Ван Дайк Паркс: Американдық музыкант және әндер жазушының өмірбаяны

Кіріспе

Американдық музыкант, әнші-күйші, аранжировщик және дискі продюсері (1943 жылы туған)

Ван Дайк Паркс (3 қаңтар 1943 жылы туған) – американдық музыкант, әнші-күйші, аранжировщик және дискі продюсері. Ол түрлі кино және теледидар саундтректерін жазған. Ол 1967 жылғы «Song Cycle» альбомы және Брайан Уилсон мен The Beach Boys (әсіресе «Smile» альбомы) тобымен бірлескен жұмыстарымен танымал. Рэнди Ньюман, Гарри Нильсон, Фил Окс, Little Feat, Happy End, Рай Кудер және Джоанна Ньюсомның альбомдарын продюсерлік етіп немесе аранжировкалап шығарғаннан басқа, Паркс Сид Стро, Ринго Старр, U2, Grizzly Bear, Инара Джордж, Кимбра, Сьюзи Уильямс, Боб Дилан және Silverchair сияқты орындаушылармен де жұмыс істеді. Миссисипи штатының Хаттисбург қаласында туған Паркс бала кезінде Нью-Джерси штатының Принстон қаласындағы American Boychoir School-де кларнет, фортепиано және ән үйренді. Ол кәсіби мансабын бала актер ретінде бастады. 1950 жылдары ол кино мен теледидарда тұрақты жұмыс істеді, ал 1960 жылдардың басында Карнеги технология институтында музыка мамандығы бойынша оқыды. 1963 жылы университетті тастап, Лос-Анджелеске көшіп келді, онда оның алғашқы төленген жұмысы 1967 жылғы Disney-дің «The Jungle Book» фильміне арналған «The Bare Necessities» әнін аранжировкалау болды. Содан кейін ол Батыс жағалауындағы дамып келе жатқан музыкалық ортаға қатысты, соның нәтижесінде The Mothers of Invention, The Byrds, Judy Collins, Paul Revere & the Raiders және Harpers Bizarre сияқты топтармен бірге ойнады немесе олардың жазбаларында пайда болды. Оның «Song Cycle» LP альбомы бірнеше жанрларды (блюграсс, рагтайм және шоу-музыканы қоса алғанда) біріктірді және классикалық стильдерді 1960 жылдардағы поп-музыка контекстінде бейнеледі. Ол күтілгендей сатылмады, бірақ кейінірек жанкүйерлердің сүйіспеншілігіне бөленді. 1970 жылдардан бастап Паркс афро-кариб музыкасын зерттеуді жалғастырды, әсіресе 1972 жылғы «Discover America» альбомында және Esso Trinidad Steel Band және Mighty Sparrow үшін жазған жазбаларында. Сонымен қатар, ол Warner Bros. Records компаниясының аудиовизуалдық бөлімін басқарды, ол әртістер үшін музыкалық бейнелерді жасау бойынша алғашқылардың бірі болды. Содан бері ол кино индустриясында өзін танытты және жылдар бойы «Popeye» (1980), «Sesame Street Presents: Follow That Bird» (1985) және «The Brave Little Toaster» (1987) сияқты театрлық фильмдер мен телешоуларға саундтректер жазды, аранжировкалады, продюсерлік етті және композициялады. Оның кейінгі жұмыстарының көп бөлігі белгілі емес инди-топтарға тапсырыс бойынша оркестрлік аранжировкалардан тұрады.

