Пол Гарнет Хендерсон: Канаданың хоккей жұлдызы

Кіріспе

Канадалық хоккейші (1943 жылы туған)

Пол Гарнет Хендерсон (28 қаңтар 1943 жылы туған) – канадалық бұрынғы кәсіби хоккейші. Сол қанатта ойнаған Хендерсон Ұлттық хоккей лигасында (НХЛ) 13 маусым өнер көрсетті. Ол «Детройт Ред Уингс», «Торонто Мейпл Лифс» және «Атланта Флеймс» командаларында, ал Дүниежүзілік хоккей қауымдастығында (WHA) «Торонто Торос» және «Бирмингем Буллз» командаларында бес маусым ойнады. Екі ірі лигада 1000-нан астам ойын өткізіп, 376 гол мен 758 ұпай жинады. Хендерсон екі рет НХЛ «Жұлдыздар» ойынына қатысты және 1962 жылы Мемориал кубогын жеңген «Хамильтон Ред Уингс» командасының құрамында болды. Хендерсон 1972 жылы КСРО-ға қарсы өткен Саммит сериясында Канада құрамасы үшін ойнағанымен әйгілі. Суық соғыс кезінде өткен бұл серия хоккей және мәдени үстемдік үшін болған күрес ретінде қарастырылды. Хендерсон алтыншы, жетінші және сегізінші ойындарда жеңіс голын соқты, соңғысы Канадада аңызға айналып, оны ұлттық батыр етті: «The Canadian Press» оны «ғасырдың спорттық сәті» деп таныды және оған көптеген наградалар табыс етілді. Хендерсон екі рет Канаданың Спорттық Даңқ залына енді: 1995 жылы жеке және 2005 жылы Саммит сериясының барлық ойыншыларымен бірге. 2013 жылы Халықаралық шайбалы хоккей федерациясының Даңқ залына қабылданды. Дініне қайта оралған христиан Хендерсон ойыншылық карьерасын аяқтағаннан кейін пастор, мотивациялық спикер және жазушы болды. Ол хоккейге немесе өміріне қатысты үш кітаптың авторы. Хендерсон 2013 жылы Канада орденінің, ал 2014 жылы Онтарио орденінің мүшесі аталды.

Ерте өмір

Хендерсон 1943 жылғы 28 қаңтарда Онтарионың Кинкардин қаласының жанында дүниеге келді. Оның анасы Эвелин қарлы боран кезінде жақын маңдағы Амберлидегі ата-анасының шаруашылығында тұрғанда босанды. Ол Паулды туған кезде отбасы Хьюрон көлінен атпен тартылатын шанамен өтіп, Кинкардиндегі ауруханаға жетуге тырысты. Лакхнауда тұрып-тұрудан бұрын Онтариодағы түрлі лауазымдарға жиі ауысты. Пауылдың хоккеймен алғашқы тәжірибесі жас кезінде Лакхнауда қоныс аударған иммигрант Чарли Чин басқаратын қытай мейрамханасының жертөлесінде болды. Хендерсон Чиннің ұлдарымен шайбаның орнына доппен ойнады. Чин отбасы Хендерсонға хоккейге арналған алғашқы жабдықтарды сатып алды; ол ескі каталогтарды тізе сақтандыру үшін пайдаланған. Оның әкесі жасөспірімдер командасын жаттықтырды, және бір хоккей турнирінде команда мүшелеріне "Полға шайбаны беріңдер де, оның жолынан қалыңдар" деді. Бұл оқиға Хендерсонмен өмір бойы бірге болды: сол кезде достары мен әріптестерінің алдында ерекшеленуі оны ұялтса да, кейін ол бұл оның әкесінің оған және оның қабілеттеріне деген мақтанышының растауы және көрінісі екенін түсінді. Хендерсон өзінің болашақ әйелі Элеонорамен 15 жасында азық-түлік дүкенінде жұмыс істеп жүрген кезде Лакхнауда танысты. 