Джон Свини: Америкалық профсоюз лидерінің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Америкалық еңбек қайраткері (1934–2021)
Джон Суини есімді басқа адамдар

Джон Джозеф Суини (5 мамыр 1934 – 1 ақпан 2021) – 1995 жылдан 2009 жылға дейін AFL–CIO президенті қызметін атқарған американдық еңбек қайраткері.

Алғашқы жылдар

Нью-Йорк штатының Бронкс қаласында дүниеге келген Суини, қалалық автобус жүргізушісі Джеймс пен үй шаруасындағы жұмысшы Агнес, екеуі де ирланд иммигранттарының ұлы болды. Суинидің отбасы 1944 жылы Йонкерс қаласына көшіп барды, онда Суини Сент-Барнаба бастауыш мектебінде оқыды және Кардинал Хейс орта мектебін бітірді. Суинидің әкесі оны көптеген кәсіподақ жиналыстарына алып барды, сонда Суини американдық еңбек қозғалысына өмір бойы адал болуын бастады. Суини 1952 жылы Нью-Рошель қаласындағы Иона колледжіне түсті. Оқу ақысын төлеу үшін Суини қабір қазушы және құрылыс портері болып жұмыс істеді, сонымен қатар осы кезде алғашқы кәсіподағына қосылды. 1956 жылы ол экономика мамандығы бойынша диплом алды. 1977 жылы Суини 32B жергілікті ұйымын 32J жергілікті ұйымымен біріктіріп, 32BJ жергілікті ұйымын құрды. 1979 жылы Суини 32BJ жергілікті ұйымының техникалық қызметкерлерін тағы бір рет ереуілге шығарды және келісімшартты қосымша жақсартуға қол жеткізді. 1980 жылы Суини ұлттық SEIU президенті болып сайланды. Суини басшылығымен SEIU мүшелерінің саны жылдам өсті. Одақ онжылдықтың басында шамамен 625 000 мүшемен бастады. Алайда, Суини жаңа салалар мен базалық аймақтарға қарқынды кеңеюді қолға алды. SEIU кеңсе қызметкерлерін ұйымдастыру үшін Ұлттық жұмысшы әйелдер қауымдастығымен, ал зейнеткерлерді ұйымдастыру үшін Біріккен азық-түлік және коммерциялық жұмысшылар (UFCW) одағымен бірікті. Одақ сонымен қатар денсаулық сақтау саласындағы және бизнес кеңселердегі техникалық қызметкерлер арасындағы ықпалын кеңейтті. Суини басқа да бірнеше одақтармен бірігуді де иніциативалады, Ұлттық мемлекеттік қызметкерлер қауымдастығын (NAGE) және басқа да мемлекеттік қызметкерлер одақтарын сіңіріп алды. 1993 жылы SEIU-да миллионнан астам мүше болды. Бұл 20 жылдан астам уақыттан бері миллион мүшеге жеткен алғашқы AFL–CIO одағы болды. Бірақ Суини жаңа мүшелерді ұйымдастыруға баса назар аударғанмен, өсудің шамамен жартысы бірігу арқылы жүзеге асты. Суини SEIU-да басқа да өзгерістерді бастады. Одақ денсаулық пен қауіпсіздік, сексуалдық қысым, азаматтық және иммигранттар құқықтары саласындағы қатаң федералды заңдарды қабылдауды талап ете бастады. Сонымен қатар, заңмен міндетті түрде төленетін отбасылық демалыс, денсаулық сақтау реформасы және ең төменгі жалақыны көтеруді ұсынды. Ішкі тұрғысынан Суини одақ бюджетінің үштен бірін жаңа мүшелерді ұйымдастыруға жұмсады және одақ қатарындағы әртүрлілікті күшейтуге ұмтылды.

