Гарри Бриджес: Австралиялық-американдық кәсіби одақ жетекшісінің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Австралиялық-американдық кәсіподақ жетекшісі

Гарри Бриджес (28 шілде 1901 – 30 наурыз 1990) – Австралияда туған американдық кәсіподақ жетекшісі, бастапқыда Халықаралық порт жұмысшылары қауымдастығында (ILA) қызмет еткен. 1937 жылы ол бірнеше бөлімдерді біріктіріп, жаңа кәсіподақ – Халықаралық жағалау және қойма жұмысшылары кәсіподағын (ILWU) құруға жетекшілік етті, мүшелерінің қатарын қоймалардағы жұмысшыларға кеңейтті және келесі 40 жыл бойы оған басшылық жасады. Ол еңбек ұйымдастыру қызметі үшін қудаланды және 1930-шы, 1940-шы және 1950-ші жылдары АҚШ үкіметі оны депортациялау мақсатымен «бүлікші» деп таныды. Алайда, бұл жоспар іске аспады. Бриджес 1945 жылы АҚШ азаматы болды. 1953 жылы Жоғарғы Сот федералдық қазылар алқасының оны азаматтық алу кезінде Коммунистік партияға қатысы бар екенін жасырғаны үшін шығарған үкімін мерзімі өткендіктен күштен шығарды. 1950 жылы ILWU CIO-дан шығарылғаннан кейін оның ресми билігі шектелді, бірақ ол мүшелердің сайлауымен қайта-қайта қызметке тағайындалды және 1977 жылы зейнетке шыққанға дейін үлкен ықпалға ие болды.

Өмірбаян

Бриджес Альфред Рентон Браянт Бриджес Кенсингтон, Виктория, Австралияда дүниеге келді. Оның әкесі, Альфред Эрнест Бриджес, қала маңындағы табысты жылжымайтын мүлік агенті болса, анасы Джулия (Дорган) Бриджес ирланд тегіндегі, дінге берілген католик болған.

Мансап

Бриджес 16 жасында саудагер теңізші болып теңізге шығып, Австралия теңізшілер одағына қосылды. Джек Лондонның теңізге шақыруымен шабыттанған ол социалист және авантюрист болған әйелінен Гарри есімін алды. Бриджес 1920 жылы АҚШ-қа келді, онда американдық әріптестері оған бірнеше лақап ат берді, оның ішінде үлкен мұрны үшін "Тұмсық", австралиялық пен ағылшынды ажырата алмағандықтары үшін "Лайми", "Австралиялық Гарри" және ат жарыстарын ұнататындығы үшін "Жылқышы Гарри". 1921 жылы Бриджес Дүниежүзілік өнеркәсіп жұмысшылары (IWW) ұйымына қосылып, жалпыұлттық теңізшілер ереуіліне қатысты, бірақ ол сәтсіз аяқталды. Бриджес IWW ұйымынан көп ұзамай күмәнданып кетті, алайда IWW және Австралия одақтарындағы алғашқы тәжірибесі оның қатардағы мүшелердің күшіне және қатысуына негізделген белсенді одақшылдыққа деген сенімдеріне әсер етті. 1922 жылы Бриджес Сан-Францискодағы жағалау жұмысына көшті. Кеме иелері 1919 жылы Сан-Францискодағы Халықаралық портошылар қауымдастығының жергілікті бөлімі ұтылған ереуілден кейін компаниялық одақ құрған. Бриджес бұл одаққа қосылуға қарсылық көрсетіп, "қарақшы" ретінде портода уақытша жұмыс істеді. 1924 жылы ол ILA-ның Сан-Францискодағы жергілікті бөліміне қосылып, Еңбек күні шеруіне қатысқаннан кейін бірнеше жылға қара тізімге енгізілді. Бриджес 1927 жылы компаниялық одаққа қосылып, болат өңдеу бригадасында винч операторы және стропальщик болып жұмыс істеді.