1962 жылы олар үйленді және ол әйеліне қамқорлық жасауды қамтамасыз ету үшін спорттан бас тартып, тарих және дене тәрбиесі пәнінің мұғалімі болуды ойлады. Әкесі оны хоккейде қалуға көндірді, егер ол Ұлттық хоккей лигасына (НХЛ) кіруге тырыспаса, өмір бойы өкінетінін ескертті. Әкесінің кеңесіне құлақ асып, Элеонорамен сөйлескен соң Хендерсон тағы екі жыл ойнауға шешім қабылдады. Егер ол 1964 жылға дейін НХЛ-ге жетпесе, ойынды тастап, біліміне назар аударуға ниеттенді. Бостон Брюинз және Детройт Ред Уингс командаларының жастар құрамалары оған сынақтан өтуді ұсынды. Ол Red Wings командасымен келісімшарт жасасуды таңдады, өйткені олардың жастар құрамалары Гамильтон қаласында орналасқан, бұл оның үйіне жақын болды. Ол 1959-60 маусымда "Юниор B Годерих Сейлорс" командасында ойнады және команданың ең жас ойыншысы болды. Хендерсон 1960-61 жылдары Junior A Hamilton Red Wings командасына ауысты, онда ол маусымның көп бөлігінде қосымша шабуылшы болды. 1961-1962 жылдары Гамильтонға оралғаннан кейін команданың тұрақты ойыншысы болды және 50 ойында 24 гол мен 43 ұпай жинады. Гамильтон сол маусымда Онтарио чемпионатында жеңіске жетті, содан кейін төрт рет қатарынан өткен ойындарда Квебек Цитадельдерін жеңіп, шығыс Канада чемпионатында жеңіске жетті. Хендерсон 9-3 есебімен жеңіске жетіп, команданың тарихындағы алғашқы Мемориал кубогының финалына жол ашты. Олар 1962 жылы Мемориал кубогының финалдық сериясында Эдмонтон Ойл Кингс командасымен кездесті. "Қызыл қанаттар" жеті ойынның ең жақсысынан жеңіп, 4-1 есебімен ұлттық чемпионатты жеңіп алды. Хендерсон шешуші ойында 7-4 есебімен жеңіске жетіп, Онтарионың Китченер қаласында 7 000 жанкүйердің алдында гол соқты. Ол 14 Мемориал кубогының плей-офф ойындарында жеті гол мен жеті нәтижелі пас берді. Хендерсон өзінің алғашқы екі НХЛ ойынын Торонто Мейпл Лифс командасына қарсы өткізді, әр ойында тек бір ауысыммен. Бірінші ойында Хендерсон Дик Даффтың басын соққымен ұрып, төбелес тудырды. Торонтоның бірнеше ойыншысы оған қарсы кек алумен қорқытқаннан кейін ол ойынның қалған бөлігін орындықта өткізді. Екінші ойында ол мұздағы жалғыз ретте айыппұл алды. Хендерсон екі ойын барысында мұзда барлығы 20 секунд қана болған, бірақ бірнеше минут ішінде тоғыз айыппұл тартты.

