Канберрадағы жасалма көл

Кіріспе

Канберрадағы адам жасаған көл, Австралия. Берли Гриффин көлі – Австралияның астанасы Канберраның орталығында орналасқан жасанды көл. Ол 1963 жылы қала орталығы мен Парламенттік үшбұрыш арасында ағатын Молонгло өзеніне бөгет салынғаннан кейін аяқталды. Көл Канберра қаласын жобалау конкурсында жеңімпаз атанған американдық сәулетші Уолтер Берли Гриффиннің құрметіне аталған. Гриффин көлді көптеген геометриялық мотивтермен жобалаған, осылайша оның жоспарының осьтері аймақтағы табиғи географиялық нысандармен үйлеседі. Алайда, үкіметтік органдар оның бастапқы жоспарларын өзгертті және ол 1920 жылы Австралиядан кеткенге дейін ешқандай маңызды жұмыс аяқталмады. Гриффиннің ұсынысы Ұлы депрессия мен Екінші дүниежүзілік соғыс салдарынан кейінге шегерілді, және жоспарлау 1950 жылдарға дейін қайта басталмады. Саяси даулар мен басқа ұсыныстарды қарастырғаннан кейін, 1960 жылы Австралия премьер-министрі Роберт Мензистің ынталы қолдауымен қазба жұмыстары басталды. Көпірлер мен бөгеттер аяқталғаннан кейін, бөгеттер 1963 жылдың қыркүйегінде жабылды. Дегенмен, құрғақшылықтың салдарынан көлдегі су деңгейі 1964 жылдың сәуіріне дейін жоспарланған деңгейге жетпеді. Көл 1964 жылдың 17 қазанында ресми түрде ашылды. Көл шамамен қаланың географиялық орталығында орналасқан және Гриффиннің бастапқы жоспарларына сәйкес астананың көрнекті бөлігі болып табылады. Оның жағалауында Ұлттық галерея, Ұлттық мұражай, Ұлттық кітапхана, Австралия Ұлттық университеті және Жоғарғы сот сияқты көптеген маңызды мекемелер салынған, ал Парламент үйі жақын жерде орналасқан. Көбінесе саябақтардан тұратын айналасы, әсіресе жылы айларда демалыс жасайтындар үшін танымал. Көлде жүзу жиі кездеспесе де, ол қайық жүзу, балық аулау және желкендесу сияқты көптеген басқа да іс-шаралар үшін қолданылады. Көлдің ұзындығы және ең кең жеріндегі ені шамамен алғанда, орташа тереңдігі және Скривенер бөгетінің жанындағы максималды тереңдігі шамамен алғанда құрайды. Оның ағыны Скривенер бөгетімен реттеледі, ол 5000 жылда бір рет болатын су тасқынына төтеп беруге арналған. Құрғақшылық кезінде Молонгло өзенінің жоғарғы ағысында орналасқан Гогонг бөгетінен су жіберу арқылы су деңгейін сақтауға болады.

Man made lake in Canberra, Australia

Lake Burley Griffin is an artificial lake in the centre of Canberra, the capital of Australia. It was completed in 1963 after the Molonglo River, which ran between the city centre and Parliamentary Triangle, was dammed. It is named after Walter Burley Griffin, the American architect who won the competition to design the city of Canberra. Griffin designed the lake with many geometric motifs, so that the axes of his design lined up with natural geographical landmarks in the area. However, government authorities changed his original plans, and no substantial work was completed before he left Australia in 1920. Griffin's proposal was further delayed by the Great Depression and World War II, and it was not until the 1950s that planning resumed. After political disputes and consideration of other proposed variations, excavation work began in 1960 with the energetic backing of Australian Prime Minister Robert Menzies. After the completion of the bridges and dams, the dams were locked in September 1963. However, because of a drought, the lake's target water level was not reached until April 1964. The lake was formally inaugurated on 17 October 1964. The lake is located in the approximate geographic centre of the city, and it is the centrepiece of the capital in accordance with Griffin's original designs. Numerous important institutions, such as the National Gallery, National Museum, National Library, Australian National University and the High Court were built on its shores, and Parliament House is a short distance away. Its surrounds, consisting mainly of parklands, are popular with recreational users, particularly in the warmer months. Though swimming in the lake is uncommon, it is used for a wide variety of other activities, such as rowing, fishing, and sailing. The lake is an ornamental body with a length of and a width, at its widest, of It has an average depth of and a maximum depth of about near the Scrivener Dam. Its flow is regulated by the Scrivener Dam, designed to handle floods that occur once in 5,000 years. In times of drought, water levels can be maintained through the release of water from Googong Dam, located on an upstream tributary of the Molonglo River.

