Колфакс қырғыны: 1873 жылғы қара нәсілділерге жасалған зорлық-зомбылық

Кіріспе

1873 жылы Колофакста ақ нәсілділер жасаған қара нәсілді ерлерді өлтіру. Колофакс қырғыны, кейде Колофакс көтерілісі деп те аталады, 1873 жылдың 13 сәуірінде, Құтқарылу мерекесі күні Грант округінің орталығы – Колофакс (Луизиана штаты) қаласында болды. Шамамен 62–153 қара нәсілді милиция шеберлері, бұрынғы Конфедерация армиясының сарбаздары мен Ку-Клукс-Клан мүшелеріне бағынуға келгенде қаза тапты. Соқтығыста үш ақ нәсілді де қаза тапты. Луизиана штатының губернаторы және жергілікті лауазымдарға 1872 жылғы даулы сайлаудан кейін, мылтықтармен және кішкентай зеңбірекпен қаруланған ақ нәсілділер тобы, Грант округі сотында қара бостандық иелері мен штаттық милицияны басып алды. Көптеген бостандық иелері бағынып бергеннен кейін өлтірілді, ал тағы шамамен 50-і бірнеше сағат тұтқын ретінде ұсталып, сол түні өлтірілді. Қаза тапқандардың саны жылдар бойы әртүрлі бағаланды, 62-ден 153-ке дейін; үш ақ нәсілді қаза тапты, бірақ қара нәсілділердің санын анықтау қиын болды, себебі көптеген денелер Қызыл өзенге лақтырылды немесе, мүмкін, жаппай қабірлерге жерленді. Тарихшы Эрик Фоннер бұл қырғынды Қайта құру кезеңіндегі нәсілдік зорлық-зомбылықтың ең ауыр мысалы деп сипаттады. Дауыс берудің жарамдылығын қарастырған "қайтару кеңесі", бастапқыда Джон МакЭнери мен оның Демократиялық партиясын жеңімпаз деп жарияласа, кейін кеңес екіге бөлініп, бір фракция республикалық Уильям П. Келлоггты жеңімпаз деп жариялады. Нью-Орлеандағы республикалық федералды судья республикалық көпшілікті құраған заң шығарушы органның отырысын өткізуге рұқсат берді. Колфакстағы бірнеше қылмыскерлерді соттау және айыптау туралы шешімге қатысты Жоғарғы сотқа шағым түсті. Маңызды іс бойынша, соттың 1876 жылғы «АҚШ Крюикшанкқа қарсы» шешімінде, Конституцияның 14-ші түзетуінің қорғауы жеке тұлғаларға емес, мемлекеттік билік органдарының әрекеттеріне ғана қолданылатыны айтылды. Осы шешімнен кейін федералды үкімет 1870 жылғы «Атқару туралы» заңды Луизиана штабында құрылған Ақ лига сияқты жарымәскери топтардың әрекеттерін қудалау үшін пайдалана алмады. Мұндай жарымәскери топтардың қорқытуы, кісі өлтірулері және қара нәсілді сайлаушылардың құқықтарын шектеуі Демократиялық партияның 1870-ші жылдардың соңында штаттық заң шығарушы органның саяси бақылауын қайтаруына септігін тигізді. 20-шы ғасырдың соңы мен 21-ші ғасырдың басында тарихшылар Колофакстағы оқиғаларға және одан кейін туындаған Жоғарғы сот ісіне қайтадан назар аударды.

1873 murder of black men by white militia in Colfax, Louisiana

The Colfax massacre, sometimes referred to as the Colfax riot, occurred on Easter Sunday, April 13, 1873, in Colfax, Louisiana, the parish seat of Grant Parish. An estimated 62–153 Black militia men were murdered while surrendering to a mob of former Confederate soldiers and members of the Ku Klux Klan. Three white men also died during the confrontation. After the contested 1872 election for governor of Louisiana and local offices, a group of white men armed with rifles and a small cannon overpowered Black freedmen and state militia occupying the Grant Parish courthouse in Colfax. Most of the freedmen were killed after surrendering, and nearly another 50 were killed later that night after being held as prisoners for several hours. Estimates of the number of dead have varied over the years, ranging from 62 to 153; three whites died but the number of Black victims was difficult to determine because many bodies were thrown into the Red River or removed for burial, possibly at mass graves. Historian Eric Foner described the massacre as the worst instance of racial violence during Reconstruction. Although the Fusionist dominated state "returning board," which ruled on vote validity, initially declared John McEnery and his Democratic slate the winners, the board eventually divided, with a faction declaring Republican William P. Kellogg the victor. A Republican federal judge in New Orleans ruled that the Republican majority legislature be seated. Federal prosecution and conviction of a few perpetrators at Colfax by the Enforcement Acts was appealed to the Supreme Court. In a major case, the court ruled in United States v. Cruikshank (1876) that protections of the Fourteenth Amendment did not apply to persons acting individually, but only to the actions of state governments. After this ruling, the federal government could no longer use the Enforcement Act of 1870 to prosecute actions by paramilitary groups such as the White League, which had chapters forming across Louisiana beginning in 1874. Intimidation, murders, and Black voter suppression by such paramilitary groups were instrumental to the Democratic Party regaining political control of the state legislature by the late 1870s. During the late 20th and early 21st centuries, historians have given renewed attention to the events at Colfax and the resulting Supreme Court case.