Born in The Bronx, New York, Sweeney was the son of James, a city bus driver, and Agnes, a domestic worker, both Irish immigrants. Sweeney's family moved to Yonkers in 1944, where Sweeney attended St. Barnabas Elementary School and graduated from Cardinal Hayes High School. Sweeney's father took him to numerous union meetings, and it was there that Sweeney began his lifelong commitment to the American labor movement. Sweeney enrolled at Iona College in New Rochelle in 1952. Sweeney worked as a grave digger and building porter to pay his tuition, and joined his first union at this time. In 1956, he graduated with a degree in economics. In 1977, Sweeney merged Local 32B with Local 32J to form Local 32BJ. In 1979, Sweeney led the maintenance workers of Local 32BJ out on strike again, and won additional contract improvements. In 1980, Sweeney was elected president of the national SEIU. Under Sweeney's tenure, SEIU made rapid gains in membership. The union began the decade with about 625,000 members. However, Sweeney began pushing for rapid expansion into new sectors and base areas. SEIU joined with the National Association of Working Women to organize office workers, and the United Food and Commercial Workers (UFCW) to organize nursing home workers. The union also dramatically expanded its reach among maintenance workers in the health care field and business offices. Sweeney also pushed for mergers with a number of other unions, absorbing the National Association of Government Employees (NAGE) and other public employee unions. By 1993, SEIU had more than one million members. It was the first AFL–CIO union to reach the million member mark in more than 20 years. But while Sweeney had emphasized the organization of new members, about half of its growth had come through merger. Sweeney initiated other changes at SEIU as well. The union began pushing for stronger federal laws in the area of health and safety, sexual harassment, and civil and immigrant rights. It also advocated for legally mandated paid family leave, health care reform and a raise in the minimum wage. Internally, Sweeney devoted nearly a third of the union's budget to organizing new members and pushed for stronger diversity in the union's ranks.

1995 жылғы AFLCIO президенттік сайлау науқаны

1995 жылы Суини және басқа ұлттық кәсіподақ президенттерінің шағын тобы AFL–CIO президенті Лэйн Киркландқа келіп, оның зейнетке шығуын сұрады. 1990 жылдардың басында Кирклендтің басшылығына деген наразылық күшейді. Мұның бірнеше себебі болды: Президент Билл Клинтонның алғашқы мерзімінде еңбек заңдарын реформалау бойынша заң қабылдамауы, Солтүстік Америка еркін сауда келісімін (NAFTA) тоқтатуға қол жеткізе алмауы, денсаулық сақтау реформасын іске асыра алмауы, ереуілшілерді тұрақты түрде алмастыруға тыйым салатын заңды қабылдамауы және қоғамдық пікірді солшыл, кәсіподақтарды қолдайтын бағытқа бұрудағы сәтсіздік. Кирклендтің АҚШ Сенаты тұрақты алмастыруға тыйым салу туралы мәселені қарастырып жатқанда Еуропаға сапарлап кеткені оның нақты басымдықтарын көрсетіп тұрды. Ең көңіл көшіргені – 1994 жылы Конгресске республикашылдардың басып кіруіне Кирклендтің салқын қабақтылықпен қарауы болды. Ол саяси бағдарламаны күшейтуді көздейтін жоспарларға мүлдем қызығушылық танытпады, тіпті оларға қарсы болды.

