Америка Тәуелсіздік Соғысының Эютоу Спрингс шайқасы

Кіріспе

Америка революциясының шайқасы

Еута Спрингс шайқасы – Америка Тәуелсіздік соғысының шайқасы және Каролина штатындағы соғыстың соңғы маңызды шайқасы. Екі тарап та жеңіске жеткенін жариялады.

Өмірбаян

1781 жылдың басында Континенттік армияның Оңтүстік армиясының қолбасшысы генерал-майор Натанаэль Грин Оңтүстік Каролинаның ішкі аймағына британдықтардың бақылауын тоқтату үшін науқан бастады. Оның алғашқы басты мақсаты – британдықтар бақылап тұрған 96-шы ауылды басып алу болды. 1781 жылдың 22 мамырында Грин бекіністі ауылды қоршауға алды. Шамамен бір айдан кейін Грин Лорд Роудонның Чарльстоннан күшін жеткізіп әкеліп жатқанын білді. Гриннің қолбасшылығындағы әскерлер 18 маусымда 96-ға шабуыл жасады, бірақ қайтарылды. Роудонның әскерімен кездеспеу үшін Грин Солтүстік Каролина штатының Шарлотта қаласына қарай шегінді. Роудон Гринді бірнеше күн бойы қуды, бірақ оны тастап кетті, себебі оның әскері бірнеше күн бойы шаршатып шеру жасағаннан теңселді және оған одан әрі жалғастыру үшін жеткілікті азық-түлік болмады. Аугуста, Джорджия түскеннен кейін 96 – қалған жалғыз британдық ішкі бекініс болғанына қарамастан, Роудон оны өртеп, гарнизонды Чарльстонға қайтарып алды. Денсаулығы нашар болғандықтан, Роудон тамыздың соңында Англияға аттанды, Чарльстонды полковник Александр Стюарттың басқаруында қалдырды. 16 шілдеде Грин көп күндік шеру мен шайқастардан шаршаған әскерін Сантидің биік төбелеріндегі лагерьге көшірді, бұл оның негізгі күштеріне күшін күшейтуді күтіп демалуға мүмкіндік берді. Марион мен Самтер "бекеттер соғысында" британдықтарды мазалауды жалғастырды. 23 тамызда оның күштері Камденге қарай Уотери өзенінен өтіп, содан кейін Хоуэллдің паромнан Конгари өзенінен өтті. 4 қыркүйекте олар Форт-Моттеде, ал 5-6 қыркүйекте Стоуденмайер плантациясында орналасты. 13 тамызға дейін полковник Стюарт Орангебургтен Томпсон плантациясына, Конгари өзенінің оңтүстігіне 2000-ден 2300-ға жуық адамды бастап келді. Содан кейін ол 27 тамызда қазіргі Эутхвиллден шығысқа қарай 2 шақырымдай жердегі Эутх Спрингске қайтып келді, ол кезде Чарльстон округінде болған (бірақ қазір екеуі де Орангебург округінде). Аш пен Блоунт 1-ші Солтүстік Каролина полкіне қызмет етті, ал Армстронг 4-ші Солтүстік Каролина полкіне қарасты. Майор Смит Снид пен капитан Томас Эдмондс басқаратын полковник Ричард Кэмпбеллдің Вирджиниядағы екі батальоны полковник Ото Холланд Уильямстың полковник Джон Игер Ховард пен майор Генри Хардман басқаратын екі Мэриленд батальонымен бірге келді. Полковник Уильям Вашингтонның атты әскері мен капитан Роберт Кирквудтың Делавэр пехоталық роталары колоннаның соңғы бөлігін құрады. Гриннің құрамында капитан-лейтенант Уильям Гейнс басқарған екі 3 фунттық зеңбірек және капитан Уильям Браун басқарған екі 6 фунттық зеңбірек болды. Барлығы Гриннің құрамында 1256 континенталдық жаяу әскер және 300 атты әскер болды, атты әскердің көп бөлігі Ли мен Вашингтон арасында бөлінді. Лидің атты әскерін майор Джозеф Эглестон, ал оның жаяу әскерін капитан Рудольф басқарды. Гриннің әскері 2400 адамнан тұрды, олардың 200-і жүк пойызын күзету үшін қалды. Гриннің 2200 адамнан тұратын күші Стюарт лагеріне жақындады, ал Стюарт Коффиннің ескертуімен өз күшін орналастырды. Американдықтар британдықтарға жақындап келе жатқанын түсінгенде, олар үш қатарға түсіп, алдында 2 3 фунттық зеңбіректермен отаршылдар, соңынан Мэриленд, Вирджиния және Солтүстік Каролина континенталдары 2 6 фунттық зеңбіректермен, Делавэр полкі мен Вашингтон резервте болды. Америкалықтар таңғы сағат 9-да артиллериямен және отаршылдардың шабуылымен шабуылға көшті. Бұл қатар солдан оңға қарай Хэмптон, Хендерсон, Пикенс, де Малмеди, Полк, Марион, Лидің жаяу әскері және Лидің атты әскерінен тұрды. Оларға қарсы британдық қатары тұрды, солдан оңға қарай Коффин, 64-ші, 63-ші, Нью-Джерси еріктілері, Нью-Йорк еріктілері, 84-ші, Де Ланси, 3-ші және Марджорибанкс. Британдықтардың қатарына жақындаған кезде жауынгерлер қолға-қол соғысқа түсті. Кейбір отаршылдар дүрбелеңге түсті, ал кейбіреулері 17 рет оқ атып, кері бұйырылды және Солтүстік Каролина континенталдарымен алмастырылды. Екіншісі, кейінірек құрастырылып, Континенттік конгресс жариялады, жоғалтуларды 138 қаза тапқан, 375 жарақат алған және 41 жоғалғанға дейін азайтты. 1781 жылдың 25 қыркүйегінде жинақталған үшінші және соңғы түзетуде 119 адам қаза тапты, 382 адам жарақат алды және 78 адам із-түзсіз жоғалды. Оның артқы жағы кем дегенде Монкс бұрышында күшейткіштермен кездескенше үнемі атыс астында болды. Тактикалық жеңіске қол жеткізгеніне қарамастан, британдықтар стратегиялық тұрғыдан жеңіліске ұшырады. Оңтүстіктегі Гриннің үздіксіз операцияларын тоқтатуға қабілетсіздігі оларды Оңтүстіктегі көптеген басып алынған жерлерін тастауға мәжбүр етті, олар Вилмингтон, Чарльстон және Саваннадағы шағын оқшауланған бекеттерді бақылауда ұстады. Британдықтардың Оңтүстікті лоялисттердің қолдауымен бақылауға алу әрекеті Корнуоллис Йорктаун шайқасында жеңіліске ұшырағанға дейін сәтсіз аяқталды. Лорд Эдвард Фитцджеральд, кейіннен Біріккен Ирландия көтерілісінің белгілі тұлғасы болған, шайқаста британдық офицер болып қызмет етті және ауыр жарақат алды. Континенттік конгресс Гринге алтын медаль табыс етті. Оңтүстік Каролина штатының әнұранында "Эутхау шайқасының төсегіне нұсқа" деген сөз бар, бұл шайқасқа сілтеме жасайды. Эутхау Спрингс шайқасының орны 1970 жылы Ұлттық тарихи орындар тізіміне қосылды. Американдық шайқас алаңының сенімді қоры және оның серіктестері шайқас алаңының бір бөлігін сатып алып сақтап қалды.

