Интернет провайдерлерінің құқықтық жауапкершілігі және қызмет көрсету мәселелері
Online service provider law
Интернет провайдерлерінің құқықтық жауапкершілігі, АҚШ және басқа елдер заңнамасы, сот шешімдері. Құқықтық тәуекелдерді бағалау және қызмет көрсету мәселелері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Онлайн-қызмет провайдерлерінің заңнамасы – онлайн-қызмет провайдерлеріне (OSP), мысалы, Wikipedia және интернет-провайдерлерге қатысты заңдар, сот шешімдері және мәселелерді қамтитын, олардың жауапкершіліктері мен клиенттерге қызмет көрсету мәселелерін ескеретін жинақтама және сот практикасын бақылау беті. Киберкеңістіктің заңдарын толық қамту үшін Киберзаңға қараңыз.
Online service provider law is a summary and case law tracking page for laws, legal decisions and issues relating to online service providers (OSPs), like the Wikipedia and Internet service providers, from the viewpoint of an OSP considering its liability and customer service issues. See Cyber law for broader coverage of the law of cyberspace.
Америка Құрама Штаттары
АҚШ-тағы жалпы жауапкершілік тәуекелі төмен, бірақ АҚШ-та хостингтелген контентке қатысты заңдардың аумақтық қолданылуы маңызды мәселе болғандықтан, басқа барлық елдердің заңдары мен сот шешімдерін қарап шығу қажет.
The general liability risk within the United States is low but it's necessary to review the laws and decisions of all other countries because the extraterritorial application of laws to content hosted in the US is a significant concern.
Жамандау, жамандау
1991 жылы Cubby v. CompuServe ісінде CompuServe баспа емес деп шешілді және оның пайдасына қысқаша сот шешімі шығарылды. 1995 жылғы мамырда Stratton Oakmont, Inc. v. Prodigy Services Co. ісінде Prodigy хабарларды жою мүмкіндігі болғандықтан, баспашы деп танылды. 1996 жылғы Коммуникациялық әдептілік туралы заңның 230-бабында былай делінген: «Интерактивті компьютерлік қызметтің ешбір провайдері немесе пайдаланушысы басқа ақпараттық мазмұн провайдері берген кез келген ақпараттың жариялаушысы немесе сөйлеушісі ретінде қарастырылмайды». Аталған заңның осы бөлігі күшін жойған жоқ және қазіргі таңда да қолданыста болып табылады. 1997 жылғы қарашада Zeran v. AOL ісінде CDA AOL-ді қорғады, тіпті ол бірнеше рет қаралау туралы шағымды елемегеніне қарамастан. 1998 жылғы сәуірде Блюментал v. AOL (Друдж мен AOL-ге қарсы істің бір бөлігі) ісінде CDA AOL-ді АҚШ Президентінің көмекшісі Блюменталдың әйеліне қатысты зорлық-зомбылық тарихы бар деген жазба үшін қорғады (екі күннен кейін қайтарылды), тіпті ол Друджқа оның мақалалары үшін айына 3000 АҚШ доллары төлегенімен, редакциялық бақылауға ие болды және егер ол онлайн басылым болмаса, жауапкершілікке тартылуы мүмкін еді. 2003 жылы Carafano v. Metrosplash.com (Жұлдызды жол актрисасының ісі) ісінде формаларда бірнеше таңдау опциясын ұсыну CDA иммунитетін жоймайды. 230-бап бойынша иммунитет үшін келесі шарттар орындалуы керек: (1) сотталушы интерактивті компьютерлік қызметтің провайдері немесе пайдаланушысы болуы керек; (2) талап себебі сотталушыны ақпараттың жариялаушысы немесе сөйлеушісі ретінде қарастыруы керек; (3) даулы ақпаратты басқа ақпараттық мазмұн провайдері ұсынуы керек. Zeran, 129 F.3d 330. Тіпті шағымды мүлдем елемеу де көбінесе жауапкершілікке әкелмейді, сондықтан қорғау өте кең ауқымды болып көрінеді, бірақ бұл адамдарды әрекеттен тоқтатуға жеткіліксіз. 2002 жылы Калифорния апелляциялық соты CDA 230-бабы дистрибьютордың жауапкершілігіне қолданылмайды деп шешті, яғни жамандау туралы хабарлама алған сотталушы оны жариялауды тоқтатуы керек немесе жауапкершілікке тартылуы мүмкін. Barrett v. Rosenthal, 114 Cal. App.4th 1379 (2002). Калифорния Жоғарғы соты бірауыздан қабылдаған шешімінде бұрынғы шешімді жойды, Розентальдың «интерактивті компьютерлік қызметтерді пайдаланушы» екенін және сондықтан 230-бап бойынша жауапкершіліктен қорғалғанын мәлімдеді. Сондай-ақ, Grace v. eBay, Inc., 2004 WL 1632047 (Cal. Ct. App. 22 шілде, 2004) (ақпараттың жамандау екенін білген немесе білуге мүмкіндігі болған ақпаратты таратушыға қатысты жауапкершілікке тартылмау) ісін қарастырыңыз. Grace v. eBay ісі бойынша сот шешімі шығарылмады. Grace және Barrett істеріндегі төменгі соттар Калифорния Жоғарғы сотына шағым түскен кезде қарама-қарсы қорытындыларға келді. Бұл істерді қарастыру арқылы Блюментал v. AOL ісін қолдауға немесе кері қайтаруға шешім қабылдады. Блюментал конференциялық есепте CDA-ның Stratton Oakmont v. Prodigy ісіндегі штаттық шешімді жоққа шығару мақсатында екенін атап өтті және дистрибьюторлық жауапкершілікті қабылдау Конгресс оларды қорғауға ниеттенген жауапкершілікке ұшыратуы мүмкін екенін мәлімдеді.