Henderson was born January 28, 1943, near Kincardine, Ontario. His mother, Evelyn, went into labour while staying at his father's parents' farm in the nearby community of Amberley during a snowstorm. She gave birth to Paul while the family was crossing Lake Huron via horse drawn sleigh attempting to reach the hospital in Kincardine. – moved frequently to different posts in Ontario before settling in Lucknow. Paul's first experiences with hockey came at a young age in the basement of a Chinese restaurant operated by Charlie Chin, an immigrant who settled in Lucknow. Henderson played with Chin's sons using a ball instead of a puck. The Chin family bought Henderson his first set of hockey equipment; he had been using old catalogues as shin pads. His father coached his youth teams, and at one minor hockey tournament, told his teammates simply to "just give the puck to Paul and get out of his way". That incident remained with Henderson throughout his life: while it embarrassed him at the time to be singled out in front of his friends and teammates, he later realized it stood as an affirmation and expression of his father's pride in him and his abilities. It was in Lucknow where Henderson met his future wife, Eleanor, at the age of 15 while he was working at a grocery store. They married in 1962 and, wanting to ensure he could provide for his wife, he considered giving up the game to become a history and physical education teacher. His father convinced him to remain in hockey, warning him that he would regret it for the rest of his life if he never tried to make the National Hockey League (NHL). After considering his father's advice and talking with Eleanor, Henderson decided to play two additional years, and if he had not reached the NHL by 1964, he would quit the game and focus on his education. The junior affiliates of both the Boston Bruins and Detroit Red Wings offered him tryouts. He chose to sign with the Red Wings as their junior teams were based in Hamilton, which was closest to his home. He played the 1959–60 season with the Junior B Goderich Sailors and was the youngest player on the team. Henderson moved up to the Junior A Hamilton Red Wings in 1960–61 where he was an extra forward for much of the season. Returning to Hamilton in 1961–62, he became a regular player on the team, and recorded 24 goals and 43 points in 50 games. Hamilton won the Ontario championship that season, then defeated the Quebec Citadelles in four consecutive games to win the eastern Canadian championship. Henderson scored a goal in the clinching game, a 9–3 win, that propelled the Red Wings to their first Memorial Cup final in the team's history. They faced the Edmonton Oil Kings in the 1962 Memorial Cup final series. The Red Wings won the best of seven set 4–1 to capture the national championship. Henderson scored a goal in the deciding game, a 7–4 victory before over 7,000 fans at Kitchener, Ontario. He finished with seven goals and seven assists in 14 Memorial Cup playoff games. Henderson played his first two NHL games against the Toronto Maple Leafs, with only one shift in each game. In his first game, Henderson elbowed Dick Duff in the head, sparking a fight. He spent the rest of the game on the bench after several Toronto players threatened retaliation against him. In his second, he incurred a slashing penalty during his only time on the ice. Henderson estimated that he was on the ice for only 20 seconds over the two games, but drew nine penalties in minutes.

Детройт пен Торонто

Детройт командасының жаттығу лагерінен өте алмағаннан кейін Хендерсон 1963–64 маусымында Америка хоккей лигасының (АХЛ) филиалы – Питтсбург Хорнетс командасына жіберілді. Ол «Хорнетс» сапында 38 ойынға қатысып, жылдамдығы мен шабуылға бейімділігінің арқасында 10 гол мен 24 ұпай жинады. Хендерсон қараша айында Детройтке қысқа мерзімге шақырылды, ал жаңа жылдың басында NHL командасына толыққанды қосылды. Өзінің алғашқы NHL голын 1964 жылғы 29 қаңтарда Чикаго «Блэк Хокс» командасына қарсы соқты. Ол ойынның соңында қақпашы Гленн Холлға қарсы есепті 2:2 теңдікке жеткізді. 32 тұрақты маусымдық NHL ойынында Хендерсон үш гол мен үш нәтижелі пас берді, содан кейін 14 плей-офф ойынында тағы бес ұпай жинады. Хендерсон 1964–65 маусымында NHL-де толыққанды ойыншы ретінде бекінді, бірақ мұз үстінде оның ойын уақыты шектеулі болды. Ол көбінесе қорғаныс ролінде және пенальтилерді жою үшін пайдаланылды, 70 ойында 8 гол мен 21 ұпай жинады. 