Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
USS Blue Ridge (AGC 2) – Америка Құрама Штаттары Әскери-теңіз күштерінің Апалачиан класындағы амфибиялық күштердің бас штаб-кемесі болды. Ол Вирджиния және Солтүстік Каролина штаттарындағы Аппалачи тауларының ең оңтүстік-шығыс қырқасының атымен аталды.
USS Blue Ridge (AGC 2) was an Appalachian class amphibious force flagship in the United States Navy. She was named for the southeasternmost ridge of the Appalachian Mountains in Virginia and North Carolina.
Іске қосу
Блю Риджді Федералды кеме құрылысы және құрғақ док компаниясы, Нью-Джерси штаты, Кеарни қаласында Теңіз комиссиясының келісімшарты бойынша салған. Кеме 1943 жылдың 7 наурызында Дэвид Арнотт әйелдерінің қолдауымен суға түсірілді. Блю Ридж 1943 жылдың 15 наурызында Әскери-теңіз күштеріне тапсырылды. Бруклиндегі «Бетлехем Болат» компаниясы кемені амфибиялық күштердің штаб-кемесі ретінде жабдықтады және ол 1943 жылдың 27 қыркүйегінде қолданысқа енгізілді.
Blue Ridge was built by the Federal Shipbuilding and Dry Dock Company, Kearny, New Jersey, under a Maritime Commission contract. The ship was launched on 7 March 1943 under the sponsorship of Mrs. David Arnott. Blue Ridge was transferred to the Navy on 15 March 1943. The Bethlehem Steel Company of Brooklyn, New York, outfitted the ship as an amphibious force flagship and was commissioned on 27 September 1943
1943-1944 жылдар
Long Island Sound-та сынақ жүргізілгеннен кейін, Blue Ridge 8 қазан 1943 жылы Нью-Йорк портынан шығып, Норфолк, Вирджиниядан Чесапик шығанағында жаттығуларға бағыт алды. 1 қарашада кеме екі эсминецпен бірге теңізге шығып, Оңтүстік Тынық мұхитына қарай жол тартты. Панама каналын өткен соң, Blue Ridge 16 желтоқсан 1943 жылы Австралияның Брисбен қаласына жеткенше, Society, Жаңа Каледония және Фиджи аралдарында тоқтады. Ол Брисбеннен үш күннен кейін Жаңа Гвинеяның Милн-Бей портына бет алды. 24 желтоқсан 1943 жылы ол контр-адмирал Дэниел Е. Барбидің, АҚШ Әскери-теңіз күштерінің жетінші десанттық күштерінің қолбасшысының флагманы болды. 13 қазан 1944 жылға дейін ол Жаңа Гвинея жағалауы бойындағы десанттық операцияларға қолбасшылық етті. Сол күні Blue Ridge Голландиядан (қазіргі Жаяпура) адмирал Барбидің Солтүстік шабуыл тобының флагманы ретінде Филиппин аралдарын азат етуге аттанды. 19/20 қазан 1944 жылғы түні Blue Ridge және оның құрамасы Суригао бұғазының тазаланған бөлігінен өтіп, Хомонхон және Динагат аралдары арасындағы Сан-Педро шығанағына, Лейтеге, Филиппин аралдарына кірді. Ол 20 қазан күні таңертең Лейте жағалауына шабуыл жасаған әскерлерге қолбасшылық жасады және алты күн бойы десанттық операцияларды қолдады. Кемедегі артиллерия 23 қазан күні жаудың барлау ұшағын жоқ қылды. 