Әуесқой спорт – төлемсіз қатысатын спорт түрлері. Профессионалдардан өзгешелігі, жаттығуға толық уақыт бере алмайды. Тарихы, қазіргі жағдайы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кәсіби емес спорт түрлері
Sport played by non professionals
Әуесқой спорт – қатысушылардың көп бөлігі немесе толығымен еңбекақысыз айналысатын спорт түрлері. Спортпен айналысушы әуесқойлар мен кәсіби спортшылар арасында ерекшелік бар, кәсіби спортшылар жарысқа және жаттығуға жұмсаған уақыты үшін төленеді. Кәсіби ойыншылар бар спорт түрлерінің көпшілігінде, кәсіби спортшылар әуесқойларға қарағанда жоғары деңгейде ойнайды, себебі олар басқа жұмыспен айналысудың күйбеңінен тыс, толық уақыт жаттығуға мүмкіндік алады. Әлемдегі спортқа қатысушылардың көп бөлігі – әуесқойлар. Спорттағы әуесқойлық 19-шы ғасырда, әсіресе жоғарғы топтар арасында қадірленген идеал болды, бірақ 20-шы ғасырда кәсіби спорттың өсуімен және әуесқой және студенттік спортты монетизациялаудың үдеуімен бірте-бірте әлсіреп, қазір спортты басқаратын азаматтардың саны азайып барады, тіпті олар өз атауларында "әуесқой" деген сөзді сақтап қалғандарымен.
Amateur sports are sports in which participants engage largely or entirely without remuneration. The distinction is made between amateur sporting participants and professional sporting participants, who are paid for the time they spend competing and training. In the majority of sports which feature professional players, the professionals will participate at a higher standard of play than amateur competitors, as they can train full time without the stress of having another job. The majority of worldwide sporting participants are amateurs. Sporting amateurism was a zealously guarded ideal in the 19th century, especially among the upper classes, but faced steady erosion throughout the 20th century with the continuing growth of pro sports and monetisation of amateur and collegiate sports, and is now strictly held as an ideal by fewer and fewer organisations governing sports, even as they maintain the word "amateur" in their titles.
Өмірбаян
Қазіргі заманғы ұйымдасқан спорт 19 ғасырда дамыды, бастамасы Ұлыбритания мен АҚШ-қа тиесілі болды. Спорттық мәдениет әсіресе жеке мектептер мен университеттерде күшті болды, және сол мекемелерге баратын жоғарғы және орта таптың ер адамдары әуесқой ретінде ойнады. Жұмысшы табының спортқа қатысу мүмкіндігі ұзақ, алты күндік жұмыс апталарымен және сенбі күнгі діни тыйымдарымен шектелді. Ұлыбританияда 1844 жылғы Фабрика заңы жұмысшыларға жарты күн демалыс берді, бұл спортпен айналысу мүмкіндігін кеңейтті. Жұмысшы табының спортшылары жұмысқа бару қажеттілігіне байланысты жоғары деңгейдегі спортпен айналысуда қиындықтарға тап болды. Кейде, әсіресе жеке жарыстарда ақшалай жүлделер осы айырмашылықты өтеуге көмектесетін, ал кейбір қатысушылар өз матчтарының нәтижесіне тікелей тігіс қойды. Кәсіби командалар дамыған сайын, кейбір клубтар ойыншыларға "жұмыстан босатылған уақыт" үшін төлем жасауға дайын болды, яғни, үздік спортшыларға жұмыстан демалыс алу үшін ақы төледі. Көрермендер саны артқан сайын, спортқа толық уақыт арнау үшін ақы төлеу мүмкін болды. Әуесқойлық идеалдарын қолдаушылар ақшаның ықпалына және оның спортқа тигізетін әсеріне наразылық білдірді. Кәсіби спортшының мүддесі – өнімнің бір бірлігі үшін ең жоғары жалақы алу, егер бұл қосымша пайда әкелмейтін болса, ең жоғары деңгейде өнер көрсету емес. Спорттық құрылымды бақылайтын орта және жоғарғы таптың ер адамдары әуесқойлыққа теориялық басымдық бергенімен, сонымен қатар спорттың кәсібиленуіне кедергі келтіруде жеке мүдделері болды, себебі бұл жұмысшы табының олармен сәтті бәсекелесуіне мүмкіндік беретін қауіпті тудырды. Жұмысшы табының спортшылары неге оларға ойнағаны үшін ақы төленбеуі керек екенін түсінбеді. Осылайша, спорттың барлығына ашық болуын қалағандар мен кәсібилік "коринфтік рухты" жояды деп қорқатындар арасында мүдделер қақтығысы туды. Бұл қақтығыс жүз жылдан астам уақытқа созылды. Кейбір спорт түрлері оны салыстырмалы түрде оңай шешті, мысалы, гольф, ол 19 ғасырдың соңында әуесқойлар мен кәсібилер арасындағы бәсекеге төзімділік танытуға шешім қабылдады, ал басқалары осы дилеммадан ауыр түрде зардап шекті және спорттың ыдырауына әкелген жағдайларда (1895 жылы регби одағы мен регби лигасының мысалында) кәсібилікке толық бейімделу үшін бірнеше буынды қажет етті.
