Итальяндық әнші-әндер авторы Эдоардо Беннато

Кіріспе

Итальяндық әнші-күйші Эдоардо Беннато (23 шілде 1946 жылы Неаполь, Кампания, Италияда туған) – итальяндық әнші-күйші. Ол әнші-күйші Эухенио Беннатоның інісі. Ол итальяндық рок өнерінің ең көрнекті өкілдерінің бірі саналады, ол көбінесе блюз бен фолк музыкасын үйлестіреді. Гитарашы, гармоникашы және әнші ретінде, кейіннен ол бір адамдық оркестр ретінде танылды, бір уақытта домбыра, казу және басқа да соққы аспаптарын ойнады. Оның өлеңдері көбінесе ирониялық, бейкүнә және кез келген деңгейдегі және түрдегі билікке қарсы бағытталған. 1980 жылдың 19 шілдесінде Милан қаласындағы Сан-Сиро стадионын алпыс мыңнан астам көрерменмен толтырған және 1976 жылы Монтрё джаз фестивалінде өнер көрсеткен алғашқы итальяндық әнші – ол. Сонымен қатар, Беннато 1980 жылдың наурыз айында бар болғаны 15 күн аралығында екі альбом шығарған алғашқы әнші болды: Uffà! Uffà! және Sono solo canzonette.

Өмірбаян

Эдоардо Беннато өзінің музыкалық мансабын алпысыншы жылдардың басында (бірінші сингл 1966 жылы жарық көрді) заманының ең шығармашылық және инновациялық әнші-құрастырушыларының бірі ретінде бастады. Оның музыкасы блюз, рок-н-ролл, халық музыкасының ықпалымен және тіпті операның белгілі бір ноталарымен ерекшеленді. Ол «Боб Дилан мен Лусио Баттистидің арасындағы нәрсе» деп сипатталды. Алғашқы альбомынан кейін Non farti cadere le braccia («Қолыңды түсірме», 1973), ол әлі дәстүр мен инновация арасында жол іздеп жүрген кезде, Беннато соңғысын таңдады, оның көптеген әндері 12 кыллы акустикалық гитара, гармоника, казу және аяқпен ойналатын барабанмен бір адамдық топ ретінде орындалды. Осы ерте кезеңде Беннатоның лирикасы көбінесе сатира мен иронияға толы болды, көбінесе билікке және өзін «жақсы» деп жариялағандарға бағытталған. Оның екінші альбомы I buoni e i cattivi («Жақсылар мен жамандар», 1974) жақсылық пен жамандық, адалдар мен зұлымдар арасындағы жалпы қабылданған айырмашылыққа қарсы шабуыл болды. «Arrivano i buoni» («Міне, жақсылар келеді») әсіресе маңызды болды: «Міне, жақсылар келеді, олар нық қадамды және барлық жаман жігіттердің тізімін жасаған, сондықтан жақсылар жамандарға қарсы соғыс жариялады, бірақ олар бұл соғыс соңғы соғыс болатынына кепілдік береді». Io che non sono l'imperatore («Мен император емеспін», 1975) Беннато музыкасын эксперименттік бағытта одан әрі итермеледі, әлі де негізінен акустикалық гитарада ойнады. Альбомның мұқабасында Беннато университет студенті кезіндегі соңғы жобасы үшін әзірлеген Неаполь жеңіл рельстік жүйесінің жоспары көрсетілген. Оның оқытушылары жоспарды жоғары бағалағанмен, қалалық кеңес оны мақұлдамады, бұл оған биліктің кемшіліктерін әжуалауға одан да көп себеп берді. «Meno male che adesso non c'è Nerone» («Бақытымызға орай, қазір Нерон жоқ») және «Signor censore» («Мырза цензор») Беннатоның жүйеге қарсы өткір сын-ескертулерінің ең жақсы мысалдары. La Torre di Babele («Бабыл мұнарасы», 1976) Беннатоның музыкасы одан да күрделі болды – альбомға көптеген музыканттар үлес қосты, онда өте кең стильдік диапазон болды. Беннатоның қарқынды дамуы анық байқалады және бұл альбом осы процесті көрсетеді. «Cantautore» («Әнші-құрастырушы») сол кезде өзін тым қатық қабылдаған әншілерді паш етіп көрсететін көңілді туынды. Келесі жылы Беннато Burattino senza fili («Жіпсіз қуыршақ», 1977) альбомымен коммерциялық сәттілікке қол жеткізді. Бұл – Пиноккио ертегісіне негізделген концептуалды альбом. Басты идеясы – жүйеге және оның ережелеріне мойынсұнудың орнына өз еркіндігің мен тәуелсіздігіңді сақтау әрқашан жақсы, тіпті бұл жүйенің азғыру ретінде пайдаланатын кейбір артықшылықтардан бас тартуды білдірсе де. Альбомдағы көптеген әндер Беннато репертуарында ғана емес, жалпы итальяндық поп музыкасының классикасына айналды, «Il gatto e la volpe» («Мысық пен түлкі») ең танымал ән болды. Осы үлкен сәттіліктен кейін 1980 жылға дейін жаңа альбом шықпады, онда Беннато жанкүйерлерді, сыншыларды және бүкіл музыка индустриясын екі альбомды бір айдың ішінде шығарып таң қалдырды: Uffa! Uffa! («Мен шаршадым!», 1980) және Sono solo canzonette («Бұл тек поп әндері», 1980). Екі альбомның барлығы бір миллионнан астам данада сатылды, бұл барлық маркетингтік ережелер мен күтулерге қайшы келді. Беннатоның шығармашылық қабілетінің шыңына жеткені анық болды. Uffa! Uffa!, екі жазбаның ең эксперименталдысы, Беннато коммерциялық мәселелерді ескермейтін және өзінің шығармашылығын ортағасырлық шіркеу әндерінен панк-рокқа дейін кез келген бағытта еркін дамытуға мүмкіндік беретін альбом. Альбомда да көптеген хиттер болды, бірақ олардың барлығы Sono solo canzonette альбомының сәттілігіне көлеңке түсірді, бұл альбом Патер Пан ертегісіне негізделген және қиял мен фантазияның ақыл мен логикадан жоғары екенін бекітеді. Осы уақытқа дейін Беннато ең танымал итальяндық әнші-құрастырушы болды. Бұл кезең де өте баяу, бірақ байқалатын төмендеудің басталуымен сәйкес келді. 1983 жылы нарықта тағы бір ертегілік концептуалды альбом пайда болды, ол «Хаммелиннің қаңғыбасшысы» ертегісіне негізделген (È arrivato un bastimento), бірақ ол бұрынғылары сияқты сәтті болмады, бұл Беннатоны басқа бағыттарды сынауға итермелеген болуы мүмкін. Ол осыны қазіргі күнге дейін әртүрлі сәттілікпен жасап келеді. Айта кетерлігі, 1990 жылы Италияда өткен ФИФА әлем чемпионатында Эдоардо Джанна Наннинимен бірге «Un'estate italiana» («Италиялық жаз») атты ресми әнін орындады.