Қарсылық

Кирклендке қарсылық 1995 жылдың 19-20 ақпанында Флорида штатының Бал-Харбор қаласында өткен AFL–CIO атқарушы кеңесінің қысқы отырысында күшейді. Жаңа жыл басынан бері Суини Киркландпен екі рет кездесіп, оған атқарушы кеңестің негізгі мүшелері оның басшылығына наразы екенін және ол қазынашы-хатшы Томас Р. Донахьюге қолдау көрсетуі керектігін айтты. Апта соңында, атқарушы кеңес отырысынан бұрын, кеңестегі 11 кәсіподақ президенті «Өзгеріс комитетін» құруға келісті. Комитет Киркландты AFL–CIO президенті лауазымынан шеттетуге бекінді. Комитет құрамына Суини, Америка мемлекеттік, округтік және қалалық қызметкерлер федерациясының (AFSCME) Джеральд МакЭнти, Америка Біріккен Автокөлік Жұмысшыларының (UAW) Оуэн Бибер, Америка Біріккен Болат Жұмысшыларының (USWA) Джордж Бекер, Халықаралық Командашылар Бауырластығының (IBT) Рон Кери, Солтүстік Американың Еңбекшілер Халықаралық Одағының (LIUNA) Артур Коя, Біріккен Қағаз Жұмысшылары Халықаралық Одағының (UPIU) Уэйн Гленн, Халықаралық Операторлар Одағының (IUOE) Франк Ханли, Халықаралық Машина Жасаушылар Қауымдастығының (IAM) Джордж Курпиас, Америка Ағаш Ұсталары және Жоғары Сатушылар Одағының (UBC) Сигурд Лукассен және Америка Біріккен Кеншілер Одағының (UMWA) Ричард Трумка кірді. Бұл одақтар қазан айындағы AFL–CIO съезінде Киркландты шеттету және жаңа президент сайлау үшін жеткілікті дауысқа ие болды. «Өзгеріс комитеті» алдымен тиімді инноватор ретінде танылған AFL–CIO қазынашы-хатшысы Томас Р. Донахьюды таңдады. Ол жұмыс орнындағы өзгерістерді зерттеу үшін AFL–CIO комитетін құруды, федерацияның коммуникациялық күш-жігерін (AFL–CIO штаб-пәтерінде телестудия құруды қоса) және NAFTA-ға қарсы науқанды ұйымдастырды. Бірақ Донахью 16 жылға жуық адал қызмет еткен адамға қарсы шығудан бас тартты. Киркланд отставкаға кетуге немесе зейнеткерлікке шығуға келіспеді. Атқарушы кеңес отырысы шиеленісті болды. Кеңестің наразы мүшелері басшылық пен саясатты өзгертуді талап етті. Бірақ Киркланд өзінің әкімшілігінің саясаты мен бастамаларын көрсетіп, наразылардың адал емес және билікке құмар екенін мәлімдеді. Комитет сондай-ақ Трумканы AFL–CIO қазынашы-хатшысы лауазымына ұсынуға келісті. Олар штаттық федерацияларды және орталық еңбек кеңестерін жұмылдыруға және азшылықтар мен әйелдерге қол жеткізуге жауапты жаңа атқарушы вице-президент лауазымын құруды ұсынды. Бұл жаңа лауазым сондай-ақ әйелдер немесе азшылықтармен толтырылатын атқарушы лауазымның болуын қамтамасыз етуге, наразыларға қосымша саяси қолдау беруге мүмкіндік берді. «Өзгеріс комитеті» AFL–CIO атқарушы кеңесінің мүшесі, AFSCME вице-президенті және Латын Америкасының Еңбек Кеңесінің белсендісі Линда Чавес Томпсонды тартты. 13 маусымда Комитет өз кандидаттарын және «Америкалық жұмысшылар үшін жаңа дауыс» атты платформасын ресми түрде жариялады. Кандидаттар тізімі «Жаңа дауыс» тізімі деп аталды. Содан кейін тағы 10 кәсіподақ Киркландты қайта сайлауға қарсылық білдірді. Енді конгреске делегаттардың 56 пайызын құрайтын 21 кәсіподақ Киркландтың төрағалығына қарсы болды. «Жаңа дауысқа» қарсылықты Америка Мұғалімдер Федерациясы (AFT) және Америка Коммуникация Жұмысшылары (CWA) басқарды. AFT президенті