Павел Буре – ресейлік хоккейші, "Орыс ракетасы" атымен танымал. NHL-де (Ванкувер, Флорида, Нью-Йорк) өнер көрсетті, маңызды жүлделер жеңіп, гол соғу бойынша көшбасшы болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресейлік хоккейші (1971 жылы туған)
Russian ice hockey player (born 1971)
Павел Владимирович Буре (Па́вел Влади́мирович Буре́,; 1971 жылдың 31 наурызында туған) – Ресейдің бұрынғы кәсіби хоккейшісі, оң қанатта ойнаған. Жылдамдығы үшін "Орыс зымыраны" деп аталған Буре 1991 және 2003 жылдар аралығында Ұлттық хоккей лигасы (НХЛ) құрамында "Ванкувер Канукс", "Флорида Пантерс" және "Нью-Йорк Рейнджерс" командаларында 12 маусым ойнады. Кеңес Одағында тәлім алған ол НХЛ-ге дейін Орталық Қызыл Армия командасында үш маусым ойнады. 1989 жылғы НХЛ драфтында "Ванкувер" командасы оны жалпы есеп бойынша 113-ші нөмірмен таңдады. НХЛ мансабын 1991-92 маусымында бастап, 1993-94 жылдары лигада ең көп гол соққан ойыншы атанды және "Канукс" командасын 1994 жылғы Стэнли кубогы финалына жеткізуге көмектесті, сондай-ақ лиганың үздік жаңа ойыншысы ретінде Кальдер мемориалдық жүлдесін жеңіп алды. Жеті маусымнан кейін "Канукс" Бурені "Пантерс" командасына сатты, онда ол лиганың үздік гол соққан ойыншысы ретінде Рокет Ричард жүлдесін екі рет жеңіп алды. Буре мансабы бойы тізе жарақаттарымен күресті, нәтижесінде 2003 жылдан бері ойнамаса да, 2005 жылы "Рейнджерс" командасының құрамында карьерасын аяқтады. НХЛ мансабында ол бір ойынға орташа есеппен бір ұпайдан астам ұпай жинады (702 НХЛ ойынында 437 голмен 779 ұпай) және ойынға гол соғу көрсеткіші бойынша төртінші орында тұр. Алты жылдық үміткерлік мерзімінен кейін Буре 2012 жылдың маусым айында Хоккей даңқы залына енгізілді. 2017 жылы НХЛ комиссиясы Бурені тарихындағы ең ұлы 100 хоккейшінің бірі деп таныды. Халықаралық аренада Буре Кеңес Одағы және Ресей құрамалары үшін өнер көрсетті. Кеңес Одағы құрамында үш жасөспірімдер әлем чемпионатында екі күміс және бір алтын медаль жеңіп алды, содан кейін 1990 және 1991 жылғы әлем чемпионаттарында алтын және күміс медальдар ұтып алды. 1991 жылы Кеңес Одағы тарағаннан кейін Буре Ресей құрамасы сапында екі қысқы Олимпиада ойындарына қатысты, 1998 жылы Наганодағы Олимпиадада команда капитаны ретінде күміс, ал 2002 жылы Солт-Лейк-Ситиде өткен Олимпиадада қола медаль жеңіп алды. 2005 жылы карьерасын аяқтағаннан кейін Буре 2006 жылы Туринде өткен қысқы Олимпиадада Ресей құрамасының бас менеджері болып тағайындалды. Кейіннен Халықаралық мұз хоккей федерациясы (IIHF) Буренің халықаралық мансабын мойындап, оны 2012 жылы IIHF даңқы залына енгізді.
Pavel Vladimirovich Bure (Па́вел Влади́мирович Буре́, ; born 31 March 1971) is a Russian former professional ice hockey player who played the right wing position. Nicknamed "the Russian Rocket" for his speed, Bure played for 12 seasons in the National Hockey League (NHL) with the Vancouver Canucks, Florida Panthers and New York Rangers between 1991 and 2003. Trained in the Soviet Union, he played three seasons with the Central Red Army team before his NHL career. Selected 113th overall in the 1989 NHL Entry Draft by Vancouver, he began his NHL career in the 1991–92 season, and won the Calder Memorial Trophy as the league's best rookie before leading the NHL in goal scoring in 1993 94 and helping the Canucks to the 1994 Stanley Cup Finals. After seven seasons the Canucks traded Bure to the Panthers, where he won back to back Rocket Richard Trophies as the league's leading goal scorer. Bure struggled with knee injuries throughout his career, resulting in his retirement in 2005 as a member of the Rangers, although he had not played since 2003. He averaged better than a point per game in his NHL career (779 points with 437 goals in 702 NHL games) and is fourth all time in goals per game. After six years of eligibility, Bure was elected into the Hockey Hall of Fame in June 2012. In 2017, an NHL panel named Bure one of the 100 Greatest NHL Players in history. Internationally, Bure competed for the Soviet Union and Russia. As a member of the Soviet Union, he won two silver medals and a gold in three World Junior Championships, followed by a gold and a silver medal in the 1990 and 1991 World Championships, respectively. After the Soviet Union was dissolved in 1991, Bure competed for Russia in two Winter Olympics, claiming silver at the 1998 Games in Nagano as team captain, and bronze at the 2002 Games in Salt Lake City. Following Bure's retirement in 2005, he was named the general manager for Russia's national team at the 2006 Winter Olympics in Turin. Bure was later recognized by the International Ice Hockey Federation (IIHF) for his international career, and was inducted into the IIHF Hall of Fame in 2012.
Ерте өмір
Буре 1971 жылы Мәскеуде Владимир мен Татьяна Буре отбасында дүниеге келді. Владимир Буре, ресейлік жүзу спортының аңыз тұлғасы, Павелдің кәсіби жүзуші болуын армандаған, бірақ ол ерте жасынан хоккей ойнауды қалаған. Конькимен сырғанау дағдысы шектеулі болғанына қарамастан, алты жасында CSKA Мәскеу хоккей мектебіне алғашқы іріктеуге қатысты. Осыған дейін Буре көшеде допты хоккеймен ғана ойнаған. Бірінші іріктеуде өзінің ерекшелігін көрсетпегеннен кейін, әкесі екі ай ішінде жақсармаса, хоккей мектебінен шығарып алатынын айтты. 12 жасында ата-анасы ажырасып, ол анасымен бірге қалды. 14 жасқа келгенде, Орталық Қызыл Армия жасөспірімдер құрамасына шақырылды. Олар бастапқыда Лос-Анджелеске қоныстанды, онда Владимир Валерий мен Павелді хоккей және дене шынықтырудан жаттықтыра берді. 1986 жылдың желтоқсан айында советтік жасөспірімдер құрамасымен Канадаға, Оттавадан Ванкуверге турнеге шықты. Буре 1991 жылы Тынық мұхиты аренасында «Ванкувер Канукс» сапында NHL-дегі алғашқы ойынын өткізер алдында бес жыл бұрын болашақ үй аренасында алғашқы ойынын ойнады. Бұл турне кезінде Буре Грецкимен және қорғаушы Пол Коффимен де кездесу мүмкіндігіне ие болды, командасы Эдмонтонға соғып, «Нортлендс Колизейінде» ойнағанда.
Bure was born in Moscow in 1971 to Vladimir and Tatiana Bure. Vladimir Bure, a Russian swimming legend, had dreams of Pavel becoming a professional swimmer, but he aspired to play hockey at an early age. He attended his first tryout with the CSKA Moscow hockey school at the age of six, despite his limited skating ability. Until that point, Bure had only played ball hockey on the streets. After Bure failed to impress in his first tryout, his father told him that if he did not show significant improvement within two months, he would withdraw him from the hockey school. At age 12, his parents separated, and he remained with his mother. By the time he was 14 years old, he was named to the Central Red Army's junior team. They settled initially in Los Angeles where Vladimir continued to train and coach both Valeri and Pavel in hockey and physical conditioning. In December 1986, he embarked on a tour of Canada with the Soviet national midget team from Ottawa to Vancouver. Nearly five years before Bure made his NHL debut with the Vancouver Canucks in 1991 at the Pacific Coliseum, he played his first game at his future home rink as part of the tour. Bure also earned another opportunity to meet Gretzky, as well as defenceman Paul Coffey, when his team stopped in Edmonton to play at the Northlands Coliseum.