Құрылыс тарихы

Чарльз Роберт Скривенер (1855–1923) в 1909 году рекомендовал это место для Канберры, которая должна была стать запланированной столицей страны. Одной из причин выбора места была возможность хранения воды «для декоративных целей по разумной цене»; работа Скривенера показала, что топографию можно использовать для создания озера путем затопления. Обзор Скривенера показал серым цветом область, четко представляющую искусственное озеро — подобное тому, что было создано позже, — и четыре возможных места для плотины для его создания. Большинство предложений приняли это к сведению и включили искусственные водоемы. Предложение Гриффина, изобилующее геометрическими узорами, включало концентрические шестиугольные и восьмиугольные улицы, расходящиеся от нескольких радиусов. Его проект озера был в самом сердце города и состоял из Центрального бассейна в форме сегмента круга, Западного и Восточного бассейнов, оба примерно круглые, и Западного и Восточного озера, которые были намного больше и неправильной формы, по обе стороны от системы. Восточное озеро должно было быть выше остальных компонентов. Предложение Гриффина было «грандиозным проектом, но при этом обладало привлекательной простотой и ясностью». Прямой край сегмента круга, формирующего центральный бассейн, был обозначен как водная ось, и он простирался на северо-запад в сторону Черной горы. Муниципальная ось стала местоположением проспекта Конституции, который соединял Сити-Хилл в Гражданском центре и Рыночный центр. Проспекты Коммонвелта и Кингз должны были идти с южной стороны от Капитолийского холма к Сити-Хиллу и Рыночному центру на севере соответственно, и они образовывали западные и восточные края центрального бассейна. Площадь, заключенная тремя проспектами, была известна как Парламентский треугольник и должна была стать центральным элементом работы Гриффина. Он рекомендовал изменить форму озера с очень геометрических форм Гриффина на более органичную, используя одну плотину, в отличие от серии порогов Гриффина. Новый проект включал элементы из нескольких лучших проектных предложений и подвергся широкой критике как уродливый. Новый план озера сохранил три формальных бассейна Гриффина: восточный, центральный и западный, хотя и в более расслабленной форме. Гриффин вступил в переписку с правительством по поводу плана и его альтернатив, и его пригласили в Канберру для обсуждения этого вопроса. Гриффин прибыл в августе 1913 года и был назначен Федеральным директором по проектированию и строительству на три года. Планы снова менялись в последующие годы, но дизайн озера Бурли Гриффин оставался в значительной степени основанным на плане первоначального комитета, основанном на плане 1918 года. В 1920-х годах было предложено уменьшить Западное озеро до ленты воды на основании безопасности от наводнений. Однако отчет Оуэна и Пика 1929 года постановил, что первоначальный проект гидрологически обоснован. И в десятилетие