Альберт Шенкер наразылар өз алаңдауларын атқарушы кеңеске жеткізуі керек екенін, онда талқылаудан және қарастырудан кейін Киркландтың тағдыры туралы шешім қабылдануы мүмкін еді деп мәлімдеді. Шенкер сондай-ақ еңбек қозғалысының ішкі дауларын еңбек қозғалысының жауларына ашу жұмысшы қозғалысын әлсірету қаупін тудыратынын айтты. Соңында, Шенкер «Жаңа дауыс» партиясының штаттық және жергілікті еңбек органдарын бір үміткердің пайдасына жұмылдыру әрекеті AFL–CIO-ны саясаттануға және ұзақ мерзімді перспективада тұрақсыздануға әкеп соқтырады деп мәлімдеді. Алайда «Жаңа дауыс» тобының табысқа жету үшін бірден-бір мүмкіндігі талқылауды атқарушы кеңестен шығару екенін түсінді. Атқарушы кеңесте әрбір кәсіподақ, оның мөлшеріне қарамастан, тең дауысқа ие болды. 20 шағын кәсіподақ тобы, олардың мүшелері қарсыластарынан әлдеқайда аз болса да, міндетті шешімдер қабылдауы мүмкін. Бірақ AFL–CIO съезінде әрбір кәсіподаққа мүшелерінің санына пропорционал түрде делегаттар бөлінді. Съезде ірі кәсіподақтардың коалициясы көпшілікті құрамайтын болса да жеңіске жетуі мүмкін. AFL–CIO-дағы ең ірі кәсіподақтарда негізделген «Жаңа дауыс» тізімі үшін өз мақсаттарын дауыстары аз бағаланатын атқарушы кеңесте іздеу ақылға қонымсыз болар еді. «Жаңа дауыс» тізімі штаттық федерациялар мен орталық еңбек кеңестерінің (CLC) қолдауын белсенді түрде іздеді, олардың әрқайсысы конгреске бір делегат жіберуге құқылы болды. Әдетте, осы органдардың азаматтары төрт жылдық съезге аз ғана делегаттарды жіберетін. Бірақ «Жаңа дауыс» тізімі делегаттарды белсенді түрде тартты және тізім делегаттарды қолдауға келіссе, олардың саяхат және тұру шығындарын төлеуге келіскенін айтты. Суини сондай-ақ бұл органдарға көбірек назар қарастырылатынын уәде берді, «Жаңа дауыс» тізімі жергілікті еңбек шараларын қолдау және федерацияның саяси мүмкіндіктерін кеңейту үшін маңызды деп санайтын. Донахью штаттық федерациялар мен орталық еңбек кеңестері арасында дауыс жинаудан бас тартты, бұл AFL–CIO-ны саясаттануға және сайлаудан кейін AFL–CIO-ның әртүрлі органдары арасындағы келісімді әлсірететінін айтты. Донахьюдың белсенді науқанына қарамастан, оның үміткерлігі Киркланд режимімен байланысының салдарынан шектеулі екені тез анық болды. Донахью өзінің ойынша, еңбек қозғалысының проблемаларының ауқымын жоққа шығарып, қалыпқа келтіруді қорғауға мәжбүр болды. «Жаңа дауыс» тізімі конвенциядан өз платформасын жүзеге асыруды сұрады. Содан кейін конвенция AFL–CIO бас кеңесіне штаттық федерациялардың өкілдігін беруге дауыс берді, бұрын ол тек ұлттық кәсіподақ президенттеріне ғана ашық болған. Конвенция сондай-ақ AFL–CIO атқарушы кеңесін 33-тен 54 мүшеге дейін кеңейтті. Суини бұл жаңа орындарды бұрын өкілдігі жоқ кәсіподақтарға ұсынды. Кеңейту кеңесте әйелдер мен азшылықтардың өкілдігін шамамен екі есеге арттырды. Кеңейту Суини жақтастары мен Донахью адалдары кеңесте отыруына мүмкіндік беріп, келісімге қол жеткізуге қосымша мүмкіндік берді. UFCW президенті және Донахьюдың маңызды жақтасы Дуглас Х. Дорити мен Джеральд МакЭнти атқарушы кеңес мүшелерінің «біртілдік тізімін» жариялады. «Біртілдік тізім» еңбек федерациясынан бөліну қаупін болдырмауға көмектесті.

