Уильям Шекспир: Шақырулы әйелдер немесе Фальстафтың қуанышты әйелдері

Кіріспе

Уильям Шекспирдің пьесасы. Шекспирдің пьесасы. «Виндзордың қуанышты әйелдері» немесе «Сэр Джон Фальстафф және Виндзордың қуанышты әйелдері» – Уильям Шекспирдің 1602 жылы алғаш жарияланған комедиясы, бірақ 1597 жылы немесе одан бұрын жазылған деп саналады. Пьеса атауындағы Виндзор – Виндзор қаласына сілтеме, сонымен қатар Англияның Беркширдегі Виндзор қамалы орналасқан жер. Ойын Генрих IV немесе Генрих V патшалығының басында өрбуімен байланысты болғанымен, ол заманауи Елизавета дәуіріндегі ағылшын орта таптық өмірінен тысқары ештеңе емес. Онда бұрын Генрих IV-тің 1- және 2-бөлімдерінде кездесетін семіз салт атты сэр Джон Фальстафф кейіпкері бар. Ол кем дегенде он рет операға бейімделген. Бұл пьеса – Шекспирдің әдеби сыншылар арасында жиі бағаланбайтын туындыларының бірі. Дәстүр бойынша «Виндзордың қуанышты әйелдері» Елизавета I патшайымның тілегі бойынша жазылған. Генрих IV-тің 1-бөлімін көргеннен кейін ол Шекспирден Фальстаффтың махаббатқа толы бейнесін көрсететін пьеса жазуды сұрады.

