Кіріспе
Герберт Уильям Гаррат (1864–1913) – ағылшын инженер-механик және буыны бар локомотивтердің Гарратт жүйесін ойлап тапқан адам. Гарратт инженерлік мансабын 1879 жылдан 1882 жылға дейін Солтүстік Лондон темір жолында Джон Картер Парк басшылығымен, Солтүстік Лондон темір жолының Боу зауытында шәкірт болып бастады. Ол Сандерлендтегі Доксфордтың теңіз инженерлік жұмыстарында, содан кейін сэр Чарльз Фокс пен сэр Александр Ренделдің инспекторы ретінде тәжірибе жинады. Гарратт 1889 жылы Аргентинаның Орталық темір жолына қызметке түсті, 1892 жылы локомотивтерді басқарушы болып тағайындалды, ал 1900–1906 жылдары Куба, Лагос және Лима (Перу) темір жолдарында жұмыс істеді. 1902 жылы Гарратт Механика инженерлері институсының мүшесі болып сайланды. 1906 жылы Англияға оралды, ол британдық өндірушілер үшін Жаңа Оңтүстік Уэльс мемлекеттік темір жолына салынған локомотивтерді тексеру жұмысын атқарды.
Herbert William Garratt (8 June 1864 – 25 September 1913) was an English mechanical engineer and the inventor of the Garratt system of articulated locomotives. Garratt began his engineering career by serving an apprenticeship under John Carter Park, then locomotive superintendent of the North London Railway, from 1879 to 1882 at the North London Railway's Bow works. He gained further experience at Doxford's marine engineering works in Sunderland and later as an inspector for Sir Charles Fox and Sir Alexander Rendel. Garratt joined the Argentine Central Railway in 1889, where he became Locomotive Superintendent in 1892, and between 1900 and 1906 he worked for railways in Cuba, Lagos and Lima (Peru). In 1902, Garratt was elected to membership of the Institute of Mechanical Engineers. He returned to England in 1906, taking on a role inspecting locomotives built for the New South Wales Government Railways by British manufacturers.
Гарратт локомотивтерінің құрылысы мен әсері
Гаррат 1908 жылы инновациялық локомотив дизайнына патент алды. «Бейер, Пикок және Компания» Ұлыбританияда өндірудің эксклюзивті құқықтарын сатып алды. 1928 жылы патенттердің мерзімі біткеннен кейін компания өздері өндірген локомотивтерді ажырату үшін «Бейер Гаррат» деген атауды қолдана бастады. Гарраттың тікелмелі бу локомотивінің дизайны екі шетінде көмір мен сумен жабдықталған қозғалтқыш бөлімдерінен және олардың арасында тіректе ілінген қазандық бөлімінен тұрды. Бұл дизайн Африка, Оңтүстік Америка, Оңтүстік-Шығыс Азия, Австралия және Жаңа Зеландияның көптеген аймақтарында қолданылды. Осы аймақтарда көбінесе қиын жер бедері болды, бұл құрылыс құнын арттырды. Көбінесе теміржол желілері арзан құрылғандықтан жүктемеге төзімділігі төмен болды. Гаррат локомотивтері, олардың салмағы әдетте 12-16 жетекші дөңгелекке және 8-16 жетекші емес дөңгелекке таратылғандықтан, рельстерге түсетін бұзушы күштерді азайтуға көмектесті. Сонымен қатар, тікелмелі конструкциясының арқасында, олар тікелмеген локомотивтерге қарағанда өткір бұрылыстарды оңай басып өте алды. Бұрын өтпес аймақтарға енуге қабілеттілігінің артуы көбінесе елді мекендер арасындағы адам және экономикалық байланыстардың күшеюіне, сонымен қатар бұрынғы шалғай аймақтардың оқшаулануын азайтуға әкелді. Гаррат локомотивтері тар теміржол желілерінде олардың икемділігінің арқасында ерекше тиімді болды: екі қозғалтқыш бөлімінің арасындағы «көпірдің» астындағы оттықтарының мөлшері тек көпір рамалары арасындағы енімен шектелді – бұл тікелмеген локомотивтердің тар рамалары арасындағы қашықтықтан әлдеқайда көп. Бұл бу өндіру қабілетін күрт арттырды, ал қуат шығысы осыған байланысты болды. Қатты рамалы локомотивтермен салыстырғандағы жоғары тиімділік, пойызға қажет локомотивтер санын азайтып, ауыр пойыздарды жүргізуге мүмкіндік берді және теміржол желілерін кеңейту қажеттілігін болдырмады – бұл теміржол желісінің және экономикалық өсімнің серпінін қамтамасыз етті.