Локрин: Ұлыбритания тарихының бастауы және авторлық мәселелер
Locrine
Локрин – елизаветин драмасы, Англияның Троялық негізін және Лондонды көрсетеді. 1594 ж. тіркелген, 1595 ж. жарияланған. Зерттеушілер үшін маңызды пьеса.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Локрин – Англия және Тройновант (Лондон) қаласының аңызға толы троялық негізін қалаушыларын суреттейтін елизаветалық пьеса. Бұл пьеса ағылшын Ренессанс театрын зерттеуші ғалымдар үшін бірқатар күрделі және шешілмеген мәселелерді көтеріп отыр.
Locrine is an Elizabethan play depicting the legendary Trojan founders of the nation of England and of Troynovant (London). The play presents a cluster of complex and unresolved problems for scholars of English Renaissance theatre.
Күні
Локрин 1594 жылғы 20 шілдеде "Стационарлар тізіліміне" енгізілді және 1595 жылы баспагер Томас Кридтің кварто форматында жарық көрді. Жекелеген зерттеушілер пьесаның 1580-жылдардың басында жазылған болуы мүмкін деген болжамдар айтты, бірақ көптегендері пьесаның сол дәуірдегі басқа туындылармен байланысына сүйене отырып, шамамен 1591 жылды ұсынады. Мысалы, Локрин 1591 жылы жарияланған Эдмунд Спенсердің "Шағымдарынан" және Томас Лодждың 1591 жылы жазылған "Эльстредтің шағымынан" материалдар алған деген пікір бар, бұл поэма 1593 жылы алғаш рет басылғанға дейін қолжазба түрінде тарады. Пьесаның жазылу мерзімі туралы мәселе оның авторлығы туралы сұрақпен байланысты; егер Чарльз Тилни пьесаның авторы болса (төменде қараңыз), онда ол Тилнидің 1586 жылы қайтыс болуынан бұрын жазылуы керек.
Locrine was entered into the Stationers' Register on 20 July 1594 and published in 1595 in a quarto issued by printer Thomas Creede. Individual scholars have proposed dates for the play from the early 1580s on; many have favored a date c. 1591, based on the play's links with other works of the era. It has been argued, for example, that Locrine borrows from the Complaints of Edmund Spenser, published in 1591, and from The Complaint of Elstred, a poem by Thomas Lodge, written c. 1591, that circulated in manuscript before its first printing in 1593. The question of the play's date is complicated by the question of its authorship; if Charles Tilney was the play's author (see below), it must date prior to Tilney's death in 1586.
Шығарулары мен ықпалдары
Локрин пьесасының тақырыбы үшін автор Британияның құрылуы туралы аңызға толы, жалған тарихқа сүйенді. Вергилий Энеидасында ежелгі Римнің негізін жеңілген Троядан шеттетілгендерге жатқандай, кейіннен Уильям Кэкстон және Рафаэль Холиншед сияқты ағылшын жазушылары, Уэльс-Нормандық автор Джеффри Монмуттың ортағасырлық жалған тарихын бейімдеп, британдық мемлекеттің негізін салу үшін тағы бір топ трояндық шеттетілгендерді жатқызды. Осы қияли тектік миф бритондарға емес, ағылшындарға қатысты қолданылды, бұл Локринге (Джеффридің Historia Regum Britanniae-дегі Локрин) негіз болды. Автор сонымен қатар "Ақындардың айнасы" еңбегінен материалдар алды. Сенеканың кек алу трагедиялары Локринге зор әсер етті. Жоғарыда аталған Спенсер мен Лоджтың поэзиясына қоса, сыншылар Кристофер Марлоу, Томас Кид, Роберт Грин және Джордж Пилдің замандас драмаларымен байланыстың бар екенін көрсетті. Замандас пьесалар мен драматургтермен байланыстар әсердің куәлігі немесе ортақ авторлықтың белгісі ретінде әртүрлі жорылымдарға түсіндірілуі мүмкін.
