the Heisman Trophy in 1937, he was selected in the 1938 NFL Draft by the Pittsburgh Pirates for the National Football League (NFL). He led the league in rushing yards during his rookie season. White graduated from the University of Colorado Boulder as class valedictorian, attaining a Rhodes Scholarship to study at Oxford University. After World War II forced him to return to the United States, he matriculated at Yale Law School, played for the Detroit Lions in the 1940 and 1941 seasons while still enrolled, and served as an officer for the United States Navy in the Pacific Theatre. White graduated from law school with honors in 1946 and clerked for Chief Justice Fred M. Vinson. He eschewed work for a white shoe firm and returned to Colorado in order to enter private practice in Denver as a transactional attorney. Minor work as the Colorado state chair of John F. Kennedy's 1960 presidential campaign led to him being unexpectedly tapped in 1961 for a position as U. S. Deputy Attorney General. He was successfully nominated by Kennedy to the Supreme Court the next year, becoming the Court's first justice from Colorado. White espoused a pragmatic and non doctrinaire judicial approach which strengthened the powers of the federal government, advocated for the desegregation of public schools, and upheld the use of affirmative action. Though expected to be a reliably liberal justice, he was by contrast a vociferous opponent of substantive due process, penning dissents in both Miranda v. Arizona and Roe v. Wade. White wrote the majority opinion in Bowers v. Hardwick (upholding the ability for states to restrict homosexual conduct) and dissented in Runyon v. McCrary (against the ability for the government to restrict racial discrimination in private schools) and Planned Parenthood v. Casey. Due to his unwillingness to align with either the liberal or conservative blocs, White was largely oriented with the Court's center.

Ерте өмір және білім

Уайт 1917 жылдың 8 маусымында Колорадо штатының Форт-Коллинс қаласында дүниеге келді. Ол Мод Элизабеттің (құрметті аты – Бургер) және Альфа Альберт Уайттың кіші ұлы болды. Ата-анасы кедей неміс қоныс аударушылары болғанымен, олардың білімі жоғары емес еді, Уайттың біліміне ерекше мән берді және жергілікті қоғамда белсенділік танытты. Уайт пен оның ағасы Клейтон "Сэм" Сэмюэл Уайт жақын жердегі Веллингтон қаласында өсті, онда олар жергілікті орта мектепке қатысты. Жас студент кезінде Уайт 1920-жылдардағы қаланың құлдырауы кезінде отбасын асырау үшін қосымша жұмыстар істеді; оларға қызылша жинау, көмір тиеу және басқа да ауыр еңбек түрлері кірді. Орта мектептің үшінші курсында ол және оның ағасы жерді жалға алып, ұзақ сағаттар далада жұмыс істеді, сол кезде Уайт өмір бойына созылған темекі шегу әдетін қалыптастырды. Төрт жыл үлкен ағасы Сэм талантты оқушы және спортшы болды, оқуын үздік бітіріп, Колорадо университетінде оқуға стипендия алды, кейіннен университет оны Родс стипендиясына ие болуға таңдады. Сэм әйелдермен оңай тіл табысып, қоғамдық өмірге белсенді қатысса, Уайт "өте тыныш, әр сөзін ойлап айтатын, эмоцияларын көрсетпейтін және ештеңе жасырмайтын" жабық мінезді бала ретінде сипатталды. Уайт орта мектепте үлгерімді оқушы болды және 1934 жылы мектеп тарихындағы ең жоғары баллмен сыныптың үздігі атанды. Колледжге түсу үшін стипендия алу мақсатымен ол тығырықтан шығу үшін оқыды, кейін Веллингтондағы өзінің философиясын "жұмысыңды жаса және кешкі асқа кешікпе" деп түсіндірді. Уайт ағасының қадамын басып, Колорадо Боулдер университетіне барлық Колорадо орта мектептерінің үздіктеріне ұсынылған стипендия бойынша түсті, медициналық факультетке түсу және химия мамандығын таңдауды жоспарлады. Ол университеттегі "Фи Гамма Дельта" студенттік клубына қосылса да, жұмыс істеу мен оқудың қатаң тәртібін сақтап, әлеуметтік өмірінен көп айырылды. Алайда, ол Колорадо Буффало футбол командасының All American жартылай қорғаушысы ретінде ойнап, елдегі ең танымал ойыншылардың біріне айналды. 1935 жылы Сэм Уайт Оксфорд университетінде оқу үшін Родс стипендиясын жеңіп алды. Ағасының жетістігі туралы жаңалық жергілікті сенсацияға айналғаннан кейін, Уайт ағасын үлгі етіп алып, өзі де стипендия алуға ұмтылды. Ол ағаратының соңғы жылы студенттік ұйымның президенті болып сайланды, мамандығын гуманитарлық ғылымдарға ауыстырып, 1938 жылы Колорадо университетін экономика мамандығы бойынша бакалавр дәрежесімен үздік бітірді. Ол Хейсман жүлдесіне ие болды (Елл университетінің квотербегі Клинт Фрэнктан кейін), сонымен қатар КУ-да баскетбол және бейсбол ойнады. Баскетбол командасы 1938 жылдың наурыз айында Мэдисон Сквер Гарденде өткен алғашқы Ұлттық шақыру турнирінің финалына өтті. Айлар бойы оқығаннан кейін Уайт Родс стипендиясын жеңіп алды, оны бір жылға кейінге шегеріп, Гертфорд колледжіне түсуге дейін кәсіби футбол ойнады. Уайт бастапқыда 1938 жылы Оксфордқа барып, кәсіби футбол ойнамайтын жоспарлаған. Алайда, ол 1937 жылдың желтоқсан айында өткен 1938 жылғы NFL драфтында NFL-дің Питтсбург Пиратс (қазіргі Стиллерс) командасынан төртінші нөмірмен таңдалды және бірнеше күннен кейін Родс стипендиаты атанды. Оксфорд Уайтқа оқуын 1939 жылдың басына дейін кейінге шегеріп бастауға рұқсат берді, сондықтан ол тамызда Питтсбургтің ұсынысын қабылдап, 1938 жылғы маусымда NFL-де ойнады. 21 жастағы жаңадан келген ойыншы ретінде ол лигада ең көп жүгірген ойыншы болды және ең көп жалақы алатын ойыншыға айналды.