Сюжет

Пьесаның оқиғасы 15 ғасырдың басында, Фальстаффтың қатысуымен жазылған Генрих IV пьесаларының дәл сол кезеңінде өтеді, бірақ бұл кезеңге бір ғана қысқаша сілтеме бар, онда кейіпкер Фентон ханзада Халдың шулы достарының бірі болған (ол "жабайы ханзада мен Пойнспен бірге болды"). Қалған жағдайларда пьеса Элизавета дәуірінің, шамамен 1600 жылдың қазіргі заманғы оқиғасын көрсетеді. Фальстафф Виндзорға ақшасы азбен келеді. Ол қаржылық пайда табу үшін екі бай, үйленген әйелге – Мистерс Форд пен Мистерс Пейджге – қызығушылық танытпақшы болады. Фальстаф әйелдерге бірдей махаббат хаттарын жіберуге шешім қабылдайды және оларды әйелдеріне жеткізуді қызметшілері Пистоль мен Нымнан сұрайды. Олар бас тартқанда, Фальстафф оларды жұмыстан шығарады, ал олар күйеулері Форд пен Пейджге Фальстаффтың ниеттерін айтады. Пейдж бұл туралы уайымдамайды, бірақ қызғанышпен толған Форд Гартер мейрамханасының қонақүйшісін Фальстаффты "Мастер Брук" ретінде таныстыруға көндіреді, осылайша оның жоспарларын білуге болады. Осы арада үш түрлі ер адам Пейджтің қызы Энн Пейдждің қолын алуға тырысады. Мистерс Пейдж қызының француз дәрігері доктор Каиусқа үйленуін қалайды, ал қыздың әкесі оның Слендер мырзаға үйленуін қалайды. Энннің өзі шебер Фентонға ғашық, бірақ Пейдж бұрын Фентонды талапкер ретінде қабылдамады, өйткені ол өзінің байлығын жоғары сыныпты өмір сүруге жұмсаған. Уэльстік пастор Хью Эванс Аннаны Слендер үшін тарту үшін Хозяйка Квиклидің (Доктор Каиустың қызметшісі) көмегін алуға тырысады, бірақ дәрігер мұны біліп, Эвансты дуэльге шақырады. Гартер мейрамханасының қонақ үйі әр адамға әртүрлі кездесу орнын айтып, осы жекпе-жекті болдырмайды, бұл өзі, Соттаушы, Пейдж және басқалар үшін көп көңіл көтеруді тудырады. Эванс пен Каиус Хосттан кек алу үшін бірге жұмыс істеуге шешім қабылдайды. Екі әйел хатты алған соң, бір-біріне барып, хаттардың бір-біріне ұқсас екенін айтады. "Қуанышты әйелдер" қартайған, семіз Фальстаффты еркек ретінде қызықтырмайды; алайда, өздерінің көңіл көтерулері үшін және олардың екеуіне деген әдепсіз болжамдары үшін кек алу үшін, олар оның ұсыныстарына жауап бергендей әрекет етеді. Бұл Фальстаффты ұялтады. Мистер Форд "Мистер Брук" ретінде танысып, Мистерс Фордқа ғашық екенін айтады, бірақ онымен кездесе алмайды, өйткені ол өте ізгі. Ол Фальстафқа онымен құдалану үшін ақша төлеуді ұсынады, ол оның абыройын жоғалтқаннан кейін оны өзі азғыра алады дейді. Фальстаф өзінің бақытына сенбей, "Брукқа" күйеуі жоқ кезде Мистерс Фордпен кездесуді ұйымдастырғанын айтады. Фальстафф өзінің тағайындалуын сақтау үшін кетеді, ал Форд әйеліне күдікпен қарағаны дұрыс екенін және Пейджке сенім арту ақымақтық екенін айтады. Фальстаф ханым Фордпен кездесуге келгенде, қуанышты әйелдер оны кір жууды күтіп тұрған кіршік, иіскейтін киімдер толы кір жуатын себетке ("бак