The opposition to Kirkland came to a head at the mid winter AFL–CIO executive council meeting in Bal Harbour, Florida, February 19–20, 1995. Since the start of the new year, Sweeney had twice held meetings with Kirkland to tell him that key members of the executive council were disappointed with his leadership and that he should step down in favor of secretary treasurer Thomas R. Donahue. The weekend before the executive council meeting, 11 union presidents on the executive council agreed to form a "Committee for Change". The group was committed to removing Kirkland as president of the AFL–CIO. The group included Sweeney; Gerald McEntee of the American Federation of State, County and Municipal Employees (AFSCME); Owen Bieber of the United Auto Workers (UAW); George Becker of the United Steelworkers of America (USWA); Ron Carey of the International Brotherhood of Teamsters (IBT); Arthur Coia of the Laborers' International Union of North America (LIUNA); Wayne Glenn of the United Paperworkers International Union (UPIU); Frank Hanley of the International Union of Operating Engineers (IUOE); George Kourpias of the International Association of Machinists (IAM); Sigurd Lucassen of the United Brotherhood of Carpenters and Joiners of America (UBC); and Richard Trumka of the United Mine Workers of America (UMWA). Together, these unions had sufficient votes to remove Kirkland at the October AFL–CIO convention and elect a new president. The first choice of the Committee for Change was AFL–CIO secretary treasurer Thomas R. Donahue, who had developed a reputation as an effective innovator. He had lobbied for the creation of an AFL–CIO committee to examine changes in the workplace, pioneered the federation's communication efforts (including the construction of a television studio at AFL–CIO headquarters) and led the campaign against NAFTA. But Donahue refused to challenge a man whom he had served loyally for nearly 16 years. Kirkland refused to resign or retire. The executive council meeting turned rancorous. The dissident members of the executive council argued for a change in leadership and policy. But Kirkland pointed to his administration's policies and initiatives and claimed that the dissidents were disloyal and power hungry. The group also agreed to nominate Trumka as secretary treasurer of the AFL–CIO. The group also proposed to create a new office, that of executive vice president, charged with mobilizing state federations and central labor councils and reaching out to minorities and women. The new position was also a way of ensuring that there would be an executive position which could be filled with a woman or a minority, thus gaining additional political support for the dissidents. The Committee for Change recruited Linda Chavez Thompson, a member of the AFL–CIO executive council, a vice president of AFSCME and an activist on the Labor Council for Latin American Advancement. On June 13, the Committee formally announced its slate of candidates and the name of its platform, "A New Voice for American Workers". The slate of candidates became known as the "New Voice" slate. Shortly thereafter, 10 more unions announced their opposition to Kirkland's re election. Now a total of 21 unions representing 56 percent of the delegates to the convention were opposed to Kirkland's presidency. Opposition to the New Voice slate was led by the American Federation of Teachers (AFT) and Communication Workers of America (CWA). AFT president Albert Shanker argued that the dissidents should have brought their concerns before the executive council, where, after discussion and deliberation, a decision about Kirkland's fate could have been made. Shanker also argued that exposing the labor movement's internal disputes to labor's enemies seriously risked weakening the labor movement. Finally, Shanker argued that the New Voice slate's attempt to mobilize state and local labor bodies in favor of one candidate risked politicizing the AFL–CIO and destabilizing it in the long run. The New Voice group, however, understood that their only hope for success was to move the debate out of the executive council. In the executive council, each union—no matter how small—had an equal vote. A group of 20 small unions could make binding decisions even though their membership might be far less than that of their opponents. But at the AFL–CIO convention, each union was allotted delegates proportional to the size of its membership. At the convention, a coalition of large unions could triumph even if they did not represent a majority of unions. It would have been foolish for the New Voice slate, whose base was in some of the largest unions in the AFL–CIO, to pursue their goals in the executive council where their votes counted for less. The New Voice ticket campaigned intensively for the support of the state federations and central labor councils (CLCs), each of which was entitled to send one delegate to the convention. Normally, few of these bodies sent delegates to the quadrennial convention. But New Voice slate actively recruited delegates, and allegations were made that the slate had agreed to pay travel and housing for delegates if they agreed to support Sweeney. Sweeney also promised that more attention would be paid to these bodies, which the New Voice ticket saw as important in supporting local labor actions and enlarging the federation's political capabilities. Donahue refused to campaign for votes among the state federations and central labor councils, arguing that it would politicize the AFL CIO and weaken the post election consensus among the AFL–CIO's various bodies. Despite Donahue's energetic campaigning, it soon became clear that his candidacy was profoundly limited by his ties to the Kirkland regime. Donahue was forced to defend the status quo and deny the magnitude of the labor movement's problems when he believed otherwise. The New Voice ticket then asked the convention to implement its platform. Subsequently, the convention voted to provide state federations with representation on the AFL–CIO general board, which had previously been open only to national union presidents. The convention also expanded the AFL–CIO executive council from 33 to 54 members. Sweeney offered these new seats to previously unrepresented unions. The expansion nearly doubled representation for women and minorities on the council. The expansion had the added advantage of enabling both Sweeney supporters and Donahue loyalists to sit on the council, encouraging reconciliation. A 'unity slate' of executive council members was announced by Douglas H. Dority, president of the UFCW and a key Donahue supporter, and Gerald McEntee. The unity slate helped avoid the threat of disaffiliations from the labor federation.

