Брюс Джонстон: Beach Boys мүшесінің өмірбаяны

Кіріспе

Американдық музыкант (1942 жылы туған)

американдық қылмыскер және кісі өлтіруші

Брюс Артур Джонстон (туған Бенджамин Болдуин; 27 маусым 1942 жылы) – американдық әнші, музыкант және ән жазушы, Beach Boys тобының мүшесі. Ол сонымен қатар Терри Мелчермен (Брюс пен Терри, Rip Chords және California Music тобындағы әріптесі) көптеген жазбалар жасады және 1975 жылы Барри Маниловтың "I Write the Songs" хитін жазды. Иллинойс штатында туған Джонстон Лос-Анджелесте өсті және жас кезінде классикалық фортепианоны оқыды. Орта мектепте оқып жүргенде ол өзінің алғашқы хит-жазуын, Сэнди Нельсонның "Teen Beat" (1959) әнін аранжировкалап, орындады. Сондай-ақ Ким Фоули және Фил Спектор сияқты музыканттармен де жұмыс істеді. Джонстонның алғашқы жұмыстарының бірі – Columbia Records компаниясында штаттық продюсер болмас бұрын, "The Gamblers" серфинг тобының мүшесі болуы болды. 1965 жылы Джонстон Beach Boys тобының концерттеріне қосылды, бастапқыда топтың негізін қалаушыларының бірі Брайан Уилсонның орнын толтырды. Джонстонның топтың жазбаларында алғашқы рет пайда болуы "California Girls" (1965) әніне вокалмен қатысуы болды. Кейіннен ол топтың альбомдарына өзінің материалдарын қосты, соның ішінде 20/20 (1969) альбомындағы "The Nearest Faraway Place", Sunflower (1970) альбомындағы "Tears in the Morning" және "Deirdre", ал Surf's Up (1971) альбомындағы "Disney Girls (1957)" әндерін жазды. Джонстон 1972 жылы Beach Boys тобынан кетіп, содан кейін жеке карьерасын бастады. Осы кезеңде Джонстон "Going Public" (1977) атты жеке альбомын жазды, ол оның соңғы альбомы болды. 1978 жылдың соңында ол Beach Boys тобына қайта қосылып, топтың "L.A. (Light Album)" (1979) альбомын бірлесіп продюсерлік етті. Содан бері ол топтың мүшесі ретінде гастрольдік сапарларын жалғастыруда.

Өмірбаян

1942 жылы Иллинойс штатының Пеория қаласында туған ол, бала кезінде Уильям мен Айрин Джонстон отбасынан асырап алынып, Чикаго қаласында өскен. Кейін Лос-Анджелестің Брентвуд және Бел Эйр атты бай аудандарында тәрбиеленді. Оның асырап алған отбасы ирланд тегінен, ал аталары Маркетхилл, Армаг графтығынан шыққан. Асырап алған әкесі Чикагодағы Walgreens компаниясынан Лос-Анджелес қаласына көшіп келген соң, Owl Rexall Drug Company компаниясының президенті болды. Джонстон жекеменшік Бел Эйр қалалық және ауылдық мектебінде (кейін Джон Томас Дай мектебі деп аталды) және Калифорния университетінің Лос-Анджелес бөлімшесінде білім алды. Ол сонымен қатар жас кезінде классикалық фортепианомен шұғылданды және жасөспірім шағында Интерлохен өнер лагерінде тәлім алды.