1965–66 маусымында сол қанатқа ауысқан Хендерсон шабуылға көбірек қатысты және 22 гол соқты. «Ред Уингс» командасы 1966 жылғы Стэнли кубогының финалына Монреаль «Канадиенс» командасына қарсы жеткенде ол 12 плей-офф ойынында тағы үш ұпай қосты. Монреальде өткен алғашқы екі ойынды жеңгеннен кейін Детройт қатарынан төрт ойында жеңіліске ұшырап, сериядан шықты. Өткен маусымдағы 7000 долларлық жалақысын екі есеге арттыруды көздеген Хендерсон 1966–67 жылғы NHL маусымы алдында «Ред Уингс» командасымен келісімшартқа қатысты дауға түсті, бірақ команда оның талаптарына бойын бұрды. Содан кейін ол жарақаттарды жеңуге тырысып бір жыл өткізді. Трахеитке шалдыққаннан кейін ол маусымның басындағы бірнеше ойынды өткізіп жіберді, бұл команданы аренаның суық ауасынан қорғану үшін хирургиялық маска киіп ойнауды қарастыруға мәжбүр етті. Хендерсон ауруды емдеу үшін Аризонаның құрғақ ауасында уақыт өткізді, бірақ сонымен қатар кеуде бұлшықтарының жыртылуынан зардап шекті және маусымның үштен бір бөлігін өткізіп жіберді. Мұзда Хендерсон 49 ойында 21 гол мен 40 ұпай жинады. Хендерсон маусымды Торонто үшін 13 ойында 11 ұпаймен аяқтады, содан кейін 1968–69 жылдары 27 гол мен 59 ұпай жинады. 1970–71 маусымында 30 гол соқты және NHL мансабындағы ең жоғары көрсеткіш – 60 ұпай жинады. Канада ұзақ жылдар бойы халықаралық хоккей турнирлерінде кемтарлықта болды, өйткені оның ең жақсы ойыншылары NHL-де кәсіби болғандықтан, номиналды түрде әуесқой болып саналатын Әлем чемпионаттары мен Олимпиада ойындарына қатысуға құқығы болмады. Кеңес одағы өздерінің үздік ойыншыларының мәртебесін әскери қызметте немесе командалармен байланысты басқа жұмыстарда жұмыс істеу арқылы жасырды, осылайша олардың әуесқой мәртебесін сақтады, тіпті хоккей ойнау олардың жалғыз кәсіби жауапкершілігі болғанымен. Халықаралық шайбалы хоккей федерациясы (IIHF) 1970 жылғы турнирде Канадаға шектеулі сандағы кәсіби ойыншыларды пайдалануға рұқсат беруге уәде берді, бірақ кейіннен уәдесінен бас тартып, елдің барлық халықаралық жарыстардан шығуына себеп болды. Канада мен Кеңес Одағының ресми тұлғалары кейіннен екі елдің үздік ойыншылары – әуесқой немесе кәсіби – 1972 жылдың қыркүйегінде әлемнің ең үздік хоккей елдері арасында сегіз ойыннан тұратын «Саммит сериясы» ойынына қатысатын келісімге келді. Канадалық жанкүйерлер мен БАҚ серияға сеніммен қарады, көптеген адамдар канадалық кәсіпқойлар барлық сегіз ойында жеңіске жетеді деп болжады. Хендерсонның 1971–72 маусымындағы 38 голы, мансаптық рекорд. Ол Монреальде өткен алғашқы ойынның басында гол соқты, бұл Канадаға 2:0 есебімен басымдық берді. Кеңес командасы кейін келесі төрт голды соқты және 7:3 есебімен жеңіске жетті. Торонтодағы Мейпл Лиф Гардендегі екінші ойында Канада 4:1 есебімен жеңіске жетті, бірақ кеңестер 4:2 есебімен жеңіліске ұшырап, Виннипегтегі үшінші ойынды теңестірді. Канада төртінші ойынды 5:3 есебімен жоғалтты және Мәскеуге соңғы төрт ойынға бара жатқанда Ванкувердегі жанкүйерлер оларды сынай бастады. Хендерсон, командадағы көптеген әріптестері сияқты, командасының ойынына және көрермендердің жағымсыз реакциясына наразы болды. Мәскеудегі алғашқы ойында Хендерсон Канадаға 4:1 есебімен басымдық беруге көмектесетін гол соқты, бірақ тақтаға сүрініп, есінен танып қалды. Ол ойынды аяқтау үшін қайта оралды, бірақ кеңестер 5:4 есебімен жеңіске жетті және серияны жеңуге бір қадам жетпеді. Алтыншы ойында Канада жаттықтырушы Гарри Синден «өмірімде көрген ең нашар төрешілер» деп атаған ойынды 3:2 есебімен жеңіп, Хендерсон ойын жеңімпазы болды. Бұл ойында Бобби Кларк екі қолмен соққы беріп, Валерий Харламовтың білегін сындырды. Хендерсон кейін бұл оқиғаны 30 жылдық мерекелік шарада «серияның ең төмен нүктесі» деп атады, бірақ Кларк наразылық білдіргеннен кейін түсіндірді. Канада жетінші ойында 4:3 есебімен жеңіске жетіп, сериядағы есепті теңестірді. Хендерсон гол соққанда оған сүрініп шабуыл жасалды. «Міне, соққы! Хендерсон оған қатысты және құлады! Міне, тағы бір соққы! Қақпа алдында! Олар гол соқты! Хендерсон Канада үшін гол соқты!» – канадтық комментатор Фостер Хьюитт сегізінші ойынның және серияның жеңімпаз голын сипаттады. Бұл ойын екі түрлі өмір салты арасындағы күрес ретінде де қарастырылды, әсіресе Кеңес Одағында, спорттағы табыс батыс капитализмінен коммунизмнің басымдығын көрсету үшін пайдаланылды. Шамамен 50 миллион кеңес азаматы соңғы ойынды тамашалады.