1991 Cubby v. CompuServe held that CompuServe wasn't the publisher and granted summary judgment in its favor. May 1995 Stratton Oakmont, Inc. v. Prodigy Services Co. decision which held that Prodigy was the publisher, because it could delete messages. 1996 Section 230 of the Communications Decency Act (CDA), which states in part that "No provider or user of an interactive computer service shall be treated as the publisher or speaker of any information provided by another information content provider". Note that this portion of the CDA was not struck down and remains law. November 1997 Zeran v. AOL The CDA protects AOL even though it repeatedly ignored a defamation complaint. April 1998 Blumenthal v. AOL (part of the case against Drudge and AOL) held that the CDA protects AOL for Drudge's writing that Blumenthal, an assistant to the US President, had a spousal abuse background (retracted in two days) even though it paid Drudge US$3,000 a month for his columns, had editorial control and might well have been liable if it was not an online publication Lunney v. Prodigy Services Co. 94 N. Y.2d 242 (1999) held that internet chatroom provider was not considered a publisher of defamatory material posted from an impostor account due to Prodigy's passive role. 2003 Carafano v. Metrosplash. com (the Star Trek actress case) Providing multiple choice options in forms doesn't invalidate CDA immunity. Immunity under Section 230 requires that: (1) the defendant is a provider or user of an interactive computer service; (2) the cause of action treat the defendant as a publisher or speaker of information; and (3) the information at issue be provided by another information content provider. Zeran, 129 F.3d at 330. Even completely ignoring a complaint has generally been found not to garner liability, so protection appears to be very comprehensive, though it still doesn't stop people from trying. In 2002, the California Court of Appeal held that CDA Section 230 does not apply to distributor liability, meaning that a defendant who had notice of a defamatory statement must stop publishing it or face liability. Barrett v. Rosenthal, 114 Cal. App.4th 1379 (2002). The California Supreme Court, in a unanimous decision overturned, holding that Rosenthal was a "user of interactive computer services" and therefore immune from liability under Section 230. See also Grace v. eBay, Inc., 2004 WL 1632047 (Cal. Ct. App. Jul. 22, 2004) (no immunity against liability for a distributor of information who knew or had reason to know that the information was defamatory). Grace v. eBay was resolved without an opinion. The lower courts in Grace and Barrett had reached opposite conclusions when they were appealed to the California Supreme Court. In taking these cases, it was deciding to uphold or reverse Blumenthal v. AOL. Blumenthal, noted the conference report comment that the clear intent of the CDA was to overrule the state decision in Stratton Oakmont v. Prodigy and opined that accepting distributor liability would expose them to liability that Congress had clearly intended to protect them from.
Қауіпсіздік
Компьютерлік алаяқтық және зәбелдеу туралы заң - бұл АҚШ-тың осы салаға қатысты бір заңы.
The Computer Fraud and Abuse Act is one US law covering this area.
Жамандау
Гатник пен Dow Jones АҚШ баспашысы, Австралияда салыстырмалы түрде жаңа lex loci delicti қағидасы бойынша жауапты деп танылды (зияны туған жерде).