White was born in Fort Collins, Colorado, on June 8, 1917. He was the younger son of Maude Elizabeth (née Burger) and Alpha Albert White. Despite being poor German settlers that never attended high school, White's parents instilled a heavy emphasis on his education and took active roles in the local community. Both White and his brother, Clayton "Sam" Samuel White, were raised in the nearby town of Wellington where they attended the local high school. As a young student, White worked odd jobs to support his family during the town's decline in the 1920s; these included roles in harvesting beets, shoveling coal, and hard construction work among other forms of manual labor. In his junior year, he and his brother rented out land and spent long hours in the fields, during which time White adopted a nearly lifelong habit of smoking. Sam, four years White's senior, became an accomplished student and athlete that graduated as valedictorian, earning a scholarship to study at the University of Colorado, where he was later elected by the university to become a Rhodes Scholar. Whereas Sam was a gregarious and socially active child, White was described as a taciturn boy who "was very quiet, measuring every single word, showing no emotion, and revealing nothing." White excelled academically in high school, graduating in 1934 as the class valedictorian with the highest grades in the school's history. He studied diligently in order to attain a scholarship to attend college, later describing his philosophy in Wellington as "do your work and don't be late for dinner." White followed his brother's footsteps in attending the University of Colorado Boulder on the scholarship offered to all Colorado high school valedictorians, intending to go to medical school and major in chemistry. Though he joined the Phi Gamma Delta fraternity on campus, he stuck to a strict routine of working and studying with little to no social life. However, he would become a star athlete after playing as an All American halfback for the Colorado Buffaloes football team, winning a series of victories to become among the most acclaimed players in the country. In 1935, Sam White was awarded a Rhodes Scholarship to study at Oxford University. After news of his brother's success became a local sensation, White saw his brother as an inspiration and felt pressured to achieve the scholarship himself. He served as student body president his senior year, switched his major to the humanities, and graduated Phi Beta Kappa and valedictorian from the University of Colorado in 1938 with a Bachelor of Arts degree in economics. He was the runner up (behind Yale quarterback Clint Frank) for the Heisman Trophy, and also played basketball and baseball at CU. The basketball team advanced to the finals of the inaugural National Invitation Tournament at Madison Square Garden in March 1938.|group=note and White's status as a football star earned him the moniker "Whizzer White" by the student newspaper. After months of study, White also attained the Rhodes Scholarship, deferring it for a year to play professional football before attending Hertford College. Refn|White originally planned to attend Oxford in 1938 and not play pro football. However, he was selected fourth overall in the 1938 NFL draft, held in December 1937, by the NFL's Pittsburgh Pirates (now Steelers), and became a Rhodes Scholar days later. Oxford allowed White to delay his start to early 1939, so he accepted the Pittsburgh offer in August and played the 1938 season in the NFL. He led the league in rushing as a 21 year old rookie and was its highest paid player.

