Карл Уилсон: Beach Boys тобының гитаристі және әншісі

Кіріспе

Американдық музыкант (1946–1998)

Карл Дин Уилсон (21 желтоқсан 1946 – 6 ақпан 1998) – американдық музыкант, Beach Boys тобының негізін қалаушылардың бірі. Ол топтың бас гитарисі, Брайан мен Деннистің кіші інісі және 1970-жылдардың басында және ортасында топтың де-факто жетекшісі болды. 1965 жылдан өмірінің соңына дейін ол сахнадағы музыкалық директор болып жұмыс істеді. Чак Берри мен The Ventures гитарашыларының ойнау үлгісінен әсер алған Уилсон бастапқыда топтың бас гитарисі және қосымша вокалисі болды, бірақ ол кейіннен "God Only Knows" (1966), "Good Vibrations" (1966), "I Can Hear Music" (1969) және "Kokomo" (1988) сияқты бірнеше хиттерін жетекші вокалмен орындады. Топтың басқа мүшелерінен өзгеше, ол 1960-жылдардың ортасында топтың өркендеген кезеңінде жұмыс істеген студиялық музыканттармен бірге орындады. Брайанның топқа қатысуы азайғаннан кейін, Карл 20/20 (1969) және Holland (1973) аралығында олардың көптеген альбомдарын өндірді. Сонымен қатар, ол бірнеше жыл бойы өзінің әскери қызметке шақырудан бас тарту мәртебесін қорғады. 1980-жылдары Уилсон жеке карьераны бастауға тырысып, Carl Wilson (1981) және Youngblood (1983) альбомдарын шығарды. 1990-жылдары ол Джерри Бекли мен Роберт Ламмпен бірге материал жазды, ол кейіннен Like a Brother (2000) атты посмерттік альбомға енді. 1988 жылы ол Beach Boys тобының құрамында Рок-н-ролл Даңқы залына енгізілді. Уилсон сонымен қатар Рухани Ішкі Сана Қозғалысының мүшесі болды. Ол 1998 жылы 51 жасында өкпе рагынан қайтыс болды.

Ерте жылдары және табысы

Карл Дин Уилсон Калифорния штатының Хоторн қаласында үш Уилсон ұлының ең кішісі, Одри Нева (туған Кортхоф) мен Мюрри Гейдж Уилсонның кіші ұлы болып дүниеге келді. Ол жасөспірім шағынан бастап ағасы Брайанның жетекшілігімен гармониялық вокалмен жаттықты, Брайан отбасылық музыка залында анасымен және аға-інілерімен бірге ән салатын. 12 жасында кантри жұлдызы Спейд Кулиге әсерленіп, ата-анасынан гитара сатып алуды сұрады және оған сабақтар алды. 1982 жылы Карл осы кез туралы былай деп еске алды: "Көшенің арғы жағындағы бала Дэвид Маркс Джон Маустан гитара сабақтарын алып жатқан еді, сондықтан мен де бастадым. Дэвид пен мен шамамен 12 жаста едік, ал Джон бізден үш жасқа үлкен болғанмен, оны өте жақсы гитарист деп есептедік. Джон және оның әпкесі Джуди бірге студенттік кештерде дуэт ретінде өнер көрсетті. Кейін Джон Англияға көшіп, Уолкер ағайындыларының бірі болды. Ол маған саусақпен тарту және медиатормен ойнаудың бірнеше әдістерін көрсетті, мен оларды әлі де қолданамын. Мен соло ойнағанда, ол әлі де есімде болады". Брайан топтың вокал стилін және клавишалар негізін жетілдірген кезде, Карлдың Чак Берриге ұқсас гитарасы Beach Boys тобының ертедегі айырма белгісіне айналды. Оқушылық шағында Карл саксофонды да оқыды. Топтың алғашқы үш жылында Карлдың жетекші вокалы сирек естілді. Топтың барлық мүшелері алғашқы жазбаларында ойнағанмен, 1965 жылға қарай Брайан күрделі материалға көмектесу үшін тәжірибелі студиялық музыканттарды топтың аспаптық тректерінде ойнатуға шақырды, бірақ топ аспаптық тректерді жазудан тоқтаған жоқ және әр альбомдағы белгілі бір әндерде ойнауды жалғастырды. Топтың басқа мүшелерінен өзгеше, Карл көбінесе студиялық музыканттармен бірге ойнады және Beach Boys тобының вокалдық сессияларында жеке гитара сололарын жазды, гитарасы тікелей микшерлік пультіне қосылған. Оның ойнауы "California Girls" әнінің кіріспесінде, 1966 жылғы "That's Not Me" және 1965 жылғы "The Beach Boys Today!" әнінде естіледі. 1965 жылы Брайан гастрольдерден зейнеткерлікке шыққаннан кейін Карл сахнадағы топтың музыкалық директоры болды.

