Америка Тәуелсіздік Соғысы: Стони-Пойнт шайқасы (1779)

Кіріспе

1779 жылғы Америка Тәуелсіздік соғысының шайқасы

Британдық ережелер

1779 жылдың мамыр айының соңында генерал Клинтон осы стратегияның бастапқы қадамы ретінде 8000 шамасындағы әскерді Солтүстік (немесе Гудзон) өзені бойымен жетектеді. Британдық стратегияшылар Стони Пойнт аймағы Гудзон өзенінің осы бөлігін, Гудзон таулы аймағына кіруді, сондай-ақ жақын орналасқан Кингс Ферри өткелін бақылайтын маңызды мекен екенін түсінді. Осы себепті олар оған шабуыл жасауға шешім қабылдады. Генерал Клинтон Корольдік теңіз флотымен тасымалданып, өзінің басқаруындағы 6000-ға жуық британдық, лоялист және гессен әскерімен Гудзонға дейін жүзіп келді және қарсылықсыз жағаға қонды. Клинтон операция үшін Стони Пойнт және Верпланк Пойнт гарнизондарын қысқартып, бірақ Вашингтонды оның лагерьлерінен шығара алмады. Стони Пойнт гарнизонында лейтенант-полковник Генри Джонсон басқаруындағы 17-ші пехоталық полктің бөлімдері орналасқан. 17-ші полк 71-ші полктің екі батальонының біріне қарасты гранадерлік ротасымен және Лоялдық американдық полктің роталық құрамымен күшейтілді. Корольдік артиллерияның бір бөлімі бес темір және екі мыс зеңбірек, төрт миномет және төрт кішкентай гаубицадан тұратын он бес далалық құралмен жабдықталды. Корольдік теңіз флотының канонерлік қайығы бекініске жақын өзен жолдарын қорғауға тағайындалды, ал қаруланған шлюп «Vulture» да сол өзен бөлігінде бекітілді. Вашингтон жақын маңдағы Бакберг тауынан телескоп арқылы бекіністердің салынуын бақылады. Тарихшылар сонымен қатар ол жергілікті саудагерлерден жиналған ақпаратты гарнизонның күшін, қолданылатын пароль түрлерін және әсіресе Бакбергтен көрінбейтін нүктенің оңтүстік жағындағы қарауылдардың орналасуын жақсырақ түсіну үшін пайдаланғанын айтады. Осы кезеңде ол шабуыл жоспарын жасады және оған жетекшілік ету үшін қолбасшыны таңдады – Пенсильвания жасағының командирі, бригада генералы Энтони Уэйн. Стони Пойнттағы британдық позиция бекітілген болғанымен, ол 18 ғасырдың еуропалық мағынасында нағыз бекініс болуға арналмаған. Тас пайдаланылмады және қабырғалар салынбады. Қорғау құрылыстары жермен қаланған (зеңбіректер орналасқан) және ағаштан жасалған (төгілген, бір ұшына дейін өткірленген және жерге көмілген) абаттан тұрды. Қорғау жартасты төбеде орналасқан, тек батыс жағынан ғана қолжетімді, алды сулы шатқалмен, екі жағы кең батпақты жерлермен қоршалған.

In late May 1779, General Clinton led a force of about 8,000 men up the North (or Hudson) River as the opening move in this strategy. The British strategists realized that the Stony Point location represented a vital area that controlled that portion of the Hudson River and the entrance to the Hudson Highlands, as well as the nearby Kings Ferry crossing. Because of this they decided to assault it. General Clinton, with approximately 6,000 British, Loyalist, and Hessian soldiers under his command sailed up the Hudson, transported by the Royal Navy and landed unopposed. Clinton reduced the garrisons at Stony Point and Verplanck's Point for the operation, which failed to draw Washington out of his camps. Stony Point was garrisoned with elements of the 17th Regiment of Foot under the command of Lt. Col. Henry Johnson. The 17th was reinforced by a grenadier company belonging to one of the two battalions of the 71st Regiment, and a company strength detachment of the Loyal American Regiment. A detachment of the Royal Artillery manned fifteen field pieces that included five iron and two brass cannon, four mortars and four small howitzers. A Royal Navy gunboat was assigned to protect the river approaches to the fortifications, and the armed sloop Vulture was also anchored in that part of the river. Washington observed construction of the fortifications through a telescope from atop nearby Buckberg Mountain. Historians also believe he used intelligence gathered from local merchants to get a better idea of the strength of the garrison, the types of watchwords in use, and the placement of sentries – especially on the south side of the point, which could not be seen from Buckberg. During this time he formulated a plan of attack and selected a commander to lead it – Brigadier General Anthony Wayne, commander of the Pennsylvania Line. The British position at Stony Point was a fortified one, but it was never intended to be a true fort in the 18th century European sense of the word. No stone was used and no walls were constructed. The defenses consisted of earthen fleches (cannon positions) and wooden abatis (felled trees sharpened to a point and placed in earthen embankments). The defenses were situated on a rocky elevation approachable only from the west, protected in the front by a watery defile and on both flanks by extensive swampy areas.