ЦСКА Мәскеу (1987-1991)
16 жасында Буре кәсіби хоккей карьерасын ЦСКА Мәскеу командасында бастады. 1987–88 маусымында клубтың жаттығу лагеріне шақырылды. Ол тым жас және әлі Кеңес лигасына дайын емес деп есептелгенімен, Буре тұрақты ойыншыларды алмастырып, аз ғана ойын уақыты алды. 1987 жылдың қыркүйегінде дебют жасады және аға команда үшін бес ойын өткізіп, алғашқы ойынында жалғыз гол соқты. Буре 1988–89 маусымдарында клубқа толыққанды қосылды және 17 гол соқты, бұл жаңадан келгендер үшін Кеңес лигасының рекорды. Буре 9 нәтижелі пас беріп, 26 ұпай жинап, лиганың «Жылдың жаңашылы» атағын жеңіп алды. Оның жеке жетістіктері ЦСКА-ға ретімен он үшінші рет Кеңес чемпионатында жеңіске жетіруге және 1989 жылы ретімен он екінші рет IIHF Еуропа кубогын ұтуға көмектесті (олар келесі жылы да Еуропа чемпиондары атағын қайталады). ЦСКА құрамында Буре болашақ НХЛ ойыншыларынан тұратын құрамға қосылды, оның ішінде Сергей Федоров пен Александр Могильный, сондай-ақ Игорь Ларионов, Вячеслав Фетисов, Сергей Макаров және Владимир Константинов. Буре, Федоров және Могильныйдың үйлесімді ойыны бас жаттықтырушы Виктор Тихонов үшін үміт берерлік комбинация болды, бұл бұрынғы Кеңес құрамасының Владимир Крутов, Ларионов және Макаровтан тұратын КЛМ комбинациясын алмастыруға мүмкіндік берді. Қызыл Армиядағы үшінші және соңғы маусымында Буре 46 ұпай жинап, Валерий Каменскиймен бірге командалық ұпайлар бойынша көшбасшы болды. Оның 35 голы лигада екінші орынды иеленді, Сокил Киевтің Рамиль Юлдашевтан бір гол кем. 1991 жылдың тамызында Буре үш жылдық келісімшартты ұзартудан бас тартты, нәтижесінде ол Канада кубогы үшін Кеңес құрамасының тізіміне енбеді. НХЛ ұйымдары оның Кеңес Одағынан НХЛ-де ойнау үшін кетпейтінінен қорқып, оны ертерек таңдаудан тартынды, бірақ сарапшылар мен скауттар оның екінші раундқа дейін таңдалуы мүмкін екенін айтты. Көптеген сарапшылар оны Валерий Харламовпен салыстырды. Эдмонтон Ойлерс клубының скауты Барри Фрейзер: «Мен оны көргеннен кейін, Буре қазір НХЛ-дегі кез келген командада ойнай алады, ол жылдам, өте жылдам, кішкентай және өте тартымды. Ол осы жылғы драфттағы ең үздік ойыншы болуы мүмкін, бірақ ол Кеңес Одағынан келгендіктен, біз оны батыстағы ойыншы сияқты талдамаймыз. Мен оның өте ерте таңдалуын күтпеймін, өйткені ол дефет болады деп үміттену әлі де қиын». Вашингтон Капиталз клубының ойыншылар кадрларын басқару директоры Джек Баттон: «Барлығы оны ертерек таңдар еді. Біз оның талапкер емес екенін есептедік. «Канукс» командасы өз жұмысын жақсы атқарғаны үшін мақтауға лайық». Басқа да командалар осыған ұқсас білімге ие болды немесе Буреге ұмтылды, бірақ қосымша ойындардың заңдылығына қатысты түсініспеушілік болды. Детройт Ред Уингс клубы лига вице-президенті Гил Стейннен Буренің бесінші раундта қолжетімділігі туралы сұрады, бірақ оған ол талапкер емес деп жауап берді. Кейіннен олар оны алтыншы раундта, жалпы саны 116-шы орынға таңдап, оның талапкерлігін кейін анықтауға шешім қабылдады. «Канукс» командасы «Детройт» командасының кезегінен үш орын бұрын Бурені таңдады. Осы арада Виннипег Джетс клубының бас менеджері Майк Смит Совет мұз хоккей федерациясына Буре Джетске қосылуына рұқсат беру үшін үш жылдық трансферлік төлемдерді қамтитын ұсыныс жасағанын мәлімдеді. Алайда Смит Бурені 1989 жылы жобалауға жоспарламады, өйткені ол талапкер емес деп санайды. «Канукс» клубының бас менеджері Пэт Куинн бастапқыда Бурені сегізінші раундта таңдауға ниеттенген, бірақ Ойлерс оны алтыншы раундта таңдайтынын білгеннен кейін, оны алтыншы раундта таңдады. 1991 жылғы жасөспірімдер арасындағы әлем чемпионатында ол сұхбатында кеңестік шенеуніктер 15 жастағы інісі Валерий Буреге қиындық туғызуы мүмкін деп қорқып, дефетке келуге тартынғанын айтты. Буре 1991 жылдың 6 қыркүйегінде әкесі мен ағасымен бірге Мәскеуден шығып, уақытша Лос-Анджелесте тұрды. Көп ұзамай оның анасы келді. «Канукс» командасы Буремен келісімшарт жасау туралы келіссөздер бастады, бірақ оны аяқтау алдында оның Орталық Қызыл Армиямен жасасқан келісімшарты мәселесі шешілуі керек болды. 1991 жылдың қазан айының соңында Детройт сотында «Канукс» командасының басшылары мен Кеңес Одағының хоккей федерациясының басшылары кездесіп, ақшалай келісім жасасты. «Канукс» командасы 200 000 АҚШ долларын ұсынғаннан кейін, Буре сот залында тағы 50 000 АҚШ долларын ұсынды, бұл жалпы сома 250 000 АҚШ долларына жетті. Кеңес шенеуніктері келісіп, «Канукс» клубының басшылығы 250 000 долларды төледі. Буре 4 жылдық келісімшартқа қол қойды, оның құны 2,7 миллион доллар, ал қол қою бонусы 800 мың доллар. Бұл келісім бойынша Буре команда капитаны Тревор Линденнен кейін «Канукс» клубының екінші ең көп жалақы алатын ойыншысы болды.
At age 16, Bure began his professional hockey career playing for CSKA Moscow. He was invited to the senior club's training camp for the 1987–88 season. Although he was deemed too young and not yet ready for the Soviet League, Bure earned minimal playing time filling in for absent regulars. He made his debut in September 1987, and played five games for the senior team, scoring his only goal in his first game. Bure joined the club full time in 1988–89 and amassed 17 goals, a Soviet League record for rookies. Bure added 9 assists for 26 points to earn the league's rookie of the year honours. His individual success helped CSKA Moscow capture their thirteenth consecutive Soviet championship and twelfth consecutive IIHF European Cup in 1989 (they repeated as European champions the following year). As a member CSKA, Bure joined a lineup that featured several future NHL players, including linemates Sergei Fedorov and Alexander Mogilny, as well as Igor Larionov, Viacheslav Fetisov, Sergei Makarov, and Vladimir Konstantinov. The combination of Bure, Fedorov and Mogilny formed a promising combination for head coach Viktor Tikhonov, with expectations to replace the previous top Soviet line, the K L M combination of Vladimir Krutov, Larionov and Makarov. In his third and final season with the Red Army, Bure tied for the lead in team scoring with Valeri Kamensky, tallying 46 points. His 35 goals was second in the league, one goal behind Ramil Yuldashev of Sokil Kyiv. Bure turned down a three year contract extension in August 1991, which resulted in him being left off the roster of the Soviet team for the Canada Cup. NHL organizations were afraid he would not leave the Soviet Union to play in the NHL thus deterring teams from selecting him early, although scouts and analysts believed he could have been selected as high as the second round had he defected. Many analysts compared him to Valeri Kharlamov. Edmonton Oilers' scout Barry Fraser commented, "From what I've seen of him, Bure can play on any team in the NHL right now he's quick, real quick, small and very exciting. He may be the top player in this year's draft, but because he is from the Soviet Union, we don't analyze him the same way as a kid from the West I don't expect him to go really early because it is still too much of a gamble to hope he will defect." Jack Button, the Washington Capitals' director of player personnel, admitted "everybody would have taken him earlier. We assumed he was not eligible you've got to give the Canucks credit for doing their homework." Several other teams either had similar knowledge or had pursued Bure but there was confusion as to the legitimacy of the extra games. The Detroit Red Wings had asked league vice president Gil Stein about Bure's availability before their fifth round pick but were told he was not eligible. They later decided to select him with their sixth round pick, 116th overall, and settle his eligibility later. The Canucks selected Bure three picks ahead of Detroit's turn. Meanwhile, Winnipeg Jets general manager Mike Smith, claimed he made an offer to the Soviet Ice Hockey Federation that would involve three years of transfer payments before Bure would be allowed to join the Jets; however Smith did not have any plans to draft Bure in 1989 as he believed he was ineligible. Canucks' general manager Pat Quinn originally intended to draft Bure in the eighth round but after receiving word the Oilers had similar intentions selected him in the sixth. During the 1991 World Junior Championships, he said in an interview that he was hesitant to defect for fears the Soviets would make things difficult for his younger brother Valeri Bure, who was 15 at the time and playing in the junior league. Bure left Moscow with his father and brother on September 6, 1991, staying temporarily in Los Angeles. His mother arrived shortly afterward. The Canucks began negotiating a contract with Bure, but before one could be finalized, the issue of his existing contract with the Central Red Army had to be settled. The Canucks management and officials from the Soviet Ice Hockey Federation met in late October 1991 in a Detroit court, where they bartered for a cash settlement. After the Canucks offered US$200,000, Bure stood up in the courtroom to offer an additional $50,000, bringing the total to $250,000. The Soviet officials accepted, and Canucks management paid the full $250,000. Bure signed a four year contract worth a reported $2.7 million with an $800,000 signing bonus. The deal made Bure the Canucks' second highest paid player behind team captain Trevor Linden.