Van Dyke Parks (born January 3, 1943) is an American musician, songwriter, arranger, and record producer who has composed various film and television soundtracks. He is best known for his 1967 album Song Cycle and for his collaborations with Brian Wilson and the Beach Boys (particularly the album Smile). In addition to producing or arranging albums by Randy Newman, Harry Nilsson, Phil Ochs, Little Feat, Happy End, Ry Cooder and Joanna Newsom, Parks has worked with performers such as Syd Straw, Ringo Starr, U2, Grizzly Bear, Inara George, Kimbra, Suzy Williams, Bob Dylan and Silverchair. Born in Hattiesburg, Mississippi, Parks spent his childhood studying clarinet, piano, and singing at the American Boychoir School in Princeton, New Jersey. He started his professional career as a child actor. During the 1950s, he worked steadily in movies and television, and in the early 1960s, he majored in music at the Carnegie Institute of Technology. After dropping out of university in 1963, he relocated to Los Angeles, where his first paid gig was arranging "The Bare Necessities" for the 1967 Disney film The Jungle Book. Following this, he involved himself with the growing West Coast music scene, subsequently playing with—or appearing on records by—acts like the Mothers of Invention, the Byrds, Judy Collins, Paul Revere & the Raiders, and Harpers Bizarre. His LP Song Cycle mixed a number of genres (including bluegrass, ragtime, and show tunes) and framed classical styles in the context of 1960s pop music. It was released to underwhelming sales, but attracted a cult following in later years. Starting in the 1970s, Parks made repeated excursions into Afro Caribbean music, notably on his 1972 album Discover America and on records he produced for the Esso Trinidad Steel Band and Mighty Sparrow. At the same time, he managed the audio/visual department of Warner Bros. Records, which was the earliest of its kind to produce music videos for artists. Since then, he established himself in motion pictures and over the years has directed, arranged, produced, and composed soundtracks for theatrical films and television shows such as Popeye (1980), Sesame Street Presents: Follow That Bird (1985), and The Brave Little Toaster (1987). Much of his later work has been in commissioned orchestral arrangements for lesser known indie acts.