25 қазан күні таңертең торпедалық бомбалаушы кеменің сол жағынан келіп, алдыңғы 40 мм зеңбіректермен атып түсірілді. Сол күні түстен кейін кеме түрлі типтегі 11 жау ұшағын атқылады. 26 қазан 1944 жылы таңертең Blue Ridge құрамасына шабуыл жасаған бес жау бомбалаушы ұшағын тойтаруға көмектесті. Сол түстен кейін ол тағы үш жау бомбалаушы ұшағын кері қайтарды. Осы шайқас кезінде бірнеше бомба жақын жерге түсті, бірақ тек біреуі ғана командалық кемені сілкіндірді. Лейте жағалауында күзетте тұрғанда, жапон флотының үш бағыттан жасаған шабуылы Суригао бұғазындағы шайқаста, Самар шайқасында және Энгано мысығындағы шайқаста сәтсіздікке ұшырады. 26 қазан 1944 жылғы түні Сан-Педро шығанағынан шығып, Лингаендегі босату операциясына дайындалу үшін Жаңа Гвинея порттарына бағыт алды. Ол Сан-Фабиан шабуыл күшінің 78-ші бөлімінің командирі болып тағайындалған вице-адмирал Барбидің флагманы болып қалды. Адмирал Барби мен оның штабынан басқа, ол I армия корпусына басшылық ететін генерал-майор Иннис П. Свифт және 43-ші жаяу әскер дивизиясына басшылық ететін генерал-майор Леонард Ф. Уингті, олардың жеке штабтарымен бірге алып барды. Blue Ridge 28 желтоқсан 1944 жылы Жаңа Гвинеяның Аитапе қаласынан Сан-Фабиан шабуыл күшін басқарды. 2 қаңтар 1945 жылы әуедегі барлаушы ұшақ атыспен жоқ қылынды, ал келесі күні оның құрамасынан 20 шақырым қашықтықтағы бомбалаушы ұшақ ұшақтардың эскорттық тобымен атып түсірілді. 4 қаңтар 1945 жылғы түні командалық кеме Суригао бұғазы арқылы Минданао теңізіне кіру үшін крейсерлер мен эсминстердің эскорт тобын ертіп өтті. 5 қаңтар күні түстен кейін жаудың су асты қайығы эскорт тобына 10 шақырым қашықтықта шабуыл жасады, су бетіне көтеріліп, Dashiell эсминцімен соқтығысты. 7 қаңтарда жау ұшақтары құрамаға шабуыл жасады; екеуі ұшқыштармен атып түсірілді, ал үшеуі құраманың біріктірілген зениттік отына ұшырады. Сол түні төрт эсминец Blue Ridge-тен шығысқа қарай 11 шақырымда жапон эсминцін баттырды. Командалық кеме 8 қаңтар 1945 жылы жаудың алты ұшағын тойтаруға көмектесті және 9 қаңтарда таңертең Лингаен шығанағына кірді. Сол күні таңертең әскерлер жағаға шабуыл жасады, түннің қараңғылығында тығылып келген бір моторлы жау ұшағы көпірге тиісінше жақыннан өтіп, бомбаларды кеменің сол жағынан 500 метрдей қашықтықта тастады. Кеме зақымдалмады және ешқандай құрбан болғандар жоқ. Бастапқы десант кезінде үш әуе шабуылы Blue Ridge-ке қауіп төндірді, бірақ ауыр су астында жүзушілерге және шағын, жылдам суицидтік қайықтарға қарсы күресте бұрылып кетті. Бұл қауіпке қарсы күресу үшін Blue Ridge айналасында патрульдік қайық айналып жүрді және барлық кемедегі қауіпсіздік патрульдері күшейтілді.