Мемлекеттік және ұлттық қорған

1865 жылдың наурыз айында Одақшыл фермер Джеймс Мэдисон Уэллс губернатор болды. Демократтар басымдығы бар заң шығарушы орган бостандық алғандардың құқықтарын шектейтін «Қара кодекстерді» қабылдағанда, Уэллс қара нәсілділерге дауыс беруге мүмкіндік беруді және бұрынғы Конфедерация мүшелерін уақытша сайлау құқығынан айыруды қолдады. Осы мақсатта ол 1866 жылдың 30 шілдесіне жаңа конституциялық конвенцияны жоспарлады. Бірақ сол күні Нью-Орлеандағы қырғын орын алғандықтан, ол кейінге шегерілді. Қарулы оңтүстік ақ демократтар конвенцияны қолдаған шеруге шыққан қара американдықтарға шабуыл жасады. Нью-Орлеан мэрі жағдайдың уақытша нашарлап кетуін болжай отырып, жергілікті әскери қолбасшыдан қаланың тәртібін сақтауды және конвенцияны қорғауды сұрады. АҚШ армиясы мэрияның өтінішіне жедел түрде жауап бермеді, нәтижесінде ақ нәсілді тұрғындар тобы қарусыз қара нәсілді тұрғындарға шабуыл жасады. Осының салдарынан 38 адам қаза тапты, оның 34-і қара нәсілді, 4-і ақ нәсілді, ал 40-тан астам адам жарақат алды, олардың көпшілігі қара нәсілділер еді. Президент Эндрю Джонсон қырғынға республикалықтардың үгіт-насихатын кінәлі деп айыптағанда, Джонсонның саясатына қарсы күшті халықтық реакция тудырып, 1866 жылы республикалық көпшілікпен Конгресс сайланды. Конгресс Эндрю Джонсонның ветосына қарамастан 1866 жылғы Азаматтық құқықтар заңын қабылдады. Алдында, Бостандық бюросы және оккупациялық әскерлер бостандық алғандар мен басқа да қара нәсілділердің құқықтарын (оның ішінде жұмыс істеу және тұру орындарын таңдау) шектеуге бағытталған Оңтүстік штаттарының «Қара кодекстерінің» күшке енуіне кедергі келтірді. 1866 жылдың 16 шілдесінде Конгресс Джонсонның ветосына қарамастан Бостандық бюросының қызмет мерзімін ұзартты. 1867 жылдың 2 наурызында олар Джонсонның ветосын ескермей, Қайта құру заңын қабылдады. Бұл заң Оңтүстік штаттарындағы қара нәсілді ер адамдарға сайлау құқығын беруді, ал Оңтүстік штаттарын Одаққа қабылдау үшін Төртінші түзетуді ратификациялауды талап етті. 1868 жылдың сәуір айында Луизианадағы көпұлтты коалиция республикалық басымдығы бар штаттық заң шығарушы орган сайлады, бірақ күзгі сайлау алдында зорлық-зомбылық күшейді. Құрбандардың көпшілігі қара нәсілділер және қара нәсілді республикалықтарды қорғаған кейбір ақ нәсілді республикалықтар еді. Көтерілісшілер адамдарды дауыс беруден жаңылдыру үшін оларға физикалық зиян келтіріп, үйлерін өртеп тастады. Демократ президент Джонсон Луизиананың республикалық губернаторына штаттық милицияны немесе АҚШ күштерін Ақ камелия рыцарлары сияқты бүлікші топтарды басу үшін пайдалануға рұқсат бермеді.

