Жо́л талмай қалған «Жо́ для Канберры» саяси науқаны

Кіріспе

Австралияның сәтті болмаған саяси науқаны

"Joh for Canberra" науқаны, бастапқыда "Joh for PM" науқаны ретінде белгілі болды, Квинсленд Ұлттық партиясының премьер-министрі сэр Джо Бжелке Петерсеннің Австралия Премьер-министрі болуға жасаған әрекеті еді. Науқан 1987 жылдың қаңтарында жарияланды және Квинсленд бизнесмендері мен бірқатар консервативті саясаткерлерден маңызды қолдау алды. Науқан федералдық коалицияда жарылысқа әкелді. Ол кең қолдау таппады және 1987 жылдың маусым айында тоқтап қалды. Боб Хоук басқарған Австралияның Еңбек партиясы 1987 жылғы федералды сайлауда үлкен артықшылықпен жеңіске жетіп, тарихындағы ең көп мандатты иеленді. Фицджеральд тергеуінің күшейе түсуімен Бжелке Петерсенге назар аударылды және ол 1987 жылдың желтоқсанында саясаттан толығымен шеттетілді.

Үгіт-насихат науқанының басталуы

Бьелке Петерсен 1968 жылы Квинсленд премьер-министрі болды. 1970 жылы оның қызметтен алынуына жақын болғанымен, ол Квинсленд тарихындағы ең ұзақ қызмет еткен премьер-министр атанды және 1980 жылдардың басына дейін бірнеше сайлауда сәтті сайланды. 1983 және 1984 жылдары ол Хоук Еңбек үкіметі ішінде социализмге қатысты қауіпті бағытқа қарсылығын білдірді. 1983 жылғы сайлауда Боб Хоук басқаратын Лейбористер партиясы федералды деңгейде билікке келді. Бьелке Петерсен және Квинсленд Ұлттық партиясының төрағасы сэр Роберт Спаркс Квинслендте Хоукқа қарсы консервативтік наразылықты бастады. Қозғалыстың мақсаты – «Лейбористер партиясының «социалистік» заңдарын, оның ішінде Medicare-ді жою, Квинсленд үлгісіндегі еркін кәсіпкерлікті қолдау және бірыңғай салық жүйесін енгізу» болды. 1986 жылғы келесі сайлауда Ұлттық партия тұңғыш рет абсолютті көпшілікке ие болып, Квинсленд парламентінің 55% орынын жеңіп алды. Бьелке Петерсеннің премьер-министр болу идеясы алғаш рет 1986 жылдың көктемінде, штаттық сайлаудағы жеңісінен кейін Голд-Кост кәсіпкерлері Брайан Рэй мен Майк Гормен талқыланды. Гор кейіннен Бьелке Петерсеннің федералды саясатта лауазымға ұмтылуға құлшынбағанын мәлімдеді. «Joh for Canberra» науқанының негізін Бьелке Петерсен үкіметінен үлкен қолдау алған Квинсленд кәсіпкерлерінің тобы құрады, олар «ақ туфлі бригадасы» деп аталды. Бьелке Петерсен кампаниясының халықтық құлшынысқа негізделгенін айтса да, «Канберра үшін Джон» науқанына қолдау білдірушілердің саны әрқашан шектеулі болды. 1984 жылғы федералды сайлауда Ұлттық партия дауыстардың 10,63% ғана жинап, 21 орын жеңіп алды, ал Либералдық партия 45, ал Лейбористер партиясы 82 орынға ие болды. 1987 жылы Джон Говард пен Ян Синклер Либералдық және Ұлттық партияларын Боб Хоукқа қарсы 1987 жылғы сайлауға жетектеуге дайын болды. Бьелке Петерсен Говард пен Синклердің консервативтік принциптерінен алыстап кеткенін және сайлауда Лейбористер партиясын жеңуге мүмкіндіктері жоқ деп сенді. 1986 жылғы штаттық сайлаудағы шешуші жеңісінен кейін Бьелке Петерсен «Австралиядағы лейбористік емес саясаттың жұлдызына» айналды, бірақ оның қолдауы негізінен ауылдық аймақтарда және саяси спектрдің оң жағында шоғырланды. Бұл сәттілік Бьелке Петерсенге өзіне сенімділік сезімін сыйлады және Квинсленд саясатының динамикасы федералды деңгейде қайталанады деген жаңылыс пікірге әкелді.