Альбион Холл тобы

ILA батыс жағалаудағы беделін қайта жаңғыртуға күшін жұмылдырды және 1933 жылы Сан-Францискода жаңа ұйымдық бөлімше құрды. Сол жылы қабылданған Ұлттық өнеркәсіптік өркендеу заңында жұмысшылардың өздері таңдаған кәсіподақтарды құруға құқығы бар екені жарияланды, бірақ бұл ережелер күшіне енбеді. Бұл жаңалыққа үміттенген мыңдаған портовик жаңа ILA бөлімшесіне қосылды. Бриджес сол кезде «Албион Холл тобы» деп аталған портовиктер тобының мүшесі болды, олар жиналатын орынның атымен осылай аталды. Топқа түрлі топтардан келген адамдар тартылды: Коммунистік партия мүшелері, олар барлық портовиктерді, теңізшілерді және басқа да теңіз қызметкерлерін Теңізшілердің өнеркәсіптік одағына (MWIU) біріктіруге тырысты, бұл ILA және Америка Еңбек Федерациясы (AFL) одақтарына революциялық, салалық балама ретінде қарастырылды; бұрынғы IWW мүшелері және саяси көзқарастары нақты айқындалмағандар. Бұл топ «The Waterfront Worker» газеті арқылы портовиктер арасында беделін арттырды. Газет мимеограф көшірмесі түрінде шығарылып, бір тиынға сатылды және портовиктер мен теңізшілердің мақалаларын жариялады, көбінесе псевдонимдермен жарық көрді. Мақалалар жұмысшыларды мазалаған мәселелерге арналды: жұмыстың қарқыны, жүктердің салмағы, қатыгез басшылар және қауіпті жұмыс жағдайлары. Газеттің алғашқы нөмірлері MWIU мүшесінің пәтерінде, қолданылған мимеограф машинасымен басылды, бірақ газет партиядан да, MWIU-дан да тәуелсіз болды. «Албион Холл тобы» синдикализмнің өзін-өзі қолдау тактикасын жақтады, жұмысшыларды NIRA аясындағы үкіметтік көмекке сүйенудің орнына ереуілдер мен жұмысты баяулату арқылы ұйымдасуға шақырды. Сондай-ақ, топ жаңа ILA бөлімшесіне мүшелікке қатысуды ынталандырды, өйткені бөлімше мүшелік жиналыстарын өткізбеген. Соңында, топ жағалау бойынша ұйымдасудың негізін қалады, Портленд (Орегон) және Сиэтл (Вашингтон) қалаларының белсенділерімен кездесіп, теңіз қызметкерлерін білдіретін әр түрлі кәсіподақтардың федерациясын құрды. Бриджестің басшылығымен топ 1933 жылдың қазан айында Matson Navigation Company компаниясын ILA белгісін тағынғандары үшін жұмыстан босатылған төрт портовикті қайта жұмысқа алуға мәжбүрлеу үшін бес күндік ереуіл ұйымдастырды. Басқа портовиктер компания төрт адамды қайта жұмысқа алмаса, Matson жүгін тиеуден бас тартатынын мәлімдеді.

The ILA renewed its efforts to reestablish itself on the West Coast, chartering a new local in San Francisco in 1933. With the passage that year of the National Industrial Recovery Act, which contained some encouraging but unenforceable provisions declaring that workers had the right to organize unions of their own choice, thousands of longshoremen joined the new ILA local. At the time Bridges was a member of a circle of longshoremen that came to be known as the "Albion Hall Group", after their meeting place. It attracted members from a variety of backgrounds: members of the Communist Party, which was then trying to organize all longshoremen, sailors and other maritime workers into the Marine Workers Industrial Union (MWIU), as a revolutionary, industry wide alternative to the ILA and other American Federation of Labor (AFL) unions; former IWW members, and others with no clearly defined politics. This group had acquired some influence on the docks through its publication The Waterfront Worker, a mimeographed sheet sold for a penny that published articles written by longshoremen and seamen, almost always under pseudonyms. These articles focused on workers' day to day concerns: the pace of work, the weight of loads, abusive bosses, and unsafe working conditions. While the first editions were published in the apartment of an MWIU member on a second hand mimeograph machine, the paper remained independent of both the party and the MWIU. The Albion Hall Group stressed the self help tactics of syndicalism, urging workers to organize by taking part in strikes and slowdowns, rather than depending on governmental assistance under the NIRA. It also campaigned for membership participation in the new ILA local, which had not bothered to hold any membership meetings. Finally, the group started laying the groundwork for organizing on a coastwide basis, meeting with activists from Portland, Oregon and Seattle, Washington and organizing a federation of all of the different unions that represented maritime workers. Under Bridges' leadership, the group organized a successful 5 day strike in October 1933 to force Matson Navigation Company to reinstate four longshoremen it had fired for wearing ILA buttons on the job. Longshoremen at other ports threatened to refuse to handle Matson cargo unless the company rehired the four men.

1934 жылы Батыс жағалаудағы ұзын жағалаудағы шабуыл

1934 жылдың басында Бриджес, Альбион Холл тобы және басқа да портодағы белсенділер жағалау бойынша ереуілді жоспарлай бастады. Рузвельт әкімшілігі келіссөздерді бақылау үшін делдалдық кеңес тағайындап, ереуілдің алдын алуға тырысты, бірақ екі тарап та ұсынған келісімге келіспеді. Бриджес ереуіл комитетінің төрағасы болып сайланды. Ереуіл 9 мамырда басталды. Ереуілдің басында сайланған жергілікті басшылар номиналды түрде жетекшілік еткенімен, Бриджес досы Сэм Кагельмен бірге ереуілді жоспарлауды ұйымдастырды. Олар басшылық келіссөздер жүргізген, бірақ мүшелер қабылдамаған екі келісімшартқа, сондай-ақ басқа одақтармен байланысты мәселелерге қарсылық көрсетті. 5 шілдеде болған "Қанды бейсенбі" оқиғасынан кейін Сан-Францискода төрт күндік жалпы ереуіл өтті, сол күні полиция Су жағалауындағы жұмыс берушілер қауымдастығына жүктерді пирс басындан қоймаларға тасымалдауға көмектесті, осылайша кәсіподақтың пикет желісін бұзды. Шайқас кезінде ондаған ереуілшілер ұрып-соғылып, оқтан жараланды. Стьюарт және Миссия көшелерінің қиылысындағы кәсіподақ асханасына жасалған шабуыл кезінде Сан-Франциско полициясы ереуілге қатысқан теңізші Говард Сперриді және аспазшылар одағының мүшесі, сондай-ақ ереуілге қолдау көрсеткен Ник Коундеракисті (Нік Бордоуз ретінде де белгілі) атып өлтірді. Полиция атысынан тағы да көптеген адамдар, соның ішінде жанында тұрған адамдар жараланды, ал шайқас тез арада жақын жердегі қалалық аудандарға тарады. Маусым айында бұрынғы басшылық келіскен екінші келісімді жұмысшылар қабылдамағаннан кейін Бриджес келіссөздерде кәсіподақтың бас сөйлеушісіне айналды. Бриджес ереуілді толығымен бақылаған жоқ: оның қатты қарсылығына қарамастан, ILA мүшелері ереуілді аяқтау үшін төрелік сотқа жүгінуге дауыс берді. Сол сияқты, 1935 жылы Бриджестің қарсылығы ILA басшылығын теңізшілермен ынтымақтасып ереуілге шығудың орнына жұмыс берушілермен кәсіподақтың келісімшартын ұзартудан тоқтата алмады.

