Тарих

Қазіргі Нозаваонсен аймағы ежелгі Шинано провинциясының бір бөлігі болған. Атауы орта ғасырлық Камакура кезеңінің жазбаларында кездеседі, бірақ жергілікті аңыз бойынша, ыстық бұлақтарды 8-шы ғасырда монах Гёки тапқан. 1870 жылғы жазбаларға сәйкес, аймақта 24 қонақүй болған, және 24 863 адам ыстық суларда емделген. 1889 жылдың 1 сәуірінде Тойосато ауылы құрылды, ол заманауи муниципалитеттер жүйесінің құрылуымен байланысты. 1892 жылдың 14 қазанында Тойосато Такано ауылымен бірігіп, Зуйхо ауылын құрды. 1954 жылдың 1 тамызында Зуйхо ауылының бір бөлігі Ияма қаласымен бірікті, ал қалған бөлігі 1955 жылдың 1 сәуірінде Нозаваонсенге айналды. Ауыл 1998 жылғы қысқы Олимпиаданың биатлон жарысын қабылдады.

Демография

Жапондық санақ деректері бойынша, Нозаваонсен қаласының халқы соңғы 70 жыл ішінде азайған.

Экономика

Нозаваонсен экономикасы ауыл шаруашылығы және маусымдық туризм негізінде қалыптасқан.

Білім

Нозаваонсенде бір мемлекеттік бастауыш мектеп және бір мемлекеттік орта мектеп бар, оларды ауыл әкімдігі басқарады. Ауылда жоғары мектеп жоқ.

Теміржол

Нозаваонсенде тікелей жолаушылар темір жолы қызметі жоқ, бірақ жергілікті Ияма желісіндегі бес станция (Камисакай, Ками Куванагава, Куванагава, Ниши Отаки және Шинано Ширатори) ауыл шекарасынан бір километр ішінде орналасқан. Камисакай және Тогари Нозаваонсен станциялары ауыл орталығына ең жақын станциялар болып табылады. Ең жақын Шинкансен станциясы – Ияма станциясы, ол автомобильмен шамамен 25 минуттық қашықтықта. Ауыл Шинкансен кестесімен үйлесетін автобус қызметін ұйымдастырады.

Мәдениет орындары

Ауылда 18 тағайындалған мәдени ескерткіш бар; Досожин оттық фестивалі – ұлттық мәдени ескерткіш (1993 жылдың желтоқсан айында маңызды материалдық емес халықтық мәдени мүлік ретінде тағайындалған), ал қалғандары, соның ішінде бас ғибадатхананың жанындағы 300 жылдық шыршы ағашы, ауылдық деңгейде тағайындалған.