Оксфорд

1939 жылғы 3 қаңтарда Уайт «СС Европа» кемесімен Англияға аттанды, 9 қаңтарда «Оксфордтағы америкалық» көруге құштар репортерлердің қысымына ұшырап Саутгемптонға жетті. Заңгер мамандығын меңгеру ниетімен Гертфорд колледжіне көшкен соң, ол болашақ математик Джордж Пираньянмен дос болып, С. Х. С. Фифутты оқытушы ретінде алды. Уайт Оксфордта күндізден кешкі уақытқа дейін тынымсыз оқыды, «өз зерттеулеріне тәулігіне он төрт сағат жұмсаған жалғыз Родс стипендиясының иегері» атанды. Бір Пасха демалысында ол Джозеф П. Кеннедимен және болашақ АҚШ президенті Джон Ф. Кеннедимен танысты, олардың әкесі Джозеф Кеннеди АҚШ-тың Лондондағы елшісі болғандықтан. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі саяси дүрбелең кезінде Оксфорд студенттері, әсіресе Родс стипендиясының иегерлері халықаралық саясатқа белсенді қатысты, көптеген американдық Родс стипендиясының иегерлері президент Рузвельтке испан ұлтшылдарына қарсы шаралар қабылдауға шақырды. Алайда Уайт саяси мәселелерден қалысқан, сирек сөйлейтін және басқа студенттерден алыстаған, оқу мен дене күшіне басымдық берді. Бір семестр аяқталғаннан кейін Уайт жазғы демалысын Франция мен Германияда өткізіп, неміс тілін және рим құқығын оқу үшін Мюнхенге орналасты. Ол күтпеген жерден Джон Ф. Кеннедимен кездесті, ол Торберт Макдональдпен бірге Еуропаға жеке турнесін жасап жатқан еді, бірде үштігін ағылшын тіліндегі нөмірлік белгілерін таныған наразылар мазалады. Соғыс жақындағандықтан студенттерге шетелде оқуды жалғастыру мүмкін болмады, Уайт 1939 жылдың тамыз айының соңында Оксфордқа оралу үшін елден шығып, Йель құқық мектебінде заң білімін жалғастыру үшін университетті тастауды шешті.