Өсу және тәуелсіздік

Бриджес 1934 жылы Сан-Францискодағы жергілікті ұйымның президенті, ал 1936 жылы ILA Тынық мұхиты жағалауы округінің президенті болып сайланды. Осы кезеңде ILA «Ішкі қарай жорық» бастады, оның барысында порттарда және олардан алыс орналасқан көптеген қоймалар ұйымдастырылды, олар порт жұмысшылары тасыған тауарларды қабылдады. Бриджес Тынық мұхитының теңіз федерациясын құруға жетекшілік етті, ол барлық теңізшілер кәсіподағын ортақ мақсатта біріктірді. Бұл федерация теңізшілер кәсіподағына 1936 жылы ұзақ ереуілден кейін ILA 1934 жылы қол жеткізгендей келісімшартты жеңуге көмектесті. 1937 жылы Тынық мұхиты жағалауы округі, Солтүстік-Батыстағы үш жергілікті ұйымды қоспағанда, ILA-дан ресми түрде бөлініп, өзін Халықаралық порт жұмысшылары және қоймашылар кәсіподағы деп атады. Бұл ILA қолданыстағы жергілікті ұйымдарды қайта құруға, қоймашыларды өкілдік етуден бас тартуға және жұмыссыздыққа байланысты сақтандыру сияқты мәселелерде кәсіподақтар саясатын өзгертуге тырысқаннан кейін болды. Бриджес жаңа кәсіподақтың президенті болып сайланды, ол бірден Өнеркәсіптік ұйымдар конгресіне (CIO) қосылды. Одан кейін Бриджес CIO-ның Батыс жағалауындағы директоры болды. ILWU осы кезеңде Гавайидегі кемежайларда, содан кейін қант және ананас өндірісінде де күшті кәсіподақтар құрды. Ол жұмыс берушілердің, әскерилердің және көптеген саяси топтардың қарсылығына тап болды, бірақ ILWU-ның жұмысы Гавайидегі саяси ахуалды өзгертті. Бұл ақ терілі байлардың жарты ғасыр бойы билікте болған үстемдігін жойды. Оның беделінің көрсеткіші ретінде Бриджес 1937 жылғы 19 шілдеде Time журналының мұқабасында бейнеленді.

Құқықтық күрес

1939 жылдың шілде айының ортасында Ангел аралындағы иммиграциялық станциясында Бриджесті депортациялау туралы тыңдау өтті. Үкімет куәгерлерінің арасында майор Лоренс Милнер және бұрынғы коммунист Джон Льюис Лич болды. Лич куәлігінде тұрақты болса, Милнер жалған куәлік бергенін мойындады, ал Бриджестің қорғау тобы оны айыптауды талап етті, бірақ Милнерге қарсы ешқандай айыптау қойылған жоқ. Тыңдаулар Бриджесті депортациялауға болатынын көрсәтпеді, себебі ол 1918 жылғы «Шет елдіктер туралы» заңда талап етілгендей, үкіметті құлатуды жақтаған ұйымның мүшесі немесе оған байланысты емес еді. 1940 жылғы Смит заңы федералды билікке Бриджесті депортациялауға мүмкіндік берді. Бұл заң бойынша, АҚШ-қа келгеннен кейін кез келген уақытта мүше болып немесе үкіметті құлатуды жақтаған ұйыммен байланысы бар шетелдікті депортациялауға болады. 1941 жылдың маусым айында он аптадан кейін депортация туралы екінші тыңдау аяқталды. 1941 жылдың қыркүйегінде тыңдауды жүргізген арнайы сарапшы депортацияны ұсынды, бірақ Иммиграциялық апелляциялық кеңесі (BIA) үкіметтің екі маңызды куәгерінің сенімсіз екенін анықтағаннан кейін бұл шешімді кері қайтарды. 1942 жылдың мамырында, Рузвельт әкімшілігі Кеңес Одағымен одақтасуды нығайту үшін коммунизмге қарсы шараларын тоқтатқанмен, Бас прокурор Биддл BIA-ның шешімін жоққа шығарып, Бриджесті депортациялауға бұйрық берді. Бриджес апелляциялық шағымданып, аудандық және апелляциялық соттарда жеңілді. Бірақ 1945 жылдың 18 маусымында АҚШ Жоғарғы Соты «Bridges v. Wixon» ісінде 5–3 дауыспен депортацияны жоққа шығарды, өйткені үкімет Бриджестің CPUSA-мен «байланысы» бар екенін дәлелдемеді, ал бұл терминге «жай ынтымақтастық» немесе «сымпатия» жеткіліксіз екенін түсіндірді. Бриджес 1945 жылы АҚШ азаматы болды. Депортациялау мақсатымен 1948 жылы федералды үкімет Бриджесті азаматтық алу кезінде коммунистік партияның мүшесі болғанын мойындамағаны үшін алдау және жалған куәлік беруде айыптады. Қазылар алқасы Бриджесті және екі айыпталушыны кінәлі деп тапты. Ол бес жылға бас бостандығынан айырылып, азаматтығынан айырылды. 1953 жылы Жоғарғы Сот 5–3 дауыспен сот шешімін жойды, себебі алдау және жалған куәлік беру бойынша айыптау мерзімі үш жыл ішінде қарастырылмаған. Үкімет қылмыстық істі тоқтатып, 1955 жылдың маусым және шілде айларында Бриджестің азаматтығын алаяқтық арқылы алғаны үшін азаматтық сотта қайта қарауға тырысты. Сот Бриджес пайдасына шешім шығарды және үкімет шағымданудан бас тартты.