After failing to make the Detroit roster out of training camp, Henderson was assigned to their American Hockey League (AHL) affiliate, the Pittsburgh Hornets, to begin the 1963–64 season. He appeared in 38 games for the Hornets and his speed and aggressive nature helped him score 10 goals and 24 points. Henderson earned a brief recall to Detroit in November, then joined the NHL team permanently early in the new year. He scored his first NHL goal on January 29, 1964, against the Chicago Black Hawks. It came late in the game against goaltender Glenn Hall and resulted in a 2–2 tie. In 32 regular season NHL games, Henderson recorded three goals and three assists, then appeared in 14 playoff games where he added five more points. Henderson established himself as a full time NHL player in 1964–65, though with limited ice time. He was used primarily in a defensive role and to kill penalties, scoring 8 goals and 21 points, while appearing in 70 games. Switching to the left wing in 1965–66, Henderson played a more offensive role and scored 22 goals. He added three more in 12 playoff games as the Red Wings reached the 1966 Stanley Cup Finals versus the Montreal Canadiens. After winning the first two games in Montreal, Detroit lost four straight and the series. Seeking to double his $7,000 salary from the previous season, Henderson became embroiled in a contract dispute with the Red Wings prior to the 1966–67 NHL season, before the team acceded to his demands. He then spent the year attempting to overcome injuries; a case of tracheitis forced him to miss several early season games and led the team to consider having him play wearing a surgical mask to protect against the cold air of the arena. Henderson eventually spent time in the dry air of Arizona to cure the ailment, but he also suffered from torn chest muscles and ultimately missed a third of the season. On the ice, Henderson scored 21 goals and 40 points in 49 games. Henderson finished the season with 11 points in 13 games for Toronto, then scored 27 goals and 59 points in 1968–69. Healthy in 1970–71, he scored 30 goals and an NHL career high 60 points. Canada had long been at a disadvantage in international ice hockey tournaments as its best players were professionals in the NHL and therefore ineligible to play at the ostensibly amateur World Championship and Olympic Games. The Soviets masked the status of their best players by having them serve in the military or hold other jobs affiliated with the teams, so they retained amateur status, even though playing hockey was their only occupational responsibility. The International Ice Hockey Federation (IIHF) promised to allow Canada to use a limited number of professional players at the 1970 tournament but later reneged, causing the nation to withdraw from all international competition. Officials in Canada and the Soviet Union subsequently negotiated an arrangement that would see the top players of each nation – amateur or professional – play in an eight game "Summit Series" in September 1972 between the world's two greatest hockey nations. Canadian fans and media approached the series with confidence; many predicted that the Canadian professionals would win all eight games. Henderson's 38 goal season in 1971–72, a career high, He scored a goal early in the first game, in Montreal, that gave Canada a 2–0 lead. The Soviet team then humbled the Canadians by scoring the next four goals and winning 7–3. A 4–1 Canadian win followed in the second game at Maple Leaf Gardens in Toronto, but the Soviets overcame a 4–2 deficit, the fourth goal scored by Henderson, to tie the third game in Winnipeg. Canada lost the fourth game, 5–3, and were jeered by the fans in Vancouver as they headed to Moscow for the final four games with a series deficit. Henderson, like