In March 1865, Unionist planter James Madison Wells became governor. As the Democratic dominated legislature passed Black Codes that restricted rights of freedmen, Wells began to favor allowing Black people to vote and temporarily disenfranchising ex Confederates. To accomplish this, he scheduled a new constitutional convention for July 30, 1866. It was postponed because of the New Orleans Massacre that day, in which armed Southern white Democrats attacked Black Americans who had a parade in support of the convention. Anticipating trouble, the mayor of New Orleans had asked the local military commander to police the city and protect the convention. The U. S. Army failed to respond promptly to the mayor's request and a group of white residents attacked numerous unarmed Black residents, resulting in 38 deaths, 34 Black and four white, and more than 40 wounded, most of them Black folks. When President Andrew Johnson blamed the massacre on Republican agitation, a popular national reaction against Johnson's policies resulting in national voters electing a majority Republican Congress in 1866. It passed the Civil Rights Act of 1866 despite Andrew Johnson's veto. Earlier, the Freedmen's Bureau and the occupation armies had prevented Southern Black Codes, which had limited the rights of freedmen and other Black people (including their choices of work and living locations), from becoming effective. On July 16, 1866, Congress extended the life of the Freedmen's Bureau, also despite Johnson's veto. On March 2, 1867, they passed the Reconstruction Act, over Johnson's veto, which required that Black men be given the franchise—in Southern states but not in Northern states—and that reconstructed Southern states ratify the Fourteenth Amendment before admission to the Union. By April 1868, a biracial coalition in Louisiana had elected a Republican majority state legislature, but violence increased before the fall election. Almost all of the victims were Black and some white Republicans who were protecting the Black Republican freedmen. Insurgents also attacked people physically or burned their homes to discourage them from voting. President Johnson, a Democrat, prevented the Republican governor of Louisiana from using either the state militia or U. S. forces to suppress the insurgent groups, such as the Knights of the White Camelia.

Грант округінің тарихы

Винн және Рапидс округтерінің Қызыл өзен аймағы ірі плантациялар мен қарапайым шаруалардың үйлесімі болды; соғысқа дейін африкалық американдықтар плантацияларда құл ретінде жұмыс істеген. Уильям Смит Калхун, ірі плантатор, осы аймақта плантацияны мұра еткен. Бұрын құл иеленуші болған ол, аралас нәсілді әйелмен заңды әйел ретінде бірге өмір сүрді және жергілікті афроамерикандықтарға негіделген республикалық партияның саяси ұйымын қолдау арқылы қара нәсілділердің саяси теңдігін жақтады. 1868 жылдың қараша айындағы сайлау күні Калхун бостандық алғандардың бір тобын дауыс беруге жетектеді. Сайлау жәшігі бастапқыда Джон Хуеге тиесілі дүкенде орналасқан, ол "егер олар республикашылдарға дауыс берсе" бостандық алғандарды ұрумен қорқытқан. Калхун сайлау жәшігін республикашылға тиесілі плантация дүкеніне көшіруді ұйымдастырды. Сонымен қатар, ол өз плантациясындағы бостандық алғандардан 150 дауыс тіркелгенін қадағалады. Республикашылдар 318 дауыс, ал демократтар 49 дауыс алды. Бір топ ақ адамдар сайлау жәшігін Қызыл өзенге лақтырып жіберді, ал демократтар сайлауда алаяқтық жасады деп Калхунды тұтқындады. Алғашқы сайлау жәшігі жоғалып кеткен соң, демократ Майкл Райан үлкен жеңіске жеттім деп мәлімдеді. Сайлау зорлық-зомбылықпен да белгіленді. Сайлау комиссары, қара республикашыл Хал Фрейзер ақ адамдар тарапынан өлтірілді. Осыдан кейін Калхун Винн және Рапидс округтерінің бөліктерінен жаңа округ құру туралы заң жобасын әзірледі, ол республикалық заң шығарушы органнан өтті; ірі плантатор ретінде Калхун жаңа округте, онда қара нәсілділер көпшілік құрады, саяси ықпалы күшейеді деп ойлады. Республикалық мемлекеттік заң шығарушы орган республикалық саяси бақылауды дамыту үшін тағы да бірнеше жаңа округтер құрды.

Кланға қарсы іс-қимыл

Лейннің айтуынша, 1869 жылы Улисс С. Грант президент болғаннан кейін, ол "он бесінші түзетуді" (3 ақпан 1870 жылы ратификацияланған) қолдауға күш салды, ол қара нәсілді ер адамдарға, олардың көпшілігі жаңадан азат болған құлдарға, дауыс беру құқығын кепілдеді. Бірақ Ку-Клукс-Клан (KKK) Арканзас, Оңтүстік Каролина, Джорджия, Миссисипи және басқа да штаттарда қара нәсілді тұрғындарға қарсы зорлық-зомбылық шабуылдарын жасап, көптеген адамдарды өлтірді. Осыған жауап ретінде 1870 жылдың 31 мамырында Конгресс азаматтардың конституциялық құқықтарын бұзу үшін адамдардың бірігуіне тыйым салатын Заңды қабылдады. Содан кейін, 1871 жылдың 20 сәуірінде Конгресс Ку-Клукс-Клан туралы заңды қабылдады, оны Грант хабеас корпусты тоқтата тұрып, Оңтүстік Каролина штатына федералды әскерлерді жіберу үшін пайдаланды, онда Кланның қызметі ерекше белсенді болды.