Заң мектебі мен NFL

Йель университетіне қабылданғаннан кейін Уайт күніне он төрт сағат оқуды бұрынғысынша жалғастырды, тек спорт залында жаттығу жасау үшін ғана үзіліс беретін, онда ол баскетбол алаңдарына жиі баратын және Йельдің жартылай қорғаушысы Клинт Франкпен дос болып, ойын ойнау кезінде жиі қақтығысатын. «Нью-Йорк Джайентс» және басқа NFL командалары оны футболға қайта оралуға көндіруге тырысқанына қарамастан, Уайт футбол карьерасынан ресми бас тартып, жергілікті газетке: «Менің футбол ойнаған күндерім аяқталды. Мен заңгерлік мансабымды бастадым» деді. Сол кезде Йельде Лохнерді және процедуралық құқықты сынға түсірген, конституциялық құқықтан өзге салаларда сарапшы болған бірнеше құқықтық реалистер болды. Осы реалистердің екеуі – Майрес С. Макдугал мен Артур Корбин – Уайтқа заң мектебінің басында үлкен әсер етті. Университетте одан бір жыл бұрын оқыған болашақ судья Поттер Стюарт Уайтты «жылдам ойлайтын, білімді және көбінесе үнсіз (әсіресе оның «Процедура» сабағында Дж. У. Мурмен белсенді пікір алмасса) және өте жағымды, металл жақтаулы көзілдірік таққан жас жігіт» деп еске алды. Уайт бірінші курс студенттері арасында ең жоғары баға алды және кейіннен бірінші курс студенттерінің ең үлкен жетістіктері үшін берілетін Эдгар М. Каллен сыйлығымен марапатталды. Жазда ол Колорадоға оралып, Колорадо университетінің заң мектебінде жазғы курстарға қатысты, аппендицит операциясын жасады және бұрынғы туыстығында официант болып жұмыс істеді. Уайт «Йель заң журналының» редакциясына қосылу туралы ұсыныстан бас тартып, оның орнына «Детройт Лайонс» командасының құрамында кәсіби футболға оралу үшін демалысқа шықты, 1940 жылы лигадағы ең көп жүгірген ойыншы атанды. Үш NFL маусымында ол 33 ойында ойнады және 1938 және 1940 жылдары NFL-де жүгіру бойынша көшбасшы болды. 15 800 долларлық ұсыныспен ол Ұлттық футбол лигасының ең көп жалақы алатын ойыншысы болды және маусымды 514 ярдпен аяқтады. Уайттың көрсеткен нәтижесіне қарамастан, «Лайонс» маусымды орташа өткізді, 5–5–1 есебімен үшінші орынға табан тіреді. 1941 жылдың желтоқсан айында маусым аяқталғаннан кейін ол Пёрл-Харборға жасалған шабуылдан кейін АҚШ Әскери-теңіз күштеріне шақырылуын күту үшін Йельге оралды. 1942 жылдың мамырында ол әскери-теңіз барлау қызметіне тағайындалды және Дартмут колледжінде және Нью-Йоркте бірнеше апта оқыды. Оның бастапқы ниеті – теңіз корпусына қосылу болған, бірақ түсті ажырата алмауына байланысты ол қабылданбады. Ол болашақ президент Джон Кеннедидің PT 109 қайығының батып кетуі туралы барлау есебін жазды. Қызметі үшін Уайт екі «Қола жұлдыз» орденімен марапатталды.

Upon enrolling at Yale, White continued his previous routine of studying fourteen hours a day, taking breaks only to exercise in the gymnasium where he would frequent the basketball courts, often clashing against Yale halfback Clint Frank in pick up games. Despite attempts by the New York Giants and other NFL teams to get him to sign back into football, White publicly repudiated his football career, telling a local newspaper that "my football playing days are over. I'm started on a law career." At the time, Yale was home to a number of legal realists who rebuked Lochner and substantive due process, and were generally scholars with an expertise in legal fields outside of constitutional law. Two of such realists—Myres S. McDougal and Arthur Corbin—had a significant influence on White early in law school. Future justice Potter Stewart, one year ahead of him at the university, remembered White as "a serious minded, scholarly, and rather taciturn (except when he found himself engaged in lively colloquy with J. W. Moore in his class on Procedure), and extremely likable young man with steel rimmed eyeglasses." White earned the highest grades in his first year class and was subsequently awarded the Edgar M. Cullen Prize, an award given to the highest achieving first year student. During the summer, he returned to Colorado and attended summer school at the University of Colorado Law School, got an appendectomy, and became a waiter at his old fraternity. White would turn down an offer to join the editorship of the Yale Law Journal, instead taking a leave of absence to promptly return to professional football as a member of the Detroit Lions, again leading the league in rushing in 1940. In three NFL seasons, he played in 33 games and led the NFL in rushing yards in 1938 and 1940. With an offer of $15,800, he was the National Football League's highest paid player, and ultimately ended the season with the highest number of yards in the NFL at 514. Despite White's performance, the Lions had a largely mediocre season, finishing in third place with a 5–5–1 record. At the end of the season in December 1941, he returned to Yale to await a call to serve in the U. S. Navy after the Attack on Pearl Harbor; in May 1942, he was assigned to naval intelligence and spent weeks training at Dartmouth College and in New York City. His original intention was to join the Marine Corps, but was kept out due to being colorblind. He wrote the intelligence report on the sinking of future President John F. Kennedy's PT 109. For his service, White was awarded two Bronze Star medals,