most of his teammates, was frustrated by his team's play and the negative reaction they received from the crowd. In the first game in Moscow, Henderson scored a goal to help Canada establish a 4–1 lead, but also suffered a concussion when he was tripped into the boards and knocked unconscious. He returned to finish the game, but the Soviets came back to win, 5–4, and were one victory shy of winning the series. In game six, Canada overcame what coach Harry Sinden called "the worst officials I have ever seen in my life" to win by a 3–2 score, with Henderson scoring the game winning goal. The game was also notable for Bobby Clarke using his stick in a two handed slash that broke Valeri Kharlamov's ankle. Henderson later called the event "the low point of the series" during the 30th anniversary celebration, but apologized for his comments after Clarke took umbrage. Canada drew even in the series at three wins apiece, plus one tie, with a 4–3 victory in game seven. Henderson again scored the winner despite being tripped as he took the shot. Quote box| quote ="Here’s a shot Henderson made a wild stab for it and fell here’s another shot right in front they score! Henderson has scored for Canada! "|align=right |width=30%|source=—Canadian announcer Foster Hewitt's call of Henderson's goal to win the eighth game, and the series. it was also viewed as a battle between contrasting ways of life, particularly in the Soviet Union, where success in sport was used to promote the superiority of communism over western capitalism. An estimated 50 million Soviets watched the final contest,

Sitting on the bench as the game entered the final minute of play, Henderson "had a feeling" that he could score. He convinced coach Sinden to send him out when Peter Mahovlich left the ice. Rushing into the Soviet zone, Henderson missed a pass from Yvan Cournoyer in front of the net and was tripped by a Soviet defenceman. As he got to his feet, Phil Esposito recovered the puck and sent it towards Henderson in front of the net. The first shot was stopped by Vladislav Tretiak, but Henderson recovered the rebound and lifted it over the fallen goaltender to give Canada a 6–5 lead with only 34 seconds left to play. It was his seventh goal of the tournament, tying him for the series lead with Esposito and Alexander Yakushev. The goal won the game, and the series, for Canada. he grew increasingly frustrated over time as the attention intruded on his private life. In his autobiography, Shooting for Glory, Henderson stated that the fame left him less satisfied than he had ever been. His frustrations with Maple Leafs owner Harold Ballard, who Henderson felt was destroying the team, contributed to his developing an ulcer. (Henderson later admitted he was not mature enough at the time to deal with the acerbic Ballard). He briefly turned to alcohol as he struggled to deal with his situation. He struggled with a groin injury and played only 40 games for the Maple Leafs, who missed the playoffs. Prior to the 1973–74 NHL season, Henderson spoke to John Bassett, owner of the World Hockey Association (WHA)'s Toronto Toros. Bassett offered Henderson a five year contract worth twice his annual $75,000 salary from the Maple Leafs. The deal included a $50,000 signing bonus and performance bonuses based on how he played in his final year with the Maple Leafs. Henderson signed the contract, though he said in his autobiography that he regretted doing so before completing his term with his NHL club. A bitter opponent of the WHA, Ballard had vowed not to lose more players to the rival league. When he found out about the deal, he offered Henderson the same contract terms, but without a signing bonus. Upset at how stingy Ballard had been with his teammates, Henderson told Ballard to "take this contract