Stratton Oakmont ісі және онлайн платформалардың жауапкершілігі
Stratton Oakmont, Inc. v. Prodigy Services Co.
Stratton Oakmont vs. Prodigy ісі: онлайн платформалар пайдаланушылардың сөздері үшін жауапкершілік тартады. 1996 ж. Communications Decency Act-тің 230-бабына әсер етті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1995 жылғы Нью-Йорк Жоғарғы Сотының шешімі
1995 decision of the New York Supreme Court
Stratton Oakmont, Inc. v. Prodigy Services Co., 23 Media L. Rep. 1794 (N. Y. Sup. Ct. 1995) – 1995 жылғы Нью-Йорк Жоғарғы Сотының онлайн-қызмет провайдерлері өз пайдаланушыларының жариялаған мәлімдемелері үшін жауапты болуы мүмкін деген шешімі. Бұл шешім Интернеттің бастапқы қолдаушылары, оның ішінде кейбір заң шығарушылар арасында қырқыс пікір-таластарға себеп болды және 1996 жылы «Коммуникациялар туралы әдептілік заңының» 230-бабының қабылдануына әкелді.
Stratton Oakmont, Inc. v. Prodigy Services Co., 23 Media L. Rep. 1794 (N. Y. Sup. Ct. 1995), is a 1995 decision of the New York Supreme Court holding that online service providers can be liable for the speech of their users. The ruling caused controversy among early supporters of the Internet, including some lawmakers, leading to the passage of Section 230 of the Communications Decency Act in 1996.
Фактілер
Prodigy, онлайн мазмұнды алғашқы хостингтік сайт, Money Talk деп аталатын хабарландыру тақтасын ұсынды, онда анонимді тұлғалар қаржы және инвестициялар туралы хабарламалар жариялай алатын. 1994 жылдың қазан айында Money Talk-тағы белгісіз пайдаланушы Нью-Йорк штатының Лонг-Айленд аймағында орналасқан Stratton Oakmont бағалы қағаздар инвестициялық банктік фирмасының және оның президенті Дэнни Поруштың акциялардың бірінші рет саудаға шығарылуына (IPO) байланысты қылмыстық және алаяқтық әрекеттер жасағаны туралы жазба жариялады. Stratton Oakmont Prodigy компаниясын, сондай-ақ белгісіз авторды қорлау (жамандау) үшін сотқа шақырып, талап қойды.
Prodigy, an early online content hosting site, hosted a bulletin board called Money Talk on which anonymous persons could post messages about finance and investing. In October 1994, an unidentified user on Money Talk submitted a post claiming that Stratton Oakmont, a securities investment banking firm based in Long Island, New York, and its president Danny Porush, had committed criminal and fraudulent acts in connection with a stock IPO. Stratton Oakmont sued Prodigy as well as the unidentified poster for defamation.
Сот шешімі
Stratton Oakmont компаниясы Prodigy-ді жамандау материалдарын жариялаушы деп қарастыру керек деп мәлімдеді, демек, жамандау туралы жалпы құқықтың анықтамасына сәйкес, жарияланымдарға жауапты болуы керек. Prodigy үшінші тарап пайдаланушылары жасаған жарияланымдардың мазмұны үшін жауапкершілікке тартыла алмайтынына сілтеме жасап, шағымды қараудан бас тартуды сұрады. Бұл аргумент 1991 жылғы Cubby, Inc. v. CompuServe Inc. прецедентіне сілтеме жасады, онда CompuServe онлайн-сервис провайдері пайдаланушы жасаған контент үшін жариялаушы ретінде жауапты емес деп табылған. Stratton соты Prodigy-ді өзінің пайдаланушылары жасаған контенттің баспашысы ретінде жауапты деп шешті, себебі ол өзінің хабарландыру тақтасындағы хабарламаларға үш түрлі редакциялық бақылау жүзеге асырды: 1) пайдаланушыларға контенттік нұсқауларды жариялау арқылы; 2) осы нұсқауларды «тақта басшылары» арқылы іске асыру арқылы; және 3) өрескел тілді жоюға арналған сүзгілеу бағдарламалық құралын пайдалану арқылы. Интернет энтузиастары веб-сайт операторларының үшінші тарап пайдаланушыларының сөздері үшін жауапкершілікті қабылдауының қиын және Интернеттің дамуын тежеуі мүмкін деп санайтын. Сенатор Рон Уайден (Д. Орегон) жауапкершілік туралы қайшы прецеденттерді шешуге және веб-сайттар мен платформаларға құқықтық салдарларды ескермей сөздерді жариялауға мүмкіндік беретін заң жобасын ұсынды. Уайденнің ұсынысы 1996 жылы қабылданған Коммуникациялар туралы әдептілік заңының 230-бабына айналды. Коммуникациялар туралы әдептілік заңының қалған бөліктері Жоғарғы Сотта конституцияға қайшы сөзді шектеу ретінде мойынға алынбаса, 230-бап заңның қалған бөліктерінен бөлініп, әлі де күшінде, өйткені ол сөзді шектеуге емес, дамытуға бағытталған. 230-бап сонымен қатар Страттон ісі бойынша Нью-Йорк Жоғарғы Сотының шешімін күштен шығаруға көмектесті, өйткені заңнамада веб-сайт операторлары мен Интернет-сервис провайдерлерін үшінші тарап контентін «жариялаушылар» деп қарастыруға болмайды, олар тек пайдаланушыларына платформа ұсынады деп нақтыланды.
Stratton Oakmont argued that Prodigy should be considered a publisher of the defamatory material, and was therefore liable for the postings under the common law definition of defamation. Prodigy requested a dismissal of the complaint, on the grounds that it could not be held liable for the content of postings created by its third party users. This argument cited the 1991 precedent Cubby, Inc. v. CompuServe Inc., which had found CompuServe, an online service provider, not liable as a publisher for user generated content. The Stratton court held that Prodigy was liable as the publisher of the content created by its users because it exercised editorial control over the messages on its bulletin boards in three ways: 1) by posting content guidelines for users; 2) by enforcing those guidelines with "Board Leaders"; and 3) by utilizing screening software designed to remove offensive language. while Internet enthusiasts found that expecting website operators to accept liability for the speech of third party users was both untenable and likely to stifle the development of the Internet. Senator Ron Wyden (D. Or.) proposed legislation that would resolve the contradictory precedents on liability while enabling websites and platforms to host speech without needing to worry about legal consequences. Wyden's proposal developed into Section 230 of the Communications Decency Act, passed in 1996. While the rest of the Communications Decency Act was overturned by the Supreme Court as an unconstitutional speech restriction, Section 230 was severed from the rest of the statute and is still in effect, because it was intended to enable speech rather than restrict it. Section 230 also served to overturn the New York Supreme Court ruling in the Stratton case, as the legislation clarified that website operators and Internet service providers are not to be considered "publishers" of third party content and instead merely provide a platform for their users.