Заң мансабы

Әскери қызметтен кейін Уайт Йель заң мектебіне оралды, 1946 жылы заң бакалавры дәрежесімен, magna cum laude және Order of the Coif мүшелігімен курсын бірінші болып аяқтады. Уайт 1946-1947 жылдары АҚШ Жоғарғы Сотының Бас судьясы Фред М. Винсонның кеңсесінде сот кеңсесінде жұмыс істеді, содан кейін Колорадоға оралды және Денвердегі жеке практикаға кірді, қазіргі таңда Дэвис Грэм & Стаббс заң фирмасымен жұмыс істеді. Бұл Денвер экономикасының гүлденген кезі болды, және Уайт бизнес қауымдастығына заңдық қызметтер көрсетті. Уайт көбінесе мәмілелер жасаумен айналысатын заңгер болды; ол келісімшарттарды жасады, банкрот болған компанияларға кеңес берді және кейде сотта істерді қарады. 1960 жылғы президенттік сайлау кезінде Уайт Джон Ф. Кеннедидің Колорадодағы сайлау штабының төрағасы ретінде футбол жұлдызы ретіндегі беделін пайдаланды. Уайт кандидатпен алғаш рет Родс стипендиясымен оқып жүргенде танысты, ал Кеннедидің әкесі Джозеф Кеннеди Сент-Джеймс сарайының елшісі болған. Президент өзінің көп жылдық досы Уайт туралы: «Ол бәрінде де өте жақсы. Оның елдегі ең жоғары сотта да табысқа жететініне сенемін» деді. Оның Жоғарғы Соттағы қызмет мерзімі 20 ғасырдағы ең ұзақ қызмет еткен төртінші судья болды. Ол полицияға конституциялық шектеулер қоюға қарсы дауыс берді және 1966 жылғы Миранда мен Аризона штаты арасындағы маңызды сот ісіне қарсы шықты.