Carl Dean Wilson was born the youngest of the three Wilson boys in Hawthorne, California, the youngest son of Audree Neva (née Korthof) and Murry Gage Wilson. From his pre teens he practiced harmony vocals under the guidance of his brother Brian, who often sang in the family music room with his mother and brothers. Inspired by country star Spade Cooley, at the age of 12, Carl asked his parents to buy him a guitar, for which he took some lessons. In 1982, Carl remembered from this time: "The kid across the street, David Marks, was taking guitar lessons from John Maus, so I started, too. David and I were about 12 and John was only three years older, but we thought he was a shit hot guitarist. John and his sister Judy did fraternity gigs together as a duo. Later John moved to England and became one of the Walker Brothers. He showed me some fingerpicking techniques and strumming stuff that I still use. When I play a solo, he's still there." While Brian perfected the band's vocal style and keyboard base, Carl's Chuck Berry esque guitar became an early Beach Boys trademark. While in high school, Carl also studied saxophone. Carl's lead vocals in the band's first three years were infrequent. Although all members of the band played on their early recordings, Brian began to employ experienced session musicians to play on the group's instrumental tracks by 1965 to assist with the complex material, but the band was not eliminated from recording the instrumental tracks and still continued to play on certain songs on each album. Unlike the other members of the band, Carl often played alongside session musicians and also recorded his individual guitar leads during the Beach Boys' vocal sessions, with his guitar plugged directly into the soundboard. His playing can be heard on the introduction to "California Girls", 1966's "That's Not Me" and throughout 1965's "The Beach Boys Today!" After Brian's retirement from touring in 1965, Carl became the musical director of the band onstage.

1970 жылдар

1969 жылы Beach Boys тобының "I Can Hear Music" әнін орындауы Карл Уилсонның жеке өндірген алғашқы туындысы болды. Ол кезде ол тобының студиядағы негізгі жетекшісіне айналып, 1970-ші жылдардың басында альбомдардың көп бөлігін өндірді. Уилсон 1980-ші жылдардағы Beach Boys концерттерінде осы әнді, сондай-ақ осы альбомнан "Rockin' All Over the World" әнін және 1981 жылғы альбомнан "Heaven" әнін жиі орындады. "Heaven" әні әрқашан 1983 жылдың желтоқсанында суға батып қайтыс болған Деннис бауырына арналған құрметпен жарияланды.

Кейінгі жылдар

The Beach Boys-тің 1985 жылғы аттас альбомында Уилсонның жетекші вокалы мен ән жазуы басым рольде болды, оның ішінде "It's Gettin' Late" (тағы бір 20-лық ересектерге арналған хит) және "Where I Belong" сияқты "Heaven" әні ерекше көзге түсті. 1988 жылы Beach Boys тобы 20 жылдан астам уақыттан бергі алғаш рет АҚШ хит-парадында бірінші орынға шықты, бұл Майк Лав, Джон Филлипс, Скотт Маккензи және Терри Мелчердің бірлесіп жазған "Kokomo" әні болды, онда Карл хорға жетекшілік етті. Осыдан кейін Лав тобының жазылған материалдарына үнемі басымдық беріп, 1992 жылғы "Summer in Paradise" альбомының қозғаушы күшіне айналды, бұл Брайанның ешқандай қатысы жоқ алғашқы және жалғыз Beach Boys альбомы болды. 1992 жылы Карл Майкл Фини Калланға Брайанның жаңа материалдарын жазуды үміттенетінін айтты. Ол Калланға: "Жеке өзімнен айтсам, мен тек шабыттанған музыканы жазғым келеді", - деді. Карл 1990-шы жылдарға дейін жазуларын жалғастырды және Дон Уас басшылығымен Брайанның "Soul Searchin" және "You're Still a Mystery" әндерін жазуға қатысты, бұл әндер Брайан Уилсон/Beach Boys альбомының негізі ретінде жоспарланған болатын, бірақ кейін тоқтатылды. Ол сонымен қатар Роберт Ламм және Джерри Беклимен бірге "Like a Brother" альбомын жазды, сонымен бірге өмірінің соңғы айларына дейін Beach Boys тобымен гастрольдік сапарларын жалғастырды.