Ерте мансап

Жоғарғы мектепте Джонстон заманауи музыкаға көшті. Ол осы кезеңде бірнеше "жаңадан бастаған" топтарда өнер көрсетті, содан кейін Сэнди Нельсон, Ким Фаули және Фил Спектор сияқты жас музыканттармен жұмыс істеуге кірісті. Көп ұзамай Джонстон Ричи Валенс, Эверли бауырлары және Эдди Кокран сияқты әртістерге сүйемелдеу жасады. 1959 жылы, әлі орта мектепте оқып жүргенде, Джонстон өзінің алғашқы хитін – Сэнди Нельсонның "Teen Beat" әнін аранжировкалап, орындады. Сингл Billboard тізілімінің топ-10-ға енді. Сол жылы Джонстон өзінің алғашқы синглын "Take This Pearl" атты әнімен Arwin Records (Дорис Дейге тиесілі жазбалар компаниясы) лейбелінде Bruce & Jerry дуэтінің құрамында (Джерри Купер Брюстің орта мектептегі досы болған) шығарды. "Ghost of Dragstrip Hollow" (1959) атты жасөспірімдерге арналған "Hot Rod" фильмінде Джонстон мен Джуди Харриеттің "I Promise You" әні ойнатылады. 1960 жылы Джонстон Del Fi Records компаниясында жазба өндірушісі ретінде мансабын бастады, ол бес сингл және Рон Холденнің "Love You So" альбомын шығарды (альбомдағы он бір тректің көп бөлігі Джонстонның өзі жазған немесе бірлесіп жазған). 1962 және 1963 жылдары Джонстон жазбаларын жасаумен айналысып, бірнеше серфинг-синглдер (вокалдық және аспаптық) мен "Surfin' 'Round the World" альбомын шығарды, ол Брюс Джонстонға жатқызылды, сондай-ақ "тікелей" концерттік альбом – Bruce Johnston Surfin' Band-тің "Surfer's Pajama Party" альбомын шығарды. 1963 жылы Дорис Дейдің ұлы Терри Мелчермен алғашқы ынтымақтастық орын алды, нәтижесінде Hot Doggers тобына жатқызылған, көбінесе аспаптық каверлер альбомы жарық көрді. Джонстон мен Мелчердің алғашқы продюсерлік жұмысы Rip Chords тобымен болды. Олар Голливудтағы Columbia Records компаниясында штаттық продюсерлер болып жұмыс істеді, ал "Hey Little Cobra" әнін шығарып жатқан кезде, Beach Boys тобының автокөлік туралы әндерінің вокал стилін қайталап, жазбаның барлық қабатталған вокалдық бөлімдерін өздері орындады. Олар Брюс & Терри және The Rogues ретінде бірнеше жазба жасады, бірақ Мелчер өзінің продюсерлік мансабына көбірек назар аудара бастады (The Byrds, Paul Revere & the Raiders тобымен).

In high school, Johnston switched to contemporary music. He performed in a few "beginning" bands during this time and then moved on to working with young musicians such as Sandy Nelson, Kim Fowley, and Phil Spector. Soon, Johnston began backing people such as Ritchie Valens, the Everly Brothers, and Eddie Cochran. In 1959, while still in high school, Johnston arranged and played on his first hit record, "Teen Beat" by Sandy Nelson. The single reached the Billboard Top Ten. The same year, Johnston made his first single under his own name, "Take This Pearl" on Arwin Records (a record label owned by Doris Day) as part of the Bruce & Jerry duo (Jerry Cooper was a high school friend of Bruce's). The teenage Hot Rod film entitled "Ghost of Dragstrip Hollow" (1959), features the song "I Promise You" by Johnston and Judy Harriet. In 1960, Johnston started his record production career at Del Fi Records, producing five singles and an album – Love You So – by Ron Holden (many of the album's eleven tracks were written or co written by Johnston). In 1962 and 1963, Johnston continued his recording career with a series of surfin' singles (vocal & instrumental) and an album, Surfin' 'Round the World, credited to Bruce Johnston, and another "live" album, the Bruce Johnston Surfin' Band's Surfer's Pajama Party. In 1963 came the first collaboration with his friend Terry Melcher (Doris Day's son), a mostly instrumental covers album credited to the Hot Doggers. The first artist that Johnston and Melcher produced was a group called the Rip Chords. The pair were then working as staff producers at Columbia Records, Hollywood, and by the time they were producing the million selling "Hey Little Cobra", a knock off of the Beach Boys car song vocal style, they also wound up singing every layered vocal part for the recording. The two of them made a few recordings as Bruce & Terry and the Rogues, but Melcher began to focus more on his production career (with the Byrds, Paul Revere & the Raiders).