Following trial runs in Long Island Sound, Blue Ridge departed New York on 8 October 1943, to train in the Chesapeake Bay Area out of Norfolk, Virginia. On 1 November, the ship put to sea with two destroyers, bound for the South Pacific. After transit of the Panama Canal, Blue Ridge called at the Society, New Caledonia and Fiji Islands, en route to Brisbane, Australia, arriving on 16 December 1943. She pulled out of Brisbane three days later for Milne Bay, New Guinea where 24 December 1943, she became the flagship of Rear Admiral Daniel E. Barbey, USN, Commander Seventh Amphibious Force. She served as the command ship for amphibious operations westward along the New Guinea Coast until 13 October 1944. On that day, Blue Ridge left Hollandia (currently known as Jayapura) as the flagship of Rear Admiral Barbey's Northern Attack Force bound for the liberation of the Philippine Islands. On the night of 19/20 October 1944 Blue Ridge and her formation stood through the swept part of Surigao Strait, between Homonhon and Dinagat Islands and entered San Pedro Bay, Leyte, Philippine Islands. She served as a command ship for troops storming the beaches at Leyte the morning of 20 October, and continued in support of the amphibious assault landings for six days. The ship's gunners drove off an enemy reconnaissance plane 23 October. The morning of 25 October, a torpedo bomber made a run along her port side, coming in from her port quarter, and was shot down by her forward 40 mm gunners. That afternoon, the ship fired on 11 enemy planes of various types attacking the transport area. The morning of 26 October 1944, Blue Ridge helped fight off five enemy bombers that attacked her formation. That afternoon she helped drive away three more enemy bombers. Several bombs fell in the vicinity during this action, but only one exploded close enough to shake the command ship. As she kept watch off the Leyte beaches, the three pronged attack of the Japanese Fleet met disaster in the Battle of Surigao Strait, the Battle off Samar and the Battle off Cape Engaño. She stood out of San Pedro Bay in the night of 26 October 1944 to stage at ports of New Guinea in preparation for the liberation landings to be made at Lingayen. She remained the flagship of Vice Admiral Barbey who was designated commander of the San Fabian Attack Force 78. Besides Admiral Barbey and his staff, she embarked Major General Innis P. Swift, commanding the I Army Corps, and Major General Leonard F. Wing, commanding the 43rd Infantry Division, together with their personal staffs. Blue Ridge led the San Fabian Attack Force from Aitape, New Guinea on 28 December 1944. An aerial snooper was driven off by gunfire on 2 January 1945 and covering escort carrier aircraft shot down a bomber twenty miles out from her formation the following day. The night of 4 January 1945 the command ship followed a covering group of cruisers and destroyers through Surigao Strait to enter the Mindanao Sea. On the afternoon of 5 January an enemy submarine fired on the covering group, ten miles ahead, and was forced to surface and rammed by destroyer Dashiell. Enemy planes attacked the formation 7 January; two being shot down by pilots of the Combat Air Patrol, and three fell victims to combined anti aircraft fire of the formation. That night four destroyers sank a Japanese destroyer eleven miles to the east of Blue Ridge. The command ship helped repel six enemy planes on 8 January 1945 and entered Lingayen Gulf before daybreak of 9 January. Troops stormed ashore that morning, some two hours after a single engine enemy aircraft sneaked through cover of night, strafed to a point forward of the bow, barely missed the bridge, then overshot and dropped bombs about 500 yards off her port bow. The ship was not damaged and suffered no casualties. During the initial landings, three air attacks came close enough to be a threat to Blue Ridge, but veered off in the face of heavy anti suicide swimmers and small fast suicide boats. To combat this threat, a patrol boat was kept circling Blue Ridge and all shipboard security patrols were strengthened.