Ванкувер Кэнукс (1991-1999)
Судьялық отырыстардың салдарынан Бьюрдің «Канукс» командасымен дебюті 1991–92 маусымына дейін кейінді. Ванкуверде көп назар аударған оның 1991 жылғы 3 қарашада клубпен алғашқы жаттығуына шамамен 2000 жанкүйер келді. Ойыннан кейін «Ванкувер Сан» газетінің тілшісі Иэн МакИнтайр оны «Спутниктен бері жасалған ең жылдам кеңес өнімі» деп атаған зымыранмен салыстырды. МакИнтайрдың пікірлері Бьюрдің «Орыс зымыраны» деген лақап атуына негіз салды, бұл 1950 жылдары «Монреаль Канадиенс» үшін ойнаған Морис «Зымыран» Ричардтың лақап атын еске түсірді. Үшінші ойында Бьюр өзінің алғашқы ұпайын, 10 қарашада «Нью-Йорк Айлендерс» командасына қарсы нәтижелі пас берді. Ол өзінің алғашқы екі голын 12 қарашада «Лос-Анджелес Кингс» командасының Даниэль Бертиаумға қарсы ойында соқты. Ол сол маусымда 65 ойында 34 гол мен 60 ұпай жинады, оның ішінде соңғы 23 ойында 22 гол соқты. Маусымның соңғы ойынында Бьюр гол соғып, Иван Хлинканың 1981–82 жылғы командалық рекордын жаңашыл ойыншылардың ең көп ұпай жинауы бойынша теңестірді. «Канукс» командасы 1992 жылғы плей-оффты «Виннипег Джетс» командасына қарсы ашқанда, Бьюр алтыншы ойында өзінің алғашқы НХЛ хет-тригін соғып, жетінші және шешуші ойынға жол ашты. «Ванкувер» серияны жеңіп, екінші раундқа өтті, бірақ «Эдмонтон Ойлерс» командасынан шығарылды. Бьюр өзінің алғашқы Стэнли кубогы плей-оффында 13 ойында 6 гол мен 10 ұпай жинады. Маусым соңында ол жылдың жаңашылы ретінде Кальдер мемориалдық трофейімен марапатталды. Оның 60 ұпайы бірінші жылғы ойыншылар арасында «Рейнджерс» командасының Тони Амонтесінің 69 ұпайынан кейінгі екінші орында болды, бірақ Бьюр 14 ойынға аз ойнады. Сыйлықты қабылдағанда, Бьюр «Канукс» командасының шабуылшысы Игорь Ларионовқа басшылығы үшін алғыс айтты. Ванкуверге келгеннен кейін, оның бұрынғы Қызыл Армия командасы оны екі аптаға үйіне алды, содан кейін Бьюр өз пәтеріне көшіп барды; екеуі де жолда бірге бөлмеде тұрды. Бьюрдің Кальдер трофейі және бас жаттықтырушы Пэт Куинннің лиганың үздік жаттықтырушысы ретінде алған Джек Адамс сыйлығы «Канукс» командасының тарихындағы алғашқы маңызды жеке НХЛ сыйлықтарын белгіледі. Бьюр өзінің жаңадан бастаған маусымында 1992–93 жылдары 60 голдан тұратын екі маусымның біріншісімен жақсарды. Маусымның үшінші ойынында ол «Виннипег Джетс» командасына қарсы карьералық рекордтық төрт гол соқты. Оның екінші кезеңдегі үш голы мен бір нәтижелі пасы бір кезеңде ең көп гол мен ұпай жинаған «Канукс» командасының рекордын орнатты, сонымен қатар бір ойында команданың жалпы гол соғу бойынша рекордына (ол бірнеше ойыншымен тең). Сонымен қатар, Бьюр екі голын қысқартылған уақытта соғып, команданың төртінші рекордын орнатты. Ол өзінің алғашқы НХЛ «All Star» ойынына 1993 жылы қатысты, ол Кларенс Кэмпбелл конференциясының командасына «Канукс» командасының жалғыз өкілі ретінде тағайындалды және екі гол соқты. «All Star» ойынынан кейін көп ұзамай Бьюр «Квебек Нордикс» командасына 5:1 есебімен жеңіске жетіп, Тони Тантидің 45 голдан тұратын рекордын асып, бір маусымдағы голдар бойынша жаңа франчайз рекордын орнатты. Бьюр маусымды 83 ойында 110 ұпаймен аяқтады және НХЛ-дің алғашқы «All Star» командасына тағайындалған алғашқы «Canuck» болды. Оның 110 ұпайы 2009–10 жылдары Хенрик Сединнің 112 ұпайымен бұзылғанға дейін команданың рекорды ретінде сақталды. 1993–94 жылғы маусымның басында жамбас жарақаты Бьюрдің маусымның бірінші жартысындағы өнімділігін шектеді. Соған қарамастан, ол екінші жартысында жақсарды және өткен маусымдағы 60 голдың жетістігін қайталап, гол соғуда лиганы жетекке шықты. Осылайша ол НХЛ тарихында қатарынан 60 голдан тұратын маусымды өткізген сегізінші ойыншы болды. Ол маусымды 49 гол мен 78 ұпаймен аяқтады және 1994 жылы 19 гол мен 30 ұпай жинап, айдың үздік ойыншысы атағын иеленді. Оның наурыз айындағы ұпай жинауы 1983 жылы Стен Смайлдың 31 ұпайынан бір ұпайға кем болды. 1994 жылғы Стэнли кубогы плей-оффына жетінші орынмен қатысқан «Канукс» командасы Стэнли кубогының финалына жолдама алды. «Калгари Флеймс» командасына қарсы алғашқы раундтың жетінші ойынында Бьюр «Канукс» командасының тарихындағы ең маңызды және танымал голдардың бірін соқты. Қорғаушы Джефф Брауннан қашу пасін алғаннан кейін, ол екінші үстеме уақытта «Флеймс» командасының қақпашысы Майк Вернонға гол соғып, серияны жеңіп алды. Ол «Даллас Старс» командасына қарсы бес ойында алты гол мен сегіз ұпай жинады, ал келесі турда «Торонто Мейпл Лифс» командасына қарсы бес ойында төрт гол мен алты ұпай жинады. «Даллас» командасын бес ойында жеңгеннен кейін, «Канукс» командасы «Торонто Мейпл Лифс» командасын Кемпбелл конференциясының финалында жойды, финалда «Нью-Йорк Рейнджерс» командасымен кездесті, онда «Канукс» жеті ойында жеңілді. Бьюр 24 ойында 16 гол мен 31 ұпай жинады, плей-оффтағы ұпайлар бойынша Конн Смит трофейінің иегері Брайан Личтен кейінгі орында болды. Оның ұпайлар саны да 2009 жылы «Питтсбург Пингвинс» командасының Евгений Малкин 36 ұпай жинағанға дейін кез келген орыс ойыншысының ең жоғары көрсеткіші болып сақталды. Келесі маусымда «Канукс» командасы 16 маусымда Бьюрмен бес жылдық 24,5 миллион долларлық келісімге келгенін жариялады. Келісімнің «Нью-Йоркқа» қарсы Стэнли кубогы финалының үшінші ойынынан бұрын жасалғаны хабарланды. Онда Бьюрдің маркетингтік құқықтары да қарастырылды және оның әкесі Владимир команда төлем тізіміне фитнес және маркетинг кеңесшісі ретінде енгізілді. Жылдық орташа жалақы 4,9 миллион доллар Бьюрді лиганың үшінші ең көп жалақы алатын ойыншысы етті, Уэйн Гретцки мен Марио Лемьеден кейін. Шындығында, «Канукс» командасы мен Бьюр 1993–94 жылғы маусымның басында келісім шарты туралы келіссөздер жүргізді, бірақ оның бастапқы келісімінде әлі екі жыл қалған еді. Екі тарап та алғашқы келісімге келе алмады; басты факторлардың бірі «Канукс» командасының АҚШ долларының айырбас бағамына байланысты келісімді канадалық долларында жасау талабы болды. «Канукс» командасының плей-офф кезеңінде Бьюр келісімге қол қоймаса, ойнамайтыны туралы көптеген айыптаулар жасалды. 1994 жылғы 31 мамырда «Торонто Стар» газеті жариялаған мақала Бьюрдің «Нью-Йоркқа» қарсы Стэнли кубогы финалының үшінші ойынына дейін бес жылдық 30 миллион долларлық келісімге қол қойғанын, егер «Канукс» командасы келіспесе, ол Конференция финалының бесінші ойынынан бас тартатынын мәлімдеді. Мақаладан кейін келесі екі күнде Ванкуверде шыққан «The Province» және «Toronto Sun» газеттерінде қосымша талаптар келді. «Toronto Sun» газеті келісімнің бес жылдық 22,5 миллион долларлық келісім екенін және оның «Флеймс» командасына қарсы ашылу раундының алтыншы немесе жетінші ойынынан бұрын Бьюрдің агенті Рон Салсер «Канукс» командасының бас менеджері Куиннге Бьюр келісімге қол қоймаса ойнамайтынын айтқаннан кейін жасалғанын мәлімдеді. Оқиға келесі маусымға дейін жалғасты, Пэт Куинн 1995 жылғы 27 наурызда Канадалық телерадио корпорациясының (CBC) «Hockey Night in Canada» бағдарламасында бұл талаптарды жоққа шығарды. 1994–95 жылғы НХЛ локаутының салдарынан Бьюр «Спартак Мәскеу» (Ресейдің Жоғары лигасы) және «EV Landshut» (DEL) командаларында бір ойынға қатысты. Ол Славя Фетисов ұйымдастырған Ресейлік НХЛ ойыншыларының командасына қосылды, ол Ресейге отандық клубтарға қарсы бес ойындық қайырымдылық турнесін өткізді. Командада Бьюр бұрынғы Орталық Қызыл Армия командасының шабуылшылары Могильный мен Федоровпен қайта қауышты. НХЛ ойыншылар қауымдастығы (NHLPA) мен иелері 1995 жылғы 12 қаңтарда келісімге келгеннен кейін НХЛ ойындары қайта басталуға тиіс болды. Алайда, шешілмеген келісім шарттары болды, өйткені Салсер «Канукс» командасы локауты кезінде Бьюрдің толық жалақысын төлейтінін уәде бергенін мәлімдеді, бұл 1994–95 маусымының жартысын жойды. Бьюр нәтижесінде төрт күн бойы ойнаудан бас тартты (қарыз деп есептелген сома 1,7 миллион доллар болды), екі тарап та келісімге келгенге дейін. «Канукс» командасы даулы соманы эскроуға салады және талқылауды жалғастырады. Ол жақын арада Ванкуверге келді және қысқартылған маусымда 44 ойында 43 ұпай жинады. 1995 жылғы плей-оффта Бьюр жеті ойындық серияда жеңіске жеткенде серияда ең көп гол мен ұпай жинау бойынша франшиза рекордын орнатты.