после окончания войны Канберру критиковали за то, что она напоминает деревню, и Канберру часто презрительно описывали как «несколько пригородов в поисках города». В это время река Молонгло протекала через пойму, с лишь небольшой частью воды, предусмотренной планом Гриффина. Центр его столицы состоял в основном из сельскохозяйственных угодий, с небольшими поселениями — в основном деревянными, временными и спонтанными — по обе стороны. Мало что свидетельствовало о том, что Канберра была запланирована, и с момента отъезда Гриффина три десятилетия назад земля не была перемещена. В 1950 году Восточное озеро — самый большой компонент — было ликвидировано по совету Национального комитета по планированию и развитию столицы (NCPDC). Сегодня то, что должно было быть Восточным озером, соответствует пригороду Фишвик. Обоснование заключалось в том, что около 70% сельскохозяйственных угодий будут затоплены, и у Молонгло не будет достаточного количества воды для заполнения озера, которое было 800 метров в ширину и занимало около пятой части первоначальной площади. Сторонники смягченной схемы считали, что это более экономично и позволило бы сохранить землю для развития. Первоначально во время консультационного периода перед внесением изменений возражений было мало. Однако сопротивление сокращению водной площади росло. Некоторые организации жаловались на то, что им не предоставили возможности высказать свое мнение до публикации изменения, и многие политики и главный градостроитель не были проинформированы. Критики горько намекали, что политически влиятельные члены Королевского канберрского гольф-клуба, поле для гольфа которого находилось на месте предполагаемого Западного озера, несут ответственность за изменение политики. Комитет парламента по государственным работам рекомендовал парламенту восстановить Западное озеро, считая состояние национальной столицы позором. Со временем его отношение изменилось от презрения к поддержке ее развития. Он уволил двух министров, ответственных за развитие города, посчитав, что их работа не хватало интенсивности. В 1958 году вновь созданная Национальная комиссия по развитию столицы (NCDC), которая была создана и получила больше полномочий Мензисом после расследования Сената 1955 года, была официально опубликована в октябре 1959 года. NCDC также заблокировала план Департамента общественных работ по строительству моста через озеро по наземной оси между зданием парламента и мемориалом войны вопреки планам Гриффина. Мощный специальный комитет Сената контролировал NCDC, и известный британский архитектор сэр Уильям Холфорд был приглашен для доработки первоначальных планов Гриффина. Он изменил геометрию центрального бассейна так, что он больше не был сегментом круга; он преобразовал южный прямой край в многоугольную форму с тремя краями и вставил залив на северном берегу. Результат был ближе к модифицированному проекту Скривенера несколько десятилетий назад.