For the subject of his play, the author of Locrine drew upon a legendary pseudo history of the founding of Britain. Just as Virgil, in the Aeneid, credited the founding of Ancient Rome to exiles from a defeated Troy, so later English writers such as William Caxton and Raphael Holinshed, adapting the medieval pseudo history of the Welsh Norman author Geoffrey of Monmouth, credited another band of Trojan exiles for the foundation of a British realm. It was this fanciful origin myth, applied to the English rather than the Brythons, that provided the foundation for Locrine (Locrinus in Geoffrey's Historia Regum Britanniae). The author also drew material from the Mirror for Magistrates. The revenge tragedies of Seneca were a major influence on Locrine. In addition to the poetry of Spenser and Lodge noted above, critics have pointed to links with the contemporary dramas of Christopher Marlowe, Thomas Kyd, Robert Greene and George Peele. Links with contemporary plays and playwrights can be, and have been, variously interpreted as evidence of influence or evidence of common authorship.
Локрин және Селимус
Локриннің 1594 жылы алғаш жарық көрген, замандас тағы бір анонимді пьеса – Селиммен күрделі байланысы бар. Екі пьесаның ортақ белгілері сюжеттік элементтердің ұқсастығын, бірдей тілдік өрнек пен ырғақты құрылымды қамтиды. Осы мәселені зерттеген ғалымдардың көпшілігі Селим авторы Локриннен материал алғанын жақтайды, алайда аз бөлігі кері пікірде. Екі пьесадағы ортақ ерекшеліктер кейбір сыншыларды олардың бір автордың туындылары екенін болжауға жетеледі; бірақ екі пьеса да авторсыздықтан және авторлығы даулы болғандықтан, екі драма арасындағы байланыс түсініктілікке де, күңгірттікке де себеп болады.
Locrine shares a complex inter relationship with another anonymous play of its era, Selimus, first published in 1594. The commonalities between the two plays involve parallels of plot elements and shared verbal expression and prosodic structure. The majority of scholars who have considered the problem judge the author of Selimus to have borrowed from Locrine – though a minority has favored the opposite conclusion. The common features in the two plays have led some critics to suppose that they are the work of the same author; but since both plays are anonymous and their authorship is disputed, the connection between the two dramas obscures as much as it enlightens.
Қысқаша мазмұны
Сенеканың кек алу трагедиясының үлгісіне сәйкес, пьесаның бес актісінің әрқайсысының алдында Ате, ежелгі грек ақымақтық пен жойылу құдайы бейнеленген Пролог бар. Әрқайсысында Ате бір-бірін таныстырады және түсіндіреді; пьесаның бес думмшоуларында символикалық фигуралар мен жануарлар немесе классикалық мифология кейіпкерлері бар. Біріншісінде садақшы арыстанды өлтіреді, екіншісінде Персей мен Андромеда, ал үшіншісінде жыланның крокодилді шағып жатқаны бейнеленген. Төртінші тумбада Геркулес пен Омфале бейнеленген; соңғы тумбада Медеяның Ясон мен Глауцияны өлтіргені бейнеленген. Ате ойынның қорытындысында алтыншы және соңғы рет пайда болады. Пьесаның ашылу сахнасында Британиядағы троялықтардың басшысы қарт Брут өзінің үш ұлы Локрин, Альбанакт және Камберді қоса алғанда, өзінің сарай қызметкерлерінің алдында көрінеді. Брут өзінің өліп бара жатқанын біледі және патшалықтың істерін реттеуге тырысады; басқа да мәселелердің арасында ол Локриннің өзінің адал генералы Коринейдің қызы Гвендолинге үйленуі туралы жарлық шығарады. Сцена Бруттың өлімімен аяқталады. Локрин әкесі айтқандай Гендолинге үйленеді. Осы арада, шабуылдаушы скифтер Британ аралдарына шабуыл жасауда, олардың патшасы Хамбер, оның әйелі Эстрильд және олардың ұлы Хабба бастаған. Кейінгі көріністерде троялықтар мен скифтердің арасындағы шайқас көрінеді. Оның көрнекті жеңісі кенеттен жеңіліске айналғанда, Троялық ханзада Альбанакт өзін-өзі өлтіреді; Альбанакттың арманы ойынның қалған бөлігінде кек алуға шақырады. Троялықтар ақырында жеңіске жетеді. Скифтік патшайым Эстрильд тұтқындалып, Троя сарайына әкелінеді, онда Локрин оған тез ғашық болады. Кориней өзінің патша күйеуіне Гендолинге адал болуды ескертеді. Локрин бұл кеңеске құлақ аспайды, бірақ ол Эстрилдті жер астындағы жасырындықта жеті жыл бойы ұстап тұрады. Кориней қайтыс болғаннан кейін Локрин оның аферін ашық