Due to the court proceedings, Bure's debut with the Canucks was delayed until a month into the 1991–92 season. Garnering much attention in Vancouver, his first practice with the club on November 3, 1991, was attended by approximately 2,000 fans. Following the game, Vancouver Sun columnist Iain MacIntyre compared him to a rocket, calling him "the fastest Soviet creation since Sputnik". MacIntyre's comments are credited for laying the groundwork for Bure's moniker as the "Russian Rocket," which echoed the nickname of Maurice "Rocket" Richard, who played for the Montreal Canadiens in the 1950s. In his third game, Bure recorded his first point, an assist against the New York Islanders on November 10. He scored his first two NHL goals in the next game, on November 12, against Daniel Berthiaume of the Los Angeles Kings. He finished with 34 goals and 60 points in 65 games that season, including 22 goals in his final 23 games. In the last game of the regular season, Bure scored a goal to tie Ivan Hlinka's 1981–82 team mark for most points by a rookie. As the Canucks opened the 1992 playoffs against the Winnipeg Jets, Bure recorded his first NHL hat trick in game six to help force a seventh and deciding game. Vancouver won the series to advance to the second round, but were eliminated by the Edmonton Oilers. Bure finished his first Stanley Cup playoffs with six goals and 10 points in 13 games. At the end of the season, he was awarded the Calder Memorial Trophy as rookie of the year. His 60 points were second among first year players to Tony Amonte's 69 points with the Rangers, although Bure played in 14 fewer games. When accepting the award, Bure thanked Canucks linemate Igor Larionov for his guidance. On arriving in Vancouver, his former Red Army teammate took him into his home for two weeks before Bure moved into his own apartment; the two also roomed together on the road. Bure's Calder Trophy, along with head coach Pat Quinn's Jack Adams Award as the league's top coach, marked the first major individual NHL awards in Canucks' team history. Bure improved on his rookie season in 1992–93 with the first of two consecutive 60 goal seasons. In the third game of the season, he scored a career high four goals against the Winnipeg Jets. His three goals and one assist in the second period set a pair of Canucks' records for most goals and points in a period, in addition to the team mark for most goals overall in a game (for which he is tied with several players). Furthermore, Bure scored two of his goals on the penalty kill to set a fourth team record for most short handed goals in one contest. He appeared in his first NHL All Star Game in 1993, being named to the Clarence Campbell Conference Team as the lone Canucks' representative, and scored two goals. Shortly after the All Star break, Bure established a new franchise record for goals in a season during a 5–1 win over the Quebec Nordiques, surpassing Tony Tanti's 45 goal mark. Bure finished the season with 110 points in 83 games, and became the first Canuck named to the NHL first All Star team. His 110 points stood as the team record until it was broken by Henrik Sedin's 112 points in 2009–10. A groin injury early in the 1993 94 season limited Bure's production for the first half of the season. Even so, he improved in the second half, and led the league in goal scoring by repeating his 60 goal feat of the previous season. In doing so, he became the eighth player in NHL history to record back to back 60 goal seasons. He concluded the season with a streak of 49 goals and 78 points in his final 51 games, and earned player of the month honours in March 1994 after scoring 19 goals and 30 points in 16 games. His March scoring burst was just one point shy of Stan Smyl's 31 point March in 1983 for the most productive month by a Canucks player. Entering the 1994 Stanley Cup Playoffs as the seventh seed, the Canucks went on a run to the Stanley Cup Finals. In the seventh game of the opening round series against the Calgary Flames, Bure scored one of the most significant and well known goals in Canucks' history. After receiving a breakaway pass from defenceman Jeff Brown, he deked and scored on Flames' goalie Mike Vernon in the second overtime to win the series. He recorded six goals and eight points in five games against the Dallas Stars, and against the Toronto Maple Leafs the following round scored four goals and six points in five games. After defeating Dallas in five games, the Canucks eliminated the Toronto Maple Leafs in the Campbell Conference Finals to meet the New York Rangers in the Finals, where the Canucks lost in seven games. Bure finished with a team high 16 goals and 31 points in 24 games, second in playoff scoring only to Conn Smythe Trophy winner Brian Leetch. His points total also remained the highest by any Russian player until Evgeni Malkin of the Pittsburgh Penguins recorded 36 in 2009. In the next off season, the Canucks announced they had re signed Bure to a five year, $24.5 million contract on June 16. The deal was reported to have been signed before game three of the Stanley Cup Finals against New York. It also included Bure's marketing rights and put his father, Vladimir, on the team payroll as a fitness and marketing consultant. The average annual salary of $4.9 million made Bure the league's third highest paid player, behind Wayne Gretzky and Mario Lemieux. In fact, Bure and the Canucks had entered into contract negotiations at the beginning of the 1993–94 season, although two years remained in his original deal. Neither side could come to an initial agreement; one of the major factors was the Canucks' demands for the contract to be in Canadian dollars on account of the American exchange rate. Numerous accusations were made in the media during the Canucks' playoff run that Bure threatened not to play if a contract could not be agreed upon. A Toronto Star article, published before the first game of the Finals on May 31, 1994, claimed Bure had signed a five year, $30 million contract that, if the Canucks had not agreed to, would have seen him pull out of game five of the Conference Finals against the Maple Leafs. The article was followed by two additional claims in the following two days in the Vancouver based newspaper The Province and Toronto Sun. The Toronto Sun held the contract was a five year, $22.5 million deal, and that it was signed before either game six or seven of the opening round against the Flames after Bure's agent, Ron Salcer, told general manager Quinn that Bure would not play if the deal was not made. As the story continued well into the next season, Pat Quinn appeared in a segment on the Canadian Broadcasting Corporation (CBC)'s Hockey Night in Canada on March 27, 1995, publicly denying the claims. Due to the 1994–95 NHL lockout, Bure spent single game stints with Spartak Moscow of the Russian Super League and EV Landshut of the Deutsche Eishockey Liga (DEL). He joined a team of Russian NHL players organized by Slava Fetisov that returned to Russia to play a five game charity tour against local clubs. On the team, Bure reunited with former Central Red Army linemates Mogilny and Fedorov. When the NHL Players Association (NHLPA) and owners came to an agreement on January 12, 1995, NHL play was set to resume. However, there were unresolved contract issues, as Salcer claimed the Canucks promised they would pay Bure's full salary, despite the lockout, which cancelled nearly half of the 1994–95 season. Bure held out for four days as a result (the amount claimed to be owing was $1.7 million), before the two sides reached an agreement. The Canucks would put the disputed amount in escrow and would continue discussions. He soon reported to Vancouver and went on to tally 43 points in 44 games of the shortened season. In the 1995 playoffs, Bure set franchise records for most goals and points in a series with seven and 12 respectively in a seven game series victory against the St. Louis Blues (Mikael Samuelsson tied Bure's goal scoring record in 2010 against the Los Angeles Kings). The Canucks, however, failed to defend their Clarence Campbell Conference championship title, being swept by the Chicago Blackhawks in the second round. The Canucks' elimination in 1995 marked the last time Bure appeared in the post season with the club. He finished with a career playoff total of 66 points with the Canucks, including 34 goals, which remained the highest club total until Linden tied the mark in 2007. At the start of the 1995–96 season, Bure changed his jersey number from 10 to 96. The switch commemorated September 6, 1991, the day on which he first landed in North America from Moscow—9th month, 6th day. He had originally asked to wear the number when he first joined the Canucks, but was not permitted to do so by head coach Pat Quinn, who did not approve of high jersey numbers. After the Canucks traded with the Buffalo Sabres for Alexander Mogilny, reuniting the two Russian players, the jersey number was deemed acceptable because Mogilny had used number 89 since defecting to North America in 1989. Early in the season, Bure sustained the first of several serious knee injuries during his career. On November 9, 1995, in a game against the Chicago Blackhawks, Bure was grabbed around the head by defenceman Steve Smith while approaching the end boards. Falling to the ice, he caught his skate against the boards, tearing the anterior cruciate ligament (ACL) in his right knee. Requiring arthroscopic surgery, in which tendon was removed from his hamstring to repair the ACL, he was sidelined for the remainder of the season. Bure returned to the Canucks' lineup with his knee fully recovered in the 1996–97 season. In the season opener against the Flames on October 5, 1996, Bure was pushed into the boards head first. As Bure's play dropped early in the season, the media speculated that he was playing injured. After he went eight games without a goal, head coach Tom Renney claimed Bure was not playing with a head injury, but instead had injured his shoulder in a game against the New York Rangers on November 23. Nevertheless, he continued to play. With under a month left in the season, he received another hit, during a game against the Avalanche on March 3, 1997. Bure left the game and did not return for the remainder of the season. Afterwards, he admitted he was playing with a neck injury, having sustained whiplash from the first game against Calgary, but did not want to take himself out of the lineup after missing 62 games the previous season. With Bure's reduced playing capacity, he managed 55 points in 63 games, well below his usual pace, and the Canucks missed the playoffs for the first time since he joined the team. In a 2012 interview, Bure admitted having sustained a head injury on the initial hit against Calgary and that "he should not have played through it". Despite finally having a high profile centre to play with, media reports soon appeared claiming that Bure was asking to be traded. The Canucks opened the season with two games against the Mighty Ducks of Anaheim in Tokyo – an event organized by the league to market hockey for the upcoming 1998 Winter Olympics in Nagano, Japan. After two injury plagued seasons with the number 96 on his jersey, Bure switched back to his familiar number 10, explaining: "I'm not superstitious, but the last two seasons have been bad memories." Although the Canucks missed the playoffs for the second straight year, he returned to his previous form in 1997–98, scoring 51 goals for his first 50 goal season since 1993–94, and third overall. Bure later recalled that with the Canucks out of playoff contention with a handful of games left, head coach Mike Keenan told him he could play as much as he wanted to reach the milestone. Scoring 50 goals was also implicit in a contract bonus for Bure. With an additional 39 assists, his 90 points ranked him third in the NHL, behind Peter Forsberg and Jaromír Jágr. Bure did not report to the club the following season. Instead, he returned to his hometown Moscow to practise with his former Central Red Army club. During this time, Belarusian President Alexander Lukashenko offered Bure a tax free $4 million salary to play in Belarus, which he turned down.