Charles Robert Scrivener (1855–1923) recommended the site for Canberra in 1909, which was to be a planned capital city for the country. One of the reasons for the location's selection was its ability to store water "for ornamental purposes at reasonable cost"; Scrivener's work had demonstrated that the topography could be used to create a lake through flooding. and Scrivener's survey showed in grey an area clearly representing an artificial lake—similar to the lake later created—and four possible locations for a dam to create it. Most of the proposals took the hint and included artificial bodies of water. Griffin's proposal, which had an abundance of geometric patterns, incorporated concentric hexagonal and octagonal streets emanating from several radii. His lake design was at the heart of the city and consisted of a Central Basin in the shape of circular segment, a West and East Basin, which were both approximately circular, and a West and East Lake, which were much larger and irregularly shaped, at either side of the system. The East Lake was supposed to be higher than the remaining components. Griffin's proposal was "the grandest scheme submitted, yet it had an appealing simplicity and clarity. The straight edge of the circular segment that formed the central basin was designated the water axis, and it extended northwest towards Black Mountain. The municipal axis became the location of Constitution Avenue, which linked City Hill in Civic Centre and Market Centre. Commonwealth Avenue and Kings Avenue were to run from the southern side from Capital Hill to City Hill and Market Centre on the north respectively, and they formed the western and eastern edges of the central basin. The area enclosed by the three avenues was known as the Parliamentary Triangle, and was to form the centrepiece of Griffin's work. He recommended changing the shape of the lake from Griffin's very geometric shapes to a much more organic one using a single dam, unlike Griffin's series of weirs. The new design included elements from several of the best design submissions and was widely criticised as being ugly. The new plan for the lake retained Griffin's three formal basins: east, central, and west, though in a more relaxed form. Griffin entered into correspondence with the government over the plan and its alternatives, and he was invited to Canberra to discuss the matter. Griffin arrived in August 1913 and was appointed Federal Capital Director of Design and Construction for three years. The plans were varied again in the following years, but the design of Lake Burley Griffin remained based largely on the original committee's plan. based on a 1918 plan. A 1920s proposal to reduce West Lake into a ribbon of water was made on the basis of flood safety. However, the Owen and Peake report of 1929 ruled that the original design was hydrologically sound. and in the decade after the end of the war, Canberra was criticised for resembling a village, Canberra was often derisively described as "several suburbs in search of a city". During this time, the Molonglo River flowed through the flood basin, with only a small fraction of the water envisaged in Griffin's plan. The centre of his capital city consisted of mostly farmland, with small settlements—mostly wooden, temporary and ad hoc—on either side. There was little evidence that Canberra was planned, and no earth had been moved since Griffin's departure three decades earlier. In 1950, the East Lake—the largest component—was eliminated upon the advice of the National Capital Planning and Development Committee (NCPDC). Today, what would have been the East Lake corresponds to the suburb of Fyshwick. The rationale given was that around of farmland would be submerged and that the Molonglo would have insufficient water to keep the lake filled. which was wide and covered around a fifth of the original area. Advocates of watered down scheme thought it was more economical and saved of land for development. Initially, there was little opposition during the consultation period before the alterations were made. However, opposition to the reduction of the water area grew. Some organisations complained that they were not given an opportunity to express their opinion before the change was gazetted, and many politicians and the chief town planner were not informed. Critics bitterly insinuated that politically influential members of the Royal Canberra Golf Club, whose course was situated on the location of the proposed West Lake, were responsible for the change in policy. The Parliamentary Public Works Committee advised the Parliament to restore the West Lake. regarded the state of the national capital as an embarrassment. Over time his attitude changed from one of contempt to that of championing its development. He fired two ministers charged with the development of the city, feeling that their performance lacked intensity. In 1958, the newly created National Capital Development Commission (NCDC), which had been created and given more power by Menzies following a 1955 Senate inquiry, and it was formally gazetted in October 1959. The NCDC also blocked a plan by the Department of Works to build a bridge across the lake along the land axis between Parliament House and the War Memorial contrary to Griffin's plans. A powerful Senate Select Committee oversaw the NCDC and renowned British architect Sir William Holford was brought in to fine tune Griffin's original plans. He changed the central basin's geometry so that it was no longer a segment of circle; he converted the southern straight edge into a polygonal shape with three edges and inserted a gulf on the northern shore. The result was closer to Scrivener's modified design some decades earlier.

