Александр Баркан: Американ саяхатшысы және кәсіби одақ жетекшісі

Кіріспе

Американдық саясаткер (1909–1990)

Александр Э. Баркан (9 тамыз 1909 – 18 қазан 1990) 1963 жылдан 1982 жылға дейін AFL-CIO саяси білім комитетінің төрағасы болды. Уотергейт отырыстары барысында Барканның Никсонның жаулар тізіміне енген алғашқы мүшелердің бірі екені белгілі болды.

Мансап

Бейонне, Нью-Джерси штатында дүниеге келген Баркин, 15-16 жасында сайлауға 20-25 рет дауыс бергенін айтты, себебі судьяларды Джерси-Сити қаласының демократ мэрі Франк Хейг бақылап отырды. 1933 жылы Чикаго университетінде саяси ғылымдар және экономика мамандықтарын бітірді. Бейонде түнгі уақытта ағылшын тілінен сабақ берді және колледжді бітіргеннен кейін бірден еңбек одақтарының жұмысына белсенді түрде қатысты. 1937 жылы оқытушылық қызметін тастап, Тоқыма жұмысшыларын ұйымдастыру комитетінде толық уақытты волонтер ретінде жұмыс істеді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде USS Alabama кемесінде радист болып қызмет етті. USS Alabama кемесіндегі барлық дауысты Ф.Д.Р. үшін қалай тапсырғанын айтуды ұнатты. Соғыстан кейін Нью-Джерсиге Тоқыма жұмысшылары одағының қызметкері ретінде оралды. 1955 жылы Америка Еңбек Федерациясы мен Өнеркәсіптік Ұйымдар Конгресі біріккен кезде Баркин AFL-CIO саяси бөлімі COPE-тың директордың көмекшісі болды. 1966 жылы Джордж Мини оны директор етіп тағайындады, бұл оған үлкен қаржы және волонтерлерді бөлуде маңызды рөл атқару мүмкіндігін берді, соның нәтижесінде Демократиялық партиядағы ықпалы арта түсті. Ол сондай-ақ шебер дебатшы және аянбай одақ мүшелерін қолдайтын адам ретінде танымал болды. Ал, оның жалпы аты оның жетістіктері, адалдығы және тікелейлігі үшін достары мен жауларының сыйлылығын қозғады. AFL-CIO президенті Лейн Киркланд оның туралы: «Ал Баркин еңбек нарығының ең берілген және есілместей қайраткерлерінің бірі болды. Көптеген адамдар аңызға айналмайды, бірақ Ал аңызға айналды. Ол біздің барлығымызға есімізде қалды және оның жұмысы кәсіподақ мүшелерінің бірнеше буынына өз жұмысын жалғастыруға шабыт берді – «жеңіске қарай!»» деді. Баркин жиі «жеңіске қарай!» деген сөзді одақшыл кандидаттарды сайлау үшін әскерін біріктіру үшін қолданды. Демократиялық партияның өмір бойы қолдаушысы болған ол 1972 жылы Джордж Макговерн мен оның жақтастарын партияны «кислота, кешірім және аборт партиясына» айналдырғаны үшін айыптады. «Нью-Йорк Таймс» газетіндегі некрологында: «Оның ашық, тікенді мінезі және азшылықтар мен әйелдерге пайдасы тиетін партиялық өзгерістерге қарсылығы көптеген демократтарды наразылыққа түсірді» делінген. Демократиялық партияның өкілдігін кеңейтуге бағытталған реформаларға қарсылығы оны 1972 жылы: «Біз Гарвард-Берклидің осы ақсүйектерінің партиямызды басып алуына жол бермейміз» деп мәлімдеуге итермеледі. 1981 жылы зейнеткерлікке шықты, бірақ өмірінің соңына дейін еңбек одақтарының топтарына барып, сөз сөйлей берді. 1990 жылы қайтыс болды, оның артында 46 жылдық әйелі Хелен Стикно, қыздары Лоис Волковиц және Кэрол Альт, төрт немересі Мэтью Альт, Эллисон Альт, Рейчел Волковиц Мак және Джейкоб Волковиц қалды.

Born in Bayonne, New Jersey, Barkin claimed to have started voting at the age of 15 or 16 voting 20 to 25 times an election because the judges were controlled by Frank Hague, the Democratic mayor of Jersey City, N. J. He attained degrees in political science and economics from the University of Chicago in 1933. He taught high school English at night in Bayonne and became actively involved in labor unions right after college. In 1937 he left teaching to work as a full time volunteer with the Textile Workers Organizing Committee. During World War II he served on the USS Alabama as a radioman. He was fond of relating how he delivered all the votes on USS Alabama for F. D. R. After the war he returned to New Jersey as a staff member of the Textile Workers Union. In 1955, with the merger of the American Federation of Labor and the Congress of Industrial Organization Mr. Barkan became assistant director of the AFL CIO's political arm, COPE. He was appointed director by George Meany in 1966 giving him a major say in the distribution of a substantial amount of money and number of volunteers, which gave him major influence in the Democratic Party. He was also known as a gifted orator and tireless union advocate. Al, as he was generally known was well respected by his friends and enemies alike for his accomplishments, integrity, and directness. Lane Kirkland, president of the A. F. L. C. I. O. said of him "Al Barkan was one of labor's most dedicated and most unforgettable stalwarts. Few achieve the rank of legend, but Al did. He left an indelible memory with all of us and his work inspired more than one generation of trade unionists to continue their work 'on to victory.'" Mr. Barkan often used "on to victory" to rally his troops in electing pro union candidates. A lifelong supporter of the Democratic Party, in 1972 he denounced George McGovern and his followers for turning the party into the "party of acid, amnesty, and abortion." His obituary in The New York Times would note, "His outspoken, crusty manner and opposition to party changes intended to benefit minorities and women alienated many Democrats." His opposition to Democratic Party reforms intended to broaden representation prompted him in 1972 to declare, "We aren't going to let these Harvard Berkeley Camelots take over our party." He retired in 1981 but stayed involved visiting and speaking to labor union groups almost until the end of his life. He died in 1990, survived at that time by his wife of 46 years, Helen Stickno, his daughters, Lois Wolkowitz and Carol Alt and four grandchildren, Matthew Alt, Allyson Alt, Rachel Wolkowitz Mack, and Jacob Wolkowitz.