себеті") жасыруға алдайды. Қызғанышқа толы Форд әйелі мен атты ұстауға тырысқанда, әйелдер себетті алып кетіп, ішіндегісін (Фальстаффты қоса алғанда) өзенге лақтырады. Бұл Фальстафтың мақтанышына әсер етсе де, оның эгосы таңғаларлықтай берік. Ол әйелдер тек қана "оларды қолға түсіру үшін" ойнайды деп сенді, сондықтан ол өзінің жыныстық жетістіктерін, оның капиталы мен шантаж мүмкіндіктерін жалғастырады. Фальстаф әйелдермен кездеседі, бірақ Мистерс Пейдж қайтып келеді және Форд ханымды күйеуінің тағы да жақындауы туралы ескертеді. Олар оны қайтадан кіргізбейтін кір жуатын себеттен басқа жасырудың басқа да жолдарын ойлауға тырысады. Олар оны тағы да алдап, бұл жолы өзін "Брентфордтың семіз әйел" деп аталатын ханым Фордтың қызметшісінің семіз әпкесі ретінде жамылып алады. Форд әйеліне ерлікпен тағы да қол жұмсауды қалайды, бірақ ол "қарияны" ұрып, оны сиқыршы деп санап, үйінен қуып шығады. "Күміс бұтаның барлық түстеріне" ұрып-соғылған Фальстафф өзінің өкінішін айтады. Ақырында әйелдер күйеулеріне Фальстафқа жасаған әзіл-азаттық сериясы туралы айтады және олар бірге соңғы бір айла-шарғы жасайды, ол бүкіл қаланың алдында Рицарьды қорлаумен аяқталады. Олар Фальстафқа "Аңшы Херн" болып киінуге және Виндзор орманындағы ескі дуғаның жанында (қазіргі Виндзор Ұлы паркі) кездесуге кеңес береді. Содан кейін олар жергілікті балалардың бірнешеуін, соның ішінде Энн мен Уильям Пейджді жұлдыздар ретінде киіндіреді және оларды жазалау үшін Фальстаффты тығып, өртеп жібереді. Пейдж Аннаны ақ киімге киюді жоспарлайды және Слендерге оны ұрлап, той кезінде үйленуге айтады. Мистерс Пейдж мен доктор Каиус да солай істейді, бірақ олар Аннаны жасыл киімге киюге келіседі. Анна бұл туралы Фентонға айтады, ол және Хост Анна мен Фентонның той жасауын ұйымдастырады. Әйелдер Фальстафты кездестіреді, және дерлік бірден "жұлдыздар" шабуылдайды. Слендер, Каиус және Фентон болашақ әйелдерін ұрлап кетеді, ал қалған кейіпкерлер Фальстафқа өздерінің кім екенін ашады. Ол ұялғанмен, Фальстафф әзілді таңқаларлықтай жақсы қабылдайды, өйткені ол оның лайықты екенін түсінеді. Форд оған "Брук" берген 20 фунтты қайтару керектігін айтады және аттарды өтемақы ретінде алып қояды. Слендер кенеттен пайда болып, оның алданып қалғанын айтады – ол үйлену үшін алып келген "қыз" Энн емес, жас жігіт екен. Каиус да сондай жаңалықпен келеді – алайда, ол өзінің жігітіне үйленген. Фентон мен Анна келіп, бір-бірін жақсы көретінін және үйленгенін мойындайды. Фентон ата-аналарына Аннаны ол жақсы көретін адамға үйлендіруге тырысқаны үшін сөккенімен, ата-аналар некені қабылдап, жас жұбайларды құттықтайды. Ақырында олардың бәрі бірге кетеді, ал Мистерс Пейдж тіпті Фальстафты олармен бірге келуге шақырады: "әркім үйіне қайтып, осы ойынды камин алдында тағы бір рет күліп қайталайық, сер Джон және барлығымыз".