Нақты сот процесі туралы ілім

Көбінесе "нақты процестің" доктринасын сынаған Уайт, бесінші және он төртінші түзетулердің тиісті процесі туралы ережеде "бостандық" терминіне сот жүйесі арқылы мазмұн енгізуді қамтиды. Робинсон ісінде (1962) ол сегізінші түзетуде "қатыгез және ерекше жазалауды" тыйым салған соттың бұрын-соңды болмаған кеңеюін сынады, бұл Калифорнияның есірткіге тәуелділерді азаматтық міндеттемеге тарту туралы заңын жоюға бағытталған. Ол соттың билік жүзеге асыру кезінде мемлекетке "өз философиялық көзқарастарын" таңуын айтты, бірақ оның тарихи "нақты процеске деген аллергиясы" мемлекеттің экономикалық реттеу заңын осылай жоюға ешқашан мүмкіндік бермейтінін мәлімдеді. Сол сияқты, ол 1973 жылғы даулы Roe v. Wade ісінде де келіспеді. Уайт 1965 жылғы Griswold v. Connecticut ісінде штаттың контрацепцияға тыйым салуын жоюға дауыс берді, бірақ ол көпшілік пікірге қосылмады, ол Билль туралы құқықтардың "көлеңкесі" негізінде "жеке өмірге құқық" деп мәлімдеді. Уайт пен судья Уильям Ренквист Роу ісіндегі сот шешіміне қарсы дауыс берген жалғыз адамдар болды, бірақ Уайттың қарсылығы күшті тіл қолданып, Роуды "еркіндіксіз сот билігінің көрінісі" деп бағалап, шешімді "адам өмірін қорғауға мемлекеттің күш-жігеріне конституциялық кедергі келтіргені" үшін сынады. Әдетте "stare decisis" доктринасына қатаң ұстанған Уайт, оның қызметінің бар кезеңінде Роудың қарсыласы болып қалды және жиі абортты шектеу заңдарын қолдауға дауыс берді, соның ішінде 1992 жылғы Planned Parenthood v. Casey ісінде. Уайт нақты процестің жарамдылығына қатысты өз пікірлерін Moore v. City of East Cleveland (1977) ісіндегі келіспеушілік пікірінде кеңінен түсіндірді: Сот жүйесі, оның ішінде осы Сот, конституциялық заңның тілінде немесе тіпті Конституцияның дизайнында танымдық тамыры аз немесе мүлдем жоқ жағдайда ең осал және заңсыздыққа ең жақын болады. Осы баптың қазіргі құрылымы оның шарттары мен Конституция құрастырушыларының болжамдары бойынша үлкен сот түсіндірмесін білдіретінін, ал осы баптың кең, мазмұнды қолданылуының көп бөлігі 1930 және 1940 жылдары атқарушы және сот билігі арасындағы қақтығыста жоғалғандығын түсінген Сот, тиісті процеске одан әрі мазмұн енгізуге өте ұмтылмауы керек, сондықтан мемлекет немесе қала өз әл-ауқатын жақсарту үшін қабылдаған заңнаманы жояды. Сот билігі мұндай іс атқарар болса, конституциялық өкілеттігі жоқ ел басқарудың тағы бір бөлігін өзіне алып қояды. Уайт 1973 жылғы Frontiero v. Richardson ісінде Вильям Бреннанмен келісіп, жынысына байланысты кемсітушілікке ұшыраған заңдарды жойлаған Жоғарғы Сот шешімдерін қатты қолдауда Ренквистпен келіспеді. Frontiero ісінде Бреннанның көпшілік пікіріне тек үш судья қосылды; кейінірек гендерлік кемсітушілік жағдайлары аралық тексеруге ұшырады (Craig v. Boren ісін қараңыз). Rostker v. Goldberg ісінде Уайт Бреннан мен Маршаллға қосылып, тек ерлер ғана таңдамалы әскери қызметке тіркелу конституцияға қайшы екенін дәлелдеді. Уайт Боуэрс v. Хардвик (1986) ісінде көпшілік пікірін жазды, ол Грузияның содомияға қарсы заңын нақты процеске қарсы шабуылға қарсы қолдады: Грузия, алайда, ауызша пікірталас кезінде заңның Griswold v. Connecticut ісінде белгіленген прецедентке сәйкес некелі жұптарға қолданылмайтынын мойындады. Уайттың қайтысынан бір жыл өткен соң, Бауэрс Лоуренс v. Техас (2003) ісінде күшін жойды.

Frequently a critic of the doctrine of "substantive due process", which involves the judiciary reading substantive content into the term "liberty" in the Due Process Clause of the Fifth Amendment and Fourteenth Amendment, White's first published opinion as a Supreme Court Justice was a joint dissent with Justice Clark in Robinson v. California (1962), foreshadowing his career long distaste for the doctrine. In Robinson, he criticized the remainder of the Court's unprecedented expansion of the Eighth Amendment's prohibition of "cruel and unusual punishment" to strike down a California law providing for civil commitment of drug addicts. He argued that the Court was "imposing its own philosophical predilections" on the state in this exercise of judicial power, although its historic "allergy to substantive due process" would never permit it to strike down a state's economic regulatory law in such a manner. In the same vein, he dissented in the controversial 1973 case Roe v. Wade. White voted to strike down a state ban on contraceptives in the 1965 case of Griswold v. Connecticut, although he did not join the majority opinion, which famously asserted a "right of privacy" on the basis of the "penumbras" of the Bill of Rights. White and Justice William Rehnquist were the only dissenters from the Court's decision in Roe, though White's dissent used stronger language, suggesting that Roe was "an exercise in raw judicial power" and criticizing the decision for "interposing a constitutional barrier to state efforts to protect human life." White, who usually adhered firmly to the doctrine of stare decisis, remained a critic of Roe throughout his term on the bench and frequently voted to uphold laws restricting abortion, including in Planned Parenthood v. Casey in 1992. White explained his general views on the validity of substantive due process at length in his dissent in Moore v. City of East Cleveland (1977):