Beach Boys тобының алғашқы қызметі

1965 жылдың 9 сәуірінде Джонстон Глен Кэмпбеллді, Брайан Уилсонның турнелік мүшесі ретінде уақытша жұмыс істеген және топқа ресми түрде қосылу ұсынысынан бас тартқан, Beach Boys тобына қосылды. Джонстон бас гитараны Beach Boys тобында жұмыс істей бастағаннан кейін ғана ойнай бастады. Джонстонның Beach Boys мүшесі ретінде алғашқы үлесі Summer Days (And Summer Nights!!) альбомында болды. Бірақ келісімшарттық себептерге байланысты ол 1967 жылғы Wild Honey альбомының мұқабасында көрсетілмеген, бірақ 1966 жылғы Pet Sounds альбомының артқы жағында турнелік мүше ретінде суреті жарияланған. 1966 жылдың мамырында Джонстон Лондонға ұшып, Джон Леннон, Пол Маккартни және Кит Мун үшін Pet Sounds (1966) альбомын орындады. Джонстон альбомның 13 трегінің 6-сына қосымша вокал берді: "Wouldn't It Be Nice", "You Still Believe in Me", "That's Not Me", "God Only Knows" (сондай-ақ жетекші вокал), "Sloop John B" және "I Just Wasn't Made for These Times". Ол сондай-ақ келесі Smile сессияларының кейбіреулеріне де қосымша вокал берді. 1967 жылдың басында Уилсон Джонстонмен жеке қарым-қатынасының деңгейін Melody Maker журналына былай түсіндірді: "Қорқамын, мен Брюсті тек беткей ғана білемін. Мен оны тек жазу сессияларында ғана көремін. Ол өте жақсы адам". Джонстон 1967 жылғы Smiley Smile сессияларының көп бөлігіне қатыспады және Wild Honey альбомында тек бірнеше тректе ғана ойнады. Smiley Smile туралы ой бөлісіп, Джонстон: "Бұл [түпнұсқа Smile] альбомынан мың есе жақсы", - деді. Мен үшін бұл каталогтағы ең төмен бағаланған альбом. The Beach Boys тобының турнелік мүшесі Билли Хинше 1969 жылдың ортасында Джонстонды тұрақты түрде алмастыруды ұсынды, бірақ Хинше UCLA-да оқуға баса назар аударды және Джонстон бұл ұсыныстан хабарсыз болды. 1969 жылғы 20/20 альбомындағы "The Nearest Faraway Place" аспаптық шығармасынан бастап Джонстонның түпнұсқалық композициялары топтың жазбаларында пайда бола бастады. Джонстон өзінің сүйікті Beach Boys альбомын Sunflower (1970) деп есептеді. 1970 жылғы сұхбатында ол оны Beach Boys тобының соңғы шынайы альбомы деп сипаттады, өйткені оның пікірінше, бұл Уилсонның соңғы үлесі мен белсенді қатысуы бар альбом болды. Ол "Tears in the Morning" әнінің "өте поп" екенін және "Мен ['Deirdre'] әнін топпен жазбаға тиіс едім" деп, өзінің екі әнінің енгізілуіне өкінді. Surf's Up (1971) альбомына Джонстонның топ үшін жазған ең танымал композициясы "Disney Girls (1957)" енді, оны кейіннен басқалардың ішінде Касс Эллиот, Капитан және Теннилл, Арт Гарфункел, Джек Джонс және Дорис Дей орындады. Өнер көрсету тұрғысынан ол кейін 1971 жылды топтың музыкалық жағынан сүйікті жылы деп атады, өйткені олардың концерттік тізімі жаңа әндерге бағытталған. Ол сондай-ақ Surf's Up альбомын "жасанды аңыз" деп сынады. Оның кетер алдындағы соңғы үлесі 1972 жылғы "Marcella" әніне қосымша вокал болды. 1972 жылы Джонстон топтан шығарылды. Менеджер Джек Рилейдің сөзіне сүйенсек, ол Уилсон ағайындыларының өтініші бойынша Джонстонды жұмыстан шығарған. Брайан сұхбат берушіге: "Мен оның Джек Рилеймен қатты ұрысқанын ғана білемін. Кейбір дау-дамайлар болды, олар қатты ұрысып кетті, ал ертесі күні Брюс жоғалып кетті", - деді. Денис Уилсон: "Брюс кеткеннен кейін керісінше жағдай жақсарды. Музыкалық жағынан біз бір-бірімізге үйлесе алмадық және бағалай алмадық, сондықтан бір күні екеуміз де: "Жарайды, осымен болды" дедік. Ол жақсы жігіт, бірақ ол жеке альбомы үшін ән жазып жүрді. Біз - топпыз". Майк Лав: "Бұл өте достық ажырасу болды. Beach Boys оны ешқашан шығарған емес. Ол көп жылдар бойы The Beach Boys тобынан тыс жолмен кетіп бара жатты". Джонстон өзінің Брайанның шығармашылық жағынан топтан қашықтауына наразы болғандықтан топтан кеткенін айтты. Кейін, 1974 жылы ол "өмірімнің қалған бөлігінде ескі әндерді орындағым келмейді" және "менің бесінші бөлік ретінде қарауына қатты көңілім қалды" деп, Beach Boys тобынан кеткенін айтты.