The play is nominally set in the early 15th century, during the same period as the Henry IV plays featuring Falstaff, but there is only one brief reference to this period, a line in which the character Fenton is said to have been one of Prince Hal's rowdy friends (he "kept company with the wild prince and Poins"). In all other respects, the play implies a contemporary setting of the Elizabethan era, c. 1600. Falstaff arrives in Windsor very short on money. He decides that, to obtain financial advantage, he will court two wealthy married women, Mistress Ford and Mistress Page. Falstaff decides to send the women identical love letters and asks his servants – Pistol and Nym – to deliver them to the wives. When they refuse, Falstaff sacks them, and, in revenge, the men tell the husbands Ford and Page of Falstaff's intentions. Page is not concerned, but the jealous Ford persuades the Host of the Garter Inn to introduce him to Falstaff as a 'Master Brook' so that he can find out Falstaff's plans. Meanwhile, three different men are trying to win the hand of Page's daughter, Anne Page. Mistress Page would like her daughter to marry Doctor Caius, a French physician, whereas the girl's father would like her to marry Master Slender. Anne herself is in love with Master Fenton, but Page had previously rejected Fenton as a suitor due to his having squandered his considerable fortune on high class living. Hugh Evans, a Welsh parson, tries to enlist the help of Mistress Quickly (servant to Doctor Caius) in wooing Anne for Slender, but the doctor discovers this and challenges Evans to a duel. The Host of the Garter Inn prevents this duel by telling each man a different meeting place, causing much amusement for himself, Justice Shallow, Page and others. Evans and Caius decide to work together to be revenged on the Host. When the women receive the letters, each goes to tell the other, and they quickly find that the letters are almost identical. The "merry wives" are not interested in the aging, overweight Falstaff as a suitor; however, for the sake of their own amusement and to gain revenge for his indecent assumptions towards them both, they pretend to respond to his advances. This all results in great embarrassment for Falstaff. Mr. Ford poses as 'Mr. Brook' and says he is in love with Mistress Ford but cannot woo her as she is too virtuous. He offers to pay Falstaff to court her, saying that once she has lost her honour he will be able to tempt her himself. Falstaff cannot believe his luck, and tells 'Brook' he has already arranged to meet Mistress Ford while her husband is out. Falstaff leaves to keep his appointment and Ford soliloquizes that he is right to suspect his wife and that the trusting Page is a fool. When Falstaff arrives to meet Mistress Ford, the merry wives trick him into hiding in a laundry basket ("buck basket") full of filthy, smelly clothes awaiting laundering. When the jealous Ford returns to try and catch his wife with the knight, the wives have the basket taken away and the contents (including Falstaff) dumped into the river. Although this affects Falstaff's pride, his ego is surprisingly resilient. He is convinced that the wives are just "playing hard to get" with him, so he continues his pursuit of sexual advancement, with its attendant capital and opportunities for blackmail. Again Falstaff goes to meet the women but Mistress Page comes back and warns Mistress Ford of her husband's approach again. They try to think of ways to hide him other than the laundry basket which he refuses to get into again. They trick him again, this time into disguising himself as Mistress Ford's maid's obese aunt, known as "the fat woman of Brentford". Ford tries once again to catch his wife with the knight but ends up hitting the "old woman", whom he despises and takes for a witch, and throwing her out of his house. Having been beaten "into all the colors of the rainbow", Falstaff laments his bad luck. Eventually the wives tell their husbands about the series of jokes they have played on Falstaff, and together they devise one last trick which ends up with the Knight being humiliated in front of the whole town. They tell Falstaff to dress as "Herne, the Hunter" and meet them by an old oak tree in Windsor Forest (now part of Windsor Great Park). They then dress several of the local children, including Anne and William Page, as fairies and get them to pinch and burn Falstaff to punish him. Page plots to dress Anne in white and tells Slender to steal her away and marry her during the revels. Mistress Page and Doctor Caius arrange to do the same, but they arrange Anne shall be dressed in green. Anne tells Fenton this, and he and the Host arrange for Anne and Fenton to be married instead. The wives meet Falstaff, and almost immediately the "fairies" attack. Slender, Caius, and Fenton steal away their brides to be during the chaos, and the rest of the characters reveal their true identities to Falstaff. Although he is embarrassed, Falstaff takes the joke surprisingly well, as he sees it was what he deserved. Ford says he must pay back the 20 pounds 'Brook' gave him and takes the Knight's horses as recompense. Slender suddenly appears and says he has been deceived – the 'girl' he took away to marry was not Anne but a young boy. Caius arrives with similar news – however, he has actually married his boy. Fenton and Anne arrive and admit that they love each other and have been married. Fenton chides the parents for trying to force Anne to marry men she did not love and the parents accept the marriage and congratulate the young pair. Eventually they all leave together and Mistress Page even invites Falstaff to come with them:
"let us every one go home, and laugh this sport o'er by a country fire; Sir John and all".