Bjelke Petersen became Premier of Queensland in 1968. Although he came close to being ousted from office in 1970, he went on to become the longest serving premier in Queensland history, and was returned to office convincingly in several elections up to the early 1980s. In 1983 and 1984, he had communicated his interest in challenging what he saw as a dangerous push towards socialism within the Hawke Labor government. Labor won power at the federal level under Bob Hawke at the 1983 election. Bjelke Petersen and Queensland National Party president Sir Robert Sparkes spearheaded a conservative backlash against Hawke, based in Queensland. The aim of movement was to "dismantle Labor's 'socialist' legislation, including Medicare, to support Queensland style free enterprise and to introduce a flat tax system". At the following election, in 1986, the Nationals won an outright majority for the only time, winning a record 55% of the seats in Queensland parliament. The idea of Bjelke Petersen becoming prime minister was first explicitly discussed with him by Gold Coast businessmen Brian Ray and Mike Gore, in autumn 1986, not long after his comprehensive state election victory. Gore later claimed that Bjelke Petersen was reluctant to pursue a position in federal politics. The base of the "Joh for Canberra" campaign was a group of Queensland businessmen, nicknamed the "white shoe brigade", who had enjoyed substantial patronage from the Bjelke Petersen government. Despite Bjelke Petersen's insistence that his campaign was driven by popular enthusiasm, the base of support for the "Joh for Canberra" campaign was always quite narrow. In the 1984 federal election, the National Party had polled only 10.63% of the vote and won 21 seats, compared to 45 for the Liberal Party and 82 for Labor. In 1987, John Howard and Ian Sinclair were poised to lead the Liberal and National parties respectively into the 1987 election against Bob Hawke. Bjelke Petersen believed that Howard and Sinclair had drifted too far from their conservative principles and stood no chance of defeating the Labor government in the election. After his decisive victory in the 1986 state election, Bjelke Petersen became the "superstar of non Labor politics in Australia", though his support was concentrated in rural areas and on the far right of the political spectrum. That apparent momentum gave Bjelke Petersen a feeling of invulnerability, and the mistaken belief that the dynamics of Queensland politics could be replicated at a federal level.

Үгіт-насихат платформасы

Бьелке Петерсеннің кандидатурасы барлық австралиялықтарға, олардың табысына қарамастан, 25% бірыңғай салық мөлшерлемесін енгізу туралы ұсынысына негізделген, бұл ұсыныс Квинсленд бизнесмендері мен саясаттың оңшыл жағындағылардың қолдауын тапты. Бір кезде "ақ жағалылар тобының" мүшелері науқанға көмектесу үшін миллиондаған доллар бөлді деп хабарланды, бірақ бұл ақша іске аспады. 25%-дық бірыңғай салық мөлшерлемесі Бьелке Петерсеннің премьер-министрлік науқанының негізі болғанына қарамастан, кейіннен ол мұндай салықтың қалай жұмыс істейтінін және оны жауапкершілікпен енгізу үшін не қажет екенін білмейтіні айтылды. Бьелке Петерсен анықтаған оның науқанының басқа мақсаттары – кәсіподақтардың билігін шектеу, аборигендердің жер құқықтарын қайта қарау және штаттардың құқықтарын қорғау болды. Ұлттық партияның қолдауы шектеулі болды және олардың Австралияның басты еңбекші емес партиясы болуы күмәнді болды. 1987 жылғы сайлауда Бьелке Петерсеннің Боб Хоукті жеңе алатынына қатысты сенім "Австралия саясатындағы ең ірі қателіктердің бірі" деп бағаланды. Иронияға орай, Бьелке Петерсен премьер-министр лауазымына сәтсіз үміткерлігін бастамас бұрын, Боб Хоук пен Еңбек партиясы үкіметті жоғалтуға жақын болды, себебі танымал емес "Австралия картасын" енгізуге жасалған сәтсіз әрекет, федералды қазынашы Пол Китингтің ұсынған тұтыну салығына қолдау табу үшін өткізілген сәтсіз "салық саммиті" және сауда шарттарының нашарлауы оларды әлсіздетті.