Құрылымдық өзгерістер

Қызметке кіріскеннен кейін көп ұзамай, Суини одақ мүшелігінің төмендеуін тоқтату және, әсіресе, жастарды көптеп қабылдау мақсатында бірнеше бағдарламаны іске қосты. AFL–CIO-ның ұйымдастыру және далалық жұмылдыру бағдарламалары бөлінді. Оңтүстік және Оңтүстік-Батыс аймақтары үшін ұйымдастыру стратегиясын әзірлеу үшін арнайы кеңес комитеті құрылды, ал колледж студенттерінен белсенділерді тарту және жұмысқа орналастыру үшін «Одақ жазғы мектебі» бағдарламасы іске қосылды. Жаңа бөлім – Жұмысшы әйелдер бөлімі құрылды, оған жұмысшы әйелдерге дауыс беру мүмкіндігін жасау және олардың пікірін еңбек қозғалысының талқылауларына енгізу міндеті жүктелді. Сонымен қатар, екі жаңа орталық ашылды. Жаңа саяси оқу орталығының мақсаты саяси қызметкерлерді оқыту және филиалдарға олардың қызметкерлерін саяси жұмысқа даярлауға көмектесу болды. Трансұлттық корпоративтік зерттеу орталығының миссиясы – кәсіподақтарға халықаралық корпорациялармен ұйымдастыру және/немесе келісімшарттар бойынша күресте көмектесу. 1996 жылдың тамызында Суини Корпоративтік істер департаментін құрды. Департаментке үш жаңа орталық кірді: Жұмыс орнындағы демократия орталығы (еңбек басқару серіктестіктерімен айналысу үшін), Жұмысшылардың меншік және басқару орталығы (зейнетақы және инвестиция мәселелерімен айналысу үшін) және Стратегиялық зерттеулер орталығы (кең ауқымды науқандардағы зерттеулерге көмектесу үшін). Департаментке статистикалық мәліметтерді жинау және ұжымдық келісімдер туралы зерттеулер жүргізу де міндеттелді. 1997 жылдың мамырында Суини төрт жаңа ұйымдастыру бағдарламасын жариялады. Бірінші бағдарлама – AFL–CIO негізіндегі, мемлекеттік және жергілікті кәсіподақтарға ұйымдастыру бағдарламаларын құруға ниет білдіргендерге логистикалық, ұйымдастырушылық және оқу қолдауын ұсыну. Екінші бағдарлама – «Үлкендер жазғы мектебі» – еңбек қозғалысының зейнеткерлерін ұйымдастыру және саяси жұмыстарға зейнеткерлерді оқыту арқылы тиімді пайдалану бағдарламасы. Үшінші бағдарлама – «Кәсіподақ қалалары» – ірі орталық еңбек кеңестерін белсендірек және тиімдірек болуға, ал кішігірім кеңестерді біріктіруге немесе олардың ықпалын арттыру үшін тығыз жұмыс істеуге шақыру. Соңында, «Көшедегі қызу» бағдарламасы қаржы мен қызметкерлерді кеңестер мен кәсіподақтарға жіберіп, олар жұмысшылар қорқытылғанда, мәжбүрленгенде немесе жұмыстан шығарылғанда пикетке және/немесе наразылық акцияларына жедел түрде жауап беретін топтарды құра алды. 1998 жылдың қазанында Суини AFL–CIO-ның 30 жылдық Адам ресурстарын дамыту институтын (HRDI) қайта атады. Ол енді «Америка үшін жұмыс институты» деп аталды. Институттың жаңа миссиясы – жұмыссыз қалғандарға білім беру мен оқытуға назар аудармай, экономиканы дамытуға ықпал ету, ой-пікірлерді жинау және саясатты әзірлеу орталығы ретінде әрекет ету, сондай-ақ экономикалық саясат мәселелері бойынша Конгресске лобби жасау.

Soon after taking office, Sweeney initiated several programs intended to reverse the decline in union membership and recruit more new members, especially younger people. The AFL–CIO's organizing and field mobilization programs were separated. An ad hoc executive council committee was established to come up with an organizing strategy for the South and Southwest, while the Union Summer program was established to recruit and deploy college age activists. A new department, the Working Women's Department, was created and charged with developing ways to give working women a voice and to inject that voice into the labor movement's deliberations. Two new centers were also established. The new political training center's mission was to train political operatives and assist affiliates in training their staff in political work. The transnational corporate research center's mission was to help unions in organizing and/or contract battles with international corporations. In August 1996, Sweeney created a Corporate Affairs Department. The department included three new centers: the Center for Workplace Democracy (to deal with labor management partnerships), the Center for Worker Ownership and Governance (to deal with pension and investment issues) and the Center for Strategic Research (to assist affiliates with research in comprehensive campaigns). The department also was given responsibility for collecting statistics and conducting research on collective bargaining. In May 1997, Sweeney announced four new organizing programs. The first program was an AFL–CIO based effort to provide logistical, organizational and training support for state and local unions which wanted to create organizing programs. The second program 'Senior Summer', a program to leverage the labor movement's retirees by training retired workers in organizing and political operations. The third program was the "Union Cities" effort to encourage large central labor councils to be more active and effective, and to encourage smaller CLCs to merge or work more closely to enhance their influence. Lastly, the 'Street Heat' program funneled funds and staff to CLCs and unions so that they could develop rapid response teams of union members to picket and/or protest when workers were intimidated, coerced or fired. In October 1998, Sweeney renamed the AFL–CIO's 30 year old Human Resources Development Institute (HRDI). It was now known as the Working for America Institute. Instead of focusing on education and training for displaced workers, the department's new mission was to promote economic development, act as a think tank and policy development foundation, and lobby Congress on economic policy.