Күн және мәтін

Пьесаның жазылған күні белгісіз; ол 1602 жылы басылымға тіркелді, бірақ сол кезде бірнеше жыл болған болуы мүмкін. 5-ші актінің 5-ші сахнасындағы (54–75 жолдар) «Елді мейрам» эпизодында Мистрис Куикли, Елді мейрамның патшайымы рөлінде, Жартырау ордені туралы толыққанды сипаттама беретін ұзақ сөз сөйлейді. Пьеса сонымен қатар 1592 жылы Англияға келген және 1597 жылы Жартырау орденіне қабылданған (бірақ ақырында 1603 жылдың 6 қарашасында Штутгартта орнатылған) Фредерик I, Вюртемберг герцогы деп есептелетін неміс герцогы туралы да айтады. Уильям Грин пьесаның Джордж Кэри, 2-ші барон Хансдон, Лорд Чемберлен және Шекспир труппасының меценаты ретінде 1597 жылдың сәуір айында Жартырау орденіне қабылданған кезде жазылғанын болжайды. Егер осы болжам дұрыс болса, пьеса Елизавета I 23 сәуірде Жартырау тойына қатысқан кезде қойылған болуы мүмкін. Жартырау ордені туралы теория – бұл тек болжам, бірақ ол 1702 жылы Джон Деннис және 1709 жылы Николас Роу жазған оқиғамен сәйкес келеді: Шекспирге Фальстаффты ғашық етіп көрсетуді қалаған Елизавета патшайым пьесаны жазуға бұйрық берген. Бұл театрлық дәстүрді алғаш рет Деннис өзінің пьесасының прологында, «Комикалық батыр» пьесасында жазды. Ол Елизавета патшайымының «он төрт күнде аяқтауға бұйрық бергенін» айтады. Роу патшайымның «Генрих IV-тің екі бөліміндегі Фальстаффтың тамаша кейіпкеріне қатты риза болғанын және оған тағы бір пьеса жазуды және оны махаббатта көрсетуді бұйырғанын» жазды. Дегенмен, Кэри патшайымның тілегін өзінің актерлеріне жеткізуге мүмкіндігі болған, бұл дәстүрді түсіндіруге болады. Жартырау ордені туралы теорияны қолдаушылар екіге бөлінген. Егер бұл дұрыс болса, Шекспир «Виндзордың қуанышты әйелдері» пьесасын «Генрих IV» пьесасының 1- және 2-бөлімдері арасында жазған дегенді білдіреді. Критиктер бұған бірнеше себеппен күмәнданады. Біріншіден, Пистоль мен Шаллоу «Генрих IV» пьесасының 2-бөлімінде жаңа кейіпкерлер ретінде таныстырылады, бірақ «Виндзордың қуанышты әйелдері» пьесасында олардың Фальстаффпен байланысы бұрыннан белгілі болып саналады. Сонымен қатар, Фальстаффтың тарихи пьесаларындағы 15 ғасырдағы маңызды оқиғаларына, мысалы, көтеріліске («Генрих IV», 1- және 2-бөлімдер) сілтеме жоқ. Т. В. Крейк Шекспирдің «Виндзордың қуанышты әйелдері» пьесасын тез аяқтау қажет болғандықтан, «Генрих IV» пьесасының 2-бөліміндегі жұмысын тоқтатуға мәжбүр болғанын болжайды. Тағы бір мүмкін түсінік – «Генрих IV» пьесасының 2-бөліміндегі эпилог, онда «оқиғаны, сэр Джонмен бірге жалғастыруға» уәде берілген. Сэр Джон «Генрих V» пьесасында пайда болмайды, сондықтан «Виндзордың қуанышты әйелдері» пьесасы осы уәдені орындау үшін жазылған болуы мүмкін. Пьесаның кем дегенде бір бөлігі 1597 жылы 1-бөлімнің алғашқы қойылымдарынан бұрын немесе олар кезінде жазылған болуы мүмкін, содан кейін Фальстаффтың бастапқы аты туралы даулар (ол бастапқыда тарихи тұлға, сэр Джон Олдкасл болған, бұл Олдкаслдың ұрпақтарына ұнамаған) Шекспирді кейіпкердің атын өзгертуге мәжбүр еткен. V,v,85–90 жолдарындағы әзілде Олдкасл/Фальстафф өзінің есімінің бірінші әрпін айту арқылы («О, О, О!») өзін кінәлі етеді, өйткені оның саусақтарының ұштары шамдармен күйдірілген, бұл, әрине, «Олдкасл» үшін жұмыс істейді, бірақ «Фальстафф» үшін емес. Сонымен қатар IV,v,6 жолында «қамал» туралы сілтеме бар. 1602 жылдың 18 қаңтарында пьеса Stationers компаниясының тіркеліміне енгізілді. Бірінші кварто сол жылдың соңында кітап сатушы Артур Джонсон басып шығарды, бірақ мәтіні нашар болды. 1619 жылы екінші кварто басылып шықты, ол Уильям Джаггардтың «Жалған фолиосының» бөлігі болды; 1623 жылы жақсырақ мәтінмен бірінші фолио басылып шықты. Q1 бетінде пьеса Лорд Чемберленнің труппасымен «Оның мәртебесінің алдында да, басқа жерлерде де» қойылғаны айтылған. Ең ерте белгілі қойылым 1604 жылдың 4 қарашасында Уайтхолл сарайында өтті. Пьеса 1638 жылдың 15 қарашасында Кокпит ин Кортте де қойылғаны белгілі.