Флорида Пантерлері (1999-2002)
Бьюр 1998-99 маусымында жақсы өнер көрсетті, бірақ 1999 жылдың 17 қаңтарында «Флорида Пантерс» командасына ауыстырылды. «Ванкувер» үшін Брет Хедика́н, Брэд Ференс және 2000 жылғы НХЛ драфтының үшінші таңдауы (Роберт Фрид) «Флорида» үшін Эд Йовановски, Дэйв Гагнер, Майк Браун, Кевин Уикс және 2000 жылғы драфтының бірінші таңдауы (Натан Смит) берілді. Бёрк пен «Пантерс» бас менеджері Брайан Мюррей арасындағы келіссөздер желтоқсан айының соңында басталды. Айырбас аяқталғаннан кейін Бьюр Ресейден Солтүстік Америкаға келгеннен кейін «Канукс» басшылығынан шеттетілгенін сезінгенін түсіндірді. Ол Лос-Анджелесте екі апта болғанда, алғашқы «Канукс» өкілі оны көруге келгенін, сондай-ақ бірнеше келісімшарт талқылауларын, әсіресе 1994 жылғы келісімшартты айтты. Сондай-ақ, ол 1994 жылғы плей-офф кезінде ойнамаймын деп қорқытқандығы туралы «Канукс» басшылығының ішіндегі біреудің үнемі айыптауларын қоздырғанын мәлімдеді. Бьюрдің сол кездегі агенті Рон Салсер де осы оқиғаға сенеді. «Пантерс» командасымен Нью-Йоркте «Айлендерс» командасына қарсы ойынға қатысқан Бьюр жаңа клубымен 1999 жылдың 20 қаңтарында дебют жасады. Ол Виктор Козлов пен Олег Квашамен бірге толық ресейлік шабуылдық тізімде ойнап, екі гол соқты. Алғашқы алты ойында Бьюр сегіз гол мен үш нәтижелі пас беріп, он бір ұпай жинады. «Пантерс» командасымен дебютіне бір ай жетпей, ол тізесін қайта жарақаттап, үш апта алаңнан шықты. Жарақатқа қарамастан, «Пантерс» оны бес жылдық 47,5 миллион долларлық келісімшартқа қол қойды (алтыншы жылға 10,5 миллион доллар опциясымен), бұл команда тарихындағы ең табысты келісімшарт болды. Тағы бір жарақат Бьюрдың «Флоридамен» 11 ойыннан кейін маусымын аяқтады, бірақ ол сол уақытта 13 гол мен үш нәтижелі пас берді. 1999-2000 маусымында, «Пантерс» командасымен өткізген алғашқы толық маусымында, Бьюр 58 гол соғып, гол соғуда лига көшбасшысы атанды және екі жыл қатарынан «Ракет Ричард» жүлдесінің біріншісін жеңіп алды. Бұл Бьюрдің гол соғуда лига көшбасшысы болған екінші реті, бірақ «Ракет Ричард» жүлдесі алдыңғы маусымда ғана енгізілген болатын. 36 нәтижелі паспен қоса, оның 94 ұпайы Арт Росс жүлдесінің жеңімпазы Яромир Ягрдан екі ұпай ғана кем болды. Оның 58 голы мен 94 ұпайы франшизалық рекордтарды орнатты. Ол «Флорида» командасын Шығыс конференциясында бесінші орынға көтеріліп, үш маусымнан кейін алғашқы плей-оффқа қатысуға көмектесті, бірақ оларды Стэнли кубогының болашақ чемпиондары «Нью-Джерси Девлз» командасы жеңіп алды. Бьюр Харт мемориалдық жүлдесінің жеңімпазы ретінде Крис Пронгер мен Ягрдан кейін үшінші орын алды. Ол алғаш рет НХЛ екінші жұлдыздар командасына енді. Бьюр 1999 жылдың 5 қарашасында «Ванкуверге» көптен күткен оралуға дайындалды, бірақ сынған саусағынан кейін құрамнан шығарылды. Бұрынғы жамбас жарақаты оны маусымның басында «Канукс» командасына қарсы «Пантерс» командасының үйіндегі ойынынан шығаруға мәжбүр етті. Маусым ішінде ол Торонтодағы 2000 жылғы НХЛ All Star Game-ге шақырылды, онда ол нәтижелі пас берді және All Star Game тарихындағы он бірінші хет-трик авторы атанды. Бьюрдің үш голының екеуіне оның «Пантерс» командасындағы жолдасы Виктор Козловпен бірге бірге ойнаған ағасы Валери көмектесті. Дүниежүзілік команданы Солтүстік Американы 9-4 есебімен жеңуге көмектескен Бьюр «Жұлдыздар ойынының» ең үздік ойыншысы атанды. Бьюр 2000-01 маусымында 59 гол соғып, лиганың гол соғудағы чемпионы атанды, карьерасында бесінші және соңғы рет 50 голдық шегіне жетті, сонымен қатар өзінің франшизалық бір маусымдық гол соғу рекордын жақсартты. Алайда, «Пантерс» плей-оффқа қатыса алмады және Шығыста 12-орында қалды. Бьюр сол маусымда командасының барлық голдарының 29,5% -ын соғып, лига рекордын орнатты. 2001-02 маусымы алдында «Пантерс» Валери Бьюрді «Калгари Флеймс» командасынан сатып алып, ағайындыларды бірінші рет бір командаға қосты. Алайда, Бьюр маусым алдындағы дайындық кезеңінде жамбасын қайта жарақаттап, ауыр жарақат алды. Бьюр «Пантерс» басшылығымен «жақсы қарым-қатынаста» болғанын еске алды, олар жиі онымен команда мәселелері бойынша кеңесетін, соның ішінде оның ағасын сатып алу туралы да.
Bure held out well into the 1998–99 season until he was traded on January 17, 1999, to the Florida Panthers, with Bret Hedican, Brad Ference, and Vancouver's third round choice in the 2000 NHL Entry Draft (Robert Fried) for Ed Jovanovski, Dave Gagner, Mike Brown, Kevin Weekes, and Florida's first round choice in the 2000 draft (Nathan Smith). Talks between Burke and Bryan Murray, general manager of the Panthers, had begun in late December. After the trade was completed, Bure explained that he felt alienated from Canucks' management after arriving in North America having defected from Russia. He claimed he had been in Los Angeles for two weeks before any Canucks' representative came to see him, as well as several bitter contract negotiations—particularly those of 1994. He also claimed that someone within the Canucks' management planted the constant allegations that he threatened not to play during the 1994 playoff run. Bure's agent at the time, Ron Salcer, also believed the story. Meeting the Panthers in New York for a game against the Islanders, Bure debuted with his new club on January 20, 1999. He played on an all Russian line with Viktor Kozlov and Oleg Kvasha and scored two goals. In his first six games with the club, Bure scored eight goals and three assists for eleven points. Less than a month into his Panthers debut, he reinjured his knee, keeping him out for three weeks. Despite the injury, the Panthers signed him to a five year, $47.5 million contract (with an option for a sixth year at $10.5 million), the most lucrative in team history. Another injury ended Bure's season after just 11 games with Florida, though he scored 13 goals and three assists in that time. In 1999–2000, his first full season as a Panther, Bure led the league in goal scoring to capture his first of two consecutive Rocket Richard Trophies with a 58 goal season. It marked the second time Bure led the league in goal scoring, but his first Rocket Richard Trophy as the award had been introduced the previous season. Combined with 36 assists, his 94 points came within two of Art Ross Trophy winner Jaromír Jágr as the league's leading point scorer. His 58 goals and 94 points both set franchise records. He helped Florida to a fifth place finish in the Eastern Conference to earn their first post season berth in three seasons, though they were swept by the eventual Stanley Cup champions, the New Jersey Devils. Bure finished third for the Hart Memorial Trophy winner behind Chris Pronger and Jágr. He was named to the NHL second All Star team for the first time. Bure was set to make his much anticipated return to Vancouver to play the Canucks on November 5, 1999, but was kept out of the lineup due to a broken finger. A prior groin injury had also forced him out of a Panther's home game against the Canucks earlier in the season. During the season, he was named to the 2000 NHL All Star Game in Toronto, where he recorded an assist and the eleventh hat trick in the history of the All Star Game. Of Bure's three goals, two were assisted by his brother Valeri, who played on the same line with him, along with his Panthers linemate, Viktor Kozlov. Helping lead the World team to a 9–4 victory over North America, Bure was named the All Star Game MVP. Bure repeated as league scoring champion in 2000–01 with 59 goals, reaching the 50 goal plateau for the fifth and final time in his career, as well as bettering his franchise single season, goal scoring record. However, the Panthers missed the playoffs, finishing 12th place in the East. Bure set a league record that season by scoring 29.5% of his team's total goals over the course of the season. Before the 2001–02 season, the Panthers acquired Valeri Bure from the Calgary Flames in a trade, putting the brothers on the same team for the first time. However, Bure suffered a setback in the pre season re injuring his groin. Bure recalled having "good relations" with Panthers' management, who often consulted with him on team matters, including the acquisition of his brother.
Нью-Йорк Рейнджерс (2002-2003)
Нью-Йорк Рейнджерс Бурені 2002 жылдың 18 наурызында Флориданың 2002 жылғы драфтағы екінші раунды таңдауымен (Ли Фалардо), Игорь Улановты, Филип Новакты, сондай-ақ Рейнджерстің 2002 жылғы драфтағы бірінші және екінші раунды таңдауларын (тиісінше Петр Татичек және Роб Глобке) және 2003 жылғы драфтағы төртінші раунды таңдауын беріп алды. Аударылғаннан кейін ол 12 ойында 12 гол мен 20 ұпай жинады, бұл сол маусымда Флоридадағы көрсеткіштерін жақсартты. Екі командада ойнаған кезеңде ол маусымды 34 гол мен 69 ұпаймен аяқтады. Бюре 2002–03 маусымы алдында тағы бір тізе жарақатын алды; жұқпалы ангинамен бірге ол реттелі маусымның алғашқы үш ойынын өткізіп жіберді. Ойынға оралғаннан кейін ол алғашқы 27 ойында 14 гол мен 21 ұпай жинады, оның ішінде алғашқы ойында екі гол мен бір нәтижелі пас берді. Бюре сол маусымда 39 ойында ойнап, 19 гол мен 30 ұпай жинады. Екі операциядан кейін де Бюре 2003–04 маусымында тізе жарақатының салдарынан ойнаған жоқ.