Қауіпті жағдай

Бірақ AFL–CIO ішінде наразылық қайтадан күшейе бастады. Конституциялық және әкімшілік бірқатар бөлімдерді, мысалы, Өнеркәсіптік кәсіподақтар бөлімін жою, Свиниді қолдамаған кәсіподақтарға қарсы соққы ретінде қарастырылды. AFL–CIO Ұйымдастыру департаментінің директоры лауазымы жиі алмасып тұратын болды, жаңа мүшелерді ұйымдастыру едәуір артпады, ал көптеген кәсіподақтар мүшелік санын көбейту үшін бір-біріне шабуыл жасады. Бірқатар кәсіподақтар AFL–CIO-ның өздерінің ұйымдастыру бағдарламаларын сынағанына наразы болды. 2000 жылдың 15 наурызында Біріккен көлік кәсіподағы юрисдикциялық дауға байланысты AFL–CIO-дан бөлініп шықты. 2001 жылдың наурыз айында Ағаш шеберлері кәсіподағы Свинидің ұйымдастыру жұмысының сәтсіз аяқталғанын және AFL–CIO құрылымынан бас тарту қажеттігін мәлімдеді. Саясатқа үлкен қаржы жұмсағанына қарамастан, AFL–CIO АҚШ Өкілдер палатасында демократтардың көпшілігін қайта орнатуға қол жеткізе алмады. Кейбір кәсіподақ президенттері AFL–CIO-ның саяси мақсаттарға ақша жұмсауын тоқтатып, ресурстарды жаңа мүшелерді ұйымдастыруға жұмсау керек деп талас бастады. Наразы басшылардың ішінде SEIU президенті және Свинидің шәкірті Эндрю Стерн ең белгілісі болды. AFL–CIO ішіндегі наразылық 2003 жылдың 18 қыркүйегінде Свини 2005 жылғы жазғы федерациялық конвенцияда тағы төрт жылға кандидат болады деп хабарлағанда жария болды. Свини 1995 жылы AFL–CIO-ға алғаш сайланғанда, 70 жастан асқан адамдардың атқарушы лауазымдарға үміткер болуына тыйым салатын конституциялық түзетуді ұсынған еді. Ұсынылған түзету ешқашан қабылданбады, бірақ Свини конвенцияға өзі ұсынған жас шегінен асқанда лауазымда қалмайтынына уәде берді.