Луизиана және Грант еншілес аймағы

Губернатор Генри Клей Уормот Луизианада саяси тепе-теңдікті сақтауға тырысты. Ол тағайындауларының бірі ретінде, қара нәсілді Одақ ардагері Уильям Уордты Луизиана штатының милициясы, 6-шы жаяу әскер полкінің А компаниясының командирі етіп тағайындады. Грант округінде құрылған бұл жаңа бөлімше, ондағы және басқа Қызыл өзен округтеріндегі зорлық-зомбылықты бақылауға көмектесуі тиіс болды. 1840 жылы Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласында құл болып дүниеге келген Уорд, Вирджиния штатының Ричмонд қаласындағы қожайынының жеке қызметшісі болып оқып-жазуды үйренген. 1864 жылы ол қашып, Монро бекінісіне барып, Одақ армиясына қосылды және генерал Роберт Лидің капитуляциясынан кейін де әскери қызметін жалғастырды. Шамамен 1870 жылы ол Грант округіне келді, онда оның досы тұрды. Ол жергілікті қара нәсілді Республикалық партия мүшелері арасында тез арада белсенділік танытты. Милицияға тағайындалғаннан кейін Уорд өз отрядына басқа босатылған құлдарды да қабылдады, олардың көптегені соғыс ардагерлері еді.