The New York Rangers acquired Bure on March 18, 2002, along with Florida's second round pick in the 2002 draft (Lee Falardeau) for Igor Ulanov, Filip Novak, as well as the Rangers' first and second round choices in the 2002 draft (Petr Tatíček and Rob Globke, respectively) and a fourth round choice in the 2003 draft. He scored 12 goals and 20 points in 12 games after being traded, bettering his pace with Florida that season. Between the two teams, he finished the season with 34 goals and 69 points. Bure suffered another knee injury in the 2002–03 pre season; combined with a case of strep throat, he missed the first three games of the regular season. After returning to play, he had 14 goals and 21 points in his first 27 games, including two goals and an assist in his first game back, Bure returned that season to appear in 39 games, managing 19 goals and 30 points. Even after two operations, Bure did not play in 2003–04 due to the lingering effects of the knee injury.
Зейнеткерлік
Бюре 2004–2005 жылғы НХЛ локаутының салдарынан тағы бір маусым бойы ойынға қатыспады. НХЛ 2005–2006 маусымда қайтадан ойынға түскеннен кейін, ол 2005 жылдың 1 қарашасында Мәскеуде өткен баспасөз конференциясында тізесіндегі созылмалы жарақаттарының асқынуларын себепке келтіре отырып, кәсіби хоккейден зейнетке шыққандығын жариялады. Сұхбатының бірінде Бюре өзінің ойыншылық карьерасын элиталық деңгейде ойнамай ұзартқысы келмейтінін түсіндірді. Оның бұрынғы жылдары іріктеуге алынбауы БАҚ-та кеңінен талқыланды. Бюре жиі Кам Нилимен салыстырылды, ол да даңқ залына ену үшін алты жыл күтті; олардың екеуінің де 700-ден астам ойыннан тұратын карьераларында гол соғу көрсеткіштері ұқсас болды. Жиі айтылатын болжам бойынша, Бюренің Ванкувердегі бұрынғы бас жаттықтырушысы және бас менеджері, сондай-ақ Хоккей даңқы залының іріктеу комитетінің тең төрағасы болған Пэт Куинн, Бюренің даңқ залына енуіне қарсы болған. «Канукс» командасы 2013 жылдың 2 қарашасында Бюренің 10-шы номерлі формасын зейнеткерлікке шығарды. Осыған бір күн бұрын «Канукс» командасы жыл сайын берілетін ең тартымды ойыншы сыйлығының атауын Павел Бюре атындағы ең тартымды ойыншы сыйлығы деп өзгертетінін хабарлады. Бюре 2016 жылы АҚШ азаматтығынан бас тартты.
Bure remained inactive for another season due to the 2004–05 NHL lockout. After the NHL resumed play for the 2005–06 season, he announced his retirement from professional hockey at a press conference in Moscow on November 1, 2005, citing complications with his chronic knee injuries. In an interview Bure explained that he did not want to extend his playing career without being able to play at an elite level. His non selection in previous years was widely debated in the media. Bure was often compared with Cam Neely, a player who also waited six years for induction; he recorded similar goals per game numbers in a career that was also shortened to 700 plus games. It had been often rumoured that Pat Quinn, Bure's former head coach and general manager in Vancouver, who became co chairman of the Hockey Hall of Fame's selection committee, opposed Bure's induction. The Canucks retired Bure's 10 jersey on November 2, 2013. The day before the Canucks announced they would rename the team's Most Exciting Player Award to the Pavel Bure Most Exciting Player Award in his honour. Bure renounced his US citizenship in 2016.
Жас
1991 жылы ХКЛ-ге қосылмас бұрын, Буре бірнеше жасөспірімдер мен халықаралық турнирлерде КСРО құрамасы үшін өнер көрсетті. Алғашқысы – 1988 жылы Квебек қаласында өткен 17 жасқа дейінгі Esso Cup (қазіргі World U17 Hockey Challenge), онда ол алтын медаль жеңіп алды. Сол жылы ол екі рет қатарынан Еуропаның жасөспірімдер чемпионатында бақ сынасып, қола медальді иеленді. Келесі жылы Буре 17 жасында 1989 жылы Аляска штатының Анкоридж қаласында өткен 20 жасқа дейінгі әлем чемпионатында дебют жасады. ЦСКА Мәскеу командаластары Буре, Александр Могильный және Сергей Федоровтан құралған бірінші шабуылдық тізбегі КСРО құрамасын алтын медальға жеткізді. Бірнеше айдан кейін, шілдеде, Буре Сиэтлде өткен 1990 жылғы Жақсылық ойындарында үшінші халықаралық турнирге қатысты. Буре бес ойында төрт гол соғып, бір нәтижелі пас берді, ал кеңестік команда алтын медальді жеңіп алды. 1991 жылы Буре үшінші және соңғы 20 жасқа дейінгі әлем чемпионатында өнер көрсетті. Буре турнирді 7 ойында 12 голмен үздік мерген ретінде аяқтады, ал КСРО күміс медальді жеңіп алды. Ол үш жылдық жасөспірімдер чемпионатындағы карьерасын 21 ойында 39 ұпай және 27 голмен аяқтады, бұл турнир рекорды болды.
Prior to joining the NHL in 1991, Bure competed for the Soviet Union in several junior, international tournaments. The first was the 1988 Quebec Esso Cup, an under 17 tournament (now known as the World U 17 Hockey Challenge) held in Quebec City, where he earned a gold medal. That same year, he competed in his first of two consecutive European Junior Championships, winning a bronze medal. The following year, Bure debuted at the world under 20 level as a 17 year old at the 1989 World Junior Championships in Anchorage, Alaska. The top line of CSKA Moscow teammates Bure, Alexander Mogilny and Sergei Fedorov led the Soviet Union to a gold medal. Several months later, in July, Bure took part in his third international tournament of the year at the 1990 Goodwill Games in Seattle. Bure scored four goals and an assist in five games, and the Soviets won the gold medal. In 1991, Bure appeared in his third and final World Junior Championships. Bure finished the tournament as the leading scorer with 12 goals in 7 games and the Soviets won the silver medal. He finished his three year World Junior career with a tournament record 27 goals, to go with 39 points, in 21 games.
Аға
Буре 1991 жылғы Канада кубогында КСРО намысын қорғауға дайындалып жатқан, алайда ресейлік ЦСКА клубымен үш жылдық келісімшарттан бас тартқандықтан, ол соңғы тізімге ілікпеді. Бірақ, Буре бір ойында бүйрегіне соққы алғандықтан, негізгі турнирде қатыса алмады. 1991 жылғы Канада кубогындағыдай, Буре ұлттық құраманың тәжірибелі ойыншысы Вячеслав Фетисов ұйымдастырған петицияға қол қоюдан бас тартқан кезде қайтадан дау туды. Ресейдің мұз үстіндегі хоккей федерациясы ішкі сыбайлас жемқорлықпен күресіп жатқандықтан, петицияда бірнеше ресейлік хоккей шенеуніктерін қызметтен босату талап етілді. Бұған жауап ретінде Буре: "Мен петицияларға қол қоймаймын. Мен жұмыс істеп, хоккей ойнауым керек деп санаймын. Федерацияға немесе Олимпиада комитеттеріне тілектер жіберу мені қызықтырмайды", – деді. Ресейліктер алтын медаль үшін өткен ойында чехиялық командасына есе жіберіп, күміс жүлдеге ие болды. Буре турнирде тоғыз гол соғып, үздік шабуылшы атанды, бір де бір нәтижелі пас бермесе де, алты ойында тоғыз ұпай жинап, бомбардырлар тізімінде үшінші орынды иеленді. Буренің келесі халықаралық турнирі 2000 жылы Санкт-Петербургте өткен Әлем чемпионаттары болды. Ресейліктер бұл турнирде көңіл көншітпей, он бірінші орынға табан тіреп тұрды. Алты ойында Буре төрт гол мен бір нәтижелі пас берді. Екі жыл өткен соң, Буре 2002 жылы Солт-Лейк-Ситиде өткен Олимпиада ойындарында қолда жарақат алып ойнады. Ол Ресей хоккей федерациясының ішкі жанжалдар мен ойыншыларды бойкоттау тарихын аяқтауға уәде берді, "Бұл жерде бұрынғыдай ұлттық команданың тәртіпсіздігін көрмейтін боласыз" және "Бұл жерде ашулы ойыншылар болмайды. Тек Ресей құрамасында ойнағысы келетін ойыншылар ғана шақырылады", – деді. 2011 жылдың желтоқсан айында Буре 2012 жылы Халықаралық шайбалы хоккей федерациясының Даңқ залына енгізілгендердің қатарында есімдері жарияланды. Ол америкалық Фил Хаусли, фин Раимо Хельминен және чехословакиялық Милан Новы сияқты ойыншылармен бірге марапатталды. Ойыншылардың марапаттау рәсімі 2012 жылдың мамыр айында өтті.
