Кеңес Одағының әскери спутниктері: "Молния" орбитасының артықшылықтары, геостационарлық орбитаның кемшіліктері. Байқау және байланыс жүйелері талданды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кеңес әскери бақылау және байланыс спутниктері спутниктік жүйе.
Soviet military surveillance and communications satellites
the satellite system
Барлығы 164 «Мольния» спутнигі ұшырылды, олардың барлығы «Мольния» орбитасында болды, тек «Мольния-1С» сынақ мақсатында геостационарлық орбитаға шығарылды.
There were 164 Molniya satellites launched, all in Molniya orbits with the exception of Molniya 1S which was launched into geostationary orbit for testing purposes.
Тарих
1960 жылдардың басында Еуропа мен Америка геостационарлық байланыс спутниктерін құрып жатқанда, кеңестік ғалымдар бұл орбиталарды тиімсіз деп санады. Олардың ракета қуаты шектеулі болды және спутникті 40 000 км биіктікке шығару, сондай-ақ оның экваторға қарай бұрылуын өзгерту өте көп энергия талап ететін шаралар еді, әсіресе Ресейден ұшырылған жағдайда. Бұған қоса, геостационарлық спутниктер полярлық аймақтарда нашар жабатын еді. Ресей жерінің үлкен бөлігі полярлық аймақтарда орналасқандықтан, мұндай жағдай Ресейдің мүдделеріне сәйкес келмейді. Осы себепті, ОКБ-1 спутник үшін оңтайлы орбита табуға кірісті. Зерттеулер көрсеткендей, бұл Ресей аумағының үстінен апогейге ие үлкен эллипстік орбита арқылы қол жеткізілуі мүмкін еді.
In the early 1960s, when Europe and America were establishing geostationary communication satellites, the Russians found these orbits unsuitable. They were limited in the amount of rocket power available and it is extremely energy intensive to both launch a satellite to 40,000 km, and change its inclination to be over the equator, especially when launched from Russia. Additionally geostationary satellites give poor coverage in polar regions. A large portion of Russian territory consists of polar regions, making this arrangement further unfavorable to Russian interests. As a result, OKB 1 sought to find a more optimal orbit for the satellite. Studies found that this could be achieved using a large elliptical orbit, with an apogee over Russian territory.
Молния 1
Молния бағдарламасы 1961 жылғы 30 қазанда бекітілді, жобалауды ОКБ-1 жүргізді. Олар KAUR 2 спутниктік платформасына негізделген, оның дизайны 1963 жылы аяқталды. Бірінші ұшырылым 1964 жылғы 4 маусымда өтті және сервомотордың істен шығуына байланысты 8К78 күшейткіштің негізгі сатысы ұшырылғаннан кейін 287 секундта итеру күшін жоғалтқандықтан сәтсіз аяқталды. Келесі әрекет 1964 жылғы 22 тамызда жасалды және орбитаға сәтті жетті, бірақ параболалық байланыс антенналары босату механизміндегі конструкциялық кемшілікке байланысты толыққанды ашылмады. Ол "Космос-41" деп аталғанымен, тоғыз ай бойы жұмыс істеді. Алғашқы жұмыс істейтін "Молния-11" спутнигі 1965 жылғы 23 сәуірде сәтті ұшырылды. Алғашқы "Молния-1" спутниктері Ресейдің барлық аймақтарында теледидар, телеграф және телефон байланысын қамтамасыз ету үшін жасалған. Жүйе 1967 жылға қарай "Орбита" жерсеріктік станцияларының құрылысымен бірге қолданысқа енгізілді. 1970 жылдарға қарай "Молния-1" сериясы (және "Молния-1Т" жаңартылған нұсқасы) көбінесе әскери байланыс үшін пайдаланылды, ал азаматтық байланыс "Молния-2" спутнигіне көшірілді. Барлығы 53 "Молния-3" сериялы спутники ұшырылды, соңғысы 2003 жылы ғарышқа жол тартты.
The Molniya programme was authorized on 30 October 1961 and design was handled by OKB 1. They were based on the KAUR 2 satellite bus, with design finishing in 1963. The first launch took place on 4 June 1964 and ended in failure when the 8K78 booster core stage lost thrust 287 seconds into launch due to a jammed servo motor. The next attempt was on 22 August 1964 and reached orbit successfully, but the parabolic communications antennas did not properly deploy due to a design flaw in the release mechanism. Publicly referred to as Kosmos 41, it nonetheless operated for nine months. The first operational satellite, Molniya 1 1, was successfully launched on 23 April 1965. The early Molniya 1 satellites were designed for television, telegraph and telephone across Russia, The system was operational by 1967, with the construction of the Orbita groundstations. By the 1970s, the Molniya 1 series (and the upgrade Molniya 1T) was mostly used for military communications, with civilian communications moving to Molniya 2. A total of 53 Molniya 3 series satellites were launched, with the last one going up in 2003.
Жағдай
Жалпы, Жердің жазықтығы перигей аргументіне әсер етеді, сондықтан апогей солтүстік полюске жақын болса да, егер тұрақты түрде станцияны сақтау үшін қозғалтқыштарды іске қосып түзетілмесе, ол біртіндеп жылжиды. Ресей үстіндегі тұрақ нүктесін сақтау және артық отын жұмсамай байланыс қызметтерін жүзеге асыру үшін спутниктерге 63,4° еңіс қажет болды, онда бұл әсерлер нөлдік болады. 2023 жылғы мәліметтер бойынша, қазіргі таңда орбитада 36 "Молния" спутнигі бар.
In general, the oblateness of the Earth perturbs the argument of perigee , so that even if the apogee started near the north pole, it would gradually move unless constantly corrected with station keeping thruster burns. Keeping the dwell point over Russia, and useful for communications necessitated without excessive fuel use meant that the satellites needed an inclination of 63.4°, for which these perturbations are zero. as of 2023, there are currently 36 Molniya satellites left in orbit.