Луизиана сайлауы 1872 жылы

Луизиана штатында республикалық губернатор Генри Клей Уормот 1872 жылы Либералды республикашылдарға (президент Гранттың реконструкция саясатына қарсы болған топ) қосылды. Бұрын Уормот, дауыс беру құқығынан айырылған бұрынғы конфедерация мүшелеріне қайтадан дауыс беруге рұқсат беретін конституциялық түзетуді қолдаған еді. Либералды республикашылдар мен демократтардың "Фьюзионист" коалициясы бұрынғы Конфедерация батальонының командирі және демократ Джон МакЭнериді губернаторлыққа кандидат ретінде ұсынды. Ал демократтар мен либералды республикашылдар Уормотты Вашингтонға АҚШ сенаторы болып жіберуді жоспарлады. МакЭнериге қарсы республикашыл Уильям Питт Келлог, Луизиананың АҚШ сенаторларының бірі шықты. 1872 жылғы 4 қарашада өткен дауыс беру нәтижесінде екі үкімет құрылды, себебі Фьюзионисттер (либералды республикашылдар мен демократтар) басымдық құрған дауыс санау комиссиясы МакЭнериді жеңімпаз деп жариялады, ал комиссияның бір бөлігі Келлогты жеңімпаз деп мәлімдеді. Екі әкімшілік те өздерінің жергілікті кандидаттар тізімін бекітіп, салтанатты іс-шаралар өткізді. Штаттық соттағы істі ұта алмағаннан кейін Келлогтың жақтастары Нью-Орлеандағы федералды судья Эдвард Дюреллге шағымданып, Келлог пен күшті республикашыл көпшілікті құрастырған заң шығарушы органның отыруын ресмилеуді және Гранттан АҚШ әскерлеріне Келлог үкіметін қорғауға рұқсат беруді сұрады. Бұл әрекет демократтар мен республикашыл партияның екі фракциясы тарапынан да кеңінен сынға ұшырады, себебі бұл штаттардың өздерінің (федералды емес) сайлауларын басқару құқығын бұзу деп есептелді. Осылайша, Вашингтондағы федералды Конгрестің екі палатасының тергеу комитеттері Келлогтың таңдалуын сынады. Палатадағы көпшілік Дюреллдің әрекетін заңсыз деп тапты, ал Сенаттағы көпшілік Келлог режимінің «жетістікке жеткен қастандықтан артық емес» деген қорытындыға келді. 1874 жылы Вашингтондағы палатаның тергеу комитеті судья Дюреллді сыбайлас жемқорлық және Луизиана штатының 1872 жылғы сайлауына заңсыз араласуы үшін импичментке тартуды ұсынды, бірақ судья импичментке ұшырамас үшін отставкаға кетті. МакЭнеридің жақтастары Джексон алаңындағы штаттық арсеналды бақылауға алуға тырысты, бірақ Келлог штаттық милицияны МакЭнеридің жақтастарының ондаған басшыларын ұстап, штаттық үкімет орналасқан Нью-Орлеанды бақылауға алды. Уормот 1872 жылғы сайлаудағы әрекеттерінен туындаған пара алу жанжалына байланысты штаттық заң шығарушы органмен импичментке ұшырады. Уормот демократтарды округ тіркеушілері етіп тағайындады, олар сайлаушылар тізіміне мүмкіндігінше көп ақ нәсілді және аз азат етілгендерді енгізуге тырысты. Бірнеше тіркеуші қара нәсілді тұрғындарға хабарламай-ақ тіркеу орнын өзгертті. Сонымен қатар, олар қара нәсілді сайлаушылардың 21 жастан асық екенін дәлелдеуін талап етті, бірақ бұрынғы құлдардың туу туралы куәліктері болмағанын білді. Грант округінде плантация иесі республикашылдарға дауыс берсе, қара нәсілділерді жерінен қуалаймын деп қорқытты. Фьюзионисттер сайлау күні бюллетень жәшіктерін де бұзды. Олардың бірінде саңылау болды, ол бюллетень жәшігін толтыру үшін пайдаланылған сияқты. Нәтижесінде Грант округіндегі фьюзионисттер, қара дауыс берушілердің саны ақтардан 776-630 артық болғанына қарамастан, үлкен жеңіске жетті. Уормот фьюзионист демократтары Альфонс Казабат пен Кристофер Колумб Нэшке округ судьясы және шериф лауазымдарына комиссиялар берді. Оңтүстіктегі көптеген ақ ерлер сияқты Нэш конфедерация ардагері болды (офицер ретінде ол Огайодағы Джонсон аралында бір жарым жыл тұтқын ретінде ұсталды). Казабат пен Нэш 1873 жылғы 2 қаңтарда Колфакс сотында ант берді. Олар құжаттарды Нью-Орлеандағы губернатор МакЭнериге жіберді. Уильям Питт Келлог 17 және 18 қаңтарда Грант округі үшін республикалық тізімге комиссиялар берді. Сол кезде Нэш пен Казабат кішкентай, қарапайым сот ғимаратын бақылап отырды. Республикашы Роберт К. Регистр Альфонс Казабат емес, оның өзі округ судьясы екенін және республикашы Дэниел Уэсли Шоу емес, Нэш шериф болуға тиіс екенін мәлімдеді. 25 наурыз күні республикашылар бос тұрған сот ғимаратын басып алып, ант берді. Олар анттарын Нью-Орлеандағы Келлог әкімшілігіне жіберді. Грант округі республикалық үкімет штатындағы жергілікті бақылауды арттыру мақсатымен құрылған бірнеше жаңа округтердің бірі болды. Жер мен оның халқы бастапқыда Калхун отбасымен байланысты болды, олардың плантациясы жаңа округтің шекарасынан асып кеткен. Азат етілгендер бұрын плантацияның құлдары болған. Округқа да нашар дамыған төбелік аймақ кірді. Жалпы халық саны 2400 азат етілген адамнан (көптеген республикашылдарға дауыс берген) және 2200 ақ адамнан (демократтар ретінде дауыс берген) тұрды. Штаттық саяси шиеленіс әрбір қауымдастықта тараған әңгімелерде көрінді, көбінесе ақтардың қара нәсілділерден шабуылдар немесе наразылықтарға қатысты қорқулары, бұл жергілікті шиеленісті күшейтті.