Соңғы орналасуы

Көлде су көлемі бар, оның бетінің ауданы құрайды. Оның ұзындығы , ең кең жері , ал жағалауы шақырымды құрайды.

Бёрли Гриффин көлі бастапқыда алты аралдан – үш атаусыз кішкентай арал және үш үлкен, аталған аралдан тұрды. Үлкен аралдардың ішінде Елизавета II аралы Орталық бассейнде, ал Спрингбанк және Спиннекер аралдары Батыс көлінде орналасқан. Ол сонымен қатар Австралия Ұлттық Кариллонының орналасқан жері. Жетінші арал Шығыс бассейндегі Кингстон Форшор дамуының аясында құрылды, онда кең арна қазылып, Кингстон Форшордың ең солтүстік бөлігі аралға айналдырылды.

Құрылыс

1958 жылы инженерлер бөгет салуға қажетті гидрологиялық және құрылымдық талаптарды зерттеді. Деректер негізінде жасалған модельдеу, су тасқыны кезінде су деңгейін теңіз деңгейінен бір метрге дейін сақтауға болатынын көрсетті. 1959 жылдың ақпан айында құрылысты бастауға ресми рұқсат берілді. Жобаның дизайны бойынша ұзаққа созылған саяси тартыстар аяқталғаннан кейін, жобаға сын айту тоқтады. Мензиес көлге қарсылардың "наразылық білдіруін" қатаң айыптады. Ірі жер жұмыстары кезінде кем дегенде бірнеше тонна жоғарғы топырақ қазылып алынды. Ол бірнеше қоғамдық саябақтар мен бақшаларды жарақтандыру үшін жиналды.

Кемелердің келісіне жеткілікті орын қалдыру үшін көлдің барлық түбін кем дегенде алты метр тереңдікке қазуға көңіл бөлінді. Бұған тағы бір себеп – мұндай тереңдікте масалар көбеймейді және шөп өспейді. Қала ландшафтының табиғи түсін сақтау үшін эвкалипт ағаштарына басымдық берілді. Екі көпір де бетон мен болаттан жасалған және екі бағытты қозғалысқа арналған; Комонвелл даңғылының әр бағытында үш жолақ, ал Кингс даңғылында екі жолақ бар. Дәстүрлі шам бағаналарын орнатудың орнына, Кингс-авеню көпірі қолданбаларындағы флуоресцентті шамдар тізбегімен жарықтандырылды, бұл "біріктірілген жарықтандыру" деп аталады. Бұл дизайн сәтті деп танылды, сондықтан ол Комонвелл даңғылы көпірінде де қолданылды. Екі құрылыс та Жарықтандыру Инженерлерінің қоғамынан марапат алды. Кингс-авеню көпірі 1962 жылдың 10 наурызында ашылды. Премьер-министр Мензиес үлкен көрермендер алдында салтанатты тізбекті ашты, содан кейін автокөлік шеруі мен мерекелік процессия көл арқылы өтті. Құрылыс 1960 жылдың қыркүйегінде басталды, ал бөгет 1963 жылдың қыркүйегінде тоқтатылды. Су ағыны су деңгейінде едәуір өзгерістер болмай, қабылдана алады.

Көлді толтыру

Ұзаққа созылған құрғақшылық көлді салу жұмыстарын жеңілдетті. Скривенер бөгетіндегі клапандар 1963 жылдың 20 қыркүйегінде Ішкі істер министрі Гордон Фрит тарапынан жабылды; Мензиз денсаулығының нашарлауына байланысты қатыса алмады. 1964 жылдың 17 қазанында Мензис (қазіргі сэр Роберт) көлдің толтырылуын және бірінші кезеңнің аяқталуын желкенді қайықтардың фондық суретімен ашылу салтанатымен атап өтті. Салтанатты шара әсем фейерверкпен бірге өтті, ал Гриффин көлі бес онжылдық күш-жігердің нәтижесінде ақыры іске асы, құны 5,039,050 австралиялық долларды құрады (1964 жылғы 5039050.0 соңғы жылдары шамамен <есептелген сомаға> тең). Мензис көлдің атын Гриффин есімімен атауды қатыстырып сұрады. Гугонг бөгеті Молонгло өзенінің саласы – Квинбейян өзенінде орналасқан. Гугонг бөгетінің су өткізу қабілеті – .

