Солтүстік мұхиттағы ерте ескерту желісі

Кіріспе

Канаданың солтүстік Арктикалық аймағындағы бұрынғы радар станциялары жүйесі.

Қашықтықтан ерте ескерту желісі, сондай-ақ DEW желісі немесе Ерте ескерту желісі деп белгілі, Канаданың солтүстік Арктикалық аймағындағы радар станциялары жүйесі болды, сонымен қатар Алясканың солтүстік жағалауы мен Алеут аралдарында (сәйкесінше, "Stretchout" және "Bluegrass" жобаларын қараңыз), Фарер аралдарында, Гренландияда және Исландияда қосымша станциялар орналасқан. Бұл жүйе Суық соғыс кезінде Кеңес Одағының бомбалаушы ұшақтарын анықтау және теңіз және құрлықтағы кез келген шабуыл туралы ерте хабарлау үшін құрылған. DEW желісі Канада мен Аляскадағы үш радар желісінің ең солтүстігінде және ең қабілеттісі болды. Бұл желілердің біріншісі – Канада мен АҚШ-тың бірлескен Pinetree желісі, ол Ньюфаундлендтен Ванкувер аралына дейін, Канада-АҚШ шекарасының солтүстігінде орналасқан. Алайда, оның құрылысы кезінде тиімді қарсы шабуылға жеткілікті уақыт бермейді деген алаңдаушылық туды. Mid Canada Line (MCL) бистатикалық радарды пайдалана отырып, арзан шешім ретінде ұсынылды. Бұл шамамен 55-ші параллельде орналасқан "сақшы" ескертуін қамтамасыз етті, командирлерге жеткілікті ескерту уақытын берді, бірақ нысаналар туралы немесе олардың нақты орналасқан жері туралы ақпаратты шектеді. MCL практикада көбінесе пайдасыз болды, себебі құстардың топтық радиолокациялық сигналы ұшақтардан келетін сигналдарды басып тастады. DEW желісі осы екі мәселені шешу үшін ұсынылды, ол шабуылды анықтап, сипаттай алатын, сонымен қатар солтүстікке қарай орналасқан және сағаттар бойы алдын ала ескерту бере алатын стандартты радар жүйелерін пайдаланды. Бұл қорғаныс күштеріне дайындыққа жеткілікті уақыт берумен қатар, Стратегиялық әуе қолбасшылығына совет бомбалаушылары мақсаттарына жеткенге дейін әуеге көтерілуге мүмкіндік берді. Бұл қажеттілік өте маңызды деп есептелді және құрылысқа ең жоғары ұлттық басымдық берілді. Алдын ала дайындық жұмыстары 1954 жылдың желтоқсан айында басталды, ал құрылыс кемелермен жете алатын жаз айларында ірі логистикалық операция ретінде жүзеге асырылды. 63 базалық желі 1957 жылы толыққанды жұмыс істеуге кірісті. MCL 1960-шы жылдардың басында жабылды, ал Pinetree желісінің көп бөлігі азаматтық мақсаттарға берілді. 1985 жылы "Shamrock Summit" аясында АҚШ және Канада DEW жүйесін жаңа Солтүстік ескерту жүйесіне (NWS) көшіруге келісті. 1988 жылдан бастап DEW станцияларының көпшілігі тоқтатылды, ал бірнеше станциялар жаңа жабдықтармен жаңартылды. DEW жүйесінен NWS жүйесіне ресми көшу 1993 жылдың 15 шілдесінде өтті.