Modern organized sports developed in the 19th century, with the United Kingdom and the United States taking the lead. Sporting culture was especially strong in private schools and universities, and the upper and middle class men who attended those institutions played as amateurs. Opportunities for working classes to participate in sport were restricted by their long six day work weeks and Sunday Sabbatarianism. In the UK, the Factory Act of 1844 gave working men half a day off, making the opportunity to take part in sport more widely available. Working class sportsmen found it hard to play top level sport due to turn up to work. On occasion, cash prizes, particularly in individual competitions, could make up the difference; some competitors also wagered on the outcomes of their matches. As professional teams developed, some clubs were willing to make "broken time" payments to players, i. e., to pay top sportsmen to take time off work, and as attendances increased, paying men to concentrate on their sport full time became feasible. Proponents of the amateur ideal deplored the influence of money and the effect it has on sports. It was claimed that it is in the interest of the professional to receive the highest amount of pay possible per unit of performance, not to perform to the highest standard possible where this does not bring additional benefit. The middle and upper class men who dominated the sporting establishment not only had a theoretical preference for amateurism, they also had a self interest in blocking the professionalization of sport, which threatened to make it feasible for the working classes to compete against themselves with success. Working class sportsmen didn't see why they shouldn't be paid to play. Hence there were competing interests between those who wished sport to be open to all and those who feared that professionalism would destroy the 'Corinthian spirit'. This conflict played out over the course of more than one hundred years. Some sports dealt with it relatively easily, such as golf, which decided in the late 19th century to tolerate competition between amateurs and professionals, while others were traumatized by the dilemma, and took generations to fully come to terms with professionalism even to a result of causing a breakdown in the sport (as in the case of rugby union and rugby league in 1895).
Коринфтік
Коринфтіктер – бәсекеде әділдік пен ар-ұяққа жеңіс немесе пайда табудан жоғары баға беретін, ең ізгі аматор спортшылардың бірін сипаттау үшін пайдаланылатын термин. Коринфтік яхт клубы (қазіргі Корольдік Коринфтік яхт клубы, RCYC) 1872 жылы Эссексте "Аматорлық яхтпен жүзуді қолдау" мақсатымен құрылды. Осы мақсатта клуб ережелері экипаждың аматорлардан тұруын қамтамасыз етті, ал "кәсіби немесе жалақы алатын ешкімге рульге тиюге немесе рульді басқаруға көмектесуге рұқсат етілмейді". RCYC сайты Коринф атауын ежелгі Коринфтің Истмия ойындарынан шығарса да, Оксфорд ағылшын тілінің сөздігі Коринф атауын "ежелгі Коринфтің әйгілі байлығы, зәулімдігі және ерсіздігінен" шығарады, мағыналары "бай адам" (1577 жылдан белгілі), "ерсіз адам" (1697) және "қаладағы сәнгер адам" (1819) арқылы "өз жылқысын мініп, өз яхтасын басқаратын, спорттың бай аматоры" (1823) дейін дамыған. Диксон Кемп 1900 жылы жарық көрген «Яхта және қайықпен жүзу жөніндегі нұсқаулықта» былай деп жазды: «Жарты ғасыр бұрын «коринфтік» термині көбінесе спорттың аристократиялық демеушілеріне қолданылды, олардың кейбіреулері, мысалы, бокс, қазір сәнге енбеген». «Коринфтік идеал» джентльмен-аматорлық Виктория дәуірінің соңындағы Ұлыбританиядағы христиандықпен бірге дамыды және 20 ғасырдың соңынан бері тарихи-әлеуметтік құбылыс ретінде зерттелді. 1882 жылы құрылған «Коринф» футбол клубы осының көрнекті үлгісі болды. АҚШ-та «Коринфтік» термині әсіресе аматор яхтсмендерге қолданыла бастады және көптеген яхт клубтарының атында осы күнгі күнге дейін қолданылып келеді, оның ішінде Сиванхака Коринфтік яхт клубы (1874 жылы құрылған, 1881 жылы атына «Коринфтік» деген сөз қосылды) және Йель Коринфтік яхт клубы (сондай-ақ 1881 және 1893 жылдары).