Америка күштері мен тактикасы

Позицияны шабуылдау үшін 12 маусымда Жеңіл жаяу әскер корпусы құрылды, оның басшылығы генерал Уэйнге тапсырылды. Жеңіл жаяу әскер корпусы – 1777 және 1781 жылдар аралығында Вашингтон армиясының әрбір полкінің жеңіл жаяу әскер роталарынан жасақталған элиталық, маусымдық жауынгерлік ұйым. 1779 жылғы корпус төрт полктан тұратын бригадаға ұйымдастырылды, әр полк төрт ротадан тұратын екі батальоннан құралды, жауынгерлік реті мынадай болды: 1-ші полк, 2-ші Вирджиния полкінің полковнигі Кристиан Фейбигер басқарады: Вирджиниядан алты рота және Пенсильваниядан екі рота; 2-ші полк, полковник Ричард Батлер (9-шы Пенсильвания полкі): Пенсильваниядан және Мэрилендтен әрқайсысынан төрт рота; 3-ші полк, полковник Джонатан Мейгс (6-шы Коннектикут полкі): Коннектикуттан сегіз рота; 4-ші полк, Массачусетс әскерінің алты ротасынан және Солтүстік Каролинадан екі ротадан құралған жартылай ұйымдастырылған бөлім, уақытша майор Уильям Хулл (8-ші Массачусетс полкі) басқарады. 4-ші полк тамыз айында толық құрылып, полковник Руфус Путнам басқаруына берілді. Вашингтон Уэйнге қажет болған жағдайда жоспарды өзгертуге рұқсат беріп, нұсқаулар берді. Бұл Вашингтон үшін ерекше жағдай болды және ол Уэйннің тактикалық қабілеттерін жоғары бағалайтынын көрсетті. Шабуыл қиын болады: ол қараңғы түнгі уақытта жүзеге асырылуы керек еді, сарбаздар Стони-Пойнттың тік, тасты беткейлеріне көтерілуі керек еді және күтпеген шабуыл жасау қажет болды. Осы соңғы талапты орындау үшін Вашингтон сарбаздарға патрондары жоқ мылтықтарды алып жүруге және үнсіздікті сақтау үшін тек штыктарды қолдана отырып шабуыл жасауға бұйрық берді. Бұл тактиканы британдық армия жиі қолданды және екі жыл бұрын Паулиде Уэйнге қарсы қатты соққы берген еді. Патрондары бар қаруларға Солтүстік Каролина жеңіл жаяу әскерінің екі ротасы кірмейтін, оларға Уэйн жолды кесіп өтіп, британдық қорғаныстың орталығына шабуыл жасауды тапсырды, онда британдықтар шабуылды күтеді. Майор Харди Мёрфри басқаратын бұл батальонға диверсиялық тактика ретінде қарудан "атыс" жасау тапсырылды. Уэйн шамамен 300 адамнан тұратын Батлердің 2-ші полкін солтүстік жағалау бойында шабуыл жасауға таңдады, ал Уэйн өзі оңтүстіктегі негізгі колоннаны, 1-ші және 3-ші полктерді және Халлдың Массачусетс жеңіл жаяу әскерін басқарады. Колонналар кедергілерді жою үшін балта ұстаған 100 және 150 адамнан тұратын алдыңғы күштерді орналастырды, әр алдыңғы күштен 20 адам күшті қорғау және бекініске бірінші болып кіру үшін "үлкен үміттер" ретінде тағайындалды. Уэйн бекініске бірінші болып кіргендерге және шайқаста өзін ерекше көзге көрсеткендерге сыйлық беретінін жариялады.