On April 9, 1965, Johnston joined the Beach Boys in New Orleans, replacing Glen Campbell, who briefly filled in as a touring member for Brian Wilson, and had declined an offer to officially join the band. Johnston did not start playing bass until his first tenure with the Beach Boys, and the first contributions Johnston made as one of the Beach Boys was on Summer Days (And Summer Nights!!). For contractual reasons, however, he was not credited on a Beach Boys album cover until Wild Honey (1967) though he was photographed as a touring band member on the back sleeve of Pet Sounds (1966). In May 1966, Johnston flew to London and played Pet Sounds (1966) for John Lennon, Paul McCartney, and Keith Moon. Johnston provided backing vocals to six of the album's 13 tracks: "Wouldn't It Be Nice", "You Still Believe in Me", "That's Not Me", "God Only Knows" (also co lead), "Sloop John B", and "I Just Wasn't Made for These Times". He similarly contributed backing vocals to some of the subsequent Smile sessions. In early 1967, Wilson discussed the extent of his personal relationship with Johnston to Melody Maker: "I'm afraid I only know Bruce superficially. [ ] I only see him at recording sessions. [ ] He's a very likeable person." Johnston did not participate in most of the 1967 Smiley Smile sessions and played on only a few tracks on Wild Honey. Reflecting on Smiley Smile, Johnston said it was "a thousand times better than the [original Smile] [ ] It's just the most underrated album in the whole catalog for me." The Beach Boys asked touring member Billy Hinsche to permanently replace Johnston in mid 1969, although Hinsche elected to focus on his studies at UCLA and Johnston was not aware of the offer at the time. Starting with the instrumental "The Nearest Faraway Place" from 20/20 (1969), Johnston's original compositions began appearing on the band's records. Johnston considered his favorite Beach Boys album to be Sunflower (1970). In a 1970s interview, he described it as the last true Beach Boys album because, in his belief, it was the last to feature Wilson's input and active involvement. He nonetheless regretted the inclusion of his two songs, saying that "Tears in the Morning" was "too pop" and that "I wish I hadn't recorded ['Deirdre'] with the group." Surf's Up (1971) included Johnston's most notable written composition for the band, "Disney Girls (1957)", which was subsequently recorded by, among others, Cass Elliot, Captain & Tennille, Art Garfunkel, Jack Jones, and Doris Day. From a performance standpoint, he later cited 1971 as his favorite year of the group musically because their set lists focused on newer songs. He also criticized Surf's Up as "a hyped up lie." His final contribution before departing consisted of backing vocals on their 1972 song "Marcella". In 1972, Johnston was dismissed from the band. According to manager Jack Rieley, he fired Johnston at the request of the Wilson brothers. Brian told an interviewer, "All I know is he got into a horrible fight with Jack Rieley. Some dispute, and they got into a horrible fight, and the next day Bruce was gone." Dennis Wilson said, "There's less tension since Bruce left. [ ] Musically, we didn't click [and] appreciate each other, so one day we both said, 'OK, that's it.' He's a good guy but he was writing stuff for a solo album. [ ] We're a band." Mike Love stated, "It was very amicable. The Beach Boys never threw him out. He was just on a tangent that was outside The Beach Boys for so many years." Johnston himself said that he left the band partly due to his unhappiness with Brian's creative withdrawal from the group. Later, in 1974, he said that he departed because he "didn't want to go on singing oldies for the rest of my life" and was "too frustrated being [considered as] a fifth of something – what was what I was with the Beach Boys."