Corinthian has come to describe one of the most virtuous of amateur athletes—those for whom fairness and honor in competition is valued above victory or gain. The Corinthian Yacht Club (now the Royal Corinthian Yacht Club, RCYC) was established in Essex in 1872 with "encouragement of Amateur Yacht sailing" as its "primary object." To that end, club rules ensured that crews consisted of amateurs, while "no professional or paid hand is allowed to touch the tiller or in any way assist in steering." Although the RCYC website derives the name Corinthian from the Isthmian Games of ancient Corinth, the Oxford English Dictionary derives the noun Corinthian from "the proverbial wealth, luxury, and licentiousness of ancient Corinth", with senses developing from "a wealthy man" (attested in 1577) through "a licentious man" (1697) and "a man of fashion about town" (1819) to "a wealthy amateur of sport who rides his own horses, steers his own yacht, etc" (1823). Dixon Kemp wrote in A Manual of Yacht and Boat Sailing published in 1900, "The term Corinthian half a century ago was commonly applied to the aristocratic patrons of sports, some of which, such as pugilism, are not now the fashion." The "Corinthian ideal" of the gentleman amateur developed alongside muscular Christianity in late Victorian Britain, and has been analysed as a historical social phenomenon since the later 20th century. The Corinthian Football Club founded in 1882 was the paragon of this. In the United States, "Corinthian" came to be applied in particular to amateur yachtsman, and remains current as such and in the name of many yacht clubs; including Seawanhaka Corinthian Yacht Club (founded 1874, added "Corinthian" to the name in 1881) and Yale Corinthian Yacht Club (likewise 1881 and 1893).
Ашық одақ
Регби одағы 1995 жылдың тамызында "ашық" деп жарияланды, шамамен 100 жыл бұрын болған бастапқы бөлінуден кейін, яғни сол күннен бастап регбидің екі түрінде де кәсібилікке рұқсат берілді. Алайда, кәсіби және әуесқойлық арасындағы шекара сақталғанда, екі түр арасындағы байланыс бастапқыда өте шектеулі болды. Ең айқын жағдайлар – жоғары деңгейдегі регби одағының ойыншылары кәсіби өнер көрсету үшін регби лигасына "кодты ауыстырған" кезде болды. Уэльс құрамасының ойыншысы Джонатан Дэвис осы ауысудың жарқын мысалы еді. Регби одағында кәсібилікке рұқсат берілгеннен кейін, ойыншылардың қозғалысы кері бағытта басталды. Одақ кәсіби ойынға жылдам бейімделді, көптеген лига ойыншылары спорттағы үлкен қаржылық мүмкіндіктерді пайдалану үшін одаққа қосылды. Бүгінде регби одағы кәсіби және әуесқойлық арасындағы айырмашылықты жасамаса да, регби лигасы әлі де кәсіби-әуесқойлық бөлінісін сақтайды. Британдық әуесқойлық регби лигасы қауымдастығы (BARLA) қатаң түрде әуесқойлықпен айналысады, бірақ бұрынғы кәсіпқойларға келісімшарт бойынша ойнауға рұқсат береді. 2007-2008 жылғы маусымда Ұлттық конференция лигасынан шығарылған Brighouse Rangers клубы келісімшартты кәсіпқой ойыншыны пайдаланғаны үшін соңғы рет санкция алды, ал ойыншыға мерзімі белгісіз дисквалификация (бірақ ішіне тісімен шабу да кірді) берілді, бірақ клуб кейін Pennine лигасына қабылданды. Сонымен қатар, кейбір регби одақтарында әуесқойлық ережелер бар, ең танымалсы Аргентиналық регби одағы, ондағы барлық мүше клубтар әуесқой болып табылады. Аргентина чемпионаты, провинциялық командалар үшін ұлттық чемпионат, елдің Супер Регби командасы, Ягуарларға келісімшарт жасасқан ойыншыларды қамтымайды.