Ерте өмір

1943 жылы Миссисипи штатының Хаттисбург қаласында төрт баланың кенжесі болып туған Паркс балалық шағында Луизиана штатының Лейк-Чарльз қаласында уақыт өткізді. Оның үлкен ағалары латуль аспаптарында ойнайтын. Әкесі Ричард Хилл Паркс – Дахаудың азат етілуінен кейінгі жазалау шараларында бас психиатр болып қызмет еткен дәрігер еді. Карл Меннингермен оқыған Ричардтың негізгі медициналық мамандану салалары неврология және психиатрия болды, сондай-ақ ол оңтүстік штатындағы ақ халықтың ауруханасына афроамерикандық пациенттерді қабылдаған алғашқы дәрігер болды. Ричард сонымен қатар бос уақытында кларнетте ойнайтын және медициналық мектептің шығындарын жабу үшін «Дик Паркс және оның Ақ құйыны» атты би тобын басқарған. Ол Нью-Джерси штатының Принстон қаласындағы Американдық ұлдар хоры мектебінде дауыс және фортепиано сабақтарын алды, ал кейін «Гершвин, Шенберг, атональды музыка, барлығын» айтатын. Паркс сондай-ақ Метрополитен операсында «La bohème» операсында көшедегі бала рөлін орындады және Нью-Йорк операсында «Амал және түнгі келушілер» операсында басты рөлді орындады. Бала кезінде Паркс ескі үлгідегі американдық музыканы, әсіресе Тин-Пэн аллеясының дыбыстарын өте жақсы көретін. 1960-жылдар мен одан кейінгі кезеңдегі оның көркемдік мақсаттары мен қызығушылықтарымен тығыз байланысты Депрессия дәуіріндегі әндер жазуға деген қызығушылығы болды. Оған музыканттар Спайк Джонс және Лес Пол үлкен әсер етті, бұл оны поп музыка түрінде студиялық тәжірибелерге қызығушылық танытуға итермеледі. Паркс өзінің алғашқы сатып алған пластинкасы Дин Мартиннің «Memories Are Made of This» әні болған болуы мүмкін екенін айтты. «Бонино» спектакліндегі әріптестерінің бірі – Джерри Бонино рөлінде ойнаған 14 жасар Чет Аллен болды. Паркс пен Аллен «Бейхор» мектебінде бір бөлмеде тұрған. Паркс сондай-ақ Джеки Глисонның «Медовый месяц» сериалында Кішкентай Томми Маникоттти (жоғарғы қабаттағы бала) рөлін орындады. МакКиспорт орта мектебін бітіргеннен кейін Паркс Пенсильвания штатының Питтсбург қаласындағы Карнеги технология институтында музыка мамандығы бойынша білім алды, онда ол 1960 жылдан 1963 жылға дейін Аарон Копландтан сабақ алды және мексикалық музыкаға қызығушылық танытты. 1962 жылы Паркс акустикалық гитараны ойнауды үйрене бастады. Паркс өзінің айтуынша, ол мексикалық болероның 50 реквинто сололарын үйренген, бірақ гитарада ойнау тым кең таралғандықтан бұл ойдан бас тартты. Калифорнияда болған кезде Паркс «Art Linkletter's House Party» телешоуында жұмыс істеуге тырысты, бірақ қабылданбады. Паркс бұл топтан қысқа уақытқа үзіліс жасап, аптасына 3000 долларға дейін табыс табатын Брэндивайн әншілері тобына қосылу үшін Жаңа Англияға көшіп барды. Harpers Bizarre тобының осы нұсқасында Паркс фонограммаға вокал қосты. 