Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Гранвилл ауданы (немесе Гранвилл аймағы) – Вирджиния провинциясымен шекаралас Солтүстік Каролина колониясындағы шамамен 60 мильге созылған жер суы, 35° 34' және 36° 30' солтүстік ендік аралығында жатқан. 1663 жылдан 1779 жылға дейін бұл аудан Каролина провинциясының алғашқы иелерінің бірі – сэр Джордж Карререттің ұрпақтарының бақылауында болды. 1729 жылдан бастап Гранвилл ауданының жер бөлігі Солтүстік Каролина жерінің жартысына жуығын құрады.
The Granville District (or Granville's district) was an approximately 60 mile wide strip of land in the North Carolina colony adjoining the boundary with the Province of Virginia, lying between north latitudes 35° 34' and 36° 30'. From 1663 until 1779, the District was held under control of the descendants of Sir George Carteret, one of the original Lords Proprietors of the Province of Carolina. After 1729, the Granville District's land allotment totaled nearly half of the land in North Carolina.
Өмірбаян
Гранвилл округінің пайда болған аймағы 1663 жылдан 1729 жылға дейін сегіз иеленуші лордтардың бақылауында болған Каролина провинциясының бір бөлігі болды. 1729 жылы бастапқы иеленуші лордтардың сегіз мұрагерінің жетісі өз үлестерін Корольдікке қайтаруға келісті. Сегізінші үлес бастапқы лорд-иесі, сэр Джордж Карререттің шөбересі лорд Карреретке тиесілі болды. Ол колонияның жеріне ие болу үшін колониялық үкіметтегі болашақ қатысудан бас тартты.
The area that became the Granville District had been a part of the Province of Carolina, which was a proprietary colony under the control of eight Lords Proprietors from 1663 to 1729. In 1729, seven of the eight heirs to the original Lords Proprietors decided to sell their shares back to The Crown. The eighth share belonged to Lord Carteret, great grandson of original Lord Proprietor, Sir George Carteret. He surrendered any future participation in the colonial government in order to retain ownership of his share of the colony's land.
Колониялық мүдделер
Англиядағы саяси өзгерістерге байланысты Карретт 1742 жылға дейін өзінің отарлық мүдделеріне көңіл бөле алмады. Содан кейін ол өзі ешқашан жеке бармаған аймақ үшін өкілеттігімен әрекет ететін бірнеше агенттің алғашқысын тағайындады. 1742 жылы корольдің құпия кеңесі Карретттің жер участасын жоспарлау туралы өтінішіне келісті. Бұл міндет Лондондық жер өлшеуші Сэмюэл Уорнерге жүктелді, ол Карретттің солтүстік ендікте елу алты минут және төрттен бір минутқа құқылы екенін анықтады. Солтүстік шекарасы Вирджиния–Солтүстік Каролина шекарасы (36° 30') болуы тиіс, ал оңтүстік шекарасы 35° 34' болады. 1743 жылы шекара сызығының алғашқы бөлігін Карретт пен Солтүстік Каролина губернаторы Габриэль Джонстон бірлесіп тағайындаған комиссия зерттеді. Шекара батысқа қарай жылжыған сайын, шекара сызығы 1746 жылы және тағы 1753 жылы ұзартылды.
Due to political reversals in England, Carteret was unable to attend to his colonial interests until 1742. Then he appointed the first of several agents to operate on his authority for the district that he never visited in person. In 1742, the king's Privy Council agreed to Carteret's request to plan his allotment. The task was given to Samuel Warner, a London surveyor, who determined that Carteret was entitled to fifty six and a quarter minutes of north latitude. The northern boundary was to be the Virginia–North Carolina border (36° 30') making the southern line at 35° 34'. In 1743, the initial portion of the boundary line was surveyed by a commission appointed jointly by Carteret and North Carolina Governor Gabriel Johnston. As the frontier pushed further westward, the boundary line was extended in 1746, and again in 1753.
Гранвилл ауданы
1744 жылы Картерет Гранвилл графы атағына ие болды, және сол кезден бастап аймақ Гранвилл ауданы немесе жай ғана Гранвилл аймағы деп белгілі болды. 1753 жылғы кеңейтімнен кейін, губернатор Артур Доббс сияқты басқа жер иелері де шекара оңтүстікке қарай 13 жарым мильге дейін тым алыс жүргізілгенін айтып шағымдана бастады. Бұл Гранвилл аймағына наразылық тудырды, себебі Солтүстік Каролинаның патшалық үкіметі аймақтың қауіпсіздігі мен күтіміне жауапкершілік жүктегенімен, одан ешқандай кіріс алмады.