Rugby union was declared "open" in August 1995 almost exactly 100 years after the original split occurred meaning that professionalism has been permitted in both rugby codes since that date. However, while the professional amateur divide remained in force, there was originally very limited crossover between the two codes, the most obvious occasions being when top class rugby union players 'switched codes' to rugby league in order to play professionally. Welsh international Jonathan Davies was a high profile example of this switch. Since professionalism has been allowed in rugby union the switches have started to come the opposite way. Union has swiftly grown to embrace the professional game with many league players joining union to take a slice of the larger amounts of money available in the sport. Nowadays, while rugby union no longer makes the professional amateur distinction, the professional amateur split still exists within rugby league with the British Amateur Rugby League Association (BARLA) strictly amateur, though it allows some ex professionals to play provided they are no longer under contract. The most recent club to get a ban for fielding a contracted professional was Brighouse Rangers who were expelled from the National Conference League during 2007–2008 season, and the player handed a sine die ban (though in part for gouging ), although the club itself has since been admitted to the Pennine League. Also, some rugby unions have amateur rules, most notably the Argentine Rugby Union, where all member clubs are amateur. The Campeonato Argentino, the national championship for provincial teams, does not include players contracted to the country's Super Rugby side, the Jaguares.
Артқы және диск спорт түрлері (Фрисби)
Ұшатын дискіні пайдаланатын балама спорт түрлері 60-жылдардың ортасында басталды. Жастардың көпшілігі әлеуметтік нормалардан шеттесіп, қарсылық танытып, фризби тастау сияқты басқа демалыс түрлерін іздеді. 60-жылдары Виктор Малафронте, Зей Вейанд және Кен Вестерфилд сияқты бірнеше ойыншылар фризбиді лақтыру мен ұстаудың жаңа тәсілдерін тәжірибелегеннен басталып, кейін бұл фристайл деп аталды. 1970-жылдары Wham O және Irwin Toy (Канада) компанияларының жарнамалық күш-жігері, бірнеше турнирлер және кәсіби ойыншылардың университеттерде, көрмелерде және спорттық іс-шараларда фризби шоу-турларын өткізуі арқасында ұйымдастырылған дискілік спорт түрлері дамыды. Фристайл, қос дискілік корт, гатс, дискілік альтимат және дискілік гольф сияқты спорт түрлері осы спорттың алғашқы жарыстары болды. Дискілік альтимат және дискілік гольф командалық спорт түрлері бүкіл әлемде кең таралған және қазір жартылай кәсіби деңгейде ойналуда. Дүниежүзілік ұшатын дискі федерациясы, Кәсіби дискілік гольф қауымдастығы және Фристайл ойыншылар қауымдастығы – ұшатын дискілік спорт түрлерінің бүкіл әлемдік ресми ережелерін бекітетін ұйымдар. Дискілік альтимат – ұшатын дискіні пайдаланатын командалық спорт. Ойынның мақсаты – 120 ярд (110 м) ұзындығы және 40 ярд (37 м) ені бар тіктөртбұрышты алаңда өз команда мүшелеріне дискіні беру арқылы қарсы команданың энд зонасына пас жеткізіп, ұпай жинау. Қазіргі уақытта АҚШ-та 5 миллионнан астам адам ұйымдастырылған альтиматтың қандай да бір түрін ойнайды. Альтимат екі жаңадан құрылған лига – American Ultimate Disc League (AUDL) және Major League Ultimate (MLU) арқылы жартылай кәсіби деңгейде ойнала бастады. Гатс ойынын 1950-жылдары Хилли ағайындары ойлап тапты және Мичиган штатының Маркет қаласында өткен Халықаралық фризби турнирінде (IFT) дамытты. Ең көп таралған дискілік ойын – альтимат 1960-жылдардың соңында Джоэл Сильвер және Джаред Касспен басталды. 1970-жылдары ол Дэн Роддик, Том Кеннеди және Ирв Калбпен Ultimate Players Association құрылған кезде ұйымдастырылған спорт ретінде дамыды. Екі дискілік кортты 1970-жылдардың басында Джим Палмери ойлап тапты. 1974 жылы Кен Вестерфилд және Discraft-тың Джим Кеннер фристайл жарысын құрып, енгізді. 1976 жылы Wham O-ның Эд Хедрик ойлап тапқан және дамытқан "полюс тесіктері" деп аталатын нысаналармен дискілік гольф ойыны стандартына келтірілді.