To storm the position, the Corps of Light Infantry was formed on June 12, with command assigned to General Wayne. The Corps of Light Infantry was an elite, seasonal combat organization drafted in each of the years between 1777 and 1781 from the light infantry companies of each regiment in Washington's army. The 1779 Corps was organized into a brigade of four regiments, each composed of two battalions of four companies, with the following order of battle:
1st Regiment, commanded by Col. Christian Febiger of the 2nd Virginia Regiment: six companies of Virginia and two of Pennsylvania troops
2nd Regiment, Col. Richard Butler (9th Pennsylvania Regiment): four companies each of Pennsylvanians and of Marylanders;
3rd Regiment, Col. Return Jonathan Meigs (6th Connecticut Regiment): eight companies of Connecticut troops
4th Regiment, a partially organized detachment of six companies of Massachusetts troops and two of North Carolina, temporarily commanded by Major William Hull (8th Massachusetts Regiment). The 4th Regiment was fully organized in August and assigned to the command of Col. Rufus Putnam. Washington gave Wayne his instructions, along with permission to modify the plan as necessary. This was an unusual act for Washington, and indicates the high opinion he had of Wayne's tactical abilities. The assault would be difficult: it would be carried out in the dead of night, called for the men to scale the steep, rocky sides of Stony Point, and required surprise. To accomplish this last element, Washington ordered that the men carry unloaded muskets and attack using only bayonets to maintain silence, a tactic often employed by the British army, and had been used to devastating effect against Wayne two years prior at Paoli. The exception to loaded weaponry were the two companies of North Carolina light infantry, which Wayne ordered to cross the causeway, and stage a demonstration attack at the center of the British defenses, where the British expected an attack to come. This battalion, commanded by Maj. Hardy Murfree, was instructed to lay down a "gauling fire" with their weapons as a diversionary tactic. Wayne selected Butler's 2nd Regiment of approximately 300 men to conduct an assault along the northern shore of the point, while Wayne himself would lead the main column in the south, consisting of the 1st and 3rd Regiments, and Hull's detachment of Massachusetts light infantry. The columns deployed an advance force of 100 and 150 men respectively wielding axes to clear obstacles, with 20 men from each advance force assigned as the forlorn hopes, to protect the force and to be the first to enter the works. Wayne announced that he would give prize bounties to the first men who entered the works, and to anyone else who distinguished himself in the action.

Шайқас

Таңертеңгі жиналыстан кейін, 15 шілдеде жеңіл жаяу әскер корпусы сағат 12-де Монтгомери фортының солтүстігіндегі Сэнди-Бичтен бағыт алды. Жол бойында кездесетін азаматтардың барлығы британдықтарға ескерту беруіне жол бермеу үшін ұсталды. Корпус көбінесе қиын жерлерде және жолдарда тізім бойынша жүруге мәжбүр болды, британдықтардың байқауынан қашу үшін батысқа қарай Куинсборо арқылы және Дандерберг тауынан айналып өтті. Корпус кешкі сағат 8-де форттан батысқа қарай 2 шақырым жердегі Спрингстил фермасына жетті, ал сағат 10-ға қарай шабуылға дайындалды. Сол түні нашар ауа-райы Континенталдық армияға көмектесті. Бұлттар айдың жарығын жапты, ал қатты жел Хаверстрау шығанағындағы британдық кемелерді Стони-Пойнт маңындағы бекеттерінен кетуге және өзен бойымен төмен жылжуға мәжбүр етті. Түн ортасында жоспарланғандай шабуыл басталды, колонналар нүктенің батпақты жағаларын кесіп өтті. Оңтүстік колоннасы күтпеген жерден екі-төрт фут тереңдікте суға толып, алғашқы абатиске жету үшін отыз минут жұмсады. Осы уақытта олар және Мёрфридің демонстрациялық күші британдық күзетшілерге көрініп, оққа түсті. Кейбір патриоттардың мәліметінше, 63 британдық қаза тапты.