The play's date of composition is unknown; it was registered for publication in 1602, but was probably several years old by that date. In the Fairy pageant in Act 5 Scene 5 (lines 54–75), Mistress Quickly, as the Queen of the Fairies, gives a long speech giving an elaborate description of the Order of the Garter. The play also alludes to a German duke, who is generally thought to be Frederick I, Duke of Württemberg, who had visited England in 1592 and was elected to the Order of the Garter in 1597 (but was eventually only installed in Stuttgart on 6 November 1603). William Green suggests that the play was drawn up when George Carey, 2nd Baron Hunsdon, as Lord Chamberlain and patron of Shakespeare's company, was elected Order of the Garter in April 1597. If this is so, it was probably performed when Elizabeth I attended Garter Feast on 23 April. The Garter theory is only speculation, but it is consistent with a story first recorded by John Dennis in 1702 and Nicholas Rowe in 1709: that Shakespeare was commanded to write the play by Queen Elizabeth, who wanted to see Falstaff in love. This theatrical tradition was first recorded by Dennis in the prologue to his adaptation of the play, The Comical Gallant. He states that Queen Elizabeth "commanded it to be finished in fourteen days." Rowe wrote that Elizabeth "was so well pleased with that admirable character of Falstaff, in the two parts of Henry the Fourth, that she commanded him to continue it for one play more, and to shew him in love." Nevertheless, Carey would have been well placed to pass on the queen's wishes to his players, which could account for the tradition. Support for the Garter theory is divided. If it is correct, it would probably mean that Shakespeare wrote The Merry Wives of Windsor between Henry IV, Part 1 and Part 2. Critics have trouble believing this for several reasons. One is that Pistol and Shallow are introduced as new characters in Henry IV, Part 2, but in The Merry Wives their connection to Falstaff is taken for granted. Also, there are no references to any of the major events from Falstaff's 15th century exploits from the history plays, such as the rebellion (Henry IV, Part 1 & 2), in Merry Wives. T. W. Craik suggests that Shakespeare was forced to interrupt work on Henry IV, Part 2, having written most of it, because The Merry Wives had to be completed quickly. Another possible explanation comes from the epilogue to Henry IV, Part 2, which promises to "continue the story, with Sir John in it". Sir John does not appear in Henry V, so Merry Wives could have been written to make good on the pledge. At least parts of the play may have been written around or before the first performances of Part 1 in 1597, after which controversy over the original naming of Falstaff (he was originally the historic Sir John Oldcastle, which presumably did not please Oldcastle's descendants) forced Shakespeare to rename the character. It appears that the joke in V,v,85–90 is that Oldcastle/Falstaff incriminates himself by calling out the first letter of his name, "O, O, O!," when his fingertips are singed with candleswhich of course works for "Oldcastle" but not "Falstaff." There is also the "castle" reference in IV,v,6. 18 January 1602 was the date the play was entered into the Register of the Stationers Company. The first quarto was published later that year, in an inferior text, by bookseller Arthur Johnson. It was published in a second quarto in 1619, as part of William Jaggard's False Folio; the superior First Folio text followed in 1623. The title page of Q1 states that the play was acted by the Lord Chamberlain's Men, "Both before Her Majesty, and elsewhere." The earliest definitely dated performance occurred on 4 November 1604, at Whitehall Palace. The play is also known to have been performed on 15 November 1638, at the Cockpit in Court.

Талдау және сын

Марк Ван Дорен "Виндзордың қуанышты әйелдері" пьесасындағы Фальстафты "Генрих IV" пьесасындағы Фальстафпен салыстырып: "Мұнда Фальстафтың дауысының тек қабығы ғана бар", - дейді. Харольд Блум осы Фальстафты "Ұлы сэр Джон Фальстафф кейпіндегі аты-жөні белгісіз алдаушы" деп атайды. Ол былай деп қосады:

Енді ол өзі де тапқыр емес, сондай-ақ басқаларда тапқырлықты тудырмайды, осы Фальстафф жоғалған даңққа зарлатқан болар еді, егер оны жалған алдаушы деп білмегенімде. Шекспир оған ешқандай назар бөлмегендігі оның қызықтылығын тудырады. "Виндзордың қуанышты әйелдері" - Шекспирдің өзі жазғанмен, өзі жек көретін жалғыз пьесасы. Шекспирдің өзінің ең ұлы туындыларының бірімен осылай жаңылысуы таңғажайып, ал оның толық себебі әлі анықталған жоқ. Ең айқын түсіндірме - пьеса тым асығыс жазылған. Лесли Хотсон "пьесаның асыққан жазудың белгілері бар екені сөзсіз" деп жазды.

