Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Гистондық бүктеме – гистон октамеріндегі әрбір негізгі гистон тізбегінде C ұшына жақын орналасқан, гистонның гетеродимерлерге байланысуына жауапты, құрылымдық тұрақты мотив. Гистондық бүктемелер шамамен 70 аминқышқылынан тұрады және екі қысқа, құрылымсыз циклмен байланысқан үш альфа-спиральдан құралған. ДНҚ болмағанда, негізгі гистондар бас-құйрық аралықтарын құрайды (H3 және H4 алдымен гетеродимерлерге бірігіп, содан кейін екі гетеродимер тетрамерді құрайды, ал H2A және H2B гетеродимерлерді құрайды) әр гистондық бүктеме домені арасындағы "қол алысу мотиві" арқылы кеңінен таралған гидрофобтық өзара әрекеттесулер арқылы. Гистондық бүктеме алғаш рет транскрипцияның маңызды құрауышы болып табылатын TATA қорапты байланыстыратын факторларда табылды. Гистондық бүктеменің эволюциясын үш бүктемеден шыққан спираль-жіп-спираль мотивін құрайтын ата-бабалық пептидтер жиынтығының әртүрлі комбинациялары арқылы анықтауға болады. Бұл пептидтік тізбектер эукариоттық H3 H4 тетрамерінен пайда болған археялық гистондарда кездеседі. Археялық бір тізбекті гистондар Aquifex aeolicus бактериясында да табылған. Бұл эукариоттар мен археялардың тегінен шыққан әртүрлі бактериялардың филогенезін, гендердік көшіру арқылы бактерияларға таралуына көмектеседі. Бұл ДНҚ-ны ықшамдау үшін октамерлі бунақты белок эндоскелетіне алып келеді. Осы эндоскелеттен гистон димеризациясы үшін бүгілетін орталық сегмент пайда болады. Бұл, өз кезегінде, бүктеменің соңғы сегменттеріне дейін жетеді, димер-димер байланыстарының қасиеттерін құрады, сондай-ақ октамердегі белок суперспиралін жабады. Мысалы, Drosophila-ны қарастырайық, оның транскрипцияны бастау факторының суббірліктерінде екі белокты құрайтын гистондық бүктемелердің ерекше сипаттамаларын көрсететін нақты аминқышқылы тізбектері бар. Гистондық белоктардың эволюциялық құрылымы мен диапазоны, гистондық белоктардың және ДНК белоктарының өзара әрекеттесуі, құрылымдар мен басқа белоктарды құрайтын эволюциялық белгілердің кең ауқымын қамтиды. Гистондық бүктемелер нуклеосомалық ядролық бөлшектің құрамында, интерфейс беттерін қарастырғанда, гистондық өзара әрекеттесуді сақтап, рөл атқарады. Олар бірнеше гистондық бүктемелерді қамтиды. Нуклеосомалық ядролық бөлшектің құрылымында ең үлкен өзара әрекеттесу беттеріне ие екі режим бар, олар H3 H4 және H2A H2B гетеротиптік димерлік өзара әрекеттесулері. H2A құрылымын қарастырғанда, оның интерфейсіндегі циклдің модификациясы бар, ол басқа құрылымдардың бірдей интерфейсімен кластерленуіне кедерес жасайды. Бұл оның транскрипциялық белсендіруде әртүрлі функциясын анықтайды. Екі режим де ең ұзын спиральдік тізбектерге ие болуымен ерекшеленеді. Олар екі гистондық бүктемелер арасындағы қол алысу өзара әрекеттесуін пайдаланады, сонымен қатар оларды қалған режимдерден ерекшелендіреді. Сол сияқты, ядролық нуклеосома бөлшегінің 5 және 7 режимдері гистондық бүктеме димерлерінің екі түрін қолданады, бұл барлық гистон домендерінің бір-бірімен және әртүрлі жолдармен өзара әрекеттесуге мүмкіндік беретін ұқсас құрылымдық мотивті бөлісетінін көрсетеді. Бұл гистонның құрылымының қаншалықты икемді және бейімделгіш екенін көрсетеді. H4 және H2A екі пептид арасындағы иондық өзара әрекеттесуді жүзеге асыру үшін ацетилденуге болатын интернуклеосомалық байланыстарды құра алады, бұл өз кезегінде хроматинді ашуға мүмкіндік беретін қоршаған интернуклеосомалық байланыстарды өзгерте алады.
A histone fold is a structurally conserved motif found near the C terminus in every core histone sequence in a histone octamer responsible for the binding of histones into heterodimers. The histone fold averages about 70 amino acids and consists of three alpha helices connected by two short, unstructured loops. When not in the presence of DNA, the core histones assemble into head to tail intermediates (H3 and H4 first assemble into heterodimers then fuse two heterodimers to form a tetramer, while H2A and H2B form heterodimers) via extensive hydrophobic interactions between each histone fold domain in a "handshake motif". Also the histone fold was first found in TATA box binding protein associated factors, which is a main component in transcription. The histone fold's evolution can be found by different combinations of ancestral sets of peptides that make up helix strand helix motif that come from the three folds from the ancestral fragments. These peptide chains can be found in the archaeal histones, which could have come from eukaryotic H3 H4 tetramer. The archaeal single chain histones are also found in the bacterium Aquifex aeolicus. Which helps the diverse bacteria phylogeny coming from the ancestry of eukaryotes and archaea with lateral gene transfers to get to the bacteria. These lead into the octamer articulated protein endoskeleton for DNA compaction. From this endoskeleton it has a central segment that folds for the histone dimerization. This then leads into the end segments of the fold to make properties of dimer dimer contacts that also cap the protein super helix at the octamer. One species that looked at is Drosophila, and in the subunits of the Drosophila transcription initiation factor has specific amino acid sequences that have different characteristics of the histone folds that make up the two proteins make up the subunits. The evolutionary structure and range of the histone protein protein and DNA protein interactions of the histone fold proteins has a very wide range of evolutionary traits that form the structures and other proteins. Histone folds play a role in the nucleosomal core particle by conserving histone interactions when looking at interface surfaces. These contain more than one histone fold. The structure of the nucleosome core particle has two modes that have the largest interaction surfaces with are in groups H3 H4 and H2A H2B heterotypic dimer interactions. When looking at the H2A H2A structure it has a modification of the loop at the interface that excludes it from clustering with the same interface of other structures. Which makes it have a different function in the transcriptional activation. Also the two modes are distinct due to having the longest helix chains. These use the handshake interactions between the two histone folds, while they also use it to make themselves unique comparted to the rest of the modes. Similarly modes 5 and 7 of the core nucleosome particle use two types of histone fold dimers which show that all histone domains share a similar structural motif to be able to be able to interact with one another and to interact in different ways. Showing how flexible and adaptive the structure of histones are. H4 and H2A can form an internucleosomal contacts that can be acetylated to be able to perform ionic interactions between two peptides, which in turn could change the surrounding internucleosomal contacts that can make a way to opening the chromatin.