In mid July 1939, hearings took place at the Angel Island Immigration Station to deport Bridges. Government witnesses included Major Lawrence Milner and ex communist official John Lewis Leech. While Leech held fast to his testimony, Milner confessed to perjury, for which the Bridges defense team demanded indictment, although there is no evidence Milner was ever indicted. The hearings found Bridges did not qualify for deportation because he was not currently — as the Alien Act of 1918 required — a member of or affiliated with an organization that advocated the overthrow of the government. The Smith Act of 1940 was written so federal authorities could deport Bridges. It allowed deportation of an alien who was a member or affiliated "at any time" since arriving in the U. S. with such an organization advocating overthrow of the government. A second round of deportation hearings ended after ten weeks in June 1941. In September 1941, the special examiner who led the hearings recommended deportation, but the Board of Immigration Appeals (BIA) reversed that order after finding the government's two key witnesses to be unreliable. In May 1942, though the Roosevelt administration was now putting its anti Communist activities on hold in the interest of furthering the Soviet American alliance, Attorney General Biddle overruled the BIA and ordered Bridges deportation. Bridges appealed and lost in District Court and the Court of Appeals. But the United States Supreme Court overruled deportation, holding 5–3 on June 18, 1945, in the case of Bridges v. Wixon, that the government had not proven Bridges was "affiliated" with the CPUSA, a word it interpreted to require more than "sympathy" or "mere cooperation". Bridges became a naturalized U. S. citizen in 1945. With the goal of deportation, in 1948 the federal government tried Bridges for fraud and perjury, for denying when applying for naturalization that he had ever been a member of the Communist Party. The jury convicted Bridges and two co defendants. He was sentenced to five years in prison and his citizenship was revoked. The Supreme Court in a 5 3 decision overturned the conviction in 1953 because the indictment on fraud and perjury charges did not occur within the three years set by the statute of limitations. The government dropped the criminal charges and pursued a case in civil court in June and July 1955, hoping to overturn Bridges' naturalization because it had been obtained by fraud. The trial judge ruled in Bridges' favor and the government did not appeal.