1964 жылы Паркс ән жазуға көбірек қызығушылық таныта бастады. Паркстың айтуынша, «Brandywine Singers» тобының бас-гитарисі Хал Браун оны «құлай жынды қала» маңында саяхатқа алып бара жатқанда, екеуі ескі салоннан Сан-Францискодағы «Шарлатан» тобымен кездесті. Топ 21 жасар Паркстің «preppy» және «квадрат» келбеті үшін мазақ етті, ал Паркс жақында жазған «High Coin» әнін көрсетіп жауап берді, бұл топқа қатты әсер етті, сондықтан олар оны жаздыруды сұрады. Паркс келісті, ал «Шарлатан» тобының «High Coin» нұсқасы Сан-Францискода көп эфирде ойналып, Парксті хиппи қарсы мәдениетінің ішінде танымал етті. Көп ұзамай Паркс «Brandywine Singers» тобын тастап, MGM Records компаниясымен келісімшартқа қол қойды, ол үшін ол «Ode to Joy» әніне негізделген «Number Nine» және «Come to the Sunshine» синглдерін жазды, бірақ олар коммерциялық тұрғыдан сәтті болмады. Олардың екеуін де Том Уилсон өндірді. Екі жылдан кейін Паркстің басқа суретшілер үшін жазған композициялары лирикалық сөздерімен және өткір бейнелерімен танымал болды. Продюсерлер Ленни Уорнкер мен Терри Мелчер «High Coin» әніне ерекше қызығушылық танытты, Harpers Bizarre Паркстің бірнеше композицияларын өз альбомдарында орындады, ал Паркс өзі басқа музыкант достарымен бірге жазылған жазбаларда пайда болды. 1965 жылы Паркс қысқа уақытқа Франк Заппаның «Mothers of Invention» тобымен сахнада бірге өнер көрсетті, онда оны «Пиноккио» деп атады, сонымен қатар ол «Mothers» тобының 1966 жылғы «Freak Out!» альбомының жазбаларына қатысты. Кейде ол кем дегенде бір рет гитаристер Стив Янг және Стивен Стиллспен Lovin' Spoonful тобының ашылу салтанатында сололық өнер көрсетті. Олар «The Van Dyke Parks» деп таныстырылды. Көп ұзамай Паркс Янг үшін «The All Golden» әнін жазды. Кейінірек ол Crosby, Stills, Nash & Young тобына қосылуды сұрады, бірақ бас тартты. Паркс Уилсонды «сол дәуірдің ең маңызды оқиғасы» деп атады, бірақ оны «гений» деп атауға тартынды, оның орнына Уилсонды «көптеген таланттармен және оның айналасында керемет жұмыс істейтін адамдармен сәтті адам» деп есептеді. Ричард Голдштейннің «Donovan's Colours» әніне арналған екі беттік мақаласы Паркстің қабілетіне сендірді. Бұл кезде Паркс калипсоны танымал етуді қалаған, содан кейін ол бірнеше жыл бойы стальной оркестрмен жұмыс істеді. Паркс өзінің сол кездегі өмірі туралы айта келіп: «Менің сүйікті тобым – Esso Trinidad Steel Band, мен олармен жұмыс істедім. Мен өмірім бойы калипсоны жақсы көрдім. Мен сол кезде Гермоса Бичтегі барлық Тринидадтықтарды білдім, шамамен 20 отбасы болды. Қазірде онда үлкен халық бар», – деді. Паркс және Рэнди Ньюман дуэттің Warner Bros. лейблымен келісімшартқа қол қоюына көмектесті.