The Distant Early Warning Line, also known as the DEW Line or Early Warning Line, was a system of radar stations in the northern Arctic region of Canada, with additional stations along the north coast and Aleutian Islands of Alaska (see Project Stretchout and Project Bluegrass), in addition to the Faroe Islands, Greenland, and Iceland. It was set up to detect incoming bombers of the Soviet Union during the Cold War, and provide early warning of any sea and land invasion. The DEW Line was the northernmost and most capable of three radar lines in Canada and Alaska. The first of these was the joint Canadian United States Pinetree Line, which ran from Newfoundland to Vancouver Island just north of the Canada–United States border, but even while it was being built there were concerns that it would not provide enough warning time to launch an effective counterattack. The Mid Canada Line (MCL) was proposed as an inexpensive solution using bistatic radar. This provided a "trip wire" warning located roughly at the 55th parallel, giving commanders ample warning time, but little information on the targets or their exact location. The MCL proved largely useless in practice, as the radar return of flocks of birds overwhelmed signals from aircraft. The DEW Line was proposed as a solution to both of these problems, using conventional radar systems that could both detect and characterise an attack, while being located far to the north where they would offer hours of advance warning. This would not only provide ample time for the defences to prepare, but also allow the Strategic Air Command to get its active aircraft airborne long before Soviet bombers could reach their targets. The need was considered critical and the construction was given the highest national priorities. Advance site preparation began in December 1954, and the construction was carried out in a massive logistical operation that took place mostly during the summer months when the sites could be reached by ships. The 63 base line reached operational status in 1957. The MCL was shut down in the early 1960s, and much of the Pinetree Line was given over to civilian use. In 1985, as part of the "Shamrock Summit", the United States and Canada agreed to transition DEW to the new North Warning System (NWS). Beginning in 1988, most of the original DEW stations were deactivated, while a small number were upgraded with all new equipment. The official handover from DEW to NWS took place on 15 July 1993.

Кіріспе

Солтүстік Америкаға Кеңес Одағының әуе шабуылы үшін ең қысқа, немесе үлкен шеңберлі маршрут Арктика арқылы, Солтүстік полюстің маңындағы аймақтан өтті. DEW желісі Суық соғыс кезінде Кеңес Одағының ядролық шабуылы туралы ерте ескерту беру үшін, АҚШ бомбалаушыларына ұшып көтерілуге және құрлық аралық баллистикалық зымырандарды (ICBM) іске қосуға уақыт беру үшін, сондай-ақ алдын ала соққының АҚШ стратегиялық ядролық күштерін жою мүмкіндігін азайту үшін салынды. Бастапқы DEW желісі бомбалаушыларды анықтауға арналған, бірақ ICBM-ді анықтауға қабілетсіз болды. Бұл қауіп туралы ескерту үшін 1958 жылы баллистикалық зымырандарды ерте ескерту жүйесі (BMEWS) деп аталатын күрделірек радар жүйесі құрылды. DEW желісі Арктикадағы Суық соғыс кезеңіндегі маңызды жетістіктердің бірі болды. 1950 жылдардың соңындағы ғылыми жобалау мен логистикалық жоспарлаудың сәтті үйлесімі нәтижесінде, DEW желісі континенттік қорғаныс радиолокациялық станцияларының тізбегін құрады, ол соңында Аляскадан Гренландияға дейін созылды. Mid Canada Line және Pinetree Line екінші және үшінші деңгейдегі желілермен қатар, DEW желісі жаңа жартылай автоматты жерлік орта (SAGE) компьютерлік жүйесімен басқарылатын электрондық желінің шекарасын белгіледі және Солтүстік Америка ғарыш қорғаныс қолбасшылығының (NORAD) басқару орталығы болған Колорадо штатындағы Шайен тау кешенінде орталықтандырылды. DEW желісінің құрылысы Канада және АҚШ үкіметтері арасындағы екіжақты келісім, сондай-ақ АҚШ Қорғаныс министрлігі мен Bell System коммуникациялық компаниялары арасындағы ынтымақтастық арқасында мүмкін болды. DEW желісі 1952 жылы Массачусетс технология институтындағы жазғы зерттеу тобының ең көрнекті ғалымдары жүргізген терең зерттеудің нәтижесінде пайда болды. Зерттеудің тақырыбы АҚШ пен Канаданың әуе шабуылына осалдығы болды, ал оның қорытынды ұсынымы Солтүстік Америка құрлығының Арктикалық аймағында іздеу радар станцияларының ерте ескерту желісін мүмкіндігінше жылдам құру болды.