Gutnick v Dow Jones US publisher, liable in Australia under the relatively new lex loci delicti rule (where the harm happens).
Жамандау
Интернеттің тұрақты сипаты және адамдардың жариялаған мәліметтерін реттеудің дерлік мүмкін болмауы көптеген қауіпті жағдайларға алып келуі мүмкін. Ал егер осы жалақорлық айыптамалар зардап шеккен тарапқа зиян келтірсе, онда оны Онлайн-құлық деп санауға болады. Онлайн-құлыққа қатысты алғашқы сот ісі Godfrey v. Demon Internet Service [1999] 4 All ER 342, [2001] QB 201 (QBD) болды. Анонимді автор физика пәнінің оқытушысының рөлін сомдап, Usenet жаңалықтар тобында құлықты пікірлер жариялады. Жазба нақты оқытушы оны жою туралы өтініш білдіргеніне қарамастан, бірнеше апта бойы желіде қалды. Даулы мәселе – қызмет провайдері жазбаны «жариялаған» ба еді. Сот «Интернет-провайдерлер жариялау процесіне тікелей қатыспайды, тек оны жеңілдетуші ретінде ғана әрекет етеді» деген шешім шығарды. Алайда Godfrey ісінде, егер интернет-провайдері құлықты жазба туралы хабардар болса, оны жалпы құқық бойынша жауапкершілікке тартуға болады және сол сәттен бастап жариялауға жауапты болады. Кейінгі сот ісі Bunt v. Tilley & Ors [2006] EWHC 407 (QB), құлықты материалдарды орналастырған интернет-провайдерлеріне қарсы құлық туралы талапқа қатысты. Сот интернет-провайдерлерінің баспагер сияқты құқық бұзушылықты белсенді түрде жасамай, тек пассивті жеңілдетушілер екенін анықтады. Құлықтың ешбір фактісі дәлелденбеді. 2014 жылдың 1 қаңтарынан бастап Ұлыбританияның құлық заңнамасына өзгерістер енгізіледі, оның ішінде 2013 жылғы Құлық заңы және оған қоса 2013 жылғы Құлық (Веб-сайттар операторлары) ережелері күшіне енеді. Бұл ережелерге сәйкес, веб-сайттардың операторлары пайдаланушылар жасаған контент (мысалы, пайдаланушылардың форумда жариялаған пікірлері) үшін оларға қарсы құлық талаптары бойынша жауапкершілікке тартылмайды, егер олар зиянды контент туралы хабарланған кезде ақылға қонымды мерзімде белгілі бір шаралар қолданса. Автормен байланыс орнату мүмкін болмаған жағдайда (мысалы, жарияланым анонимді болса немесе пайдаланушы анық жалған байланыс деректерін ұсынса), веб-сайт операторы контентті жоюға тиіс, әйтпесе олар жауапкершілікке тартылуы мүмкін. 2013 жылғы Құлық заңының 5-тарауы (c.26), егер құлыққа қатысты сот ісі веб-сайтта жарияланған мәлімдемеге байланысты болса және мәлімдемені жариялаған оператор болмаса, веб-сайт операторына қорғану құқығын береді. Егер талапкер мәлімдемені жариялаған адамды анықтау мүмкін еместігін, талапкер операторға осы мәлімдемеге қатысты шағым туралы хабарлама бергенін және оператор осы ережелерге сәйкес шағым туралы хабарламаға жауап бермегенін дәлелдей алса, бұл қорғау күшін жояды.
The permanent nature of the internet and the fact that regulation of what people post is almost impossible to maintain can lead to many dangerous situations. And when these slanderous accusations cause damage to an injured party, they can be classified as Online Defamation. The first case considering online defamation was in Godfrey v. Demon Internet Service [1999] 4 All ER 342, [2001] QB 201 (QBD). An anonymous poster impersonated a physics lecturer and posted a defamatory comments on a Usenet newsgroup. The posting remained online for several weeks even after the real lecturer made requests to take it down. The issue was whether the service provider had 'published' the posting. The Court held "ISPs do not participate in the process of publication as such but merely act as facilitators ". However, in Godfrey, it was held that the ISP could be held liable at common law if it had been notified of a defamatory posting, and was so rendered responsible for publication from that moment onwards. The later case of Bunt v. Tilley & Ors [2006] EWHC 407 (QB), concerned a claim for alleged defamation against the ISPs who hosted websites containing defamatory material. The court found that the ISPs were merely passive facilitators rather than actively procuring the commission of the tort like a publisher. No defamation was ever proven. As of 1 January 2014, changes to UK defamation laws will come into force, with the Defamation Act 2013 and accompanying Defamation (Operators of Websites) Regulations 2013. in which operators of web sites are not liable for defamation claims against them for user generated content (e. g. comments on a forum posted by users) provided they take certain actions within reasonable timeframes when notified of the offending content. Where the author cannot be contacted, (e. g. if the posting is anonymous or the user has supplied obviously bogus contact details), the website operator must take the content down or they can be liable. Section 5 of the Defamation Act 2013 (c.26) provides a defence for the operator of a website where a defamation action is brought in respect of a statement posted on that website if it was not the operator who posted the statement. The defence can be defeated if the claimant can show that it was not possible for them to identify the person posting the statement, the claimant gave the operator a notice of complaint in relation to that statement and the operator did not respond to the notice of complaint in accordance with these regulations.