Born in 1943 in Hattiesburg, Mississippi, as the youngest of four children, Parks spent time in Lake Charles, Louisiana, during his childhood. His older brothers played brass instruments. His father, Richard Hill Parks, was a doctor who served as chief psychiatric officer in the Dachau liberation reprisals. Having studied with Karl Menninger, Richard's specific medical specialties were neurology and psychiatry, and he was the first doctor to admit African American patients to a white southern hospital. Richard was also a part time clarinetist and had a dance band to get through medical school, Dick Parks and His White Swan Serenaders. He attended the American Boychoir School in Princeton, New Jersey, studying voice and piano, and would sing "Gershwin, Schoenberg, atonal music, everything". Parks also was a street urchin in La bohème at the Metropolitan Opera and sang the title role in Amahl and the Night Visitors at New York City Opera. During his childhood, Parks became extremely fond of old style American music, most notably the sounds of Tin Pan Alley. This interest in Depression era songwriting correlated heavily with his artistic goals and interests during the 1960s and beyond. He was also deeply affected by musicians Spike Jones and Les Paul, which led him to develop an interest with studio experimentation in the form of pop music. Parks has said that the first record he ever purchased may have been Dean Martin's "Memories Are Made of This." One of his co stars on Bonino was 14 year old Chet Allen, who appeared as Jerry Bonino. Parks and Allen were roommates at the Boychoir School. Parks also had a recurring role as Little Tommy Manicotti (the kid from upstairs) on Jackie Gleason's The Honeymooners. After graduating from McKeesport High School, Parks majored in music at the Carnegie Institute of Technology in Pittsburgh, Pennsylvania, where he studied with Aaron Copland from 1960 to 1963, and developed an interest in Mexican music. In 1962, Parks began studying acoustic guitar. According to Parks, he learned 50 requinto solos of Mexican boleros but gave up the prospect when he realized playing guitar had become too commonplace. While in California, Parks attempted to land a job performing on the television show Art Linkletter's House Party but was not accepted. Parks took a short hiatus from this group, briefly moving to New England to be part of the Brandywine Singers, earning up to $3,000 a week. In this particular version by Harpers Bizarre, Parks contributed background vocals. By 1964, Parks was growing more and more interested in songwriting. Parks has said that while bass player Hal Brown of the Brandywine Singers took him sightseeing around a decrepit "almost ghost town", the two had a chance encounter with the San Francisco group the Charlatans in an old saloon. The group derided the 21 year old Parks for his "preppy" and "square" appearance, and Parks responded by showing off a song he had recently written named "High Coin", which impressed the group so much that they asked if they could record it. Parks agreed, and the Charlatans' version of "High Coin" received much airplay in San Francisco, which established Parks within the hippie counterculture. Soon after, Parks quit the Brandywine Singers and signed an artist contract with MGM Records, for which he recorded the singles "Number Nine" (based on "Ode to Joy") and "Come to the Sunshine", which did not succeed commercially. They were both produced by Tom Wilson. Two years later, Parks's compositions written for other artists were becoming known for their lyrical wordplay and sharp imagery. Producers Lenny Waronker and Terry Melcher were reportedly obsessed with the song "High Coin" in particular, Harpers Bizarre performed a few of Parks' compositions on their albums, and Parks himself appears on the recordings alongside other uncredited musician friends. In 1965, Parks briefly joined Frank Zappa's Mothers of Invention on stage, where he was referred to as "Pinocchio." although he attended sessions for the Mothers' 1966 album Freak Out!. At some point, he performed at least one solo date with guitarists Steve Young and Stephen Stills as the opening act for the Lovin' Spoonful. They performed as "The Van Dyke Parks." Parks soon wrote a song for Young entitled "The All Golden." He was also later asked to join Crosby, Stills, Nash & Young but declined. Parks went on to call Wilson "the biggest event of that era" but was hesitant to label him a "genius", believing Wilson to be more "a lucky guy with a tremendous amount of talent and a lot of people collaborating beautifully around him." "Donovan's Colours" received an ecstatic two page review by Richard Goldstein, which convinced the label of Parks's ability. What had begun as Parks's desire to popularize calypso at that point became his focal point, and he worked with the steel band for the next several years. Speaking about his life then, Parks stated, "My favorite group was the Esso Trinidad Steel Band, whom I worked with. I loved calypso all my life. I knew every Trinidadian in Hermosa Beach back then, there were probably about 20 families. Now there's a huge population." Parks and Randy Newman helped the duo get signed to the Warner Bros. label.

