Кіріспе

Италиялық әнші және әнші-күйші (1950)

Анджело Брандуарди (12 ақпан 1950 жылы туған) – Италиялық халық және халық-рок әншісі, әнші-күйші және композитор. Италияда, сондай-ақ Франция, Германия, Бельгия, Нидерланды және Грекия сияқты Еуропа елдерінде белгілі бір табысқа жеткен.

Өмірбаян

Брандуарди Милан провинциясының шағын қаласы Куггионода дүниеге келді, бірақ отбасымен бірге ерте Генуяға көшіп кетті. Ол Генуя музыка консерваториясында, Никколо Паганини атындағы консерваторияда классикалық скрипкашы мамандығы бойынша білім алды. 18 жасында Сергей Есениннің "Хулиганның мойындауы" (Confessioni di un malandrino) туындысы үшін музыка жазды. Ол Луиза Заппаға үйленген, ол оның көптеген әндеріне сөз жазған. Олардың Сара және Маддалена есімді екі қызы бар, екеуі де музыканттар.

Бастауы

Брандуардидің алғашқы альбомы жарық көрген жоқ, ол композитор және талантты орындаушы Маурицио Фабрициомен жасалған бірлескен жұмыс еді. Алғаш рет шығарылған «Angelo Branduardi '74» альбомын Пол Бакмастер реттеді.

Әнші

"Луна" ("Ай"), оның ішінде "Бұзақының мойындауы" (Есениннің өлеңінің аудармасы) және LP-ге атын берген нәзік ән, келесі туындылардың табысына жол ашты. "Alla fiera dell'Est" (Ағылшын басылымы: Highdown Fair, 1976) – Брандуардидің алғашқы, кең танымал альбомы, одан кейін "La Pulce d'Acqua" (Ағылшын нұсқасы, Fables and Fantasies 1978) және "Cogli la prima mela" (Ағылшын басылымы, Life is the Only Teacher, 1979) жарық көрді. Брандуардидің ағылшын тіліндегі альбомдарының мәтінін King Crimson және Emerson, Lake & Palmer тобына мәтін жазған Питер Синфилд жазды. Бұл альбомдарда Брандуарди көне музыканың, әсіресе Ренессанс және ерте барокко дәуірінің тақырыптары мен үлгілерін пайдаланды. "Alla fiera dell'Est" ("Шығыс жәрмеңкесі") әні бүгінгі күнге дейін барлық жастағы итальяндықтардың арасында танымал, олар ертегідей қайталанатын мәтіндерін жатқа айту арқылы өздерін сынап көреді. Бұл ән ежелгі еврей әнінен ("Чад Гадья" – Бір қозы балада) алынған, ол Пасха мерекесінің соңғы құлшынысында орындалады. 2007 жылы Израиль әншісі Шломи Шабат "Alla fiera dell'Est" әнін Pelephone ұялы телефон компаниясының Пасхалық жарнамасы үшін орындады. Әннің мәтініне әртүрлі шабыт көздерінен нәр алды: "Danse macabre", Шайтанның сүйіктісі, қытай, американдық және друидтық дәстүрлер, апокрифтік Евангелиялар. Музыкалық қойылым Маурицио Фабриционың талантына көп қарызды және поп музыка үшін ерекше аспаптарды пайдаланады: дульцимер, пан флейтасы, лютня, кларнет, сондай-ақ стандартты гитара, бас және барабан.

Эксперименттер мен дағдарыс

Кейінгі альбомдар тәжірибе жасауға және ерекшеленуге ұмтылысын күшейтті. Брандуарди (1981) көбірек жекелей тонға ие болды, Cercando l'oro ("Алтын іздеу", 1983) өте күрделі және нәзік аранжировкаларға ие болды (квартеттен басталады), Брандуарди canta Yeats ("Брандуарди Йетс ән салады", 1985) Уильям Батлер Йетске арналған құрмет көрсету болды. Pane e rose ("Нан мен раушан гүлдер", 1988) әлі де шабыттандырған, бірақ өмір мен өлімнің көрінісін көбірек қараңғы түрде бейнеледі. Il Ladro ("Ұры", 1991) Брандуарди өмірінің өте сезімтал кезеңін белгіледі, депрессияның шегіне жақындап, қараңғы, тіпті зират сияқты ән айту стилінде көрінді. Si può fare ("Істеуге болады", 1993) альбомы Брандуардиді қалыпқа келтірді, бірақ суретші енді өзіне тым тар болған ақындар бейнесінен қашуға тырысуда. 1994 жылы ол "Доменица е лунеди" ("Жексенбі және дүйсенбі") атты туындысын жариялады, ол Брандуардидің мектеп жылдарындағы ұстаздарының бірі болған итальяндық ақын Франко Фортиниге арналған.

Жаңа нұсқаулар

1996 жылы, Шпилимберго соборының 1976 жылғы апатты жер сілкінісінен кейін қалпына келтірілуінің тойлау кезінде ол "Futuro antico" ("Ежелгі болашақ") альбомын жазды, онда ол ерте барокко музыканты ретінде бұрынғы материалдарды өз материалдарымен біріктіріп, қайта пайдаланып, жаңаша сөздермен жеткізеді. Музыканттар мен музыка зерттеушілерінің көмегімен жасалған бұл тәжірибе "Futuro antico II" және "Futuro antico III" альбомдарында жалғасты. Сол жылы ол итальяндық эстрада әншісі Эухенио Финардимен "Te vojo 'bbene assaje" ("Мен сені қатты жақсы көремін" - неаполитан тілінде) әнін орындады. 1998 жылы Брандуарди итальяндық комедия актері және жазушы Джорджио Фалеттипен "Il dito e la luna" ("Саусақ және Ай") жобасы үшін бірікті. Кейіннен ол бұрынғы музыкалық тақырыптарды Сент-Франциск туралы жазбалармен өңдеп, "L'infinitamente piccolo" ("Шексіз кішкентай") альбомын шығарды; ол сондай-ақ осы тақырыпта "Франческо" музыкалық спектаклін жазды. 2003 жылы шыққан "Altro ed altrove" ("Басқа және алыс") альбомы расизм мен төзімсіздіктің күшею кезеңінде әртүрлі мәдениеттерден алынған махаббат оқиғаларын (көбінесе) біріктірді. Соңғы 10 жылда сахнадағы оның тобында Давид Раггазони (барабан), Микеле Асколезе (гитара), Леонардо Пьери (пернелі аспаптар) және Стефано Оливато (бас-гитара және гармоника), немесе Элладе Бандини (барабан) және Маурицио Фабрицио (гитара және пернелі аспаптар) орындады.