PM үшін Joh

Бьелке Петерсен 1987 жылдың 1 қаңтарында премьер-министрлікке үміткер болу ниетін ашық білдірді, бұл бұқаралық ақпарат құралдарында қызу белсенділікке әкелді. Бьелке Петерсеннің Квинсленд штатындағы федералдық мандатқа таласатыны болжамдалды, мүмкіндіктер ретінде Wide Bay және Fairfax округтері қарастырылды. Науқан барысында еңбекшілер партиясының 13 шешімді округі мен либералдық партияның 8 шешімді округі Бьелке Петерсен мен Ұлттық партия үшін қол жетімді мақсаттар деп белгіленді. Бұл туралы кеңінен жарияланғанына қарамастан, науқан бастапқыда сынға ұшырады. Федералдық либералдық партияның басшысы Джон Ховард Бьелке Петерсеннің "ынтымаққа толы, бірақ шындықтан алыс" екенін айтты. Мельбурн қаласындағы "Арена" журналы Бьелке Петерсенді "институционалдық қолдауы жоқ популистік көшбасшы" деп сипаттап, оның еңбекшілер, ұлттық және либералдық федералдық партияларынан жеңілетініне сенім білдірді. Премьер-министр Хоук консерваторлар арасындағы ішкі тартысқа "қуанышпен" қарап, Бьелке Петерсеннің үміткерлігін құптады. Бьелке Петерсеннің федералдық билікке үміткер болуының ерекше ирониясы, оның үндеуі әрқашан Квинслендтің мүддесін қорғауға, федералдық саяси жүйеге қарсы тұруға негізделгендігінде жатты. Оның Квинслендті қолдауы және Одаққа қарсы "Канберраға шабуылдары" Квинсленд премьері ретіндегі қызметінің ең тұрақты ерекшелігі болды. Барлық қиындықтарға қарамастан, Бьелке Петерсен премьер-министр болу мүмкіндігі туралы ашық айтты, Австралия саясатында "менің саяси тәжірибем, Австралия үшін жоспарларым және оларды іске асыруға деген қатыгездігім" одан артық ешкімде жоқ екенін мәлімдеді. Сиракуза Квинсленд Ұлттық партиясының көрнекті министрі Расс Хинземен болған әңгімесін еске алды, онда Хинзе Эндрю Пикоктың Джон Ховардтың Либералдық партия басшылығын тұрақсыздандыру мақсатымен "Жоһнға премьер-министрлікке" науқанын құпия қолдағанын айтты. Сиракузаның сөзіне сүйенсек, Бьелке Петерсен Пикоктың өзінің орынбасары болуымен премьер-министрлікке келуге ниеттенген, бірақ бұл жоспардың егжей-тегжейлі аспектілері мен практикалық мәселелері ешқашан талқыланбаған. Брисбендегі "Courier Mail" газеті науқанды қолдап, Бьелке Петерсеннің жеңіске жетуі мүмкін екенін айтты, бірақ мұндай жеңіс Квинсленд штатының жиырма төрт мандатының кем дегенде жиырмасын ұтып алу қабілетіне байланысты екенін мойындады. Бьелке Петерсен 1987 жылдың 31 қаңтарында Жаңа Оңтүстік Уэльс штатындағы Вагга-Вагга қаласында митинг өткізіп, Коалицияның алдағы сайлауда үкімет құра алмайтынын ескертті және өзін Джон Ховард пен Либералдық партияға "халықтық балама" ретінде таныстырды. 1987 жылдың 6-8 ақпаны аралығында жасалған Newspoll сауалнамасы бойынша сайлаушылардың 60%-ы Бьелке Петерсен-Пикок тіркемесінің алдағы федералдық сайлауда жеңіске жетуіне ең лайықты деп санайды, ал Говард пен Синклерді қолдағандардың үлесі тек 22% құрады.