Саяси шайқастар

1930-1940 жылдары Бриджес коммунистік партияның бағытына адал болды. 1939 жылы Молотов-Риббентроп келісіміне қол қойылғаннан кейін партия Рузвельт пен Черчилльді соғыс қозушылар деп айыптап, «Америкалықтар келмейді» деген ұранды қабылдады. Бриджес президент Рузвельтті еңбекшілерге опасыздық жасады және соғысқа дайындалып жатыр деп сынады. CIO төрағасы Джон Л. Льюис 1939 жылғы қазан айында Батыс жағалау директоры лауазымын жойып, Бриджестің билігін Калифорниямен шектеді. Бриджес Рузвельт әкімшілігіне қарсы күресін жалғастырды, «Жаңа саясатты» (New Deal) сынай және кәсіподақ сайлаушыларын Рузвельтке қолдау көрсетуден бас тартуға шақырды. Льюис, енді Рузвельт әкімшілігінен де қол үзген соң, қандай ұсыныс жасайтынын күтуге кеңес берді. Бұл позиция мүшелер арасында кең қолдау таппады; көптеген жергілікті ұйымдар FDR-ді үшінші мерзімге қолдады және бірнеше жергілікті ұйым Бриджестің отставкаға кетуін талап етті. Ол отставкаға кетей алмады, себебі одақтың конституциясы мүшелердің он бес пайызы талап етсе, қайта сайлау өткізуге мүмкіндік береді. ILWU атқару кеңесі оған сенім білдірді. 1941 жылғы маусымда Германия Кеңес Одағына шабуыл жасағаннан кейін Бриджес жұмыс берушілерді соғысқа дайындалу үшін өнімділікті арттыруға шақырды. Кейіннен CIO соғыс кезінде ереуілге бармауға уәде бергенде, Бриджес бұл уәдеге қолдау көрсетті. Коммунистік партияның бірлікке деген ынтасының ең жоғары нүктесінде – 1943 жылғы Тегеран конференциясынан кейін – ол бұл уәде соғыс аяқталғаннан кейін де жалғасуын ұсынды. ILWU 1943 жылы Монтгомери Уордтағы ереуілге қарсы шыққан Бөлшек сауда, көтерме сауда және дүкен қызметкерлері кәсіподағын ғана айыптап қоймады, басшылығы жаңа келісімге қол қоюдан бас тарғаннан кейін, жалақыны төмендетіп, кәсіподақ белсенділерін жұмыстан шығарғаннан кейін, оларға ереуілді тоқтатуға көмектесті, Сент-Полдегі (Миннесота штаты) мүшелеріне Чикагодағы ереуілдегі зауыттың жүктемесін өңдеу үшін қосымша жұмыс істеуге бұйрық берді. Бриджес жұмыс қарқынын арттыруды да талап етті, бұл ILWU-ның доктардағы жұмыс процесін бақылау мақсатына қайшы келмеуі мүмкін. Ол осы мәселеде жұмыс берушілермен күресті және жылдамдық көптеген ILWU мүшелері тарапынан қабылданбады. Кейін Бриджес Шығыс жағалаудағы теңізшілерді білдіретін Ұлттық теңізшілер одағының (National Maritime Union) Джозеф Курранмен және Американың Біріккен электр, радио және машина жасау жұмысшыларының Джулиус Эмспакпен бірге 1944 жылы Рузвельттің кейбір азаматтық жұмыс орындарын әскерилендіру туралы ұсынысын қолдады. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Бриджестің көзқарасы күрт өзгерді. Ол коммунистік партияның, CIO, AFL және Коммерциялық палата басшыларымен бірге өнеркәсіптік бейбітшілік үшін соғыстан кейінгі жоспарды қолдағанмен, Суық соғыс саясаты бойынша CIO басшылығымен күрт дауласты. Маршалл жоспары, Грекия мен Түркияда Трумэн доктринасын қолдану және Дүниежүзілік кәсіподақтар федерациясына қатысу туралы өзінің жеке пікірлері болды, ол әрбір мәселені өзінің сайлаушыларына қалай әсер ететіні тұрғысынан қарады. 1948 жылы бұл сыртқы саясат мәселелері ILWU үшін еңбек мәселелеріне айналды, себебі жұмыс берушілер кәсіподақ Маршалл жоспарын құлату үшін ереуілге дайындалып жатыр деп мәлімдеді. Тафт-Хартли заңының жаңа ережелеріне сүйенген (бұл кәсіподақ қызметкерлерінің коммунистік партия мүшесі емес екендігіне ант беруін, жабық кәсіподақтарды заңсыз деп жариялауын және президентке ұлттық денсаулық пен қауіпсіздікке қауіп төндіретін ереуілге дейін 80 күндік «салқындату» кезеңін іздеуге өкілеттік беруін қамтиды), жұмыс берушілер ереуілге итермеледі. Олар Бриджестен құтылып, жұмысқа алу залын қайтадан өздеріне иеленуді үміттенеді. Бірақ олардың бұл стратегиясы сәтсіз аяқталды. Жұмыс берушілер тобы келіссөз өкілдерін ауыстырғаннан кейін және тоқсан бес күндік ереуілге шыдағаннан кейін кәсіподақпен жаңа келісімге келді. Сонымен қатар, Льюистің CIO төрағасы лауазымындағы ізбасары Филип Мюррей 1948 жылы Бриджестің CIO ішіндегі билігін азайта бастады, оны CIO Калифорния аймақтық директоры лауазымынан шеттетуге ұшыратты. 1950 жылы ішкі соттасудан кейін CIO коммунистік басшылығына байланысты ILWU-ді кәсіподақтан шығарды.