Alternative sports, using the flying disc, began in the mid sixties. As numbers of young people became alienated from social norms, they resisted and looked for alternative recreational activities, including that of throwing a Frisbee. What started with a few players, in the sixties, like Victor Malafronte, Z Weyand and Ken Westerfield experimenting with new ways of throwing and catching a Frisbee, later would become known as playing freestyle. Organized disc sports, in the 1970s, began with promotional efforts from Wham O and Irwin Toy (Canada), a few tournaments and professionals using Frisbee show tours to perform at universities, fairs and sporting events. Disc sports such as freestyle, double disc court, guts, disc ultimate and disc golf became this sports first events. Two sports, the team sport of disc ultimate and disc golf are very popular worldwide and are now being played semi professionally. The World Flying Disc Federation, Professional Disc Golf Association, and the Freestyle Players Association, are the official rules and sanctioning organizations for flying disc sports worldwide. Disc ultimate is a team sport played with a flying disc. The object of the game is to score points by passing the disc to members of your own team, on a rectangular field, 120 yards (110m) by 40 yards (37m), until you have successfully completed a pass to a team member in the opposing team's end zone. There are currently over five million people that play some form of organized ultimate in the US. Ultimate has started to be played semi professionally with two newly formed leagues, the American Ultimate Disc League (AUDL) and Major League Ultimate (MLU). The game of guts was invented by the Healy Brothers in the 1950s and developed at the International Frisbee Tournament (IFT) in Marquette, Michigan. The game of ultimate, the most widely played disc game, began in the late 1960s with Joel Silver and Jared Kass. In the 1970s it developed as an organized sport with the creation of the Ultimate Players Association with Dan Roddick, Tom Kennedy and Irv Kalb. Double disc court was invented and introduced in the early 1970s by Jim Palmeri. In 1974, freestyle competition was created and introduced by Ken Westerfield and Discrafts Jim Kenner. In 1976, the game of disc golf was standardized with targets called "pole holes" invented and developed by Wham O's Ed Headrick.
Орта мектеп спорт түрлері
Спорттық командалар көбінесе жоғары мектептерде құрылады; қатысушылар, әдетте студент-спортшылар деп аталады, олар оқу барысында осымен айналысады. Кейде жоғары мектептегі спорттағы жетістіктер кәсіби мансапқа жол ашуы мүмкін. Жоғары мектептегі спорттың пайдасы талқыланады; бірі – олар тәртіп пен командалық жұмысты дамытады, енді бірі – жарақат алуға себеп болуы мүмкін дейді. Жоғары мектептегі спорттық және академиялық жетістіктер арасындағы байланысты зерттеген бір зерттеуде, спортқа қатысу деңгейінің және спорттағы жетістіктердің жоғары болуы мектептегі оқушылардың академиялық көрсеткіштерімен, мысалы, стандартизацияланған тесттердегі нәтижелерімен және білім алу деңгейімен тікелей байланысты екендігі анықталды. Ұлттық білім статистикасы орталығы студент-спортшылардың колледжді бітіру мүмкіндігі 20%-ға жоғары екенін, сондай-ақ олар спортпен айналыспағандарға қарағанда жұмысқа орналасуы және денсаулығы жақсырақ екенін хабарлайды. Дегенмен, 2006 жылы жоғары мектеп студент-спортшылары арасында жүргізілген сауалнама көрсеткендей, олар сыныпта алдауға бейім, әсіресе футбол, бейсбол және баскетболмен айналысатын ұлдар, сондай-ақ софтбол және баскетболмен айналысатын қыздар. Сауалнама алдаудың жоғары мектеп студент-спортшыларының академиялық жетістіктеріне қаншалықты әсер ететінін көрсетпейді. Орта және жоғары мектеп спортында соңғы жылдары бірнеше төлемдер өсті, бұл спортты қымбаттатуда. "Ойнау үшін төле" термині студенттер мен олардың ата-аналары қатысу үшін белгілі бір мөлшерде ақы төлеуі керек екенін білдіреді, ал бұл төлемге форма, көлік және басқа да командалық шығындар кірмейді. Бұл