In early 1781, Major General Nathanael Greene, commander of the Southern army in the Continental Army, began a campaign to end British control over the South Carolina backcountry. His first major objective was the capture of the British controlled village of Ninety Six. On May 22, 1781, Greene laid siege to the fortified village. After nearly a month Greene became aware that reinforcements under Lord Rawdon were approaching from Charleston. Forces under Greene's command assaulted Ninety Six on June 18, but were repelled. To avoid facing the force commanded by Rawdon, Greene retreated toward Charlotte, North Carolina. Rawdon pursued Greene for several days but abandoned the pursuit because his men were exhausted by days of forced marching and he lacked sufficient supplies to continue. In spite of the fact that Ninety Six was the only remaining inland British outpost after the fall of Augusta, Georgia, Rawdon decided to burn and abandon it, and withdrew the garrison to Charleston. In poor health, Rawdon sailed for England in late August, leaving Charleston under the command of Colonel Alexander Stewart. On 16 July, Greene moved his army, exhausted by many days of marching and combat, to a campsite on the High Hills of Santee, allowing his main force to rest while awaiting reinforcements. Marion and Sumter continued to harass the British in a "war of posts". On August 23, his force moved towards Camden to cross the Wateree River, and then Howell's Ferry to cross the Congaree River. By 4 Sept., they were camped at Fort Motte, then Stoudenmyer's Plantation on 5–6 Sept.