The shortest, or great circle, route for a Soviet air attack on North America was through the Arctic, across the area around the North Pole. The DEW Line was built during the Cold War to give early warning of a Soviet nuclear strike, to allow time for United States bombers to get off the ground and land based intercontinental ballistic missile (ICBMs) to be launched, to reduce the chances that a preemptive strike could destroy United States strategic nuclear forces. The original DEW line was designed to detect bombers and was unable to detect ICBMs. To give warning of this threat, in 1958 a more sophisticated radar system was constructed, the Ballistic Missile Early Warning System (BMEWS). The DEW Line was a significant achievement among Cold War initiatives in the Arctic. A successful combination of scientific design and logistical planning of the late 1950s, the DEW Line consisted of a string of continental defence radar installations, ultimately stretching from Alaska to Greenland. In addition to the secondary Mid Canada Line and the tertiary Pinetree Line, the DEW Line marked the edge of an electronic grid controlled by the new Semi Automatic Ground Environment (SAGE) computer system and was ultimately centred at the Cheyenne Mountain Complex, Colorado, command hub of the North American Aerospace Defense Command (NORAD). The construction of the DEW Line was made possible by a bilateral agreement between the Canadian and United States governments, and by collaboration between the United States Department of Defense and the Bell System of communication companies. The DEW Line grew out of a detailed study made by a group of the nation's foremost scientists in 1952, the Summer Study Group at the Massachusetts Institute of Technology. The subject of the study was the vulnerability of the United States and Canada to aerial bombing attacks, and its concluding recommendation was that a distant early warning line of search radar stations be built across the Arctic region of the North American continent as rapidly as possible.

Операциялар

Станциялардың үш түрі болды: жаз айларында жердегі қызметкерлер тек бірнеше ай сайын тексеріп тұратын, кішкентай, қызметкерлері жоқ "жарық толтыру станциялары"; станция бастығы, аспаз және механик ғана бар аралық станциялар; және қызметкерлер саны өзгеріп тұратын, кітапханалары, ойын-сауық түрлері және басқа да ыңғайлы жағдайлары болуы мүмкін үлкен станциялар. Станциялар AN/FPS 19 деп аталатын ұзақ қашықтықтағы L жолақты сәуле шығару жүйелерін пайдаланды. Станциялар арасындағы "бос кеңістіктер" бірнеше жыл бұрын Mid Canada Line желісінде қолданылған, соған ұқсас AN/FPS 23 бағытты доплерлік радар жүйелерімен бақыланды. Станциялар бір-бірімен White Alice арқылы байланысты, ол тропосфералық шашырау технологиясын қолданатын радиобайланыс жүйелерінің сериясы еді. Егер белгісіз ұшу тіркелсе, DEW Line станциясы AMIS-ке хабарласып, ұшу жоспары қабылданбаған болуы мүмкін бе деп сұрайтын; егер жоқ болса, NORAD-қа хабар берілетін. Әскери ұшулар, соның ішінде B-52 бомбалаушылары, полярлық аймақтарда жиі орындалды және ұшуды анықтау үшін "дос немесе жау" (IFF) жүйесін қолданды. Бұл әскери рөлге көшу Канададағы Арктика қорғанысының жауапкершілігін Канада Корольдік атты полициясынан Канада Қарулы Күштеріне ауыстырумен басталды. Бұл "белсенді қорғаныс" үш негізгі элементтен тұрды: Канаданың Арктикадағы американдық қатысуын барынша азайту, DEW Line басқаруына Канада үкіметінің араласуы және Арктика қорғанысына Канаданың толық қатысуы. DEW Line-ды қаржыландырудағы қиындықтар жобаның қабылдануына да әсер етті. ICBM қауіпіне басымдық берілгендіктен, Америка DEW Line жүйесін салуға және пайдалануға бөлген инвестициясы азайды, бірақ Канада осы кемшілікті тиісті қосымша қаржыландырумен толтырмады. 1968 жылғы 27 қарашадағы Канада Ұлттық қорғаныс министрлігінің құжаты DEW Line немесе әуе кеңістігін зерттеуге қосымша қаражат бөлмейтінін мәлімдеді, себебі коммерциялық белсенділік жеткіліксіз болды. Канада үкіметі сонымен қатар АҚШ-тың әуе қызметін, базалық қызметін, әскери қызметшілер мен мердігерлер санын шектеді; ал жалпы операция барлық формальдылықтар бойынша "бірлескен операция" деп есептелетін.