and shove it". An angered Ballard never forgave Henderson, and never spoke to him again. Following a 24 goal campaign in his final season with the Maple Leafs, Henderson officially moved to the WHA where he played in another tournament against the Soviets. While the original series was restricted to players from the NHL, the 1974 Summit Series featured a Canadian team made up of WHA players. The series lacked the intensity of the original, yet Henderson felt that he played well: he scored two goals and an assist, and though Canada finished with one win, four losses and three ties, he felt the WHA had proven itself. Henderson scored 33 goals and 63 points in the 1974–75 WHA season for the Toros while playing 58 games. He missed the playoffs after tearing his knee ligaments in a game against the Phoenix Roadrunners when colliding with Bob Mowat, an opposing player during a line change. Henderson scored 24 goals and 55 points in 1975–76, his last in Toronto. While his contract stipulated he did not have to relocate with the team,

Henderson intended the 1980–81 season to be his last as a player. He was again offered a spot on the Flames, in part to help develop the team's young players, but the franchise had relocated to Canada to become the Calgary Flames and Henderson chose to remain with Birmingham, as a player and assistant coach. He missed several games due to injuries but scored six goals in 33 games. However, the Bulls fell into financial difficulty and on February 23, 1981, the team ceased operations mid season. Choosing not to leave his Birmingham home, Henderson retired as a player and spent the remainder of the season as a scout for the Flames.|alt=Henderson is embraced by teammate Cournoyer immediately following his winning goal. The Soviet goaltender lays prone in front of the net while another Soviet player skates away.]] Though he was not considered a good puck handler, Henderson was a fast skater and was known for his skills at shooting the puck. His career spanned 19 professional seasons during which he played over 1,000 major league games in the NHL and WHA. He scored 376 goals and 760 points between the two leagues and was a two time NHL all star, playing in the 1972 and 1973 All Star Games. Decades later, Henderson remains a national hero. The Canadian Press named Henderson's goal the "sports moment of the century" in 2000. Frank Lennon's photograph, taken moments after the goal and showing a jubilant Henderson being embraced by Yvan Cournoyer, has been "etched into the visual cortex of every Canadian". The photo won a National Newspaper Award and has been reproduced by the Royal Canadian Mint on coins. Henderson himself does not believe he belongs: "So many Canadians get upset that I’m not in the Hall of Fame, and I tell them all the time if I was on the committee, I wouldn’t vote for me. Quite frankly, I didn’t have a Hall of Fame career." The Summit Series team has also been honoured with a star on Canada's Walk of Fame. Henderson has been inducted into the Ontario Sports Hall of Fame (1997), the IIHF Hall of Fame (2013) and has been honoured by Hockey Canada with the Order of Hockey in Canada as part of its 2013 class. He was named a Member of the Order of Canada in the 2013 Canadian honours in recognition of "his engagement in support of a range of social and charitable causes" along with his achievements on the ice. In 2014, he was named to the Order of Ontario.