1945 жыл
1945 жылдың 13 қаңтарында бас қоймашы Х. Г. Уильямсон "Блю Ридж" кемесінде есеп берді. Ол 1942 жылдың 18 қаңтарында жапондықтар тарапынан Кавитедегі Әскери-теңіз әуе базасымен байланыста болған кезде тұтқынға алынған соғыс тұтқынынан қашқан адам еді. Ол 1942 жылдың 15 наурызында қашып, сол кезден бері Сан-Фабиан маңында жасырынған. Уильямсон Әскери-теңіз базасына қызметке қайта оралды, ал "Блю Ридж" 1945 жылдың 15 қаңтарында Лингаен шығанағынан кетіп қалды. Кеме 1945 жылдың 8 маусымына дейін Сан-Педро шығанағы мен Субик шығанағында вице-адмирал Барбидің флагманы ретінде қызмет етті. Екі күннен кейін "Блю Ридж" Сайпанға, содан кейін Перл-Харборға бағыт алды, 1945 жылдың 30 маусымында 5-ші амфибиялық топтың командирі, контр-адмирал Джерольд Райттың флагманы болды. Ол 20 шілдеде оның туын түсіріп, Перл-Харбор кеме құрылыс-жөндеу зауытына жөндеу жұмыстарына кірді. "Блю Ридж" 1945 жылдың 8 қыркүйегінде Перл-Харбордан шығып, 22 қыркүйекте Окинавадағы Бакнер шығанағына жетті. Сол күні түстен кейін ол 7-ші амфибиялық топтың командирі контр-адмирал Ингольф Н. Киландтың туын көтерді. Кеме 21 қазанда Қытайдың Цинтао қаласына командалық кеме ретінде қызмет ету үшін жолға шықты, 24 қазан күні жетті. Контр-адмирал Киланд 1945 жылдың 6 қарашасында өзінің туын "Уэсачқа" ауыстырды, ал "Блю Ридж" контр-адмирал Альберт Г. Ноблдың флагманы болды.
On 13 January 1945 Chief Storekeeper H. G. Williamson reported on board Blue Ridge. He was an escaped prisoner of war, having been captured by the Japanese on 18 January 1942, while attached to the Naval Air Station at Cavite. He had escaped on 15 March 1942 and had remained in hiding near San Fabian since then. Williamson was returned to duty at the Naval Base and Blue Ridge departed Lingayen Gulf on 15 January 1945. The ship continued to serve as Vice Admiral Barbey's flagship at San Pedro Bay and Subic Bay until 8 June 1945. Two days later, Blue Ridge was underway for Saipan and then to Pearl Harbor when she became the flagship of Rear Admiral Jerauld Wright, Commander Amphibious Group Five on 30 June 1945. She hauled down his flag on 20 July and entered the Pearl Harbor Naval Shipyard for alterations and repairs. Blue Ridge departed Pearl Harbor on 8 September 1945 and reached Buckner Bay, Okinawa, on 22 September. That afternoon, she hoisted the flag of Rear Admiral Ingolf N. Kiland, Commander Amphibious Group Seven. The ship got underway on 21 October to serve as a command ship at Tsingtao, China, arriving 24 October 1945. Rear Admiral Kiland shifted his flag to Wasatch on 6 November 1945 and Blue Ridge became the flagship of Rear Admiral Albert G. Noble, Commander Amphibious Group One.
1946-1947 жылдар
1945 жылғы 13 желтоқсанда кеме Цинтаодан Кореяның Цинсен қаласына аттанды, содан кейін Қытайдың Шанхай қаласына бару алдында Таку Бардан кері қайтты. 1945 жылғы 22 желтоқсанда Янгцзы өзенінің Вуссунг тіреуіне жетіп, 1946 жылғы 24 ақпанға дейін, кеме Шанхайдан Гавайиге кеткенге дейін, ондағы Әскери-теңіз күштерінің штаб-кемесі болып қызмет етті. Перл-Харборда қысқа тоқтағаннан кейін, ол батыс жағалауға бағытталды және 1946 жылғы 18 наурызда Лос-Анджелестің Сан-Педро қаласына келді. Кеме Маршалл аралдарындағы Бикини атолында өткізілетін атом бомбасының сынақтарына дайындалу үшін "Крест жолы" операциясына қатысу мақсатымен Терминал аралындағы Әскери-теңіз кемежайына кірді. 