There were three types of stations: small unstaffed "gap filler stations" that were checked by ground crews only every few months during the summer; intermediate stations with only a station chief, a cook, and a mechanic; and larger stations that had a variable number of employees and may have had libraries, forms of entertainment, and other accommodations. The stations used a number of long range L band – emitting systems known as the AN/FPS 19. The "gaps" between the stations were watched by the directional AN/FPS 23 doppler radar systems, similar to those pioneered only a few years earlier on the Mid Canada Line. The stations were interconnected by White Alice, a series of radio communications systems that used tropospheric scatter technology. If an unknown flight was detected, the DEW Line station would contact AMIS to see if a flight plan might have been missed; if not, NORAD was notified. Military flights, including B 52 bombers, frequently operated in the polar regions and used identification friend or foe (IFF) systems to authenticate the flight. This shift into a more military role began with a transition of authority, shifting responsibility of Arctic defence in Canada from the Royal Canadian Mounted Police to the Canadian Armed Forces. This "active defence" had three key elements: minimizing the extent of the American presence in the Canadian Arctic, Canadian government input into the management of the DEW Line, and full Canadian participation in Arctic defence. Funding problems for the DEW Line also played a role in perception of the project. American investment in building and operating the DEW Line system declined as the ICBM threat refocused priorities, but Canada did not fill the void with commensurate additional funding. In 1968 a Canadian Department of National Defence Paper (27 November 1968) stated no further funding for research on the DEW Line or air space would be allocated due in part to lack of commercial activity The Canadian Government also limited United States air activity, base activity, soldier numbers, and contractor numbers; and the overall operation would be considered and called in all formalities a "joint operation".

Мәдени әсері

DEW Line жүйесінің мәдени әсері Канада мен Алясканың мұрасы үшін зор және маңызды. Канадада DEW желісі, көптеген адамдар тұратын оңтүстік пен шалқары Арктика арасындағы байланысты күшейтіп, инуиттерді Канада мемлекеттік құрылымына толығырақ интеграциялауға көмектесті. DEW желісін салу және пайдалану Арктика аймағында белгілі бір экономикалық дамуға мүмкіндік берді. Бұл аймақты зерттеу, жаңа байланыс құру және одан әрі зерттеулер жүргізу арқылы одан әрі дамуға серпін берді. DEW желісінің құрылысы американдықтарға тапсырылса да, кейінгі дамудың көп бөлігі тікелей канадалықтардың басшылығымен жүзеге асты. Қазіргі уақытта Канада мен Аляскада тарихи DEW Line нысандарының ресурстарын қорғау мәселесі талқылануда. Бұл талқылау нысандарды қолдан жою процесімен және қалған жабдықтармен, сондай-ақ сақталған нысандармен не істеу керектігі туралы пікірталастардан туындады. Көптеген канадалық тарихшылар мұра нысаны ретінде DEW Line нысандарын сақтауды қолдайды. DEW Line 1957 жылғы "Қатігез мантис" фильмінің түсірілім алаңы болды. Фильм үш РАДАР желісі туралы қысқаша деректі фильммен басталады, онда DEW желісінің құрылысына ерекше назар аударылады.