The Judiciary, including this Court, is the most vulnerable and comes nearest to illegitimacy when it deals with judge made constitutional law having little or no cognizable roots in the language or even the design of the Constitution. Realizing that the present construction of the Due Process Clause represents a major judicial gloss on its terms, as well as on the anticipation of the Framers, and that much of the underpinning for the broad, substantive application of the Clause disappeared in the conflict between the Executive and the Judiciary in the 1930s and 1940s, the Court should be extremely reluctant to breathe still further substantive content into the Due Process clause so as to strike down legislation adopted by a State or city to promote its welfare. Whenever the Judiciary does so, it unavoidably pre empts for itself another part of the governance of the country without express constitutional authority. White parted company with Rehnquist in strongly supporting the Supreme Court decisions striking down laws that discriminated on the basis of sex, agreeing with Justice William J. Brennan in 1973's Frontiero v. Richardson that such laws should be subject to strict scrutiny. Only three justices joined Brennan's plurality opinion in Frontiero; later gender discrimination cases would be subjected to intermediate scrutiny (see Craig v. Boren). In Rostker v. Goldberg, White joined Brennan and Marshall in dissent arguing that male only Selective Service registration was unconstitutional. White wrote the majority opinion in Bowers v. Hardwick (1986), which upheld Georgia's anti sodomy law against a substantive due process attack: Georgia, however, conceded during oral argument that the law would be inapplicable to married couples under the precedent set forth in Griswold v. Connecticut. A year after White's death, Bowers was overruled in Lawrence v. Texas (2003).

Өлім жазасы

Уайт өлім жазасы мәселесінде орташа бағытты ұстанды: ол Фурманның Джорджияға қарсы ісінде (1972) бірнеше штаттың өлім жазасы туралы заңдарын жоюға дауыс берген бес судьяның бірі болды, сонымен қатар өлім жазасының қалай қолданылып жатқанына қатысты алаңдаушылық білдірді. Фурман шешімі АҚШ-та Греггке қарсы Джорджия (1976) сот шешіміне дейін өлім жазасын тоқтатты. Бұл істе Уайт Джорджияның жаңа өлім жазасы заңын қолдады. Уайт АҚШ Конституциясының Сегізінші түзетуіне сәйкес, барлық жазалар қылмысқа "сай" болуы керек деген пікірді қабылдады; осылайша, Кокердің Джорджияға қарсы ісінде (1977) ол 16 жасар үйленген қызды зорлағаны үшін өлім жазасын жойлаған шешімді жазды. Оның Жоғарғы Соттағы алғашқы жарияланған шешімі Робинсонның Калифорнияға қарсы ісінде (1962) даулы пікір болды, онда ол Сегізінші түзетудің ауқымын кеңейткені үшін Сотты сынады. Робинсон ісінде Сот алғаш рет "қатыгез және ерекше жазаларға" конституциялық тыйым салуды жазаның мәнін және оның сирек кездесетін жаза еместігін – мысалы, жазалау, өртеу, жер аудару немесе электр тогымен жазалау сияқты жағдайларда – қарастырудан, айыпталушының іс-әрекетіне жазаның орындылығын анықтауға дейін кеңейтті. Уайт былай деді: "Егер бұл іс экономикалық реттеуге қатысты болса, қазіргі Соттың процедуралық әділдікке деген аллергиясы заңды сақтар еді және Соттың өз философиялық көзқарастарын штат заң шығарушыларына немесе Конгреске таңуын болдырмас еді". Робинсон ісіндегі өз көзқарасына сәйкес, Уайт кәмелетке толмағандарға өлім жазасын қолдану конституциялық деп есептеді және ол Томпсонның Оклахомаға қарсы ісінде (1988) үш дауысқа қарсы болған судьялардың бірі болды. Бұл шешімде 16 жасқа толмаған қылмыскерлерге қатысты өлім жазасы қатыгез және ерекше жаза ретінде конституцияға қайшы деп жарияланды.

Аборт

Уайт судья Уильям Ренквистпен бірге Роу против Уэйд ісінде (келіспеушілік шешім серіктес іс Доу против Болтон ісінде жазылған), көпшілікті АҚШ Конституциясы "болашақ ананың ыңғайлылығын, қалауын немесе еркіндігін ұрықтың өмірінен немесе оның болу мүмкіндігінен жоғары қояды" деп айыптады.