Bjelke Petersen made his intention to run for prime minister explicit on 1 January 1987, generating a flurry of media activity. It was speculated that Bjelke Petersen would run for a federal seat in Queensland, with Wide Bay and Fairfax being singled out as possibilities. The campaign identified thirteen marginal Labor seats and eight marginal Liberal seats that it believed were viable targets for Bjelke Petersen and The Nationals. Despite the extensive media coverage, the campaign drew criticism from the outset. The leader of the federal Liberal Party, John Howard, said that Bjelke Petersen was "strong on incentive but short on reality". Melbourne's Arena magazine described Bjelke Petersen as a "populist leader without institutional backing", who would inevitably be defeated by the established federal parties of Labor, the Nationals and the Liberals. Prime Minister Hawke could barely contain his "delight" at the conservative infighting and welcomed a potential challenge by Bjelke Petersen. A peculiar irony of Bjelke Petersen's run for federal office was that his appeal had always rested on his claim to represent Queensland's interests in the face of a hostile federal political system. His pro Queensland and anti Commonwealth "Canberra bashing" was the most consistent aspect of his tenure as Queensland premier. Despite the challenges he faced, Bjelke Petersen remained outspoken about his chances of becoming prime minister, declaring that nobody else in Australian politics possessed "my experience in politics, my policies for Australia, and my determination to make them work". Siracusa recalled a conversation with prominent Queensland National Party minister Russ Hinze, in which Hinze claimed that Andrew Peacock had secretly backed the "Joh for PM" campaign to destabilise John Howard's leadership of the Liberal Party. According to Siracusa, Bjelke Petersen had intended on a partnership whereby Bjelke Petersen would become prime minister with Peacock as his deputy, though the fine details and practical considerations of that plan were never considered. Brisbane's Courier Mail newspaper threw its support behind the campaign and insisted that a Bjelke Petersen victory was possible, while acknowledging that any such victory would depend on the ability of Bjelke Petersen to carry at least twenty of Queensland twenty four seats in the House of Representatives. Bjelke Petersen held a rally in Wagga Wagga, New South Wales, on 31 January 1987, warning that the Coalition could not win government in the upcoming election, and establishing himself as the "folksy alternative" to John Howard and the Liberal Party. A Newspoll recorded from 6–8 February 1987 found that 60% of voters believed a Bjelke Petersen–Peacock ticket would be best placed to win the upcoming federal election, against only 22% in favour of Howard and Sinclair.

Коалициядан бөлініп шығу

1987 жылдың ақпан айының соңында Квинсленд Ұлттық партиясы өздерінің он екі федералды парламент мүшесін Коалициядан шығаруға шешім қабылдады және либералдық және ұлттық партиялар арасындағы "салық салу және басқа да философиялық және саяси көзқарастардағы негізгі айырмашылықтар" себептерін келтіре отырып, федералды Ұлттық партияның басшысы Ян Синклердің де бас тартуын талап етті. Квинсленд Ұлттық партиясының ішінде партия президенті сэр Роберт Спаркс Бжельке Петерсенді қолдауды міндеттеді, бұл Квинсленд қатарындағы қарсылықты қиын етірді. Дегенмен, тіпті Бьелке Петерсеннің ең жақын серіктерінің арасында да шиеленіс сақталды. Спаркс науқанды жүргізуге келіскенімен, кейін "Джо премьер-министр үшін" деп аталған бұл лауазымды тек өте тартымсыз сезіне отырып қабылдады және Бьелке Петерсенді федералдық кеңсеге үміткер болудан қайтармаққа тырысты. Бьелке Петерсеннің премьер-министрлікке үміткерлігін ресми мақұлдаған хабарлама 1987 жылдың ақпан айында Квинсленд Ұлттық партиясының Орталық кеңесінде қабылданды. Онда мынадай жазылған: "Австралияның Ұлттық партиясы (Квинсленд) сэр Джон Бьелке Петерсеннің Премьер-министрлікке қол жеткізуіне толық қолдайды, осылайша ол тиісті саясатпен жабдықталған және осы саясатты іске асыруға ниетті социалистік федералдық үкімет құра алады." Квинслендтегі табысына қарамастан, Бьелке Петерсен және оның жаңадан тәуелсіз болған Ұлттық партия фракциясы 2 наурыздағы Солтүстік территориядағы сайлауда сүрініп, Ұлттық партия Бьелке Петерсеннің ықпалына және Кантри Либералдардың территорияны билеуін жалғастыруына қарамастан, көп жетістікке жете алмады. Квинсленд Ұлттық партиясының көрсеткен дұрыс еместігі Коалицияның көптеген жетекші мүшелерінің наразылығын тудырды. Иан Синклер Бьелке Петерсеннің науқанына қосылудан бас тартып, федералдық Коалицияны сақтауға тырысты. 29 сәуірде Хоук Коалицияның біртұтастығының жоғалуынан пайдаланып тұрғанда, Джон Ховард "нағыз бұзушылар – Бьелке Петерсен мен Спаркс, сондай-ақ Ұлттық партияның (Квинсленд филиалы) Коалициямен бірге құлдырау жолына түскен бір жақты әрекеттері" деп айыптап сынады. Говард "Джо премьер-министр үшін" науқанын ашық сынағанымен, ол Бьелке Петерсенді ынталандыру үшін бірде Квинслендке ұшып, келісімге келуге тырысқан деген қаңқулар тарады. Коалиция мамыр айының басында жарылды, Синклер Ұлттық партия мүшелерінің адалдығын қамтамасыз ете алмай, әлсіз көрінді. Осы кезде Боб Спаркс Бьелке Петерсенге деген адалдығынан бас тартып, науқаннан шықты. Оның қолдаушыларының саны азайып бара жатқандықтан, Бьелке Петерсеннің федералдық Коалицияға қарсы тиімді күресу мүмкіндігі күмәнді бола бастады.