Жаңа бірлік серіктестігі

2004 жылдың наурыз айында өткен атқарушы кеңес отырысынан кейін Эндрю Стерн Жаңа Бірлік Серіктестігін (NUP) құру туралы жариялады. Стернге UNITE HERE, Teamsters, Laborers, UFCW және Carpenters ұйымдарының президенттері қосылды. Стерн 2003 жылдың күзінде осы кәсіподақ лидерлерімен жұмыс істей бастады, еңбек қозғалысын реформалау қағидаларын жасау үшін. NUP-тің құрылғаны 2003 жылдың қазан айында белгілі болғанмен, Стерн оның мақсаты еңбек қозғалысының болашағын талқылауға мүмкіндік беру болғанын айтты, және бұл мақсатқа қол жеткізілді. Бірақ 2005 жылдың наурызында өткен AFL–CIO атқарушы кеңесінің отырысында реформа бойынша келісімге келіле алмады. Оның орнына AFL–CIO атқару комитеті федерацияның барлық кірісінің жартысын саяси және заңнамалық жұмылдыруға жұмсауды ұсынды. Сондай-ақ, атқару комитеті бюджетінің кем дегенде 30 пайызын ұйымдастыруға жұмсайтын кәсіподақтарға миллиондаған доллар көлемінде жеңілдік беруді ұсынды. Атқару комитетінде міндетті бірігуді қолдайтындар аз болды. Алайда, Жаңа Бірлік Серіктестігінің бірнеше бұрынғы мүшелері бұл ұсыныстармен келіспеді. Teamsters мүшелік жарнаның 50 пайызын мүше одақтарға беруді, AFL–CIO функцияларының көп бөлігін бас кеңседен аймақтық және жергілікті деңгейлерге көшіруді, басқа функцияларды жоюды және атқару комитетінің мүшелерінің санын азайтуды талап етті. 2005 жылдың мамырында Суини атқару кеңесінің ұсыныстарын шілдеде қарастыру үшін AFL–CIO конвенциясына ресми түрде ұсынды. 16 маусымда Стерн және оның жақтастары «Жеңіске өзгеріс» (Change to Win) коалициясы деп аталатын жаңа ұйым құрғанын жариялады. «Жеңіске өзгеріс» коалициясына SEIU, UFCW, Laborers, UNITE HERE және Teamsters бес кәсіподағы кірді. 27 маусымда оларға Carpenters қосылды. «Жеңіске өзгеріс» коалициясы AFL–CIO реформалау бойынша ұсыныстар жиынтығын жариялады, ол мүше одақтарының ұсыныстарын көбінесе бейнелейтін. Маусымның ортасында AFL–CIO атқару кеңесі Суинидің реформа жоспарын шілдеде AFL–CIO конвенциясында қарастыруға дауыс берді. Ақпан айындағы отырыстан қалған ұсыныстар талқыланды, бірақ келісімге қол жеткізілмеді. Жаз бойы қосымша қарсы ұсыныстар енгізілді. «Жеңіске өзгеріс» коалициясының президенттері AFL–CIO-дан шығу үшін басқарушы органдарынан уәкілеттік алды, бірақ коалиция AFL–CIO конвенциясында делегаттардың үштен бірін ғана жинап ала алатыны анық болды. 2005 жылдың 22 шілдесінде Біріккен ауыл шаруашылығы жұмысшылары (UFW) «Жеңіске өзгеріс» коалициясына қосылды.

Shortly after the March 2004 executive council meeting, Andrew Stern announced the formation of the New Unity Partnership (NUP). Joining Stern were the presidents of UNITE HERE, the Teamsters, the Laborers, UFCW and the Carpenters. Stern had begun working with these union leaders in the fall of 2003 to create a set of principles to reform the labor movement. Although NUP's existence had been revealed in October 2003, Its purpose had been to create discussion over the future of the labor movement, Stern said, and that goal had been accomplished. At the March 2005 AFL–CIO executive council meeting, however, no consensus on reform emerged. Instead, the executive committee of the AFL–CIO recommended that the federation earmark half of all income for political and legislative mobilization. The executive committee also recommended rebating up to millions of dollars to unions which spent at least 30 percent of their budget on organizing. There appeared to be little support in the executive committee for mandatory mergers. But several former New Unity Partnership members disagreed with these proposals. The Teamsters demanded a 50 percent of dues to member unions, as well as streamlining the AFL–CIO by moving many of its functions out of the headquarters to the state and local field operations, eliminating other functions, and reducing the size of the executive committee. In May 2005, Sweeney formally submitted the executive council's proposals to the AFL–CIO convention for consideration in July. On June 16, Stern and his allies announced the formation of a new organization, the Change to Win Coalition. The Change to Win Coalition included five unions: SEIU, UFCW, the Laborers, UNITE HERE and the Teamsters. They were joined by the Carpenters on June 27. The Change to Win Coalition released a set of proposals for reforming the AFL CIO that largely reflected its member union's proposals. In mid June, the AFL–CIO executive council voted to submit Sweeney's reform plan to the AFL–CIO convention in July. Discussion on the outstanding proposals from the February meeting continued, but no consensus was reached. Additional counter proposals were proposed throughout the summer. The Change to Win Coalition union presidents sought and received authority from their governing bodies to disaffiliate from the AFL–CIO, but it became clear that the Change to Win coalition could muster only a third of delegates at the AFL–CIO convention. On July 22, 2005, the United Farm Workers (UFW) joined the Change to Win Coalition.

Жеке өмір

Суини еңбек қозғалысы туралы зерттеуді бірлесіп редакциялады және кәсіподақтар туралы екі кітапты бірлесіп жазды, оның ішінде «Америкаға жалақыны көтеру қажет: Экономикалық қауіпсіздік пен әлеуметтік әділдік үшін күресу».