Кейінгі тарихы мен дамуы

Гриффиннің жобасымен көл қаланың басты назар ортасына айналды. Көлдің алғашқы құрылысы басталғаннан бері өткен 40 жылда ұлттық маңызы бар бірнеше ғимараттар салынды. Үкіметтің саяси жоспарына сәйкес, "көл Канберра қаласының жоспарындағы маңызды бөліктердің бірі ғана емес, сонымен қатар Ұлттық Парламенттік аймақтың тікелей алдында орналасқан". Үкімет үйі, тарихи Бланделл коттеджі – Канберраның құрылысы басталғанға дейін 50 жылдан астам бұрын салынған – және Батыс көлінің оңтүстік және солтүстік жағалауларында салынып аяқталған Австралия Ұлттық университеті, екеуі де су жағасына қол жеткізді. Женевадағыдай) және Регата Пойнттағы скелет глобусы – Кук экспедицияларының жолдарын көрсететін мүсін де орналасқан. 1970 жылдың 25 сәуірінде Елизавета II ескерткішті ресми түрде ашты. Сол рәсімнің бір бөлігі ретінде Елизавета II Елизавета II аралындағы Ұлттық каррилонды ашты, ол британ үкіметі қаланың 50 жылдығына арнап сыйлаған 53 қола қоңыраудан тұрады. Кейіннен, 1960 жылдардың соңынан 1980 жылдардың басына дейін жер осі бойында ұлттық маңызы бар әртүрлі ғимараттар салынды. Ұлттық кітапхана 1968 жылдың сәуір айында осінің батыс жағында ашылды. Жоғары сот пен Ұлттық галереяның құрылысы 1970 жылдардың соңында басталды және ғимараттар 1980 жылдың мамырында және 1982 жылдың қазанында ашылды. Бұл екі ғимарат осінің шығыс жағында орналасқан және әуе көпірімен байланысты. 1988 жылы Капитал төбесінде жаңа Парламент ғимараты салынды, осылайша Парламенттік үшбұрыштағы ең маңызды құрылым аяқталды. 21-ші ғасырдың басында көлдің орналасуы алғаш рет өзгертілді, бұл 1997 жылы жоспарланған Оңтүстік бассейннің оңтүстік жағалауындағы Кингстон Форшоорс жаңарту жобасының нәтижесінде болды. Кингстон ауданындағы көп миллиондық сәнді пәтерлер кешендері салынды, бұл жылжымайтын мүліктің құнын рекордтық деңгейге жеткізді. Дамудың қоршаған ортаға тигізетін әсеріне байланысты туындаған даудан кейін, бұрынғы өнеркәсіптік көл жағалауындағы құрылыс жұмыстары басталды. 2007 жылы көлдің түбінен жерді қайта иелену жұмыстары басталды, мақсаты – гавань құру. 2010 жылдың 21 мамырында қала басшысы және өнер мен мұра министрі Джон Стэнхоуп «Жасырын жарық» деп аталатын шыны мен жарықтан жасалған мұнараны ашты. Оны австралиялық суретші Уоррен Лэнгли салған. 2007 жылы үкімет тарихи Альберт-холлдың айналасындағы аумақты туристік және тамақтану орталығына айналдыру туралы ұсыныс жасады. Бұл жобаға сегіз қабатты ғимаратты салу және қазіргі уақытта мәдени мақсатта пайдаланылып жатқан жағалаудағы жерлерді коммерциялық мақсатта пайдалануға қайта бөлу кіретін. Бұл ұсынысқа қарсы петицияға 3300-ден астам адам қол қойды. Сынаушылардың бірі жобаның бизнеске тым көп бағытталғанын және өнер мен қоғамдық шараларды ескермегенін айтты. 2009 жылы бұл ұсыныс тоқтатылды. Австралия Ұлттық мұражайы мен оңтүстік жағалаудағы Леннокс бақтары арасында иммигранттардың Австралияға қосқан үлесін мойындау мақсатында «Иммигранттар көпірі» деп аталатын жаяу көпірін салу ұсынылды. Ұсынысқа көбінесе жағымсыз пікірлер келіп түсті. Салдарынан жүргізілген сараптамада көпірдің дизайнын қайта қарау немесе оны көлді пайдаланушылардың қажеттіліктерін ескеретін басқа жерге орналастыру ұсынылды. 2010 жылдың наурыз айында бұл ұсыныс тоқтатылды.