At the end of February 1987, the Queensland National Party decided to withdraw its twelve federal members of parliament from the Coalition, and demanded that federal National Party leader Ian Sinclair also withdraw because of "basic differences in taxation and other philosophies and policies" between the Liberal and National parties. Within the Queensland National Party, the party president, Sir Robert Sparkes, enforced support for Bjelke Petersen, making practical opposition within the Queensland ranks unlikely. However, tensions persisted, even amongst Bjelke Petersen's closest followers. Although Sparkes had agreed to run the campaign, by then known as "Joh for PM", he took the post only reluctantly and had tried to dissuade Bjelke Petersen from running for federal office. The formal notice approving Bjelke Petersen's run for the prime ministership was passed by a Queensland National Party Central Council in February 1987. It read:
That the National Party of Australia (Qld) fully supports the move by Sir Joh Bjelke Petersen to attain the Prime Ministership so that he can put in place an anti socialist federal government equipped with appropriate policies and the will to implement those policies

Despite their success in the Queensland branch, Bjelke Petersen and his newly independent Nationals faction received a humiliating setback in the Northern Territory election on 2 March, with the National Party failing to achieve much success, despite Bjelke Petersen's patronage and the Country Liberals continuing to dominate the territory. The perceived obstinacy of the Queensland National Party drew the ire of many senior Coalition members. Ian Sinclair refused to join Bjelke Petersen's campaign and attempted to preserve the federal Coalition. On 29 April, as Hawke continued to capitalise on the Coalition's disunity, John Howard slammed the "real wreckers Bjelke Petersen and Sparkes, and the unilateral action of the Queensland branch [of the National Party] which set itself on a course of destruction with the Coalition". Although Howard was publicly critical of the "Joh for PM" campaign, it has been alleged that he was actually desperate to appease Bjelke Petersen, at one point flying to Queensland to seek a compromise agreement. The Coalition split in early May, with Sinclair looking increasingly impotent, unable to ensure the loyalty of all National Party members. At that point, Bob Sparkes reneged on his loyalty to Bjelke Petersen and withdrew from the campaign. With his pool of supporters steadily decreasing, an effective challenge to the federal Coalition from Bjelke Petersen began to look more and more unlikely.