кірісі аз отбасыларға (жылына 60 000 доллардан кем табыс табатындарға) және олардың спортпен айналысу мүмкіндігіне әсер етеді. Орташа шығын бала басына спорт түріне 381 долларды құрайды ("Ойнау үшін төле" спорты). Дене және психикалық денсаулыққа дұрыс мөлшерде дене шынықтыру енгізу арқылы жақсаруға болады. Бұл баланың денесінің сау дамуына және қалыпты салмақ индексіне (BMI) ие болуына мүмкіндік береді. Дене белсенділігінің көңіл-күйді жақсартатыны және стресс пен мазасыздықты азайтатыны дәлелденген. Зерттеулер көрсеткендей, бала кезінде дене шынықтырумен қаншалықты көп айналысса, ересек күнінде де соғұрлым бақытты және тұрақты болады. Осылайша, мектеп спортына қатысатын студенттердің саны артық болса, олардың көптегені өмірде тепе-теңдік пен табысқа жететін болады. Жапониядағы Жапонияның Ұлттық Жоғары Мектеп Бейсбол Турнирі (全日本高等学校野球選手権), Жапония мен әлемдегі әуесқой спорттың ең жоғары деңгейі, тамыз айында өткізілетін және Жапония бойынша шілде айында өтетін аймақтық ірі шара, Жапонияның Орталық Зерттеу Институтының (日本中央調査社) жылдық сауалнамалары бойынша соңғы 50 жылда ең қызығушылық тудыратын спорттық оқиғалардың бірі болып табылады. Бұл турнир алғаш рет 1914 жылы өткізілді.
Sports teams commonly exist at the high school level; students who participate, commonly referred to as student athletes, do so during their course of study. Occasionally, sports success in high school sports may lead to a professional career in the field. The benefit of sports in high school is debated; some believe that they promote discipline and teamwork, while others find that they can cause injury. One study on the relationship between high school athletic and academic successes finds that, for the most part, higher participation and success rates in sports is positively related school wide student successes on academic outcomes such as standardized test scores and educational attainment. The National Center for Educational Statistics reports that student athletes have a 20% higher chance of completing a college degree, and are more likely to be employed and in better health than non athletes. However, a survey of high school athletes in 2006 showed that high school athletes are more likely to cheat inside of the classroom than non athletes, especially boys participating in football, baseball, and basketball and girls participating in softball and basketball. The survey does not indicate to what extent cheating contributes to the greater academic outcomes of high school athletes. In the world of middle school and high school sports, several fees have risen over the last few years making sports more expensive. The term "Pay to Play" means that students and their parents must pay a flat fee to participate, and that fee often leaves out the costs of uniforms, transportation, and other team fees. This affects low income families (those who earn less than $60,000 per year) and their ability to participate in the sports. The average cost is $381 per child per sport (Pay to Play Sports). Physical and mental health can improve with the right amount of physical fitness incorporated into everyday life. It allows for the child to have a healthy developing body, and a BMI within the normal range. Physical activity has been proven to improve mood and decrease both stress and anxiety. Studies have shown that the more physical activity one participates in as a child, the happier and more stable that person will be as an adult. Thus, the more students who participate in school sports, the more students who will find themselves balanced and successful adults later in life. In Japan, National High school Baseball Tournament of Japan (全日本高等学校野球選手権), which highest of amateur sports of the Japan and world, that one of very interest in sports item for Japan, when held on every August, and also regional primary event held in every July on nationwide Japan, according to Central Institute Research of Japan (日本中央調査社) survey report on every years on past fifty years. This tournament was first held in 1914.