Griffin's design made the lake a focal point of the city. In the four decades since the initial construction of the lake, various buildings of national importance were added. According to the policy plan of the government, "The lake is not only one of the centrepieces of Canberra's plan in its own right, but forms the immediate foreground of the National Parliamentary Area." Government House, the historic Blundell's Cottage—which was built over 50 years before construction of Canberra began—and the newly built Australian National University, on the southern and northern shores of the West Lake, both gained a waterfront. in Geneva) and a skeleton globe sculpture at Regatta Point showing the paths of Cook's expeditions. On 25 April 1970, Queen Elizabeth II officially inaugurated the memorial. As part of the same ceremony, Queen Elizabeth also opened the National Carillon on Queen Elizabeth II Island, a set of 53 bronze bells donated by the British Government to commemorate the city's 50th anniversary. Later, various buildings of national importance were built along the land axis in the late 1960s through to the early 1980s. The National Library was opened on the western side of the axis in April 1968. Building of the High Court and National Gallery occurred in the late 1970s and the buildings were opened in May 1980 and October 1982 respectively. The latter two buildings lie on the eastern side of the axis and are connected by an aerial bridge. In 1988, the new Parliament House was built on Capital Hill, thereby completing the most important structure in the Parliamentary Triangle. At the start of the 21st century, the layout of the lake was significantly altered for the first time since its construction, through the Kingston Foreshores Redevelopment on southern shore of the East Basin, which was planned in 1997. multimillion dollar luxury apartment complexes were built in the suburb of Kingston, driving property values to record breaking levels. After a dispute over the environmental impact of the development, building works commenced on the previously industrial lakeside area of the suburb. In 2007, work started to reclaim land from the lakebed to form a harbour. A tower of glass and light named Touching Lightly was unveiled on 21 May 2010 by Chief Minister and Minister for the Arts and Heritage Jon Stanhope. It was built by Australian artist Warren Langley. In 2007, the government unveiled a proposal to redevelop the area surrounding the historic Albert Hall into a tourist and dining precinct. This included the building of an eight storey building and the rezoning of some waterfront land currently designated as cultural to commercial. It was met with widespread hostility from heritage activists and the general community, which submitted more than 3,300 signatories in a petition against the scheme. One of the criticisms was that the project was tilted too heavily towards business, and neglected the arts and community events. The proposal was scrapped in 2009. It was proposed that a footbridge, to be named Immigration Bridge, be built between the National Museum of Australia and Lennox Gardens on the south shore, in recognition of the contributions that immigrants have made to Australia. The proposal mostly received negative feedback. An inquiry recommended that the bridge be redesigned or moved to accommodate the needs of other lake users. The proposal was abandoned in March 2010.

Көл жағасындағы демалыс

Бёрли Гриффин көлінің төңірегі өте танымал демалыс аймақтарымен толы. Көлдің жағалауының көп бөлігінде қоғамдық саябақтар орналасқан, онда тегін электрлік барбекю жабдықтары, қоршалған жүзу аймақтары, пикникке арналған үстелдер мен дәретханалар бар. Бұл көрсеткіш қала халқының санымен шамалас. Австралиядағы ең ірі гүл фестивалі – бұл шара қаланың маңызды туристік орталығы болып табылады, және Австралиядағы тағы бір фестиваль осы атауды пайдаланғысы келгендіктен заңдық шаралар қолдану қаупі туды. Ұлттық астананың құрылғанына 100 жыл толуына орай кеңейту жоспарлануда. Батыстағы Уэстон паркі өз ормандығымен және қылқан жапырақты ағаштарымен белгілі, ал Блэк Маунтин түбегі эвкалипт ағаштарымен қоршалған пикникке арналған орын ретінде танымал. Жаңа жыл қарсаңында көл үстінде әдетте фейерверктер көрсетіледі, сондай-ақ 1989 жылдан бері көлде Skyfire деп аталатын ірі шоу өтіп келеді.