Өлім

1997 жылдың басында Уилсон Гавайидегі демалыс үйінде ауырып қалды. Оған өкпе қатерлі ісігі диагнозы қойылды және химиотерапия басталды. Ол өмір бойы, жасөспірім шағынан бастап темекі шеккен. Ауруына және емделуіне қарамастан, ол 1997 жылдың күзінде аяқталғанға дейін Beach Boys тобымен бірге жазғы турнеде ойнауды және ән айтуды жалғастырды. Уилсон 1998 жылдың 6 ақпанында Лос-Анджелесте, отбасының қасында өкпе қатерлі ісігінен көз жұмды. Оның өлімі анасы Одри Уилсонның қайтысынан кейін екі ай өткен соң болды. Ол Лос-Анджелестегі Вествуд Вилидж Мемориал Парк зиратында жерленді.

Өлімнен кейін шығарылғандар

Бекли Ламм Уилсонның «Бір бауырдай» альбомы 2000 жылы жарық көрді, ал Карлдың соңғы жазбалары әлі де жарияланып келеді. Брайнның «Gettin' in Over My Head» (2004) альбомында Карлдың «Soul Searchin'» әнінен алынған, бірақ жарық көрмеген вокалы бар, және Брайан жаңа қосымша вокалдарды жазды. 1995 жылдың соңында жаңа Beach Boys альбомын жасауға жасалған сәтсіз әрекеттен алынған түпнұсқа Beach Boys нұсқасы, ақырында «Made in California» (2013) жинағында, сондай-ақ 1995 жылғы «You're Still a Mystery» әнімен бірге жарық көрді, онда Карл вокалдық үйлесімде естіледі. 2010 жылы топ мүшесі Аль Джардин өзінің алғашқы жеке альбомын – «A Postcard From California» шығарды, онда Карл жазған соңғы вокалдардың бірі бар, ұқсас қайта құрылған «Don't Fight The Sea» әні кірді. Карл сонымен қатар Beach Boys-тің архивтік шығарылымдарында, ең бастысы 2011 жылдың қарашасында жарық көрген «The Smile Sessions» альбомында маңызды дауыс ретінде естіледі. Уилсонның дауысы қайта біріккен Beach Boys тобының «That's Why God Made the Radio» (2012) альбомында естілетіні туралы хабарланды, бірақ бұл жоспар іске аспады. Оның орнына, жоспарланған «Waves of Love» әні 2012 жылы Джардиннің «A Postcard from California» альбомының қайта шығарылымына енгізілді. The Beach Boys тобының 50 жылдығына арналған тур кезінде шоудың бір бөлігі Деннис пен Карлдың естелігіне арналды. Топ Карлдың «God Only Knows» әнін орындауындағы жеке вокалдық тректерімен және Деннистің «Forever» әнін орындауымен үйлесімді болды, ал топтың ұжымы сахнадағы топтың артындағы үлкен экранда Вилсон ағайындарының суреттерін көрсетті.

Жеке өмірі мен наным-сенімдері

Вильсон өзін саналы түрде әскери қызметтен бас тартушы деп жариялады және Вьетнам соғысы кезінде американдық әскер қатарына қосылуға шақырудан бас тартты. 1988 жылға қарай Вильсон Рухани ішкі сана қозғалысының дин қызметкері атанды. Вильсон екі рет үйленді: алғашқысы – Билли Хинштің қарындасы, Beach Boys тобының жиі серігі Энни Хинш, ал 1987 жылы Дин Мартиннің қызы Джинамен (20 желтоқсан 1956 жылы туған) үйленді. Эннимен екі ұлы болды. Ол және Эннинің некесі ажырасқан кезде Карл «Angel Come Home» әнін жазды, оның авторының бірі Джеффри Кушинг Мюррейдің сөзіне сәйкес, бұл ән Вильсонның Beach Boys тобымен үздіксіз гастрольдік сапарларда әйелінен айырылған қайғысына арналған. Джина оны барлық келесі гастрольдерде сүйемелдеді және олардың некесі оның өліміне дейін сақталды. Вильсонның Шаннон атты самоед тұқымды иті болды, оның өлімі 1976 жылы Генри Гросс жазған «Шаннон» хит әніне шабыттандырды.