Жапония
2002 жылғы 27 мамырда «Провайдерлердің жауапкершілігін шектеу туралы» заң қабылданды. Заңның басты мақсаты – интернет-провайдерлердің, әкімшілердің және хабарландыру тақталарының, хостинг-провайдерлердің және басқа да қызметтердің жауапкершілігін шектеу болып табылады. Заң авторлық құқықты бұзу, қаралау, қоғамға зиянды контент сияқты мәселелерді қамтиды. Заңға сәйкес, қызмет көрсетушілер келесі шарттар орындалған жағдайда жауапкершіліктен босатылады: 1) оларда контентті жоюға қажетті технологиялық мүмкіндік болмаса, және 2) а) олар заңсыз контент туралы хабардар болса, немесе 2) б) олар оны білуге мүмкіндік болған. Сондай-ақ, қызмет көрсетушілердің пайдаланушының жеке ақпаратын үшінші тұлғаға беруі мүмкін жағдайлар да белгіленген. Заң қабылдауға дейін болған маңызды сот істерінің бірі – Niftyserve ісі, онда онлайн-форумның жүйе операторы/модераторы қаралаушы жазбаларды жоймағаны үшін жауапты деп танылды. Жүйе операторына қараланған адам контентті жоюды сұрамағанмен, ол контенттің бар екенін білген. Сот мұны жауапкершіліктің маңызды факторы деп шешті.
On 27 May 2002, so called Provider Liability Limitation Law (プロバイダ責任法 or プロバイダ責任制限法) was enacted. It is said that the major purpose of the law is to limit the liability of ISPs, administrators and system operators of bulletin boards, hosting services, and others. The law covers copyright violation, defamation, and obscenity among other things. Regarding those contents that have to be removed, the law holds that the service providers cannot be held liable, unless 1) they have the technological means to remove the content, and either 2 a) they have the knowledge of the illegal content, or 2 b) they could reasonably have gotten to know it. It also specifies circumstances under which service providers may offer personal information of a user to another. Major cases preceding the law include Niftyserve Case, in which a system operator/ moderator of an online forum was found to be liable for not removing a series of defamatory postings. The system operator was not requested by the defamed participant to remove the content, but had the knowledge of the content. The court found it to be an important ground for the liability.
Канада
Канадада онлайн-қызмет провайдерлерінің жауапкершілігін реттейтін заңнама жоқ, сондай-ақ сот практикасы да аз. Картер мен BC Federation of Foster Parents Association арасындағы 2004 BCSC 137 ісі, анонимді форум жазбасы үшін қызмет провайдерінің жауапкершілігіне қатысты болды. Сот АҚШ-тың Cubby v. Compuserve және Lunney v. Prodigy Services істерін мақұлдап, редакциялық бақылау тестін қолданды. Егер қорқытып жазатын мәлімдеме табылса, қызмет провайдері Vizetelly v. Mudie’s Select Library Ltd., [1900] 2 Q. B. 17 ісінде баяндалғандай, кінәсіз тарату туралы қорғанысқа жүгінуге болады.
In Canada, there is no legislation addressing liability for online service providers; and few cases. In Carter v. BC Federation of Foster Parents Association, 2004 BCSC 137, a case on a service provider's liability for an anonymous forum posting, the Court cited the US cases of Cubby v. Compuserve and Lunney v. Prodigy Services with approval for its editorial control test. Where a defamatory statement is found, a service provider may avail themselves to a defence of innocent dissemination as set out in the English case of Vizetelly v. Mudie’s Select Library Ltd., [1900] 2 Q. B. 17.