Bridges hewed to the Communist Party line throughout the late 1930s and 1940s. After the Molotov–Ribbentrop pact was signed in 1939, the party attacked Roosevelt and Churchill as warmongers and adopted the slogan "The Yanks Ain't Coming." Bridges denounced President Roosevelt for betraying labor and preparing for war. John L. Lewis, the head of the CIO, responded in October 1939 by abolishing the position of West Coast director of the CIO, limiting Bridges' authority to California. Bridges continued opposing the Roosevelt Administration, belittling the New Deal and urging union voters to withhold their support from Roosevelt. He said they should wait to see what Lewis, who had now also split with the Roosevelt administration, recommended. That position proved highly unpopular with the membership; many locals had already endorsed FDR for a third term and several locals passed motions calling for Bridges to resign. He refused, noting that the union's constitution allowed for a recall election if fifteen percent of the membership petitioned for one. The ILWU executive board gave him a vote of confidence. After Germany attacked the Soviet Union in June 1941, Bridges urged employers to increase productivity in order to prepare for war. When the CIO later adopted a wartime no strike pledge, Bridges supported the pledge. He proposed at the high point of the Communist Party's enthusiasm for unity—immediately after the Teheran Conference in 1943—that the pledge continue after the end of the war. The ILWU not only condemned the Retail, Wholesale Department Store Employees union for striking Montgomery Ward in 1943—after management refused to sign a new contract, cut wages, and fired union activists—but also assisted it in breaking the strike, by ordering members in St. Paul, Minnesota to work overtime, to handle overflow from the struck Chicago plant. Bridges also called for a speedup of the pace of work—which may not have been inconsistent with the ILWU's goal of controlling the way that work was done on the docks. It had struggled with employers on this issue and the speedup was rejected by many ILWU members. Bridges later joined with Joseph Curran of the National Maritime Union, which represented sailors on the East Coast, and Julius Emspak of the United Electrical, Radio and Machine Workers of America, to support a proposal by Roosevelt in 1944, to militarize some civilian workplaces. Bridges' attitude changed sharply after the end of World War II. While he still advocated the post war plan for industrial peace that the Communist Party, along with the leaders of the CIO, the AFL and the Chamber of Commerce, were advocating, he differed sharply with CIO leadership on Cold War politics. He had his own opinions about the Marshall Plan and the application of the Truman Doctrine in Greece and Turkey, as well as participation in the World Federation of Trade Unions, viewing every element from the point of how it would affect his constituents. Those foreign policy issues became labor issues for the ILWU in 1948, when the employers claimed that the union was preparing to strike in order to cripple the Marshall Plan. Emboldened by the new provisions of the Taft Hartley Act, which required union officers to sign an oath that they were not members of the Communist Party, outlawed the closed shop, and gave the President authority to seek an 80 day "cooling off" period before a strike that would imperil the national health or safety, the employers pushed for a strike. They hoped to rid themselves of Bridges and reclaim control over the hiring hall. As it turned out, their strategy was a failure. The employer group reached a new agreement with the union after replacing their bargaining representatives and enduring a ninety five day strike. At the same time, Philip Murray, Lewis' successor as head of the CIO, had started reducing Bridges' power within the CIO, removing him from his position as the CIO's California Regional Director in 1948. In 1950, after an internal trial, the CIO expelled the ILWU due to its communist leadership.

Өзгерістерді бастан кешіру

Алайда, қуу ILWU-ға да, Бриджестің оған деген билігіне де ешқандай нақты әсер етпеді. Ұйым 1930 және 1940 жылдардағыдан гөрі аз шиеленіспен келісімдер жасасуды жалғастырды, ал Бриджес айтарлықтай қарсылықсыз қайта сайлануын жалғастырды. 1960 жылы кәсіподақ кемежайларды кең ауқымда механикаландыруға мүмкіндік беретін маңызды келісімге қол қойды. Оның басшылығы жағалаудағы жұмысшылардың санын айтарлықтай азайтуға келісті, оның орнына өзгерістерден кейін жұмысынан айырылғандарға кең ауқымды жұмыс орындарына кепілдіктер мен әлеуметтік жәрдемақылар ұсынды. Алайда, бұл келісімде "B-мен" деп аталатын тәжірибесі аз мүшелердің төмен мәртебесі айқын көрінді. Бриджес бұл жұмысшылардың шағымдарын қорғанышпен қабылдады, себебі "B-мендердің" көп бөлігі қара нәсілділер еді және кәсіподаққа кіру үшін көп еңбек еткен. Вьетнам соғысынан туындаған қосымша жағалау жұмысы Бриджеске жұмыс орындарын көбейту және қара нәсілді үміткерлерді жұмысқа алуға белсенді күш салу арқылы бұл қиындыққа қарсы тұруға мүмкіндік берді. Кейіннен ILWU әйелдер тарапынан да ұқсас қиындықтарға тап болды, олар үшін өнеркәсіпке және кәсіподаққа кіру одан да қиын болды. Бриджес ILWU-дегі өзінің позициясынан бас тартуға қиналды. Ол 1970 жылдардың басында оны ILA немесе Teamsters кәсіподақтарымен біріктіру мүмкіндігін қарастырды. 1977 жылы зейнеткерлікке шыққанда, одақтың ұзақ жылдар бойы хатшы-қазынашысы болған және оның табиғи мұрагері саналған Луис Голдблаттың оны алмастыру мүмкіндігіне жол бермеді. Ол Голдблатқа қарсы болды. 2001 жылдың 28 шілдесінде, Бриджестің туған күніне орай, ILWU кәсіподақ көшбасшысының өмірін тойлауға арналған бір апталық іс-шара ұйымдастырды. Бұл шара 8000-нан астам одақ мүшесі мен жақтастарының Винсент Томас көпірі арқылы Терминал аралынан Калифорния штатының Сан-Педро қаласына жасаған шеруімен аяқталды. Бриджеске құрмет көрсету мақсатымен кемежайшылар портыны 8 сағатқа жапты.