Ақырғылау және тазалау

АҚШ пен Канада арасында Канаданың DEW Line желісінің істен шығарылған нысандарының тазалауы мәселесі бойынша дау туды. Қазір тазалау жұмыстары учаске бойынша жүргізілуде. Тазалау жұмыстарын бағалау барысында жүргізілген жаңа зерттеулерге сәйкес, жолдан тыс қозғалыстағы көліктер өсімдіктер мен органикалық заттарға зиян келтіріп, нәтижесінде аймақтың гидрологиялық жүйесінің маңызды бөлігі болып табылатын мәңгі тоңның еруіне әкелді. DEW Line желісі балық қорларының азаюымен де байланыстырылды, сондай-ақ жергілікті жануарларға, мысалы, карибуға бейсабырлықпен қарау және маусымдық емес аң аулау сияқты жағдайларға да себеп болды. Бұл факторлар жергілікті халықтың дәстүрлі шаруашылығы мен қоршаған ортаға зиян келтірген деп есептеледі. Атлантикалық кедергі (BarLant) екі ауыспалы эскадрильядан тұрды: біреуі Ньюфаундлендтегі Аргентия теңіз базасында орналасқан, олар Азор аралдарындағы Лажес әуе алаңына және кері бағытта ұшу үшін пайдаланылды; екіншісі Мэриленд штатындағы Патуксент Ривер әскери-әуе базасында орналасқан. BarLant 1956 жылдың 1 шілдесінде жұмысын бастады және 1965 жылдың басына дейін үздіксіз қызмет етті, содан кейін Гренландия, Исландия және Ұлыбритания арасындағы (GIUK кедергісі) бағыттарды қамту үшін қайта бағытталды. Аргентиядан ұшақтар Исландиядағы Кефлавик әскери-әуе базасы арқылы ұшу маршрутын ұзарту үшін жіберілді. Тынық мұхитындағы кедергі (BarPac) 1958 жылдың 1 шілдесінде Гавайидегі Барберс-Пойнт әскери-әуе базасынан және Мидуэй аралындағы әскери-әуе базасынан жұмыс істейтін бір эскадрильямен жұмысын бастады. Ұшақтар Мидуэй аралынан Алеут аралдары тізбегіндегі Адак аралындағы Адак әскери-әуе базасына тоқтамай ұшып, кері қайтты. Оның маршруты шамамен Кодиак аралынан Мидуэй атолына дейін Escort Squadron Seven (CORTRON SEVEN) эскадрильясының радиолокациялық пикеттік посттарымен және Перл-Харбордан Солтүстік Тынық мұхиты суларына дейін Escort Squadron Five (CORTRON FIVE) эскадрильясының маршруттарымен келісіп жатты. Желінің барлық бөлігін қамту үшін әдетте бір уақытта төрт немесе бес WV 2 ұшағы қажет болды. Бұл қамту кейіннен Project Stretchout және Project Bluegrass жобалары арқылы толықтырылды және өзгертілді. Guardian класындағы радиолокациялық пикеттік кемелер Род-Айленд және Сан-Францискода орналасқан және әр жағалаудағы пикеттік посттарды қамтыды. 1965 жылдың қыркүйегінде кедергі күштерінің операциялары тоқтатылды және олардың EC 121K (1962 жылға дейін WV 2) ұшақтары сақтауға қойылды.

A controversy also developed between the United States and Canada over the cleanup of deactivated Canadian DEW Line sites. The cleanup is now underway, site by site. In assessing the cleanup, new research suggests that off road vehicles damaged vegetation and organic matter, resulting in the melting of the permafrost, a key component to the hydrological systems of the areas. The DEW Line has also been linked to depleted fish stocks and carelessness in agitating local animals such as the caribou, as well as non seasonal hunting. These aspects are claimed to have had a devastating impact on the local native subsistence economies and environment. The Atlantic Barrier (BarLant) consisted of two rotating squadrons, one based at Naval Station Argentia, Newfoundland, to fly orbits to the Lajes Field in the Azores and back; and the other at Naval Air Station Patuxent River, Maryland. BarLant began operations on 1 July 1956, and flew continuous coverage until early 1965, when the barrier was shifted to cover the approaches between Greenland, Iceland, and the United Kingdom (GIUK barrier). Aircraft from Argentia were staged through Naval Air Station Keflavik, Iceland, to extend coverage times. The Pacific Barrier (BarPac) began operations with one squadron operating from Naval Air Station Barbers Point, Hawaii, and a forward refuelling base at Naval Air Facility Midway Island, on 1 July 1958. Planes flew from Midway Island to Naval Air Facility Adak on Adak Island (in the Aleutian Island chain) and back, non stop. Its orbits overlapped the radar picket stations of the ships of Escort Squadron Seven (CORTRON SEVEN), from roughly Kodiak Island to the Midway Atoll and Escort Squadron Five (CORTRON FIVE), from Pearl Harbor to northern Pacific waters. Normally four or five WV 2s were required at any single time to provide coverage over the entire line. This coverage was later augmented, and modified/replaced by Project Stretchout and Project Bluegrass). The Guardian class radar picket ships were based in Rhode Island and San Francisco, and covered picket stations off each coast. Barrier Force operations were discontinued by September 1965 and their EC 121K (WV 2 before 1962) aircraft placed in storage.