Азаматтық құқықтар

Уайт соттың «Браун против Білім беру кеңесі» ісінен кейінгі мемлекеттік мектептерді толық десегрегациялауға жасалған әрекеттерін үнемі қолдады, тіпті мәжбүрлі автобус тасымалының даулы жағдайлары арқылы да. Ол 1978 жылғы Калифорния университетінің регенттеріне қарсы «Бакке» ісінде білім беру саласындағы нәсілдік теңсіздікті жоюға бағытталған шараларды қолдауға дауыс берді. Уайт «Metro Broadcasting, Inc. v. FCC, 497 U.S. 547 (1990)» сияқты істерде федералдық оң әрекет бағдарламаларын қолдаса да (кейіннен «Adarand Constructors v. Peña, 515 U.S. 200 (1995)» ісімен күшін жойды), «Richmond v. J. A. Croson Co. (1989)» ісінде мемлекеттік келісімшарттарға қатысты оң әрекет жоспарын қабылдамады. Уайт «Runyon v. McCrary (1976)» ісінде қарсы дауыс берді, онда федералды заң жеке мектептерге нәсілдік дискриминация жасауға тыйым салады. Ол 42 U.S.C. § 1981 («Ку Клукс Клан актісі» деп белгілі) заңнамасының тарихы актінің жеке нәсілдік дискриминацияны тыйым салуға емес, мемлекеттік қолдаумен жасалған нәсілдік дискриминацияны ғана тыйым салатынын көрсеткенін мәлімдеді (1883 жылғы «Азаматтық құқықтар істерінде» көрсетілгендей). Уайт жеке нәсілдік дискриминацияны заңсыз деп танудың кең ауқымды салдарынан алаңдады, егер осыған логикалық қорытынды жасалса, ерікті түрдегі өзін-өзі бөлудің көптеген формаларын, соның ішінде мүшелігі қара нәсілділерге шектелген әлеуметтік және жақтау топтарын тыйым салуға болады: «Мұндай мінез-құлық мақұлданбаса да, ақ және қара нәсілділер, сөзсіз, басқа нәсілдің мүшелерін жоққа шығаратын шарттарға сәйкес түрлі қауымдастық қатынастарды құруды таңдайды. Қара және ақтардың әлеуметтік клубтары, сондай-ақ қара және ақтардың мүдделерін ілгерілетуге арналған қауымдастықтары – осының екі мысалы ғана». «Руньон» ісі 1989 жылғы «Patterson v. McLean Credit Union» ісімен негізінен күшін жойды, ал ол 1991 жылғы «Азаматтық құқықтар туралы заңмен» алмастырылды.

Басқа судьялармен қарым-қатынасы

Уайт Ренквист сотында ең жайлы сезінетінін айтты. Бірде ол Эрл Уоррен туралы: "Мен оның шеңберіне жатпадым" деді. Уайт Жоғарғы Сотқа тағайындау саясатын ұнатпады, бірақ өкілдік демократияға зор сенім арқады, саясаткерлер мен үкіметтегі кемтарлық туралы наразылықтарға "көбірек араласып, жағдайды түзетуге көмектесіңдер" деп шақырды. Ол 1993 жылы Билл Клинтон президенттігі кезінде зейнетке шығып, "басқа біреуге де осындай тәжірибеден өту мүмкіндігі берілуі керек" деді. Уайт 2002 жылдың 15 сәуірінде 84 жасында пневмониядан қайтыс болды. Ол Уоррен сотында қызмет еткен соңғы тірі судья және Кеннеди тағайындаған соңғы судья еді; ол судья ретінде ант берген күнінің қырық жылдығына бір күн бұрын дүние салды. Оның қайтысынан бастап 2006 жылы Сандра Дей О'Коннор зейнетке шыққанға дейін ешқандай бұрынғы судьялар болған жоқ. Бас судья Ренквист Уайтты: "Мэттью Арнольдтың Софокл туралы айтқан сөзіне ең жақын келген адамдардың бірі болды: 'Ол өмірді тұрақты және толық көрді'. Біз онымен бірге қызмет еткендердің бәрі де оны қатты сағынамыз" деді.