In 1744, Carteret inherited the title, Earl of Granville, and from that time on, the district became known as Granville's district or simply, the Granville District. After the 1753 extension, other area land owners, including governor Arthur Dobbs, began to complain that the line had been run up to 13 and a half miles too far to the south. This caused some resentment of Granville's district because the royal government of North Carolina was still responsible for the security and upkeep of the area, but did not receive any revenue from it.
Қателіктер
1750 жылы Гранвилл жер участаларын беру кезінде агенттерінің есептеріндегі тәртіпсіздіктерге алаңдана бастады. Ол агенттеріне есеп жүргізу және жер участаларын рәсімдеу бойынша нақты нұсқаулар берді. Гранвиллдің нұсқауларына қарамастан, он жылдық бойы жер иелері мен болашақ сатып алушылардың шағымдары (әсіресе, тым жоғары төлемдер туралы айыптаулар) көбейді. Мұндай мәселелердің бірі Генри МакКуллоға қатысты еді, ол үлкен патшалық жер грантын алған, оның бір бөлігі Гранвиллдің округінде орналасқан. Гранвилл МакКуллоға жерді игеруге рұқсат берді. Бірақ 1752 жылы ол агенттерінің МакКуллоның жеріне гранттар бергенін білді. МакКулло мен Гранвилл аумақтарды таласты, кейде сотқа жүгінумен қорқытты. Ақырында олар бірнеше келісімге келді.
About 1750, Granville began to become concerned about irregularities in the accounts from his agents in regards to the issuance of land grants. He issued explicit instructions to his agents about keeping records and executing grants. Despite Granville's instructions, complaints (particularly regarding allegations of exorbitant fees) from land holders and prospective purchasers increased throughout the decade. One such problem involved Henry McCulloh, who had received a large royal grant of land, some of which lay within Granville's district. Granville gave McCulloh permission to settle the land. But in 1752, he learned that his agents had issued grants on McCulloh's land. McCulloh and Granville disputed the areas, sometimes threatening legal action. They eventually were able to negotiate a series of agreements.
Проблемалар көбейеді
1763 жылы Гранвилл қайтыс болғаннан кейін жағдай одан әрі шатасты. Жер кешіп алғандар өз жерлеріне анық құқық ала алмады. Осы жағдай 1770 жылы бүгінгі Аламанс округінде орталықтанған Регламент соғысы деп аталатын зорлық-зомбылықтың туындауына әкелді, оны губернатор Уильям Трайон басып тастауға мәжбүр болды. Гранвиллдің ұлы, Роберт Карререт, 3-ші Гранвилл графы, өзін қиын жағдайдан шығару үшін жерді Тажға қайта сатуды қарастырғанмен, ол ешқандай қадам жасаған жоқ. Деректерді дұрыс тіркеу тоқтатылғандықтан жағдай нашарлай берді. 1776 жылдың ақпан айында жас Гранвилл қайтыс болған кезде американдық революциялық көтеріліс күшейіп, Гранвилл ауданының иелігі британдық мүдделермен байланыстырылды.
After Granville's death in 1763, the situation became more muddled. Settlers were unable to obtain clear title to their land. This state of affairs finally led to outbreaks of violence in 1770, known as the War of the Regulation (centered in modern day Alamance County), which had to be put down by Governor William Tryon. Although Granville's son, Robert Carteret, 3rd Earl Granville, had considered selling the land back to The Crown to dis encumber himself, he never acted. The situation continued to get worse as records were no longer being kept accurately. When the younger Granville died in February 1776, American revolutionary fervor was already strong and the proprietorship of the Granville district had become identified with British interests.
Қамтамасыз етілді
1777 жылы Солтүстік Каролина штатының Уақытша Ассамблеясы Вирджиния мен Оңтүстік Каролина арасындағы барлық жерлерге штаттың егемендігін жариялады, бірақ 1776 жылдың 4 шілдесіне дейін тәж мен жеке меншік иелеріне берілген жерлерге қатысты құқықтарды мойындады. Ассамблея британдықтарды қолдаған адамдардың барлық жерлерін және мүлкін тәркілеуді талап етті. Гранвиллдің жерлері 1777 жылы, ал МакКуллоның жерлері 1779 жылы Солтүстік Каролина штаты тарапынан тәркіленді. Соғыс аяқталғаннан кейін Картереттердің мұрагерлері жерлерін жоғалтқаны үшін ішінара өтемақы алды.
In 1777, the Provisional Assembly of the State of North Carolina declared the state sovereign over all the lands between Virginia and South Carolina, although it recognized claims to land granted by the crown and proprietors prior to July 4, 1776. The Assembly called for the confiscation of all lands and property of persons who supported the British. Granville's lands were confiscated by the State of North Carolina in 1777; and McCulloh's in 1779. Following the war, the Carteret heirs were compensated in part for the loss of their lands.