Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Гилберт Сэндфорд Вернам (3 сәуір 1890 жыл - 7 ақпан 1960 жыл) - Ворчестер политехникалық институтының 1914 жылғы түлегі және AT&T Bell Labs инженері. 1917 жылы ол аддитивті полиалфабиттік ағынды шифрлеуді ойлап тапты, ал кейін автоматтандырылған бір реттік кілтті шифрлеуді бірлесіп ойлап тапты. Вернам телепринтерлік шифрді ұсынды, онда қағаз лентада сақталған алдын ала дайындалған кілт, шифрмәтінді жасау үшін әрбір таңбасы жазылмаған мәтінмен біріктіріледі. Шифрмәтінді түсіру үшін сол кілт қайтадан әрбір таңбасымен біріктіріліп, жазылмаған мәтін шығарылады. Кейін Вернам Пошталық телеграф компаниясында жұмыс істеді және 1943 жылы Postal компаниясын Western Union сатып алғанда, Western Union компаниясының қызметкері болды. Оның кейінгі жұмыстары көбінесе телеграф желілері үшін автоматты коммутациялық жүйелермен байланысты болды.
Gilbert Sandford Vernam (April 3, 1890 – February 7, 1960) was a Worcester Polytechnic Institute 1914 graduate and AT&T Bell Labs engineer who, in 1917, invented an additive polyalphabetic stream cipher and later co invented an automated one time pad cipher. Vernam proposed a teleprinter cipher in which a previously prepared key, kept on paper tape, is combined character by character with the plaintext message to produce the ciphertext. To decipher the ciphertext, the same key would be again combined character by character, producing the plaintext. Vernam later worked for the Postal Telegraph Company, and became an employee of Western Union when that company acquired Postal in 1943. His later work was largely with automatic switching systems for telegraph networks.
Вернамның патенті
1919 жылғы 22 шілдеде жарияланған Вернамның сипаттаған біріктіру функциясы – Бодо кодындағы таңбаларды кодтау үшін қолданылатын жеке импульстарға немесе биттерге қолданылатын XOR операциясы болып табылады. Вернам патентте "XOR" терминін қолданбаған, бірақ ол бұл операцияны релелік логика арқылы іске асырды. Вернам берген мысалда, қарапайым мәтін – А, ол Бодо кодында "" деп кодталған, ал кілттік таңба – В, ол "" деп кодталған. Соның нәтижесінде шифрланған мәтін "" болады, ол G-ді кодтайды. Қабылдаушы жағындағы G кілттік таңбасы B-мен біріктірілгенде "" шығады, бұл бастапқы А мәтініне тең. NSA бұл патентті "криптография тарихындағы ең маңызды патенттердің бірі болуы мүмкін" деп атады.
The combining function Vernam specified in , issued July 22, 1919, is the XOR operation, applied to the individual impulses or bits used to encode the characters in the Baudot code. Vernam did not use the term "XOR" in the patent, but he implemented that operation in relay logic. In the example Vernam gave, the plaintext is A, encoded as "" in Baudot, and the key character is B, encoded as "". The resulting ciphertext will be "", which encodes a G. Combining the G with the key character B at the receiving end produces "", which is the original plaintext A. The NSA has called this patent "perhaps one of the most important in the history of cryptography. ".
Бір рет қолданылатын блок
Көп ұзамай, АҚШ армиясының Сигнал корпусының капитаны болған Джозеф Моборн, қағаз лента кілтіне кездейсоқ ақпарат қосуды ұсынды. Екі идеяның өзара бірігуі, бір реттік блокноттың автоматты түрін іске асырды, бірақ сол кезде ешбір ойлап табушы бұл атауды қолданбады. Клод Шеннон, сондай-ақ Белл Лабораториясында жұмыс істей отырып, дұрыс іске асырылған бір реттік блокноттың бұзылмайтынын екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі зерттеулерінде дәлелдеді, бұл зерттеулер кейін 1949 жылдың қазан айында жарияланды. Ол сондай-ақ, кез келген бұзылмайтын жүйенің бір реттік блокнот сияқты негізгі қасиеттерге ие болуы керектігін дәлелдеді: кілт шынайы кездейсоқ болуы керек, ашық мәтінмен бірдей көлемде болуы керек, толығымен немесе бөлігімен қайта қолданылмауы керек және құпия сақталуы тиіс.
Shortly thereafter, Joseph Mauborgne, at that time a captain in the US Army Signal Corps, proposed, in addition, that the paper tape key contain random information. The two ideas, when themselves combined, implement an automatic form of the one time pad, though neither inventor used the name then. Claude Shannon, also at Bell Labs, proved that the one time pad, properly implemented, is unbreakable in his World War II research that was later published in October 1949. He also proved that any unbreakable system must have essentially the same characteristics as the one time pad: the key must be truly random, as large as the plaintext, never reused in whole or part, and kept secret.