Жеке өмір және өлім

Гарри Бриджес 1922 жылы Орегон штатының Маршфилд (Coos Bay) қаласында 21 жасында Агнес Бриджес (қызметкері Браун)пен қарым-қатынас бастады. Олар бір бала сүйіп, он екі жыл бойы ресми некеде тұрмаған жұп ретінде өмір сүрді. 1934 жылы, Батыс жағалаудағы портовы ереуіл басталғанға дейін ресми түрде үйленді. Гарридің одақтағы белгілі көшбасшыға айналуымен олардың қарым-қатынасы нашарлап, 1945 жылы ажырасты. Көптеген даулы және көпшілікке жария болған ажырасу отырыстарында екеуі де бір-бірін физикалық зорлық-зомбылыққа ұқсатып айыптады. Гарри Агнесті алкоголизмге шалдыққандығымен, ал Агнес Гарриді Нэнси Бердесиодан бала туғандығымен айыптады. Кейіннен Агнес ФБР-ден Гарриге қарсы депортация ісінде куәлік беруі үшін ақша алды. 1930 жылдардың ортасында Бриджестің хатшысы Норма Перримен роман болғаны туралы әңгіме тарады, ол кейін Гарри Лундебергпен жұмыс істеп, оған да қарым-қатынас құрды. Кейбір болжамдар бойынша, Норма Перри 1936-1937 жылдардағы Тынық мұхиты жағалауындағы теңіз ереуілі кезінде Бриджестің Лундебергпен арасының ажырасуына себеп болды. 1940 жылы Нью-Йорк қаласында саяхаттап жүргенде Бриджес бұрынғы кәсіби биші болған Нэнси Фентон Бердесиомен танысты. 1943 жылы Бердесио Бриджестен жүкті болды, бірақ Агнеспен ажырасу кезінде ол баланың әкесі екенін жоққа шығарды. Ажырасу рәсімі аяқталғаннан кейін Гарри мен Нэнси 1946 жылы үйленді. Бриджес Сан-Францискода азаматтық құқық қорғаушы Чарльз Гарри таныстырған Норико "Ники" Савадамен танысты. 1958 жылы олар Невада штатының Рино қаласында үйленуге шешім қабылдады. Ауданы сот кеңсесінің қызметкері Саваданың этникалық жапондық болғаны және Невадада 1846 жылғы заң бойынша кез келген ақ адамның "эфиопиялық немесе қара нәсілді, малай немесе қоңыр нәсілді, моңғол немесе сары нәсілді, американдық үнді немесе қызыл нәсілді кез келген адаммен" некеге тұруына тыйым салынғандықтан, оларға неке куәлігін беруден бас тартты. Бриджес пен Савада Федералдық аудандық соттан неке куәлігін беруді бұйыруын сұрады. Судья Тейлор Уайнс бұл бұйрықты қабылдады және олар 1958 жылдың 10 желтоқсанында үйленді. Бұл бұйрық Невада заң шығарушы органына 1959 жылдың 17 наурызында штаттың нәсілдер араласқандығына қарсы заңдарын жоюға түрткі болды. Гарри Бриджес 1990 жылдың 30 наурызында 88 жасында қайтыс болды.

Harry Bridges began a relationship with Agnes Bridges (nee Brown) at age 21 in Marshfield (Coos Bay), Oregon, in 1922. They had a child and lived as an unmarried couple for twelve years, and they formally married in 1934 shortly before the West Coast Waterfront Strike began. Their relationship deteriorated as Harry became a more prominent leader in the union, and they divorced in 1945. In a series of nasty and highly publicized divorce hearings, both accused each other of physical violence, Harry accused Agnes of alcoholism, and Agnes accused Harry of fathering a child with Nancy Berdecio. Agnes was later paid by the FBI to testify against Harry in his deportation trials. In the mid 1930's, Bridges was rumored to have had an affair with his secretary, Norma Perry, who later worked for and had a relationship with Harry Lundeberg. Some speculation suggests that Norma Perry was an underlying reason for Bridges' split with Lundeberg during the 1936 37 Pacific Coast Maritime Strike. In 1940, Bridges met Nancy Fenton Berdecio Bridges, a onetime professional dancer, while traveling in New York City. In 1943, Berdecio became pregnant with a child fathered by Brides, though he denied paternity in his divorce hearing with Agnes. After finalizing his divorce, Harry and Nancy married in 1946. Bridges met Noriko "Nikki" Sawada in San Francisco, when introduced by her employer, Charles Garry, a civil rights lawyer. In 1958, the couple decided to marry in Reno, Nevada. At the county courthouse, the clerk refused the couple a marriage license because Sawada was ethnic Japanese and Nevada had an 1846 statute banning marriage between any white person and "any person of the Ethiopian or black race, Malay or brown race, Mongolian or yellow race, or American Indian, or red race." Bridges and Sawada asked the Federal District Court to order the marriage license be issued. Judge Taylor Wines granted the order and the couple married 10 December 1958. This order prompted the Nevada legislature to repeal the state's anti miscegenation laws on 17 March 1959. Harry Bridges died aged 88 on 30 March 1990.