Медиа

Руперт Мердокқа тиесілі газеттер, әсіресе The Australian, «Joh for Canberra» және «Joh for PM» науқандарына ынталы қолдау көрсетті. The Australian газеті Бжелке Петерсенді жақтаушы редактор Ли Холлингс басшылығында болды және 1987 жылдың қаңтар айының басында Бжелке Петерсеннің науқанына «қажетті серпіліс» беріп, оны белсенді түрде қолдады. Мердоктың ұстанымы және Брисбендегі Courier Mail газетінің жағымды жарияланымдары науқанға көптеген оң медиа жарияланымдарын әкелді. Кейбір сарапшылар The Australian газеті 1987 жылғы федералды сайлауда консерваторлардың жеңіліске ұшырауына үлкен үлес қосты деп санайды. Либерал саясаткер Иан Макфи The Australian газетінде «Joh for Canberra» және «Joh for PM» науқандарын насихаттау – «бірліксіздіктің отын тұтандыруға» газеттің «арнайы тырысқандығы» екенін, бұл Хоук үкіметінің соңындағы жеңісіне ықпал еткенін мәлімдеді. Бьелке Петерсеннің медиалық бейнесіне қарсы жергілікті наразылық білдірді. Квинсленд университетінің Semper Floreat және тәуелсіз журнал The Cane Toad Times Квинсленд штатының Джон Бжелке Петерсеннің науқанына қарсы шыққан адал дауыстарын жеткізді. The Cane Toad Times бұл науқанды 1987 жылдың соңында Бжелке Петерсенді құлатып жіберген Фицджеральд тергеуіне сілтеме жасай отырып қарастырды, «Канберра үшін Джо» науқаны сияқты мәселелер, сондай-ақ Бжелке Петерсен үкіметінің 1971 жылғы Спрингбокс регби турына жасаған агрессивті қолдауы және 1984 жылғы еңбек даулары «Квинслендтегі Ұлттық партия үкіметінің жалғыз нақты мәселесін – сыбайлас жемқорлықты жасыруға» көмектескенін айтты. Semper Floreat «Joh for Canberra» науқанының тұрақты сыншысы болды. «Кингройдан хаттар» атты тұрақты бағанында басылым Бжелке Петерсенді және оның федералды кеңсеге сайлануға жасаған әрекеттерін үнемі қысымға алды. Semper Floreat және The Cane Toad Times екеуінің де ортақ пікірі – Бьелке Петерсенді репрессивті және авторитарлық тұлға ретінде қарастыру, ол федералды сахнада жаман басқару дәстүрін қайта жаңартуға тырысады. The Cane Toad Times Квинслендті сатиралық түрде «жаңа рейх» деп атады, ал Semper «Квинслендтің көптеген журналистері Джон Бжелке Петерсеннің осы штатқа билік етуінен туындаған әрекетсіздік сезіміне тап болды» деді. Брисбендегі БАҚ штаттың қалған бөлігіне қарағанда көбірек әртүрлілікке ие болды. Брисбен сонымен қатар Бьелке Петерсеннің Квинслендте ең аз қолдау алған аймағы болды. Квинслендтің оңтүстік-шығысындағы космополиттік аймақтан тыс жерде ол және Ұлттық партия «әртүрлі және бәсекелестік бұқаралық ақпарат құралдарының аздығынан пайдаланды», бұл олардың сайлаудағы табысын қамтамасыз етуге көмектесті. 1987 жылдың 27 мамырында премьер-министр Боб Хоук екі мәжілісті сайлауды шақырғанда, Бжелке Петерсен АҚШ-та Диснейлендке сапар шегіп, тіпті федералды мандатқа үміткер болған жоқ еді. Оның үйдегі жақтастары Бжелке Петерсенді қолдайтын партияға кандидаттарды іздеуге асықты, бірақ олар көп сәттілікке жете алмады. Дегенмен, Бьелке Петерсеннің билікке талпынуының салдары бүкіл елде сезілді. Ұлттық партияның бөлінуімен, әртүрлі науқандар бір уақытта жүргізілді, соның ішінде «Джон науқаны, Синклер науқаны [және] тәуелсіз Джон науқандары», бұл сайлаушылар арасында шатастыру тудырды. Алайда Бьелке Петерсен өкінген жоқ. Сайлаудағы жеңілістен кейін жазылған сұхбатта Бьелке Петерсен нәтижеге ешқандай кінәлі емес екенін, ал оның кешірім сұрауы керек жалғыз нәрсе – бұл жарыстан бас тарту екенін мәлімдеді. Кейін ол «егер Спаркс оны бұзбаса, онда бәрі жақсы болар еді» деп, Роберт Спаркстің науқанға деген көзқарасына кінәлауға тырысты. Бьелке Петерсен өзінің ішкі сауалнамасы бойынша, егер ол жарыста қалып қойса, өте бәсекеге қабілетті болар еді деп мәлімдеді.