түрде көрсетеді; Гендолинаның ағасы Трасимах кек алуға ант береді. Жеңіспен жеңілген Хамбер жеті жылдан бері оқшауланып, азапты өмір сүріп келеді; ол өзін-өзі өлтірген кезде, Альбанакттың арманы шаттанады. Коринейдің арбасы Локриннің тағдырына куә болып көрінеді; Гвендолин мен Трасимахтың күштеріне қарсы шайқаста жеңілген Локрин мен Эстрильд өз-өзіне қол жұмсайды, ал олардың қызы Сабрина ақырында суға батып өлді. Гвендолин күйеуін әкесімен бірге патшалар дәстүрі бойынша жерлейді, бірақ Эстрилдті белгісіз қабірге апарады. Пьесаның күлкілі рельефін клоун кейіпкерлері Стромбо, Тромпарт және Дороти ұсынады. Аяқ киімі салатын Стромбо Доротиге үйленеді, бірақ оның қызметшісі Тромпартпен бірге скифтерге қарсы соғысу үшін әскерге шақырылады. Стромбо өлімді жалғандай отырып, шайқаста аман қалады. Тромпарт: Бір сөз айтайын, жақсы мырза. Стромбо: Мен сөйлемеймін, өйткені мен өлдім, саған айтамын. Кейін Стромбо Хамбермен кездесуге болады, соңғысы өзін-өзі өлтіру алдында. Стромбо аштықтан өлген Хамберді тамақтандыруға дайын, бірақ оны Альбанакттың арбауы қорқытып жібереді.
Following the Senecan model of revenge tragedy, each of the play's five acts is preceded by a Prologue that features Atë, the ancient Greek goddess of folly and ruin. In each, Ate introduces and explicates a dumbshow; the play's five dumbshows feature symbolic figures and animals, or personages of classical mythology. In the first, an archer kills a lion; the second shows Perseus and Andromeda, and the third, a snake stinging a crocodile. The fourth dumbshow features Hercules and Omphale; the final dumbshow depicts Medea's murder of Jason and Glauce. Ate returns for a sixth and final appearance at the play's conclusion. The opening scene of the play proper shows the aged Brutus, the leader of the Trojans in Britain, before his courtiers, including his three sons, Locrine, Albanact and Camber. Brutus knows he is dying, and attempts to order the kingdom's affairs; among other points, he decrees that Locrine marry Guendoline, the daughter of his loyal general Corineus. The scene ends with Brutus's death. Locrine obeys his father's behest and marries Guendoline. Meanwhile, the invading Scythians arrive for their incursion into the British Isles, led by their king Humber, with his wife Estrild and their son Hubba. Subsequent scenes depict a back and forth combat between Trojans and Scythians. When his apparent victory turns to sudden defeat, the Trojan prince Albanact commits suicide; Albanact's ghost appears through the remainder of the play, calling for revenge. The Trojans are eventually victorious. Estrild, the Scythian queen, is captured and brought to the Trojan court, where Locrine quickly falls in love with her. Corineus warns his royal son in law to remain faithful to Guendoline. Locrine does not follow this advice, though he sequesters Estrild in a subterranean hideaway for seven years. Once Corineus dies, Locrine brings his affair into the open; Guendoline's brother Thrasimachus vows revenge. The defeated Humber has been living in seclusion and grinding privation for seven years since his defeat; when he kills himself, the ghost of Albanact exults. Corineus's ghost also appears to witness Locrine's fate; defeated in battle by the forces of Guendoline and Thrasimachus, Locrine and Estrild commit suicide, and their daughter Sabren eventually drowns herself. Guendoline has her husband buried royally, next to his father, but consigns Estrild to an obscure grave. The play's comic relief is provided by a coterie of clown characters, Strumbo, Trompart, and Dorothy. Strumbo the cobbler marries Dorothy, but is impressed into the army along with his servant Trompart, to fight the Scythians. Strumbo survives battle by counterfeiting death:
Trompart: Yet one word, good master. Strumbo: I will not speak, for I am dead, I tell thee. Later Strumbo has an encounter with Humber, just before the latter's suicide. Strumbo is prepared to feed the starving Humber, but is frightened away by Albanact's ghost.
Орындауында
2020 жылы Beyond Shakespeare Company "Локриннің қайғылы трагедиясы" пьесасын онлайн оқып, талқылады.
In 2020, the Beyond Shakespeare Company released online a play reading and discussion of The Lamentable Tragedy of Locrine.