Ойынның соңғы минутына қарай ойынға қатысқан Хендерсон «оның гол соға алатынына сезімтал болды». Ол жаттықтырушы Синденді Питер Маховлич мұзды қалдырғанда оны алаңға жіберуге көндірді. Кеңес аймағына шабуыл жасаған Хендерсон Иван Курнуайерден алдынан берілген пасты қабылдамады және кеңес қорғаушысымен сүрініп құлады. Оған тұрып тұрғанда Фил Эспозито допты қалпына келтіріп, Хендерсонге қақпа алдында жіберді. Бірінші соққы Владислав Третьяк тоқтатып алды, бірақ Хендерсон допты қайта алып, құлаған қақпашыдан асырып жіберіп, ойынның соңына 34 секунд қалғанда Канадаға 6:5 есебімен басымдық берді. Бұл турнирдегі оның жетінші голы болды, ол Эспозито мен Александр Якушевпен бірге сериядағы ең көп гол соққан ойыншылардың бірі болды. Гол Канадаға ойынды және серияны жеңуге көмектесті. Ол уақыт өте келе назар оның жеке өміріне кедергі келтіргеніне көңілі тоңды. «Даңққа ұмтылу» атты автобиографиясында Хендерсон атақтың оны бұрынғыдан да аз қанағаттандырғанын айтты. «Мейпл Лифс» командасының иесі Гарольд Баллардтың команданы жойғанын сезінген Хендерсоннің наразылығынан кейін ойыншыда ойран болды. Ол жағдаймен күрескенде уақытша алкогольге тәуелді болды. Ол жамбас жарақатынан зардап шекті және «Мейпл Лифс» үшін 40 ғана ойын ойнады, команда плей-оффқа қатыспады. 1973–74 жылғы NHL маусымы алдында Хендерсон Джон Бассеттпен, Дүниежүзілік хоккей лигасының (WHA) «Торонто Торос» командасының иесімен сөйлесті. Бассетт Хендерсонге «Мейпл Лифс» командасынан алған жылдық 75 000 долларлық жалақысының екі еселенген бес жылдық келісімшарт ұсынды. Келісімшартқа 50 000 долларлық қол қою бонусы және «Мейпл Лифс» командасымен өткізген соңғы жылындағы өнімділігіне байланысты бонус кірді. Хендерсон келісімшартқа қол қойды, бірақ автобиографиясында NHL клубымен мерзімі аяқталғанша келісімшартқа қол қойғанына өкіндігін айтты. WHA-ға қарсы қатал қарсылас болған Баллард қарсы лигадан ойыншыларды жоғалтпауға ант берген. Ол келісімшарт туралы білгеннен кейін Хендерсонге қол қою бонусыз ұсынысты қайталады. Әріптестеріне Баллардтың қысым көрсеткеніне ашуланған Хендерсон Баллардқа «осы келісімшартты алып, менің алдыма лақтыр!» деді. Ашуланған Баллард Хендерсонды ешқашан кешірмеді және оған ешқашан сөйлемеді. «Мейпл Лифс» командасымен өткізген соңғы маусымында 24 гол соққаннан кейін Хендерсон ресми түрде WHA-ға көшті, онда кеңестерге қарсы тағы бір турнирде ойнады. Алғашқы серия NH...

Жеке өмір

Хендерсон мен оның әйелі Элеонораның үш қызы бар: Хизер, Дженнифер және Джилл. Бірмингемде ол қор биржалық брокер болып жұмыс істеді және қысқа мерзімге E. F. Hutton брокерлік фирмасына қосылды. Алайда, мыңдаған Бирмингем тұрғындары қол қойған петицияға қарамастан, ол АҚШ-та жұмыс рұқсатын ала алмады және олар оның елде қалуы үшін күресті. 1972 жылғы Саммит сериясының сәні мен одан кейінгі жеке қиындықтардан кейін Хендерсон мазасыздық сезімімен күресті. Ол дінге жүгінді және 1975 жылы қайта туылған христиан болып сенімге келді. 1984 жылы американдық жұмыс визасын алуға тырысудан бас тарғаннан кейін ол Торонтоға оралды. Power to Change Ministries, бұрынғы Campus Crusade for Christ Canada ұйымының қолдауымен, ол Онтариода LeaderImpact деп аталатын ерлерге арналған миссияны құрды және Канада бойынша, әсіресе бизнесмендерге лекциялар оқып, сөз сөйлейді. Ол Briercrest College and Seminary-ден құрметті докторлық дәрежесін және Tyndale University College and Seminary-ден құрметті диплом алды. Хендерсон – жарияланған автор. Оның "Шаңға нысана алу" атты автобиографиясы 1992 жылы жарық көрді. Джим Прайммен бірге ол 2011 жылы "Хоккей Канаданы қалай түсіндіреді" атты кітапты жазды, онда спорт пен канадалық мәдениет арасындағы байланыс зерттелген. 2012 жылы Роджер Ладжойемен бірге "Менің өмірімнің мақсаты" атты естеліктер жинағын шығарды. Әкесінің 49 жасында жүрек ауруынан қайтыс болуы Хендерсонға терең әсер етті. Ол өзінің денсаулығына қатты мән берді және 2004 жылы жүрегінде табылған бітелуден аман қалды. 2009 жылы оған созылмалы лимфоциттік лейкемия диагнозы қойылды. Бұл ауру оның Мәскеудегі Саммит сериясының 40 жылдығына арналған тойға қатысуына кедергі келтірді, бірақ ол 2013 жылға дейін қатысқан клиникалық сынақтың бөлігі ретінде жаңа емге жақсы жауап берді.