1946 жылғы 12 маусымда Сан-Францискодан шығып, Гавайидің Гонолулу қаласында тоқтады, содан кейін Кваджалейн атолына бет алды, онда 1946 жылғы 28 маусымда жетті. Мұнда кеме Әскери-теңіз күштерінің, Теңіз корпусының және Біріккен Ұлттар Ұйымының өкілдерін атом бомбасының сынақтарын бақылау үшін Бикини атолына тасымалдау үшін мінгізді. Ол вице-адмирал Гарри У. Хиллдің туын көтерді. Кемедегі аға офицер – Кемелер бюросының бастығы вице-адмирал Эдвард Л. Кокран болды. Сондай-ақ, кемеде вице-адмирал Джордж Ф. Хасси және вице-адмирал Альфред Э. Монтгомери де болды. Кеме 1946 жылғы 29 маусымда Бикини атолына келді, 1 шілдеде өткен "Эйбл" атом бомбасының сынағы кезінде Бикини маңындағы штаб-кемелердің және бақылау пункттерінің бірі болды. Содан кейін ол Каролин аралдарындағы Понапе және Трукке айналды, содан кейін Кваджалейнге барды, онда 1946 жылғы 23 шілдеде "Блю Ридж" контр-адмирал К.С. Гловердің штаб-кемесіне айналды. Кеме 1946 жылғы 24 шілдедегі атом бомбасының сынағын бақылау үшін штаб-кеме ретінде қызмет етті, 1946 жылғы 27 шілдеде контр-адмирал Гловердің туын түсірді және 1946 жылғы 30 шілдеде үйге қайтып келді. Ол Сан-Францискодағы Терминал аралындағы Әскери-теңіз кемежайында тоқтады, 1947 жылғы 14 наурызда қызметтен босатылды. Кеме 1960 жылғы 1 қаңтарға дейін резервте тұрды, содан кейін оның аты Әскери-теңіз тізімінен шығарылды. 1960 жылғы 26 тамызда Орегон штатының Портленд қаласындағы Zidell Exploration Incorporated компаниясына металл терісі үшін сатылды.
The ship departed Tsingtao for Jinsen, Korea on 13 December 1945, then returned off Taku Bar before proceeding to Shanghai, China. She arrived in the Woosung Anchorage of the Yangtze River on 22 December 1945, and served as station command ship for Naval Forces there until 24 February 1946, when the ship departed Shanghai for Hawaii. After a brief stay at Pearl Harbor, she was routed to the western seaboard, arriving at San Pedro, Los Angeles on 18 March 1946. The ship entered the Naval Shipyard at Terminal Island to prepare for participation in "Operation Crossroads", the atomic bomb tests to be carried out at Bikini Atoll, Marshall Islands. Blue Ridge departed San Francisco on 12 June 1946, touching at Honolulu, Hawaii, en route to Kwajalein Atoll where she arrived 28 June 1946. Here the ship completed embarking general and flag officers of the Army, Navy and Marine Corps along with United Nations officials for transportation to Bikini Atoll to observe Atomic Bomb Tests. She hoisted the flag of Vice Admiral Harry W. Hill. The senior officer on board was Vice Admiral Edward L. Cochrane, Chief of the Bureau of Ships. Also on board were Vice Admiral George F. Hussey and Vice Admiral Alfred E. Montgomery. The ship arrived at Bikini Atoll on 29 June 1946, serving as one of the command and observation ships off Bikini during the Atomic Bomb Test "Able" on 1 July. Thereafter, she called at Ponape and Truk in the Caroline Islands, then proceeded to Kwajalein where, on 23 July, Blue Ridge became the flagship of Rear Admiral C. C. Glover. The ship again served as observation flagship for the atomic bomb test of 24 July, hauled down Rear Admiral Glover's flag on 27 July, and sailed for home on 30 July. She arrived at San Francisco inactivation overhaul in the Naval Shipyard at Terminal Island; she decommissioned on 14 March 1947. The ship remained in reserve until 1 January 1960, when her name was struck from the Navy List. She was sold for scrapping 26 August 1960 to Zidell Exploration Incorporated, Portland, Oregon.