Гольф
Гольфте әлі де әуесқойлар чемпионаттары бар, ең танымалдары – АҚШ-тың әуесқойлар чемпионаты, Ұлыбританияның әуесқойлар чемпионаты, АҚШ әйелдерінің әуесқойлар чемпионаты, Ұлыбритания әйелдерінің әуесқойлар чемпионаты, Уокер кубогы, Эйзенхауэр кубогы, Кертис кубогы және Эспирито Санто кубогы. Дегенмен, әуесқой гольфшілер PGA Tour және European Tour сияқты кәсіби гольф турларының ойыншыларына қарағанда әлдеқайда аз танымал. Соған қарамастан, кейбір әуесқойлар АҚШ-тың ашық чемпионаты және Ұлыбританияның ашық чемпионаты сияқты ашық турнирлерге, сондай-ақ Мастерс турнирі сияқты ашық емес турнирлерге қатысуға шақырылады.
Golf still has amateur championships, most notably the U. S. Amateur Championship, British Amateur Championship, U. S. Women's Amateur, British Ladies Amateur, Walker Cup, Eisenhower Trophy, Curtis Cup and Espirito Santo Trophy. However, amateur golfers are far less known than players of professional golf tours such as the PGA Tour and European Tour. Still, a few amateurs are invited to compete in open events, such as the U. S. Open and British Open or non open event, such as the Masters Tournament.
Автоспорт
Автоспортта түрлі деңгейдегі әуесқой жүргізушілер бар. Олар кәсіби жарыстарға қатысқанда, көбінесе "ақша төлеп жарысқа қатысатын жүргізушілер" деп аталады. Олар Формула-1-де көп жылдар бойы кездеседі, мысалы, Фелипе Наср, Эстебан Гутьеррес және Рио Харьянто сияқты жүргізушілер тіпті артта қалған командаларда орын алу үшін 30 миллион доллар көлемінде демеушілік тартады. Спорттық автомобильдер жарысында жүргізушілер әдетте белгілі бір санаттарға бөлінеді, оның ішінде әуесқой және жартылай кәсіби (Pro-Am) кластар бар. Алайда, осы "хобби-жүргізушілердің" көп бөлігі клуб деңгейінде қатысады, көбінесе тарихи немесе классикалық автомобильдермен жарысады, олар негізінен әуесқойларға арналған.
In motorsports, there are various forms of amateur drivers. When they compete at professional events, they are often referred to as "pay drivers". They have been a presence in Formula One for many years drivers such as Felipe Nasr, Esteban Gutiérrez and Rio Haryanto bring sponsorship to the tune of $30 million for a seat, even in backmarker teams. In sports car racing, drivers are often seeded into certain categories, including Amateur and Pro Am classes. The vast majority of these "gentlemen drivers" however tend to participate at club level, often racing historic or classic cars, which are aimed primarily at amateurs.
Басқа спорт түрлері
Ирландияда Гейллік спорттық қауымдастық (GAA) елдің ұлттық спорт түрлерінің – Гейл футбол, херлинг және камогидің әуесқой статусын қорғайды. GAA 82,300 адамдық сыйымдылығы бар Крок Паркінің Аға футбол және херлинг чемпионаттарының финалдарына толы екенін қамтамасыз етеді. Үлкен теннис чемпионаттары 1968 жылға дейін кәсіби ойыншыларды қабылдамады, бірақ кейін кәсібилерді қабылдау аматорларды көпшілік назарынан шығарып алды. Бейсболда 1869 жылға дейін ойыншыларға жалақы төлеу ар-ұятсыз саналды.
In Ireland, the Gaelic Athletic Association, or GAA, protects the amateur status of the country's national sports, including Gaelic football, hurling and camogie. The GAA see's Croke Park, with a capacity of 82,300 people, filled for the Senior Football and Hurling Championship finals. Major tennis championships prohibited professionals until 1968 but the subsequent admission of professionals virtually eliminated amateurs from public visibility. Paying players was considered disreputable in baseball until 1869.