In Louisiana, Republican governor Henry Clay Warmoth defected to the Liberal Republicans (a group that opposed President Grant's Reconstruction policies) in 1872. Warmoth previously supported a constitutional amendment that allowed former Confederates, who had been denied the right to vote, to be re enfranchised. A "Fusionist" coalition of Liberal Republicans and Democrats nominated ex Confederate battalion commander and Democrat John McEnery to succeed him as governor. In return, Democrats and Liberal Republicans were to send Warmoth to Washington as a U. S. Senator. Opposing McEnery was Republican William Pitt Kellogg, one of Louisiana's U. S. Senators. Voting on November 4, 1872, resulted in dual governments, as a Fusionist (Liberal Republicans and Democrat) dominated returning board declared McEnery the winner while a faction of the board proclaimed Kellogg the winner. Both administrations held inaugural ceremonies and certified their lists of local candidates. After failing to win their case in state court, the Kellogg forces appealed to federal judge Edward Durell in New Orleans to intervene and order that Kellogg and the Stalwart Republican majority legislature were to be seated, and for Grant to authorize U. S. army troops to protect Kellogg's government. This action was widely criticized across the nation by Democrats and both factions of the Republican Party because it was considered to be a violation of the rights of states to manage their own (non federal office) elections. Thus, investigating committees of both chambers of the federal Congress in Washington were critical of the Kellogg choice. The House majority ruled Durell's action illegal and the Senate majority concluded that the Kellogg regime was "not much better than a successful conspiracy". In 1874 a House investigating committee in Washington recommended that Judge Durell be impeached for corruption and illegally interfering in the Louisiana 1872 state elections, but the judge resigned in order to avoid impeachment. McEnery's faction tried to take control of the state arsenal at Jackson Square, but Kellogg had the state militia seize dozens of leaders of McEnery's faction and control New Orleans, where the state government was located. Warmoth was subsequently impeached by the state legislature due to a bribery scandal resulting from his actions in the 1872 election. Warmoth appointed Democrats as parish registrars, and they ensured the voter rolls included as many whites and as few freedmen as possible. A number of registrars changed the registration site without notifying Black residents. They also required Black voters to prove they were over 21, while knowing that former slaves did not have birth certificates. In Grant Parish, one plantation owner threatened to expel Black people from homes they rented on his land if they voted Republican. Fusionists also tampered with ballot boxes on election day. One was found with a hole in it, apparently used for stuffing the ballot box. As a result, Grant Parish Fusionists claimed a landslide victory, even though Black voters outnumbered whites by 776 to 630. Warmoth issued commissions to Fusionist Democrats Alphonse Cazabat and Christopher Columbus Nash, elected parish judge and sheriff, respectively. Like many white men in the South, Nash was a Confederate veteran (as an officer, he had been held for a year and a half as a prisoner of war at Johnson's Island in Ohio). Cazabat and Nash took their oaths of office in the Colfax courthouse on January 2, 1873. They dispatched the documents to Governor McEnery in New Orleans. William Pitt Kellogg issued commissions to the Republican slate for Grant Parish on January 17 and 18. By then Nash and Cazabat controlled the small, primitive courthouse. Republican Robert C. Register insisted that he, not Alphonse Cazabat, was the parish judge and that Republican Daniel Wesley Shaw, not Nash, was to be the sheriff. On the night of March 25, the Republicans seized the empty courthouse and took their oaths of office. They sent their oaths to the Kellogg administration in New Orleans. Grant Parish was one of a number of new parishes created by the Republican government in an effort to increase local control in the state. Both the land and its people were originally associated with the Calhoun family, whose plantation had covered more than the borders of the new parish. The freedmen had been slaves of the plantation. The parish also included the less developed hill country. The total population had a narrow majority of 2400 freedmen, who mostly voted Republican, and 2200 whites, who voted as Democrats. Statewide political tensions were represented in the rumors going around each community, often about white fears of attacks or outrage from Black people, which added to local tensions.

Колфакс сотының дау-дамайлары

Демократтар жергілікті билікті бақылауға тырысуы мүмкін деп қорқып, қара нәсілділер сот үйінің айналасында ор қазып, сақ болу үшін бұрғылау жұмыстарын жүргізді. Республикалық шенеуніктер түнде сол жерде қалды. Олар қаланы үш апта бойы ұстап тұрды. 28 наурызда Нэш, Казабат, Хаднот және басқа ақ фьюзионистер 1 сәуірде қарулы ақтарды сот үйін қайта басып алуға шақырды. Жақын маңдағы Винн және айналасындағы округтерден ақтардың қатарына қосылуға шақырылды. Республикалық Шоу, Регистр және Флоэрс сияқтылар сот үйін қорғау үшін қарулы қара адамдарды жинауға кірісті. Қара республикашылдар Льюис Микинс және штаттағы милиция капитаны Уильям Уорд, Одақ ардагері, оппозиция жетекшілерінің үйлеріне шабуыл жасады: судья Уильям Р. Ратланд, Билл Крюкшенк және Джим Хаднот. 2 сәуірде және 5 сәуірде ақ және қара милиция арасында атыс болды, бірақ мылтықтардың дәлдігі зиян келтіруге жеткіліксіз болды. Екі тарап татуласу келісімдерін ұйымдастырды. Бірақ ақ ер адам Джесси МакКинни есімді қара нәсілді күәні атып өлтірген кезде татуласу тоқтады. 6 сәуірде болған тағы бір қарулы қақтығыс ақ милицияның қарулы қара милициядан қашуымен аяқталды. Қоғамда зорлық-зомбылықтың қаупі болғандықтан, қара әйелдер мен балалар да қорғану үшін сот үйіне ер адамдармен бірге келді. Грант округінде орналасқан Луизиана штаты милициясының 6-шы жаяу әскер полкінің А ротасының командирі Уильям Уорд республикалық тізім бойынша округтен штат өкілі болып сайланды. Ол губернатор Келлогқа күшін арттыру үшін АҚШ әскерін сұрап хат жазып, оны Уильям Смит Калхунға жеткізуге берді. Калхун Қызыл өзенмен Лабелл бу кемесімен төмен жүзіп кетті, бірақ Пол Ху, Хаднот және Крюкшенк оны ұстады. Олар Калхунға қара қоғамдық қауымдастық мүшелеріне сот үйін тастап кетуді бұйырды. Қара қорғаушылар, Нэш басқаратын қарулы ақтардың қаупіне қарамастан, кетуден бас тартты. Саяси шиеленіс күшейген кезде, Нэш қара ерлердің барлық ақ ерлерді өлтіріп, ақ әйелдерді өздеріне иеленуге дайындалып жатыр деген қорқынышты қауесет таратуға себепкер болды. 8 сәуірде Нью-Орлеандағы республикалыққа қарсы Daily Picayune газеті төмендегі тақырыппен оқиғаны бұрмалап, шиеленісті күшейтті:

Fearful that the Democrats might try to control the local parish government, Black people started to create trenches around the courthouse and drilled to keep alert. The Republican officeholders stayed there overnight. They held the town for three weeks. On March 28, Nash, Cazabat, Hadnot and other white Fusionists called for armed whites to retake the courthouse on April 1. Whites were recruited from nearby Winn and surrounding parishes to join their effort. The Republicans Shaw, Register, and Flowers and others began to recruit armed Black men to defend the courthouse. Black Republicans Lewis Meekins and state militia captain William Ward, a Black Union veteran, raided the homes of the opposition leaders: Judge William R. Rutland, Bill Cruikshank, and Jim Hadnot. Gunfire erupted between white and Black militias on April 2 and again on April 5, but the shotguns were too inaccurate to do any harm. The two sides arranged for peace negotiations. Peace ended when a white man shot and killed a Black bystander named Jesse McKinney. Another armed conflict on April 6 ended with the white militia fleeing from armed Black militia. With the threat of violence in the community, Black women and children joined the men at the courthouse for protection. William Ward, the commanding officer of Company A, 6th Infantry Regiment, Louisiana State Militia, headquartered in Grant Parish, had been elected state representative from the parish on the Republican ticket. He wrote to Governor Kellogg seeking U. S. troops for reinforcement and gave the letter to William Smith Calhoun for delivery. Calhoun took the steamboat LaBelle down the Red River but was captured by Paul Hooe, Hadnot, and Cruikshank. They ordered Calhoun to tell the Black community members to leave the courthouse. The Black defenders refused to leave although threatened by parties of armed whites commanded by Nash. To recruit men during the rising political tensions, Nash had contributed to lurid rumors that Black men were preparing to kill all the white men and take the white women as their own. On April 8 the anti Republican Daily Picayune newspaper of New Orleans inflamed tensions and distorted events by the following headline:

ГРАНТ ОКРУГІНДЕГІ ҚАРАПАЙЫМДЫҚ. ҚАРАЛАРДЫҢ ҚОРҚЫНШТЫ ЗҰЛЫМДЫҒЫ. ӨЛІККЕ ҚҰРМЕТ ЖОҚ. Мұндай жаңалықтар Грант округіне Нэшке қосылу үшін аймақтан көбірек ақтарды тартты; барлығы тәжірибелі Конфедерация ардагерлері болды. Олар темір снарядтарды атуға қабілетті төрт фунттық зеңбірек алды. Клан мүшесі Дейв Пол айтқандай, "Балалар, бұл ақ үстемдік үшін күрес". Туберкулез және ревматизмнен зардап шеккен милиция капитаны Уорд 11 сәуірде Келлогтан қарулы көмек сұрап, Нью-Орлеанға бу кемесімен жүзіп кетті. Ол келесі оқиғаларда болған жоқ.

Естеліктер

Луизиана штатында, сондай-ақ АҚШ-тың қалған бөлігінде, осы қырғынның масштабы мен оның тудырған саяси қақтығысы, Реконструкция тарихы, афроамерикандықтарға қарсы расизм тарихы және АҚШ-тағы расизм тарихы тұрғысынан маңызды. 1950 жылы Луизиана штаты 1873 жылғы оқиғаны "Колфакс көтерілісі" деп атап, ақ нәсілді қауымдастықта дәстүрлі түрде танылғандығын көрсететін мемлекеттік табельді орнатты. Табельде былай деп жазылған: "Осы орында Колфакс көтерілісі болды, оның салдарынан үш ақ адам мен 150 негр қаза тапты. Бұл оқиға 1873 жылдың 13 сәуірінде Оңтүстікте "кілемшелердің" билігінің аяқталуын білдірді." Табель 2021 жылдың 15 мамырында мұражайға қою үшін алынып тасталды. 2023 жылдың 13 сәуірінде Колфакс қырғынының 150 жылдығына орай алынып тасталған табельдің орнына жеті футтық граниттік монумент орнатылды. Монументте осы қырғында қаза тапқан 57 қара нәсілді адамның есімдері тізілген және Реконструкция кезеңінде қара нәсілді адамдардың басынан өткендер туралы көркемдік жұмыстар бейнеленген.