Newspapers owned by Rupert Murdoch, particularly The Australian, offered enthusiastic early support for the "Joh for Canberra" and "Joh for PM" campaigns. The Australian was edited by a pro Bjelke Petersen editor, Lee Hollings, and vigorously advocated for Bjelke Petersen's campaign, providing it with "much needed momentum" in early January 1987. The stance taken by Murdoch, combined with sympathetic coverage in the Brisbane Courier Mail, meant that the campaign received a great deal of positive media coverage. Some commentators have argued that The Australian did much to contribute to the defeat of the conservatives in the 1987 federal election. Liberal politician, Ian Macphee, has argued that the promotion of the "Joh for Canberra" and "Joh for PM" campaigns in The Australian was a case of the paper going "out of its way to fan the flames of disunity", contributing to the Hawke government's eventual victory. Local dissent against the Bjelke Petersen media narrative came from smaller publications. The University of Queensland's Semper Floreat, and the independent magazine The Cane Toad Times, provided authentic voices of Queensland opposition to Joh Bjelke Petersen's campaign. The Cane Toad Times only dealt with the campaign in reference to the Fitzgerald Inquiry that ousted Bjelke Petersen in late 1987, stating that issues like the "Joh for Canberra" campaign, as with the Bjelke Petersen government's aggressive support of the Springboks rugby tour of 1971, as well as the industrial disputes of 1984, had served to "keep the spotlight off the only real problem the National Party government had in Queensland [which was] corruption". Semper Floreat was a persistent critic of the "Joh for Canberra" campaign. In its regular column, "Letters from Kingaroy", the publication repeatedly mocked Bjelke Petersen and his attempt to be elected to federal office. What both Semper Floreat and The Cane Toad Times shared was a view of Bjelke Petersen as a repressive and autocratic figure, trying to replicate a tradition of misgovernment on the federal stage. The Cane Toad Times satirically referred to Queensland as a "new Reich", while Semper claimed that "a lot of Queensland journalists have a sense of futility because of the immense control Joh Bjelke Petersen holds in this state". In Brisbane, the media had a degree of diversity that was largely absent from the rest of the state. Brisbane was also the area of Queensland where Bjelke Petersen enjoyed the least amount of support. Outside the cosmopolitan south east of Queensland, he and the Nationals "benefited from a less diverse and competitive mass media", which helped to ensure their continuing electoral success. When prime minister, Bob Hawke, called a double dissolution election on 27 May 1987, Bjelke Petersen was in the United States, visiting Disneyland, and had not even nominated for a federal seat. His supporters at home rushed to find candidates for a pro Bjelke Petersen party, but were largely unsuccessful. Nonetheless, the effects of Bjelke Petersen's grab for power were felt nationwide. With the National Party fractured, different campaigns all ran simultaneously, including "the Joh campaign, the Sinclair campaign [and] independent Joh campaigns", leading to confusion among voters. However, Bjelke Petersen remained unrepentant. In an interview recorded in the aftermath of the election loss, Bjelke Petersen insisted that he did not bear any of the blame for the result, and that the only thing he had to apologise for was withdrawing from the contest. He later tried to shift the blame to Robert Sparkes' attitude to the campaign, saying that "if Sparkes hadn't gummed it up, then it would've worked". Bjelke Petersen went on to state that his internal polling suggested that, had he remained in the race, he would have been very competitive.

Бжельке-Петерсеннің құлдырауы

"Жон Канберра үшін" науқаны Бьелке Петерсен мен Квинсленд Ұлттық партиясының соңғы табысы болды. Бұл науқан көптеген адамдарды, тіпті Квинсленд Ұлттық партиясының өкілдерін де алаңдатты, Бьелке Петерсеннің әрекеттерін "көптеген жоғары лауазымды тұлғалар партиясынан тыс, өзін партиясынан артық санайтын адам ретінде қабылдады". Квинслендтегі сыбайлас жемқорлыққа қатысты Фицджеральд комиссиясы 1987 жылдың 26 мамырында басталды және тез арада Ұлттық партияның бірнеше жоғары лауазымды мүшелерін қамтыды. Айыптаулар Ұлттық партияның қатарымен жоғарылап, көп ұзамай жүйелі сыбайлас жемқорлыққа айыпталған және кейіннен жалған куәлік беруден құтылған Бьелке Петерсенге жетті. Үш күннен кейін жарияланған Morgan Gallup сауалнамасы Бьелке Петерсеннің қолдау деңгейін рекордтық деңгейде – 22%-ға дейін төмендетті. Бір жылдың ішінде ол өзінің саяси жетістіктерінің шыңынан құлдырап кетті – Квинсленд саясатындағы ұзақ жылдарлық үстемдігін ескерсек, бұл өте тез болды. Квинсленд Ұлттық партиясы Бьелке Петерсен үкіметіндегі сыбайлас жемқорлықтың ашылуынан кейін ешқашан қалпына келмеді және 1989 жылғы штаттық сайлауда Еңбек партиясына (ALP) ойсырап жеңілді, бұл Квинсленд тарихындағы сол кезге дейінгі биліктегі үкімет үшін ең ауыр жеңіліс болды.