Нозаваонсен от фестивалі

Ауылдың ең маңызды мерекесі – Nozawaonsen Fire Festival (野沢温泉の道祖神祭り) әр 15 қаңтарда өткізіледі; ол бүкіл елдегі халық құдайларын, әсіресе Досоджинді құрметтеу мәдениетінің бір бөлігін құрайды. Бұл үш күндік шара, оның ең көзге түсетін бөлігі – 15 қаңтар күні кешке үш қабатты ағаш ғибадатхананы (社殿 shadan) өртеп жіберу үшін күрес. Мереке қашан басталғаны белгісіз, бірақ 1863 жылғы жазбалар оның сол кезде-ақ қалыптасқанын көрсетеді. Фестивальді ауылдың 40, 41 және 42 жастағы еркектері ұйымдастырады, сондықтан үш жыл бойы әрбір еркек ауыл тұрғыны фестивальге тікелей қатысады. Оларды тәжірибелі шебер ағаш ұстасы басқарады. Тағы бір топқа ауылдың 25 жастағы еркектері кіреді. 42 және 25 жас – бақытсыз жас немесе рухани тазару қажет болатын жас, оларды якудоши деп атайды. Шараға қатысу – ауылда тұратын барлық еркектер үшін, олардың ауылда туғанына қарамастан, міндетті түрде өту рәсімі. Бұл фестивальдің маңызды бөлігі – өткен жылы туған ұлдарды құттықтау, ал сәтті отбасылар тотем бағаналарын (初灯籠 Hatsuakarikago) жасайды. Бұл 9-10 метрлік, төменгі жағы еменнен, жоғарғы жағы қарағайдан жасалған, шатыр тәрізді әсем құрылыстар. Отбасының елтаңбасы бағананың үстіне орналасады. Төменгі қабатта желқоңыраулар, ал ең төменгі қабатта туыстар мен достар жазған тілектер мен сәлемдемелер жазылған қағаз жолақтары болады. Құрылыс күзде жасалады және 11 қаңтардан бастап үйдің алдында қойылады. 15 қаңтарда оны от фестивалі алаңына алып келеді, онда ол соңғы өртеудің бір бөлігі болады. Шаданға арналған ағаш күзде таңдалып, кесіліп, таудан ауылға әкелінеді. 20 метрлік жапон буыны 13 қаңтарда ауыл тұрғындары, якудошилер ән шырқап, ауыл көшелерімен сүйреп әкеледі. Көрермендерге саке ұсынылады. Шадан 14-інде күні бойы, ал 15-інде таңға дейін салынады. 10 метр биіктігі мен 8 метр ені бар бұл құрылыс қауіпті болуы мүмкін, сондықтан жұмыс үнсіз және сакесіз жүргізіледі. Құрылыста шегелер мен сымдар қолданылмайды, және құрылыс жыл сайын бірдей болады. Кешкі сағат 7-де өкілдер жиналып, ұрпақтан-ұрпаққа жеткен таспен отты жағып, отты бастайды. Олар үлкен мөлшерде саке ішіп, досоджин әнін айтады. Жалын үлкен шамдарды жағу үшін қолданылады, ал шеру кешкі сағат 8-де уақытша ғибадатханаға беттейді. Көрермендерге саке ұсынылады. Сағат 8:30 шамасында шеру алаңға жетеді. Шамдар отты жағу үшін қолданылады, одан басқа шамдар жандырылады және шаданға шабуыл жасау үшін қолданылады. Бірінші болып фестиваль ұйымдастырушылары ғибадатханаға шабуыл жасайды, содан кейін балалар, содан кейін ауылдың барлық ер адамдары. Олардың мақсаты – ғибадатхананы өртеп жіберу, олар оттан үлкен шамды жағып, шаданға жүгіріп, ғибадатхананың түбінде тұрған 25 жастағы якудошилерді бұзып өтіп, құрылысты өртеп жіберуге тырысады. 25 жастағы якудошилер шабуылдарды тоқтату үшін күш қолданады. 42 жастағы якудошилер ғибадатхананың үстінде отырады. Шабуылдар бір жарым-екі сағаттан кейін құрылысты өртеп жібереді, ал шадан түн бойы жанып тұрады. Қауіпсіздік үшін 25 жастағы якудошилерге саке ішпейтін күзетшілер тағайындалады. Фестивальге көптеген туристер келеді, сондықтан қонақүйлер бір жыл бұрын толып кетеді. Көрермендерге саке ұсынылады. Досоджин мүсіндері бүкіл Жапонияда көптеп кездеседі, бірақ Нозаваонсендегі ағаштан жасалған қалам тәрізді мүсіндер ерекше, себебі (i) олар ауылдың барлық жерінде кездеседі, (ii) олар ағаштан жасалған және боялған. Олар ер және әйел құдайларын бейнелейді. Халық арасында олар әдемі болмаған, бірақ үйленген және ұлдары болған еркек пен әйелді бейнелейді, сондықтан олар некенің бақытын көрсетеді. Ауылдағы әрбір үйдің алдында олардың жұбы болады, сондай-ақ оларды бизнестер мен қоғамдық орындарда да кездестіруге болады.