Жаңаша назар аудару

Колфакс қырғыны – АҚШ тарихындағы Реконструкция кезеңі мен 19 ғасырдың соңындағы оқиғалардың бірі. 21 ғасырдың басында бұл оқиғаға ұлттық назар қайта аударылды, бұрынғысы сияқты, 1923 жылы Флорида штатының Роузвуд қаласында болған қырғынға 20 ғасырдың соңында көрсетілген назармен теңестірілді. 2007 және 2008 жылдары осы тақырыпта екі жаңа кітап жарық көрді: Лианна Киттің «Колфакс қырғыны: Қара күш, ақ терроризм және Реконструкцияның өлімі туралы айтылмаған оқиға» және Чарльз Лейннің «Азаттық өлген күн: Колфакс қырғыны, Жоғарғы сот және Реконструкцияға жасалған опасыздық». Лейн өзінің кітабында ақ парамилитарлық топтардың мүшелеріне қарсы сот процесінен туындаған Жоғарғы сот ісінің саяси және құқықтық салдарларын қарастырды. Сонымен қатар, деректі фильмнің түсірілімі дайындалып жатыр. 2007 жылы Red River Heritage Association, Inc. атты қоғам құрылды, ол Колфакста мұражай салуды, материалдарды жинауды және оларды мұражайда сақтауды, сондай-ақ Луизианадағы, әсіресе Red River аймағындағы Реконструкция тарихын зерттеуді мақсат етті. 2008 жылы Колфакс қырғынының 135 жылдығына орай түрлі нәсіл өкілдерінен құралған топ бұл оқиғаны еске алды. Олар құрбан болғандардың бір бөлігі қаза тапқан жерге гүлдер қойды және қырғын тарихын талқылау үшін форум өткізді. 2021 жылы Луизиана штатында 1950 жылы орнатылған мемлекеттік табель алынып тасталды. Табельде 1873 жылғы оқиға «Колфакс көтерілісі» деп жазылған, өйткені оқиға дәстүрлі түрде ақ нәсілді қауымдастықта осылай белгілі болған. Табельде былай делінген: «Осы жерде Колфакс көтерілісі болды, оның салдарынан үш ақ адам және 150 негр қаза тапты. 1873 жылдың 13 сәуірінде болған бұл оқиға Оңтүстіктегі «кілемше билігінің» аяқталуын білдірді». Табель 2021 жылдың 15 мамырында мұражайға орналастыру үшін алынып тасталды. 2023 жылдың 13 сәуірінде Колфакс қырғынының 150 жылдығына орай алынып тасталған табельдің орнына жеті фут биіктігіндегі граниттік монумент орнатылды. Монументте қырғын кезінде қаза тапқан 57 қара нәсілді адамның тізімі және Реконструкция кезеңінде қара нәсілді адамдардың басынан өткен оқиғалар туралы суреттер бейнеленген.

The Colfax massacre is one of the events of Reconstruction and late 19th century American history which have received renewed national attention during the early 21st century, as much attention as the 1923 massacre in Rosewood, Florida received near the end of the 20th century. In 2007 and 2008, two new books about the topic were published: Leeanna Keith's The Colfax Massacre: The Untold Story of Black Power, White Terror, and the Death of Reconstruction, and Charles Lane's The Day Freedom Died: The Colfax Massacre, the Supreme Court, and the Betrayal of Reconstruction. In his book, Lane addressed the political and legal implications of the Supreme Court case, which were derived from the prosecution of several men who were member of the white paramilitary groups. In addition, a film documentary is in preparation. In 2007, the Red River Heritage Association, Inc. was formed as a group which intended to construct a museum in Colfax, collect materials and store them in the museum, and interpret the history of Reconstruction in Louisiana, especially in the Red River area. In 2008, on the 135th anniversary of the Colfax massacre, an interracial group commemorated the event. It laid flowers on the place where some of the victims had fallen and it also held a forum in an attempt to discuss the history of the massacre. In 2021, a state highway marker which had been erected in Louisiana in 1950 was removed, the marker read that the event of 1873 was "the Colfax Riot," as the event was traditionally known in the white community. The marker states, "On this site occurred the Colfax Riot, in which three white men and 150 negroes were slain. This event on April 13, 1873, marked the end of carpetbag misrule in the South." The marker was removed on May 15, 2021, for eventual placement in a museum. On April 13, 2023, the 150th anniversary of the Colfax massacre, the removed marker was replaced by a seven foot granite monument that lists 57 black people confirmed to have been killed in the massacre and has artwork about the experience of black people during Reconstruction.