Электр музыкалық ноталарды жасауға арналған электромеханикалық құрал
Tonewheel
Тоналық дөңгелек – электр музыкалық аспаптарда дыбыс шығаруға арналған электромеханикалық құрылғы. 1896 ж. ойлап табылды, Hammond орган мен телеграфияда қолданылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Электрлік музыкалық ноталарды жасауға арналған электромеханикалық құрылғы.
Electromechanical apparatus for generating electric musical notes
Тональды дөңгелек – электрлік органдарда, мысалы, Хаммонд органында және телефонда естілетін сигналдарды (қоңырау үні сияқты) жасау үшін қолданылатын қарапайым электромеханикалық құрылғы. Ол 1896 жылы Теддеус Кахилл тельгармония үшін жасап, 1897 жылы патент алған. 1910 жылы Рудольф Голдшмидт оны вакуумдық түтікшелерге дейінгі радио қабылдағыштардағы үздіксіз толқынды радиотелеграфия (Морс коды) сигналдарын естілетін ету үшін соққы жиілігі осцилляторы (BFO) ретінде қайта ойлап тапты.
A tonewheel or tone wheel is a simple electromechanical apparatus used for generating electric musical notes in electromechanical organ instruments such as the Hammond organ and in telephony to generate audible signals such as ringing tone. It was developed by Thaddeus Cahill for the telharmonium c. 1896 and patented in 1897. It was reinvented around 1910 by Rudolph Goldschmidt for use in pre–vacuum tube radio receivers as a beat frequency oscillator (BFO) to make continuous wave radiotelegraphy (Morse code) signals audible.
Сипаттама
Тонустық дөңгелек құрамы синхронды айнымалы ток қозғалтқышынан және айналмалы дискілерді қозғайтын байланысты беріліс қорабынан тұрады. Әрбір дискінің шетінде белгілі бір сандағы тегіс өркештер болады; олар диск магнит және электромагниттік орамнан тұратын түсіру құрамына жақын айналғанда белгілі бір жиілікті тудырады. Дөңгелектің әрбір өркеші түсіру құралына жақындағанда, ол магнит өрісін уақытша шоғырландырады, осылайша орам арқылы өтетін магнит өрісін күшейтеді, электромагниттік индукция процесі арқылы орамда ток тудырады. Бұл өркеш өткен сайын, шоғырландыру әсері қайтадан төмендейді, магнит өрісі сәл әлсірейді және орамда қарсы ток туындайды. Осылайша, орамдағы ток жиілігі дискінің айналу жылдамдығына және өркештер санына байланысты. Әдетте, орам күшейткішке коммутаторлар, контактілер, резисторлар жиынтығы және трансформаторлар желісі арқылы қосылады, олар бір орамнан нотаны білдіретін өзгеретін токты басқа орамдардан басқа ноталарды білдіретін ұқсас токтармен араластыру үшін пайдаланылуы мүмкін. Осылайша, бір негізгі жиілікті бір немесе бірнеше гармоникамен біріктіріп, күрделі дыбыстар шығаруға болады. Тонустық дөңгелектер алғаш рет 1896 жыл шамасындағы Telharmonium аспабы үшін, ал кейіннен Hammond органдары үшін жасалды және қолданылды. Тонустық дөңгелектің кедергісі Hammond органында және ұқсас жағдайларда пайда болады, онда көптеген тонустық дөңгелектердің болуы түсіру құралдарын өздерінен басқа тонустық дөңгелектерді естіп қалуға мәжбүр етеді. Бұл орган ойнатылған ноталарға хроматикалық әуендер қосуына себеп болады. Кейбір музыка түрлерінде бұл қолайсыз, бірақ басқаларында ол Hammond дыбысының маңызды бөлігіне айналды. Hammond органдарының кейбір цифрлық модельдерінде тонустық дөңгелектің кедергісі пайдаланушы баптауына мүмкіндік беретін параметр болып табылады.
The tonewheel assembly consists of a synchronous AC motor and an associated gearbox that drives a series of rotating disks. Each disk has a given number of smooth bumps at the rim; these generate a specific frequency as the disk rotates close to a pickup assembly that consists of a magnet and electromagnetic coil. As each bump in the wheel approaches the pickup, it temporarily concentrates the magnetic field near it, and thus strengthens the magnetic field that passes through the coil, inducing a current in the coil by the process of electromagnetic induction. As the bump moves past, this concentrating effect is reduced again, the magnetic field weakens slightly, and an opposite current is induced in the coil. Thus, the frequency of the current in the coil depends on the speed of rotation of the disk and the number of bumps. Typically, the coil is connected to an amplifier through a network of switches, contacts, resistor banks, and transformers which can be used to mix the fluctuating current representing the note from one coil with similar currents from other coils representing other notes. A single fundamental frequency can thus be combined with one or more harmonics to produce complex sounds. Tonewheels were first developed for and used in the impractical Telharmonium circa 1896 and later in the original Hammond organs. Tonewheel leakage occurs in the Hammond organ and in similar situations, where the large number of tonewheels causes pickups to overhear tonewheels other than their own. This causes the organ to add chromatics to played notes. In some kinds of music this is undesirable, but in others it has become an important part of the Hammond sound. On some digital simulations of Hammond organs tonewheel leakage is a user set parameter.
Ерте пайдаланған
Тонустық доңғалақ 1910 жылы Рудольф Голдшмидт тарапынан вакуумдық түтіктер пайда болмас бұрын, ерте радио қабылдағыштарда үздіксіз толқынды радиотелеграфия (Морс коды) сигналдарын естілетін ету үшін жиілік осцилляторы ретінде тәуелсіз түрде ойлап табылды.
The tonewheel was independently invented in 1910 by Rudolph Goldschmidt as a beat frequency oscillator in early radio receivers to make continuous wave radiotelegraphy (Morse code) signals audible, before the existence of the vacuum tube.