Мұра

Сан-Францискодағы ILWU штаб-пәтері Гарри Р. Бриджес есімді мемориалдық ғимарат деп аталады. Батыс жағалауда Бриджес әлі де еңбек қозғалысын қолдаушылар мен қарсыластардың ықыласын оятуда. Калифорния штатының Сан-Педро қаласындағы Гарри Бриджес институты – халықаралық экономика және саяси географиядағы өзгерістердің кәсіби одақтарға қалай әсер ететінін зерттейтін ғылыми-зерттеу институты. Гарри Бриджес институтының архиві Калифорния мемлекеттік университетінің кітапханасында сақталады. Вашингтон штатының Сиэтл қаласындағы Вашингтон университетінің (UW) Гарри Бриджес Еңбек зерттеулер орталығы 1992 жылы ILWU-ның бұрынғы және қазіргі мүшелерінің бастамасымен Бриджестің құрметіне құрылды. Орталық UW оқытушылары мен студенттерінің, сондай-ақ еңбек ұйымдарының зерттеу, оқыту және қоғаммен байланыс жұмыстарын қолдайды. Калифорния штатының Уилмингтон портындағы Гарри Бриджес атындағы мектеп, сондай-ақ Уилмингтондағы Гарри Бриджес бульвары (Лос-Анджелес портының солтүстік жағында орналасқан) оның есімімен аталады. 1941 жылы Вуди Гатри мен Пит Сигер сияқты The Almanac Singers тобы Бриджестің еңбегін қорғайтын Talking Union альбомында жұмыс істеп жатқанда "Song for Bridges" әнін жазды. 1994 жылы Оклендтен (Калифорния штаты) шыққан Rancid тобы 1993 жылғы Rancid альбомындағы "Union Blood" әнінен кейін Let's Go альбомында "Harry Bridges" әнін шығарды. Калифорния губернаторы Грей Дэвис 2001 жылдың 28 шілдесін, Бриджестің 100 жылдық мерейтойын "Гарри Бриджес күні" деп жариялады. Сол күні Сан-Франциско қаласы Сан-Франциско паром терминалының жанында Бриджестің құрметіне алаң ашты. 2009 жылы коммерциялық емес Гарри Бриджес жобасы Хаскелл Векслердің режиссерлік етіп, түсірген "Кеймеден кеме капитанына дейін: Гарри Бриджестің өмірі мен заманы" атты бір актерлік пьесасын жасады. Бұл жоба Бриджестің мұрасын және оның еңбегінің әсерін насихаттайды. Фильм 2009 жылы Еңбек күні демалысында PBS телеарналарында көрсетілді. 2010 жылы Лонг-Бич қалалық кеңесі Королева Мэри іс-шаралар паркін Гарри Бриджес мемориалдық паркі деп атады. 2023 жылы Бриджестің өмірбаяуын жазған профессор Роберт В. Черни көптеген дереккөздерді мұқият тексергеннен кейін Бриджестің КПСС мүшесі болмағанын анықтады, бірақ ол марксизмнің әртүрлі аспектілерімен келісіп, КСРО-ны жоғары бағалаған. Оның орнына, Бриджес "адамдардың сөзін тыңдап, кеңес алып, кеңес беріп, сұрап, бірақ нұсқау алмаған және партиялық тәртіпке бағынбаған" бірнеше адамның бірі болғанын анықтады.

The ILWU headquarters in San Francisco is called the Harry R. Bridges Memorial Building. On the West Coast, Bridges still excites passions both for and against the labor movement. The Harry Bridges Institute in San Pedro, California, is a research institute that focuses on topics of international economics and how changes in political geography affect unions. The archives of the Harry Bridges Institute are held in the University Library at California State University, Northridge. The Harry Bridges Center for Labor Studies at the University of Washington (UW) in Seattle, Washington, was established in Bridges' honor in 1992 by ILWU past and current ILWU members. The center supports research, teaching, and community outreach by UW faculty and students and labor organizations. Harry Bridges Span School, in the harbor town of Wilmington, California, is named after him, as is Harry Bridges Blvd (also in Wilmington), which runs along the north side of the Port of Los Angeles. In 1941, The Almanac Singers, including Woody Guthrie and Pete Seeger, recorded "Song for Bridges" while working on their album Talking Union that defends Bridges' work. In 1994, Rancid, a band from Oakland, California, released a song titled "Harry Bridges" on their album Let's Go following their song "Union Blood" on their 1993 Rancid. California Governor Gray Davis declared 28 July 2001, Bridges' 100th birthday, as "Harry Bridges Day." On the same day, the City of San Francisco dedicated a plaza near the San Francisco Ferry Building in Bridges' honor. In 2009, the nonprofit Harry Bridges Project produced From Wharf Rats to Lords of the Docks: The Life and Times of Harry Bridges, a one man play that was directed and filmed by Haskell Wexler. It promotes Bridges' legacy and the influence of his work. The film was broadcast on some PBS stations on Labor Day Weekend in 2009. In 2010, the Long Beach City Council renamed the Queen Mary Events Park to the Harry Bridges Memorial Park. In a 2023 biography of Bridges, Professor Emeritus Robert W. Cherny concluded that Bridges had not been a CPUSA member based on careful checks against multiple contemporary sources, however much Bridges agreed with various aspects of Marxism or extolled the USSR. Instead, he found that Bridges was one of a few people "listened to, consulted with, offered advice, and asked for advice, but were not given directions and were not under party discipline".