Bure was set to represent the Soviet Union at the 1991 Canada Cup, however after turning down a three year contract with his Russian club, CSKA Moscow, he was left off the final roster. However Bure bruised a kidney in one of the games and was forced to miss the main tournament. As with the 1991 Canada Cup, controversy ensued when Bure refused to sign a petition organized by national team veteran Viacheslav Fetisov. With the Russian Ice Hockey Federation dealing with internal corruption, the petition called for the ouster of a few select Russian ice hockey officials. In response, Bure explained, "I do not sign petitions. I believe I should work – play hockey. Petitions to the federation or to Olympic committees do not interest me." The Russians lost the gold medal game to the Czech Republic, ending with silver. Bure finished with a tournament high nine goals to be named the top forward, and though he recorded no assists, placed third in point scoring with nine points in six games. Bure's next international tournament was the 2000 World Championships, held in Saint Petersburg. The Russians had a disappointing tournament and finished eleventh. In six games, Bure managed four goals and an assist. Two years later, Bure made his second Olympic appearance at the 2002 Games in Salt Lake City, playing with a fractured hand. He promised to put an end to the Russian Hockey Federation's history of internal conflict and player boycotts, saying, "You won't see such a mess with the national team that you've seen here before," and that "You won't see grouchy players here anymore. Only those who really want to play for Russia will be called into the team." In December 2011, Bure was announced as one of the 2012 inductees into the International Ice Hockey Federation Hall of Fame. He was named alongside American Phil Housley, Finn Raimo Helminen and Czechoslovak Milan Nový in the annual class. The players were inducted in a ceremony in May 2012.
Ойын стилі
Буренің ойын стилі Кеңес Одағының хоккей бағдарламаларында басым болған жылдамдық, шеберлік және шайбаны бақылауды көрсетті. Оның ойынының ең ерекше жақтары – коньки тебу жылдамдығы, икемділігі және күшін жинақтауы болды, осының арқасында ол «Орыс ракетасы» деген лақап атын алды. 1995 жылы алғашқы ірі тізе жарақатынан кейін Буренің қалпына келу кезеңінде «Канукс» командасының кондициялық жаттықтырушысы Питер Твист оның коньки тебу стилінің әдеттегі Солтүстік Америкалық ойыншылардан ерекше екенін байқады. Ол былай түсіндірді: «Көптеген ойыншылар ішкі жиегімен сырғанап, 45 градус бұрышпен итеріледі, ал Буре сыртқы жиегінен бастап, ішкі жиегіне ауысып, қадамын тікелей созады. Осылай ол жылдамдыққа тезірек жету үшін қадамында көбірек күш пен қуат алады». Оның коньки тебуіне қарсыластар мен қақпашыларды жоғары жылдамдықпен алдау қабілеті де қосылды, бұл оған ойынды бастап, қақпаға дейін жеткізуге мүмкіндік берді. Буренің «Виннипег Джетс» командасына қарсы алғашқы НХЛ ойыны туралы баяндамашы Майк Бимиш былай деді: «Хоккей жанкүйерлері оның шабуылдық әрекеттеріне таң қалды, ал хоккей мамандары реактивтік қорғаныс шеберлігіне қызықты». Бір эпизодта, «Канукс» командасы «Виннипег» аймағында қиын жағдайға түскенде, ресейлік шабуылшы кері қайтып, «Джетс» командасының екіге бір қарсы шабуылын дерлік жеке өзі тоқтатып, жартылай алаңдық артықшылықты жойды. Буре «Канукс» командасының құрамындағы барлық жылдары айыппұл уақытын өткізуге белсенді қатысты және қысқа санында мүмкіндіктер жасауда табысты болды, жылдамдығымен және қорғаныс аймағындағы дұрыс орналасуымен қарсыластарды қысымға алды. 1992 жылғы Стэнли кубогы плей-офф кезінде комментатор және бұрынғы НХЛ жаттықтырушысы Гарри Нил былай деді: «Мен оның шайбасы болмағандағы күш-жігерін бағалаймын. Оның гол соға алатынын білеміз, бірақ ол айыппұлдарды жояды, қарсыластарды тексеріп, көптеген пайдалы істер жасайды». Буре 1993 жылы Боб Маккензидің сауалнамасында НХЛ-дегі ең үздік айыппұл соққысын орындайтын ойыншылар тізімінде екінші орынды бөлісті. Брант оны «теңдесі жоқ, Ван Гог, Пикассо, Чарли Паркер» деп атады. 1994 жылы командаласы Клифф Роннинг: «Павел ұшып келе жатқанда, біз қорғаныста әлдеқайда сенімді ойын көрсетеміз, ол бірінші кезеңде болғандай» деді. Бұрынғы командаласы Йирки Лумме Буре туралы: «Ол әрқашан керемет нәрсе жасайды. Оған қарсы жаттығуларда оның барлық жерде болуы қиындық тудырады. Ол біздің командадағы барлық ойыншыны жақсырақ етеді» деді. «Канукс» командасымен бірге Буре жанкүйерлердің дауысымен бес рет (Тони Тантимен тең) «Команданың ең қызықты ойыншысы» сыйлығын жеңіп алды (1992-1995 жж. және 1998 ж.). Буремен жеті маусым ойнаған Тревор Линден оның зейнетке шығуынан кейін: «Мен адамдарды орындықтарынан тұрғызып жіберген ойыншыны көргенім немесе ойнағаным есімде жоқ» деді.
Bure's playing style reflected the speed, skill and puck possession that was prominent in Soviet Union hockey programs. The most prevalent aspects of his game were his skating speed, agility, and acceleration, which earned him his nickname the "Russian Rocket". During Bure's rehabilitation period, following his first major knee injury in 1995, Canucks' conditioning coach Peter Twist noticed that his skating style was distinct in comparison to typical North American players. He explained: "Most players skate on their inside edge and push off at a 45 degree angle, but Bure starts on his outer edge and rolls over to his inside edge and pushes back straighter on his stride he gets more power and force in his stride to get up to top speed quicker." his skating was also complemented by his ability to deke out defenders and goaltenders at top speeds, making him capable of routinely starting end to end rushes. Regarding Bure's first NHL game against the Winnipeg Jets, reporter Mike Beamish explained that "hockey fans marvelled at his offensive thrusts, but hockey people were taken by a singular display of jet powered defensive diligence. On one play, after the Canucks were caught deep in the Winnipeg zone, the Russian winger raced back and almost single handedly foiled a two on one Jets' rush, making up a half rink disadvantage." Bure was used on the team's penalty kill for his entire tenure with the Canucks, and was proficient at generating shorthanded chances, pressuring the opposition with his quickness and positioning in the defensive zone. During the 1992 Stanley Cup playoffs, commentator and ex NHL coach Harry Neale commented, "I like the effort he gives it when he doesn't have the puck. We all know what he can do when he thinks he can score, but he's killing penalties, he's checking, doing a lot of things." Bure tied for second place on Bob McKenzie's 1993 coaches poll for the NHL's best penalty killer. Brunt called him "a nonpareil, a van Gogh, a Picasso, a Charlie Parker". According to teammate Cliff Ronning in 1994, "we play a much sounder game defensively when Pavel's flying, as he was in the first period". Former Canuck teammate Jyrki Lumme spoke of Bure as a player and teammate, "That guy does something spectacular every time it's frustrating to go against him in practice because he's all over the place. He makes everybody on our team better." During his time with the Canucks, Bure won the team's Most Exciting Player Award, as voted by the fans, a record five times (tied with Tony Tanti), from 1992 to 1995, and once more in 1998. Trevor Linden, who had played with Bure for seven seasons, said following Bure's retirement, "I don't know if I've ever seen or played with a player that's brought people out of their seats like that."
Отбасы
Бюре спорттық отбасынан шыққан; оның швейцариялық тегі бар әкесі Владимир (оның әулеті Швейцарияның Фурна қаласынан бастау алған) – Олимпиада чемпионы, ол 1968, 1972 және 1976 жылғы Олимпиада ойындарында КСРО үшін өнер көрсетіп, төрт медаль жеңіп алды. Бюре ойыншылық карьерасының көп бөлігінде әкесін жеке бапшы ретінде сақтап келді, бірақ 1997 жылы оның көмегінен бас тартты. Бюренің әкесінің әкесі, Валери Бюре, ұлттық су поло командасының қақпашысы болған. 1998 жылға дейін. Екеуі де ажырасу себебін түсіндірген жоқ. Әкесінің құрметіне аталған Бюренің інісі Валери де 10 жыл НХЛ-де хоккеймен айналысты. Екі бауырлас 2001 жылы Валери «Флорида Пантерс» командасына ауысқаннан кейін қысқа ғана уақытқа бірге ойнады, сондай-ақ 1998 және 2002 жылғы Қысқы Олимпиадаларда бірге өнер көрсетті. Бюре отбасы 1815 жылдан 1917 жылға дейін Ресей патшалары үшін құнды сағаттар жасаған, ал Бюре Александр III патшаның сағатшысы болған атасының есімімен аталған. Императорлық отбасының шеберлері болғандықтан, Бюрелерге дворян титулы берілді.
Bure comes from an athletic family; his father Vladimir, who is of Swiss descent (his side of the family originated from Furna, Switzerland), was an Olympic swimmer who competed for the Soviet Union in the 1968, 1972, and 1976 Olympic Games, where he won four medals. Bure retained his father as his personal trainer well into his playing career, before severing ties with him in 1997. Bure's paternal grandfather, Valeri Bure, played goalkeeper for the national water polo team. by 1998. Neither brother has explained a reason for the split. Named after their grandfather, Bure's younger brother, Valeri, was also a hockey player, spending 10 years in the NHL. The two siblings played with each other briefly as members of the Florida Panthers, after Valeri was traded there in 2001, and played together at the 1998 and 2002 Winter Olympics. The Bure family made precious watches for the Russian tsars from 1815 until 1917, and Bure was named after his great grandfather, a watchmaker to Tsar Alexander III. As craftspersons to the imperial family, the Bures were granted noble status.
Саясат
Бюре Ресей президенті Владимир Путинмен жиі хоккей ойнағаны мәлім, бірақ 2019 жылы швед газетімен берген сұхбатында өзінің саяси құлшыныстары жоқ екенін айтқан.
Bure is known to have frequently played ice hockey with Russian president Vladimir Putin, but has denied having any political ambitions himself in an interview with a Swedish newspaper in 2019.