Тақырыптар

"Күлкілі әйелдер" пьесасының негізгі тақырыптары – махаббат пен неке, қызғаныш пен кек алу, әлеуметтік топтар мен байлық. Ирония, жыныстық меңзеулер, сарказм және әлеуметтік топтар мен ұлттар туралы стереотиптік көзқарастар арқылы зерттелген бұл тақырыптар, пьесаға Шекспирдің басқа пьесаларында кездеспейтін, қазіргі заманғы көзқарасқа жақын нәрсе сыйлайды. Пьеса ағылшын орта табының сыныптық әділсіздіктеріне негізделген. Төменгі топты Бардольф, Ним және Пистоль (Фальстафтың ізбасарлары) сияқты кейіпкерлер, ал жоғарғы топты сэр Джон Фальстаф және Мастер Фентон көрсетеді. Шекспир осы дәуірдегі адамдардың көзқарастары мен айырмашылықтарын көрсету үшін латын тілін және қате қолданылған ағылшын тілін пайдаланады. Көптеген қызықтарлық доктор Каюс пен сэр Хью Эванстың шектен тыс акценттерінен туындайды. Мысалы, Каюс француз диалектісінде асыра сөйлейді; ол ханым Эннның орнына пажға үйленгенін білгенде, "oon garcon" деп айғайлайды, ал Эванс өте қалың уэльс акцентімен сөйлейді, сондықтан Фальстаф "ағылшын тілінен қуырма жасап жатыр" деп шағымданады (5,5,135). Пьесаның комедиялық әсерінің көп бөлігі кейіпкерлер арасындағы түсініспеушіліктерден туындайды. Басқа ғалымдар пьесадағы жыныстық қызғанышқа қатысты көзқарас, "Отелло" және "Қысқы ертегі" сияқты басқа пьесалардағыдан өзгеше екенін айтады. Леонт пен Отеллоның қызғанышы қауіпті және терең, ал Фордтың қызғанышы – мазақтап, күлуге болатын нәрсе.

Өнер тарихы

"Күлкілі әйелдер" 1660 жылы театрлар қайта ашылғаннан кейін сахналаған алғашқы Шекспир пьесаларының бірі болды. Сэмюэл Пепис 5 желтоқсан күні 1660 жылы Корольдік труппаның оны сахналағанын көрді, сондай-ақ 1661 және 1667 жылдары да (бірақ ол оны ешқашан ұнатқан жоқ). 1702 жылы Джон Деннис пьесаның "Комикалық галант" немесе сэр Джон Фальстаффтың махаббат оқиғалары" деген бейімделуін ұсынды (оны "бұрмалау" деп атады), бірақ ол сәтсіз аяқталды. 1824 жылы Фредерик Рейнольдс Генри Бишоптың музыкасымен "Күлкілі әйелдерді" өзінің опералық бейімделулер сериясына қосты. Чарльз Кин 1851 жылғы қойылымда Шекспирдің түпнұсқа мәтініне оралды. Артур Салливан 1874 жылы Лондонның Гайти театрындағы қойылымның V актісінде пайдаланылатын қосымша музыка жазды, ол 1889 жылы Хеймаркет театрында да қолданылды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Англияда неміс тіліне қарсы сезімдер күшті болғанда, көптеген неміс есімдері мен атаулары ағылшын тіліне жақын дыбысталатын есімдермен ауыстырылды, соның ішінде патшалық отбасының Саксен-Кобург-Готхадан Виндзорға дейінгі атауы да өзгерді. Кайзер Вильгельм II (патшайым Виктория мен принц Альберттің үлкен немересі және анасы арқылы Саксен-Кобург-Готха әулетінің мүшесі) оған әзілмен: "Саксен-Кобург-Готханың қуанышты әйелдерінен" командалық қойылымды көргім келеді деп жауап берді.