Сэр Джоның үндеуі

Көптеген сарапшылар Бьелке Петерсен және "Joh for Canberra" науқаны туралы өткір сынмен жазды. Тарихшы Реймонд Эванс бұл науқанды "Наполеонның Мәскеуге жасаған сәтсіз жорығына ұқсас" деп бағаласа, ал Рае Уэр Бьелке Петерсенді Мао Цзэдунмен салыстырды. Бьелке Петерсеннің федералдық билікке үміткер болуына ықпал еткен ұлылық сезімі мен өзінен гөрі артық көру және Бьелке Петерсеннің тұлғасы науқанды қалыптастыруда атқарған рөлі кеңінен талқыланды. Уэр "Joh for Canberra" науқанын "өмір бойы өлмеске айналу жобасының" мысалы ретінде келтірді, онда өз өсіріп алған, нарциссистік саясаткерлер өлімге қарсы тұрып, өздеріне ең соңғы ескерткіштер орнатады. Науқан кезінде Бьелке Петерсен 75 жаста болды және қоғамдық қызметтен кеткенге дейін Австралия саясатында мәңгілік із қалдыруға ниеттенді. Журналист Пол Келли келіседі, ол Бьелке Петерсеннің науқанында мақтандылықтың маңызды рөл атқарғанын айтады. Ол Бьелке Петерсеннің "егер [Ұлттық партия] Либералдық партиядан көп мандат алмаса да, мен премьер-министр боламын" деген сөзін келтіреді, бұл Бьелке Петерсеннің өзінен гөрі артық көруін және саяси шындықтан бейхабар екенін көрсетеді. Бьелке Петерсеннің Квинслендте кең танымалдылығын федералдық саясат атмосферасына көшіруге болмады. Көптеген тарихшылар Бьелке Петерсенді және оның мұрасын сынағанмен, оның туған штатындағы ықпалын да мойындады. Оның танымалдылығы Квинслендтің ерекшелігіне сенімде негізделген. Премьер ретінде ол "қадірлі, адал квинслендтіктер" бейнесін қалыптастырды және шағын бизнес пен ауылдық жерлердегі тез әлеуметтік өзгерістерге қатысты алаңдаушылықтарды пайдаланды. Квинслендте Бьелке Петерсен діни консерваторлар, ауылдық сайлаушылар және бизнес мүдделерінен тұратын, қолдауға сенім арта алатын коалиция құрды. Алайда, "Joh for Canberra" науқаны кезінде ол өзінің үндеуінің бүкіл елге таралмағанын және Квинсленд саясатының принциптері бүкіл елге қолданылмағанын түсінді.

Many commentators have written about Bjelke Petersen and the "Joh for Canberra" campaign in scathing terms. Historian Raymond Evans has claimed that it was waged "somewhat like Napoleon's ill fated march on Moscow" while Rae Wear has likened Bjelke Petersen to Mao Zedong. Much has been made of the sense of grandeur and self delusion that seemed to pervade Bjelke Petersen's attempt to run for federal office, and the role that Bjelke Petersen's personality played in shaping the campaign. Wear has cited the "Joh for Canberra" campaign as an example of "the old age immortality project, whereby narcissistic and self made politicians defy death by erecting lasting monuments to themselves". At the time of the campaign, Bjelke Petersen was 75 and was eager to make a permanent mark on Australian politics before his retirement from public life. Journalist Paul Kelly concurs, noting that hubris was an important factor in Bjelke Petersen's campaign. He quotes Bjelke Petersen as saying "even if [the Nationals] don't win more seats than the Liberals I'll be prime minister", a statement that appears to confirm Bjelke Petersen's self delusion and ignorance of political realities. The widespread popularity that Bjelke Petersen enjoyed in Queensland could not be transposed to the political atmosphere of federal politics. While many historians have been damning about Bjelke Petersen and his legacy, they have also acknowledged the appeal he held in his home state. His popularity essentially rested on a belief in Queensland exceptionalism. As premier, he cultivated his identification with the "ordinary, decent Queenslander and traded on small business and rural fears of rapid social change". In Queensland, Bjelke Petersen had successfully built a coalition of religious conservatives, rural voters and business interests that could be relied upon for support. However, during the "Joh for Canberra" push, he found that his appeal did not extend nationwide and that the dynamics of Queensland politics did not apply to the nation as a whole.