Заңдық қызмет
2002 жылы Буре Ресейдің "ЭкЗил" газетін Курниковадан екі жатыры бар деген жалған ақпаратты жариялаған мақаласы үшін сотқа берді. Газет редакциясы бұл әзіл ғана екенін мәлімдесе де, сот 500 000 рубль (17 770 АҚШ доллары) көлемінде Буренің пайдасына шешім шығарып, түзету жариялауға міндеттеді. Екі жыл өткен соң, 2004 жылдың 27 желтоқсанында, орыс косметика желісі "Arbat Prestige" өздерінің тегін жарнамалық басылымдарында Буренің Курникова оған бойжеткендігін жоғалтқанын мақтан тұтқандығы туралы хабарлады. Содан кейін, 2005 жылдың 31 қаңтарында Буре Мәскеу сотында "Arbat Prestige" компаниясына 300 миллион рубль (10,65 миллион АҚШ доллары) талап етті. Сот 2005 жылдың қарашасында Буренің пайдасына шешім шығарды. Дегенмен, талап етілген сома 300 миллионнан шамамен 320 000 рубльге дейін төмендетілді. 2006 жылдың 31 қазанында, зейнеткерлікке шыққаннан кейін бір жылға жуық уақыт өткен соң, Буре ұшқышпен шатастырылып, British Airways рейсінен қуылғаннан кейін тағы да сотқа жүгінді, оны шулы футбол жанкүйері деп қате түсінді. 2007 жылдың маусымында әуе компаниясы кешірім сұрағанына қарамастан, Буре мәселені сотқа көтеріп, British Airways компаниясын 20 миллион рубльге сотқа берді. 2007 жылдың тамыз айының соңында Ресей соты Буренің пайдасына 67 000 рубль төлеу туралы шешім шығарды.
In 2002, Bure sued the Russian newspaper the eXile for publishing an article stating he broke up with Kournikova because she had two vaginas. Although the newspapers' editorial staff claimed the story was a mere joke, the court ruled in favour of Bure in the amount of 500,000 rubles (US$17,770), and ordered a retraction to be printed. Two years later, on December 27, 2004, the Russian cosmetics chain Arbat Prestige published a story in their free promotional paper that Bure had bragged about Kournikova losing her virginity to him. Shortly thereafter, on January 31, 2005, Bure sued Arbat Prestige for 300 million rubles (US$10.65 million) in a court in Moscow. The court ruled in favour of Bure in November 2005. However, the amount was reduced from 300 million to approximately 320,000 rubles. On October 31, 2006, nearly a year after his retirement, Bure filed another suit after being kicked off a British Airways flight by the pilot, having been mistaken for a rowdy soccer fan. Despite an apology from the airline company in June 2007, Bure took the issue to court, suing British Airways for 20 million rubles. In late August 2007, a Russian court ruled in favour of Bure in the amount of 67,000 rubles.
Мафиямен байланысы бар деген күдік
Бюренің ойыншылық карьерасы барысында ресейлік НХЛ ойыншылары және олардың Ресей мафиясымен құрбандықтар немесе серіктестер ретінде болуы мүмкін байланыстары туралы көптеген болжамдар айтылды. Кеңес ойыншылары НХЛ-ге ауыса бастаған кезде, қорқытуға байланысты көптеген жағдайлар анықталды. Ресей мафиясы Ресейде қалып қойған ойыншылардың отбасыларын нысанаға алды. Бұрынғы командаласы Александр Могильный 1994 жылы мұндай қорқыту әрекетіне ұшырады, ал Буре 1993 жылы ресейлік қорқытушыларға бірнеше мың доллар төлегені хабарланды. Үш жыл өткен соң, 1996 жылы американдық ESPN спорт арнасы Буренің Ресей мафиясымен байланысы болуы мүмкін екенін мәлімдеді, себебі оның досы және бизнес серіктесі Анзор Кикалишвили Ресей және АҚШ полициясының күдікті қылмыскер және мүмкін Ресей мафиясының басшысы ретінде танымал болды. 1999 жылы бұл болжамдар қайта жанданды, өйткені Буре CBC телеарнасының "Бесінші билік" атты тергеу бағдарламасына енгізілді, онда кеңестік НХЛ ойыншылары мен Ресей мафиясы арасындағы бірнеше байланыстар көрсетілді. Бұрынғы ЦСКА командаласы Вячеслав Фетисовтің компания арқылы Солтүстік Америкадағы "орыс құдасы" деп саналатын Вячеслав Иванков үшін ақшаны жылысқан деген айып та қойылды. Буренің Кикалишвилимен қарым-қатынасы әлі де сұрақ тудырады. Буре Кикалишвилидің қылмыстық қызметке қатысы бар екенін жоққа шығарып, бұл айыптауларды "әңгімелер" деп сипаттады.
During Bure's playing career, much speculation surrounded Russian NHL players and their potential ties to the Russian mafia both as victims and associates. As Soviet players began defecting to the NHL, many cases of extortion began surfacing. The Russian mafia was targeting the players' families still living in Russia. Former teammate Alexander Mogilny was a victim of such an extortion attempt in 1994, while Bure was reported to have made payments amounting to several thousand dollars to Russian extortionists in 1993. Three years later, in 1996, American sports network ESPN aired reports alleging Bure was a potential associate of the Russian mafia because of his relationship with friend and business partner Anzor Kikalishvili, known to both Russian and American police as a suspected criminal and possible Russian mob boss. Speculation resurfaced in 1999, as Bure was included in an investigation aired by the CBC investigative news program The Fifth Estate that made several supposed associations between Soviet NHL players and the Russian mafia. An allegation arose that Bure's former CSKA teammate Viacheslav Fetisov used a company, of which he was president, to launder money for Vyacheslav Ivankov, considered the "Russian godfather" in North America. Bure's relationship with Kikalishvili continued to be questioned. Bure denied Kikalishvili's involvement in any criminal activity, dismissing the allegations as "rumours".
Ванкувер Канукс
Ең қызықты ойыншы сыйлығы 1992, 1993, 1994, 1995, 1998 Молсон кубогы (үш жұлдызды құраманың жетекшісі) 1992, 1993, 1994, 1998 Циклон Тейлор трофейі (ең құнды ойыншы) 1993, 1994, 1998 Сайрус Х. Маклин трофейі (ең көп гол соққан ойыншы) 1993, 1994, 1995, 1998
Award Year Most Exciting Player Award 1992, 1993, 1994, 1995, 1998 Molson Cup (three star selection leader) 1992, 1993, 1994, 1998 Cyclone Taylor Trophy (MVP) 1993, 1994, 1998 Cyrus H. McLean Trophy (leading scorer) 1993, 1994, 1995, 1998
НЛ
НХЛ рекорды, команданың голдарына шаққанда ең көп гол соққан – «Флорида Пантерс» командасының 2000–01 маусымдағы голдарының 29,5%.
NHL record, most goals scored in proportion to team – 29.5% of the Florida Panthers' goals in 2000–01.
Транзакциялар
1989 жылғы 9 маусымда – 1989 жылғы НХЛ жаңадан қосылу драфтында Ванкувер Канукс командасы оны алтыншы раундта, жалпы 113-орында таңдады. 1991 жылғы 31 қазанда – Ванкувер Канукс клубымен төрт жылдық, 3,5 миллион долларлық келісімшартқа қол қойды. 1994 жылғы 16 маусымда – Ванкувер Канукс командасымен бес жылдық, 24,5 миллион долларлық келісімшартты жаңартты. 1999 жылғы 17 қаңтарда – Ванкувер Канукс клубы Брет Хедикан, Брэд Ференс және 2000 жылғы Ванкувердің үшінші раундтық таңдауымен (Роберт Фрид) бірге Флорида Пантерс клубына Эд Джовановски, Дейв Гагнер, Майк Браун, Кевин Уикс және 2000 жылғы Флориданың бірінші раундтық таңдауымен (Натан Смит) алмастырылды. 1999 жылғы 8 ақпанда – Флорида Пантерс клубымен бес жылдық, 47,5 миллион долларлық келісімге қол қойды. 2002 жылғы 18 наурызда – Флорида Пантерс клубы 2002 жылғы Флориданың екінші раундтық таңдауымен (Ли Фалардо) бірге Игор Уланов, Филип Новак, Рейнджерлердің 2002 жылғы бірінші раундтық таңдауы (Эрик Нистром), Рейнджерлердің 2002 жылғы екінші раундтық таңдауы (Роб Глобке) және 2003 жылғы Рейнджерлердің төртінші раундтық таңдауымен (кейін Атланта Трэшерс клубына ауыстырылды; Атланта Гийом Десбиенді таңдады) алмастырылып, Нью-Йорк Рейнджерс клубына өтті.
June 9, 1989 – Drafted by the Vancouver Canucks in the sixth round, 113th overall, in the 1989 NHL Entry Draft. October 31, 1991 – Signed by the Vancouver Canucks to a four year, $3.5 million contract. June 16, 1994 – Re signed by the Vancouver Canucks to a five year, $24.5 million contract. January 17, 1999 – Traded by the Vancouver Canucks, along with Bret Hedican, Brad Ference and Vancouver's third round draft choice (Robert Fried) in 2000, to the Florida Panthers in exchange for Ed Jovanovski, Dave Gagner, Mike Brown, Kevin Weekes and Florida's first round draft choice (Nathan Smith) in 2000. February 8, 1999 – Signed by the Florida Panthers to a five year, $47.5 million deal. March 18, 2002 – Traded by the Florida Panthers, along with Florida's second round draft choice in 2002 (Lee Falardeau), to the New York Rangers in exchange for Igor Ulanov, Filip Novak, the Rangers' first round draft choice in 2002 (Eric Nystrom), the Rangers' second round draft choice in 2002 (Rob Globke) and the Rangers fourth round draft choice in 2003 (later traded to the Atlanta Thrashers; Atlanta selected Guillaume Desbiens).