1990 жылдар

1992 және 1995 жылдар аралығында Паркс бұрынғысынан жасырынған Брайан Уилсонмен қайта бірігіп, Orange Crate Art альбомын жасады. Паркс альбомдағы барлық әндерді, «This Town Goes Down at Sunset» және Джордж Гершвиннің инструменталды «Lullaby» әнінен басқа, Уилсон орындаған вокалмен бірге жазды. Orange Crate Art – 1900 жылдардың басындағы Оңтүстік Калифорнияға және Солтүстік Калифорнияның сұлулығына арналған поэзиялық құрмет. Альбом Уилсон үшін қиын кезеңде жазылды, оның көп жыл бойы психиатриялық қателіктеріне байланысты сот шешімдеріне тартылғаннан кейін. Паркс айтуынша: «Мен оны бір бөлмеде жалғыз отырған күйі, теледидарға қадалып отырғанын көрдім. Теледидар өшірілген еді». Альбом коммерциялық тұрғыдан жақсы қабылданылмады, бұл Паркс үшін үлкен көңіл көшірді.

2010 жылдар

2010 жылы Паркс: «Қазіргі уақытта менде альбомға жететіндей материал жоқ. Бірақ бірнеше әнім бар, сондықтан оларды осы жазда 45 айналымдық стерео пластинкалар түрінде шығарамын» деді. 2011 жылдың тамызында электрондық музыкант Скриллекс Парксқа хабарласып, оркестрлік аранжировка жасауды сұрады. Оның аранжировкалық жұмысы 2011 жылдың желтоқсанында Bangarang EP-де iTunes эксклюзивті бонус трегі ретінде – «Skrillex Orchestral Suite by Varien» деген атпен жарық көрді. Паркс 2013 жылы: «Скриллекс маған қоңырау шалғанда, оның кім екенін білмедім. Мен оны білетіндей болып әрекет еттім. "Маған шығармаңызды жіберіңіз, егер күшім жетсе, орындаймын" дедім. Менің хоббиім жоқ, білесіз. Мен музыканы жақсы көремін, соны істеймін. Ол: "Рақмет, мырза Паркс. Біз әлемді жоямыз" деді. Мен: "Жарайды" дедім. Оны Google-да іздедім, ол YouTube-та 30 мың адамның алдында ноутбукке сыра құйып отыр екен. Сонда көрермендер мұңға батып, бір-біріне жақындасып, қозғыштанды. Мен: "Құдай-ау, бұл кімдер?" дедім. Менің екі мүмкіндігім бар: қорқып, олардан қашып құтылу, себебі мен олардан жоғарымын, немесе оларға көмектесіп, үмітсіздерге үміт сыйлауға тырысу. Мұны көшпелі сахнада да істеуге болады, мен сол жерде жұмыс істегенді жақсы көремін. Мен әр жұмысты өзімді анықтайтын нәрсе ретінде қарастырамын. Мен үшін ештеңе төмен емес. Менің ойымша, бұл менің жақсылығымды сұрағандарға анық көрінеді» деді. The Smile Sessions және Beach Boys-тың 50 жылдық мерекелік турына арналған промо-интервьюларда Майк Лав Smile жобасының есірткіге тәуелділіктен құлдырағанын, ал жобаға Паркстің есірткіге құмарлығының зор әсер еткенін айтты. Бір сұхбатта Брайан Уилсон Паркстің оны ЛСД мен амфетаминмен таныстырғанын айтты, бірақ Паркс бұрын осыны жоққа шығарған. 2013 жылдың ақпанында The Smile Sessions «Ең үздік тарихи альбом» номинациясы бойынша «Грэмми» сыйлығын жеңіп алды. 2013 жылдың қаңтарында Токиода Паркс Харуоми Хосономен бірнеше жылдан кейін алғаш рет бірге өнер көрсетті. 2013 жылдың наурыз айында Паркс 2011-12 жылдардағы алты синглын бір LP-ге жинақтаған «Songs Cycled» альбомын жариялады. Бұл 1995 жылғы «Orange Crate Art» альбомынан кейін Паркстің салыстырмалы түрде жаңа материалдан тұратын алғашқы толық альбомы болды. Альбом 2013 жылдың 6 мамырында Bella Union лейблы арқылы жарық көрді. Сондай-ақ наурыз айында Паркс 2013 жылғы Аделаида фестивалінде Дэниел Джонс пен Кимбрамен бірге өнер көрсетті. 2013 жылдың қыркүйегінде Паркс Жаңа Орлеан пианисті және композиторы Том Макдермоттың «Bamboula» атты «Ең жақсы» CD-ін құрастырды. Паркс 1963 жылғы Кеннединің қазасына арналған 50 жылдық мерекеде 22 қарашада «I'm History» атты жаңа композициясын шығарды. 2014 жылы Паркске жасалған қол операциясы сәтті болмады, нәтижесінде фортепианода 40 минуттан астам ойнағаннан кейін қолы қатып қалды. 2015 жылдың 9 мамырында Паркс Лос-Анджелестегі Largo клубында өзінің «соңғы фортепиано концертін» өткізді. Қонақ әншілердің қатарында Габи Морено, әнші-әндерші және продюсер Джо Генри, Grizzly Bear тобының Эдвард Дросте, Жаңа Зеландия әнші-әндершісі Кимбра және джаз гитарисі және композитор Грант Гейсман болды. Алдағы жобалар туралы Паркс: «[Бұл] өлеңдерді музыкаға айналдырып, оларды баса көрсетуге бағытталған. Сондықтан мен оны орындағаннан кейін де өнер көрсетемін. Мен бұл нәрсені ең төменгі деңгейге жеткізу үшін атақты струнный квартетімен жұмыс істегім келеді. Мен квартетті Пеориядан немесе Еуропадан шақырып алуым мүмкін. Сондай-ақ, мені қызықтыратын кино жобасын табуға үміттенемін» деді.

In 2010, Parks stated "At this point, I don't have an album in me. But I have some songs, so I'm putting them out as 45 rpm stereo records this summer." In August 2011, Parks was contacted by electronic musician Skrillex, who requested that he supply orchestral arrangements. His arranging work was released in December 2011 as the iTunes exclusive bonus track "Skrillex Orchestral Suite by Varien" on the Bangarang EP. Parks admitted in 2013:

blockquote|When Skrillex called me up, I'd never heard of him. I pretended I knew who he was I said, "Well, send me the piece, and if I feel able, I'll do it." I don't have any hobbies, you know. I love music; I do it And he said, "Oh, thank you, Mr. Parks. We will destroy the world." I said, "Okay " I Google him and there he is, on YouTube, in front of 30,000 people, pouring beer onto a laptop computer, at which point the crowd jumps into the mosh pit and has an erection. I think, "My, God. Who are these people?" I have two things I can do: Run away from all this in horror because I'm so superior, or dig in and serve and try to bring hope to the hopeless. That can be done behind the curtain, and that's where I'm very comfortable working I treat every job as if it were the very thing that will define me. Nothing is beneath me. I think that is evident to people who ask my best" In promotional interviews for The Smile Sessions and the Beach Boys' 50th Reunion Tour, Mike Love suggested that Smile collapsed due to substance abuse, and that the project was heavily influenced by Parks' drug use. One interview included an off the cuff comment by Brian Wilson saying that it was Parks who introduced him to LSD and amphetamines, something Parks has previously denied. In February 2013, The Smile Sessions went on to win the Grammy Award for Best Historical Album. While in Tokyo in January 2013, Parks performed with Haruomi Hosono for the first time in years. In March 2013, Parks announced the release of Songs Cycled, which compiled his six 2011–12 singles into one LP. It was Parks' first full album of relatively new material since 1995's Orange Crate Art. The album was released on May 6, 2013 through Bella Union. Also in March, Parks performed at the 2013 Adelaide Festival with Daniel Johns and Kimbra. In September 2013, Parks curated a "Best of" CD by New Orleans pianist/composer Tom McDermott entitled Bamboula. Parks memorialized the 50th anniversary of the 1963 Kennedy assassination by releasing a new original composition entitled "I'm History" on November 22. Parks underwent unsuccessful hand surgery in 2014, causing his hands to freeze after about forty minutes of playing piano. On May 9, 2015, Parks performed what he called his "final piano performance" at the Largo in Los Angeles. Guest performers included singer Gaby Moreno; songwriter producer Joe Henry; Grizzly Bear's Edward Droste; New Zealand singer songwriter Kimbra; and jazz guitarist composer Grant Geissman. Of upcoming projects Parks said: "[It will] set poetry to music, to underscore poems. So I will still be performing once I get that done. I will be looking to find a celebrated string quartet to take things to an irreducible minimum. I can pick up a quartet in Peoria, or in Europe, to perform something like this. I also hope to find a film project that interests me."

Кино және теледидардағы жұмыс

Паркс сонымен қатар толықметражды фильмдер мен телесериалдарға көптеген музыка жазды, оның ішінде «Сезам көшесі» фильмінің «Құстың соңынан ер», Джек Николсонның «Екі Джек», «Оңтүстікке қарай», «Casual Sex?», «Жеке бөліктер», «Попай» (Гарри Нильсонмен бірге) және «Компания», сондай-ақ «Pee Wee's Playhouse Christmas Special» фильмдеріне музыка жазды. «The Brave Little Toaster» (1987) анимациялық фильмінде Паркстің төрт әні орындалды. Ол фильмнің музыкалық тобымен жұмыс істеуде Дэвид Ньюменмен тығыз байланыста болды. Ол Rudy Maxa's Savvy Traveler радио бағдарламасының тақырып әнін жазды. Паркс «Walk Hard: The Dewey Cox Story» үшін «Black Sheep» (Smile және Брайан Уилсон стиліне жасалған пародиа) атты психоделикалық ән жазды, оны атау рөлді сомдаған Джон С. Рейли орындады. Паркс теледидар мен кинодағы шағын рөлдерде де ойнады, оның ішінде «Попай», «The Two Jakes» фильмдерінде және «Твин Пикс» сериалының 2005-ші эпизодында Лео Джонсонның адвокаты Джек Расин рөлінде ойнады. HBO Family сериалы «Гарольд және қызғылт түсті карандаш» Шарон Стоунның баяндауымен, ал музыкасы мен әндерін Паркс жазды және орындады. Ол Дэвид Мэнсфилдпен бірлесіп 2006 жылғы «Сынған жол» (2006) мини-сериалының музыкасын жазды.

Фильм

Жыл Атау Рөл
1956 «Аққу» Джордж
1959 «Хейдиге сыйлық» Петр
1971 «Сүй немесе тастап кет» Өзі / Ән жазушы
1980 «Бос аяқ киімдер» Үнділік №2
1980 «Попей» Хоаги – пианиношы
1985 «The Beach Boys: Америкалық топ» Өзі
1988 «Ри Кудер және Мула Банда Ритм Ас: Келіңіз, тойлайық» Өзі
1988 «Vibes» Доктор Вайнер
1990 «The Two Jakes» Фрэнсис Ханна
1991 «Ол айтты, ол айтты» Пастор
2007 «Ескі, таңғажайып Америка: Гарри Смиттің американдық халық музыкасы антологиясы» Өзі
2009 «Халық сөйлейді» Өзі
2010 «Харри Нильсон кім?» Өзі
2010 «Сізге Клаус керек» Өзі
2010 «Фил Окс: Тек бақыт үшін» Өзі