Су спорты

Бёрли Гриффин көлі әсемдік үшін ғана емес, сонымен қатар көптеген ойын-сауық шараларына пайдаланылады. Қаноэ, желкенді қайықпен жүзу, аяқпен суға түсу, желқайықпен сырғанау және дракон қайықтары танымал. Су сапасы бойынша жиі көлді жабу себепті жүзу мүмкіндігі соңғы кезде шектеулі, бірақ оған судың салқыны да кедергі келтіреді. Жаз айларында көлде көптеген триатлон және акваатлон жарыстарының, оның ішінде Шри Чинмой триатлон фестивалінің жүзу бөлігі өтеді. Көлде моторлы қайықтарды пайдалануға, әдетте, рұқсат жоқ. Құтқару, оқу, коммерциялық мақсаттар немесе арнайы қызығушылықтар үшін (мысалы, тарихи бумен жүретін қайықтар) моторлы қайықтарды пайдалануға рұқсат алуға болады. Молонгло өзенінің шығыс бөлігіне құяр алдындағы Молонгло ағысының бөлігі су шаңғысы үшін арналған. Бұл шектелген ауданда он моторлы қайық пайдалануға рұқсат етіледі.

Қауіпсіздік

Көлді Австралия Федералды Полициясының су полициясы күзетіп бақылайды. Қауіпсіздік және су сапасының талаптарына байланысты, көл әртүрлі әрекеттер үшін бөлек аймақтарға бөлінген. Шығыс бөлігі жүзу, су шаңғысы сияқты тікелей сумен байланысатын әрекеттерге арналған аймақ ретінде белгіленген. Көк-жасыл балдырлар (дәлірек айтқанда, цианобактериялар) уытты заттарды бөліп шығарады, олар ластанған сумен байланысқа түскен адамдар мен басқа жануарлар үшін зиянды болуы мүмкін. Көл суын ішіп, ойнағаннан кейін бірнеше иттердің денсаулығына зиян келген жағдайлар тіркелді. Судың тұмандылығы жоғары болғандықтан, су да көңілсіз көрінеді; шөгінділер үлкен проблема деп есептелмейді және тек Шығыс бассейнінде ғана маңызды фактор болып табылады, бірақ суды тереңдету қажеттілігі тумайды. Гугонг тоғанының салынуымен бұл мәселе жеңілдеді және ауыр металлдармен ластану қаупі азайды. Дегенмен, сіңіп кету және жер асты суларының ағуы әлі де ластануға себеп болуы мүмкін. Балық популяциясын анықтау үшін жыл сайын мониторинг жүргізіледі. Алтын балық аулау кезінде жиі кездесетін, еуропалық қызыл балық та кең таралған. Сонымен қатар, көлде Мюррей балығы, батыс карп балығы және алтын балық сияқты сирек кездесетін түрлер де бар, сондай-ақ әкелінген алтын балық, Гамбузия, радугалы форель және қоңыр форель де кездеседі. Көл жыл сайын әртүрлі жергілікті және әкелінген түрлермен толтырылады, 1981 жылдан бері жарты миллионнан астам балық босатылды. Көлдің алғаш толтырылғаннан бері балық популяциясы мен балық шаруашылығы әдістерінде көптеген өзгерістер болды. Балық шаруашылығының басты мақсаты – Молонгло өзеніндегі балық қорларын қалпына келтіру, олар тым көп балық аулау, әкелінген түрлер және ортаның жойылуы салдарынан азайды. Мюррей балығы мен алтын балықтың санын арттырудың бір себебі – оларды басқа балықтардың табиғи хищниктері ретінде пайдалану арқылы экожүйені теңгеріске келтіру.

Инженерлік мұра сыйлығы

Көл Австралия инженерлерінің Инженерлік мұрасын тану бағдарламасы аясында Ұлттық инженерлік ескерткіш ретінде тізімделген.