By 13 Aug., Colonel Stewart had led a force of 2,000–2,300 men from Orangeburg to Thompson's Plantation, south of the Congaree River. He then fell back to Eutaw Springs on 27 Aug., about 2 miles east of present day Eutawville, then in Charleston District (but both now in Orangeburg County). Ashe and Blount served with the 1st North Carolina Regiment, while Armstrong belonged to the 4th North Carolina Regiment. Lieutenant Colonel Richard Campbell's two Virginia battalions under Major Smith Snead and Captain Thomas Edmonds were trailed by Colonel Otho Holland Williams' two Maryland battalions under Lieutenant Colonel John Eager Howard and Major Henry Hardman. Lieutenant Colonel William Washington's mounted men and Captain Robert Kirkwood's Delaware infantry companies formed the tail of the column. Greene's force had two 3 pound grasshopper guns under Captain Lieutenant William Gaines and two 6 pound cannons directed by Captain William Brown. All told, Greene had 1,256 Continental infantry and 300 cavalry, the horsemen mostly divided between Lee and Washington. Lee's cavalry were led by Major Joseph Egleston and his infantry by Captain Rudolph. Greene's army numbered 2,400 men of whom 200 were left behind to guard the baggage train. Greene's force, with around 2,200 men, now approached Stewart's camp while Stewart, warned by Coffin, deployed his force. When the Americans realized they were approaching the British force, they formed three lines, with the militia in front with 2 3 pounders, followed by the Maryland, Virginia, and North Carolina Continentals with 2 6 pounders, with the Delaware Regiment and Washington in reserve. The Americans started the attack at 9 am with artillery and an advance by the militia. This line consisted of, left to right, Hampton, Henderson, Pickens, de Malmedy, Polk, Marion, Lee's infantry and then Lee's Cavalry. They were opposed by the British Line consisting of, left to right, Coffin, 64th, 63rd, New Jersey Volunteers, New York Volunteers, 84th, De Lancey's, 3rd, and Marjoribanks. Hand to hand combat ensued when the Militia closed with the British Line. Some militia panicked while some held firm, able to fire 17 times, before ordered back and replaced by the North Carolina Continentals in a 'passage of lines". The second, compiled somewhat later and published by the Continental Congress, reduced the losses to 138 killed, 375 wounded and 41 missing. The third and final revision, compiled on September 25, 1781, arrived at figures of 119 killed, 382 wounded and 78 missing. His rear was apparently under constant fire at least until meeting with reinforcements near Moncks Corner. Despite winning a tactical victory, the British lost strategically. Their inability to stop Greene's continuing operations forced them to abandon most of their conquests in the South, leaving them in control of a small number of isolated enclaves at Wilmington, Charleston, and Savannah. The British attempt to pacify the South with Loyalist support had failed even before Cornwallis surrendered at Yorktown. Lord Edward Fitzgerald, later to become famous as a United Irish rebel, served as a British officer at the battle and was badly wounded. The Continental Congress awarded Greene a gold medal. The State Song of South Carolina contains the line "Point to Eutaw's Battle Bed" in reference to this battle. The Eutaw Springs Battleground Park was added to the National Register of Historic Places in 1970. The American Battlefield Trust and its partners have acquired and preserved more than of the battlefield.