Edoardo Bennato began his music career in the early Sixties (the first single was published on 1966) as one of the most creative and innovative songwriters of his time. His music distinguished itself for being an imaginative blend of blues, rock and roll, folk influences and even hints of opera. He has been described as "a cross between Bob Dylan and Lucio Battisti". After his first album Non farti cadere le braccia ("Don't let your arms fall", 1973), where he was still finding his way between tradition and innovation, Bennato decidedly chose the latter, many of his songs being performed by himself as a one man band, with a 12 string acoustic guitar, harmonica, kazoo and foot drum. During this early period, Bennato's lyrics were characterised by biting satire and irony, often addressed at the establishment and those self proclaimed as "the good". His second album, I buoni e i cattivi ("The good and the bad ones", 1974), was an attack against the common sense distinction between good and evil, between the righteous and the villains. "Arrivano i buoni" ("Here come the good ones") was particularly significant: "Here come the good ones, they are resolute and they've already made a list of all the bad guys to eliminate so now the good have declared war against the bad but they guarantee that it will be the last war ever to be fought ". With Io che non sono l'imperatore ("I, who am not the Emperor", 1975) Bennato pushed his music more towards experimentation, still mainly playing his acoustic guitar. The cover of the album shows a plan for the Naples light rail system that Bennato had developed for his final project as a university student. While it was highly praised by his lecturers, the plan was never approved by the city council, giving him even more reason to deride and mock the powers to be. "Meno male che adesso non c'è Nerone" ("Fortunately there's no Nero now") and "Signor censore" ("Mister censor") are among Bennato's best examples of pungent criticism of the system. With La Torre di Babele ("The Tower of Babel", 1976) Bennato's music became more sophisticated – more musicians contributed to the album, which contains tracks of a very wide range of styles. Bennato was clearly evolving rapidly and this album reflects this process. "Cantautore" ("Songwriter") is an amusing piece mocking those songwriters who, at the time, were taking themselves too seriously. In the following year, Bennato finally reached commercial success with Burattino senza fili ("Marionette without strings", 1977). This is a concept album based on the Pinocchio fairy tale. The central idea is that having one's own freedom and independence is always better than giving in to the system and its rules, even if it means renouncing to some advantages that the system itself uses as luring temptations. Most of the songs in the album became classics, not only of Bennato's repertoire, but also of Italian pop music in general, "Il gatto e la volpe" ("The cat and the fox") probably being the most famous one. After this big success, no new album appeared until 1980, when Bennato surprised fans, critics and the whole music biz with a very unconventional move: two albums in less than a month: Uffa! Uffa! ("I'm fed up! ", 1980) and Sono solo canzonette ("They're only pop songs", 1980). The two albums together sold more than a million copies, against all marketing rules and expectations. Bennato was clearly at the apex of his creativity. Uffa! Uffa!, the most experimental of the two records, is an album where Bennato blatantly disregarded all commercial concerns and let his creativity free to indulge in all kinds of directions, from medieval ecclesiastical chants to punk rock. The album also contained big hits but was generally overshadowed by the hugely successful Sono solo canzonette, a concept album based on the Pater Pan fairy tale and affirming the value of fantasy and imagination over reason and logic. By this time, Bennato was the most popular Italian songwriter. Inevitably, this period also coincided with the start of a very slow but perceptible decline. In 1983 another fairy tale concept album, based on The Pied Piper of Hamelin appeared on the market (È arrivato un bastimento) but it wasn't as successful as the previous ones and this must have led Bennato to try different avenues. This he did with alternating fortune until the present day. Notably, on the occasion of the 1990 FIFA World Cup, which was held in Italy, Edoardo sang the official song of the event: "Un'estate italiana" ("An Italian Summer") together with Gianna Nannini.