Сололық мансабы және Beach Boys-ке оралу

Джонстон енді топтың ресми мүшесі болмаса да, 1970 жылдардың ортасынан бастап олардың альбомдарында сирек-сирек пайда бола берді. Келесі жылы ол "Keepin' the Summer Alive" альбомының жалғыз продюсері деп көрсетілді. Джонстон сол кезден бері Beach Boys тобында қалды және Карл Уилсонның қайтысынан кейін Майк Лавпен Beach Boys ретінде гастрольдік сапарларын жалғастырған жалғыз мүше болды. Биограф Питер Эймс Карлин 2006 жылы "Catch a Wave: The Rise, Fall and Redemption of the Beach Boys' Brian Wilson" кітабын жазғанда Джонстонға жүгінді. Бірақ Джонстон сұхбат беруге құлықсыз болды және электрондық пошта арқылы ғана бірнеше түсініктеме берді. Карлиннің сөзінше, Джонстон бір сәтте: "Сен Beach Boys туралы мен 100 жыл өмір сүрсем де біле бермейтін нәрсені білесің! Мен үшін бұл тек бизнес ғана" деді. Джонстон әлі күнге дейін топтың ASCAP баспа компаниясы Wilojarston-ның тең үлесін сақтап отыр және топ мүшелерінің ішінде "Жыл әні" үшін "Грэмми" сыйлығын алған жалғыз адам. 2020 жылғы мәліметтер бойынша, Джонстон Лавтан кейін Beach Boys тобының гастрольдік сапарларындағы ең ұзақ қызмет еткен белсенді мүшесі болып табылады.

Басқа жұмыстар

1967 жылы Джонстон Гари Ашер жетекшілік еткен Sagittarius студиялық тобының шағын хиті болған "My World Fell Down" әнін орындады. 1970 жылдардың ортасында ол "I Write the Songs" әнін жазды, оны бастапқыда Captain & Tennille тобы жазған. Алайда, ән Барри Манилоу орындауында Billboard чартында бірінші орынға ие болды, және Джонстон 1977 жылы "Жыл әні" номинациясында Грэмми сыйлығын жеңіп алды. "I Write the Songs" әнін 200-ден астам әртіс, соның ішінде Фрэнк Синатра да орындады. Грэмми сыйлығы туралы Джонстон: "Мен машинамда жазған әнім үшін қалай Грэмми аламын, ал The Beach Boys, Брайан Уилсон және Майк Лав жеңіске жетпеді? Тағдыр неге осылай бейшара?" деді. 1977 жылы Джонстон Эрик Карменнің "Boats Against the Current" альбомында вокалды аранжировка жасап, қосымша вокалмен ән шырқады, және ол 1968 жылғы Beach Boys хиті "Do It Again" әнінен шабыттанған "She Did It" хит-синглінде естіледі. Бұдан бөлек, сол кезеңде Джонстон Элтон Джонның "Don't Let the Sun Go Down on Me" әнін қоса алғанда, жазбаларына қосымша вокалды аранжировка жасады және ән салды. Ол Pink Floyd-тың "The Wall" альбомындағы бірнеше әндерге де үн қосты, ең әйгілісі – Роджер Уотерстің Beach Boys стиліндегі вокалды үйлесімдерді ескере отырып жазған "The Show Must Go On" әні. 2021 жылы Джонстон Beach Boys мүшелері мен олардың отбасы мүшелерімен бірге California Music тобының жаңа құрамын құрды. Omnivore Recordings 2021 жылдың сәуірінде олардың алғашқы альбомын – "California Music Presents Add Some Music" шығарды. Брюс Джонстон The Weeknd-тің "Dawn FM" (2022) альбомының продюсерлерінің бірі, онда ол рэпер Tyler, the Creator қатысқан "Here We Go Again" әнін жазып, продюсерлік етті.