Таң атқанға дейін Уэйн Вашингтонға қысқа хабарлама жіберіп: «Форт пен гарнизон, полковник Джонстонмен бірге, біздікі. Біздің офицерлеріміз бен сарбаздарымыз еркіндікке ұмтылған адамдардай танысты». Келесі күні Вашингтон майданды тексеру үшін келіп, әскерлерді құттықтады. Оның ерлігі үшін Уэйн Конгресс тарапынан революция кезінде берілген сирек медальдардың бірімен марапатталды.

Салдары

Стони Пойнтты басып алудың стратегиялық маңызы күмәнді болғанымен, бұл Континенттік армияның моральдық тұрғыдан маңызды жеңісі болды. Оның стратегиялық құндылығының ең аз бөлігі – Вашингтонның жақын жердегі Вест-Пойнтқа бекініп алуына мүмкіндік берді. Вашингтон 17 шілдеде шайқас болған жерді аралап, шабуыл жасаған күштердің қиын өткелдерден өткенін көрген соң, оны басып алғандарды мақтады. Вашингтонның Уэйнге берген нұсқауларында Стони Пойнт алынған жағдайда Верпланк Пойнтқа шабуыл жасау мүмкіндігі қарастырылған. Стони Пойнтқа шабуылдың бір бөлігі ретінде Вашингтон екі бригаданы Верпланкке қарай жылжуға және британдық гарнизонның назарын аудару үшін полковник Руфус Путнамды шағын күшпен жіберді. Путнам Стони Пойнтқа шабуыл басталғаннан кейін көп ұзамай Верпланкке қарсы диверсиялық атыс ашты және таңға дейін британдықтардың назарын аударды. 16 шілде күні таңертең Уэйннің күштері Стони Пойнттың пушкаларын Верпланкке қарсы бұрды, бірақ алыстан атысқаннан елеулі зиян келтірілмеді. Дегенмен, атыс "Аққу" кемесін якорьден босатып, ағысқа қарай итеруге жеткілікті болды. Содан кейін Вашингтон генерал Роберт Хоуды 17 шілдеде Верпланкты қоршау үшін екі бригадаға жетекшілік етуге жіберді, бірақ күштерге жеткілікті артиллерия немесе қоршау құралдары берілмеді, сондықтан олар фортты блокадалаудан басқа ештеңе жасай алмады. 18 шілдеде өзен жоғары қарай жіберілген кемелерден британдық әскерлер түсірілді, ал тағы да көбі жер арқылы келе жатыр деген қауесет тарады, сондықтан Хоу кері шегінуге шешім қабылдады. Вашингтон екі нүктені де ұстап тұруға ниеттенбеген, ал американдықтар 18 шілдеде Стони Пойнтты тастап кетті, бұрын басып алған пушкалар мен жабдықтарды алып кетті. Британдықтар бұл жерді қысқа уақытқа қайта басып алды, бірақ қазан айында генерал Клинтон оңтүстік штаттарға үлкен экспедиция дайындаған кезде оны тастап кетті. Ұсталған офицерлердің кейбіреулері шайқастан кейін бірден айырбасталды, бірақ 400-ден астам қатардағы тұтқындар Пенсильвания штатының Истон қаласындағы тұтқын лагеріне жіберілді. 17 шілдеде тұтқындардың шағын тобы тұтқынға алушыларды жеңіп алуға тырысқанда, бір британдық сержант қаза тауып, шамамен 20 адам жарақат алды. Заманауи патриоттық есептерде Уэйн 1777 жылы "Паоли қырғынында" өз әскерлеріне жасалған қатыгездікке қарамастан Стони Пойнт гарнизонына жарылқау көрсеткені айтылады. Британдықтар да гарнизонға күтпеген мейірімділік көрсетілгенін атап өтті. Континенттік армия фортты оңай басып алғандықтан, Стони Пойнттың британдық командирі, полковник Джонсон Нью-Йоркте әскери сотта жеткіліксіз қорғаныс ұйымдастырғаны үшін айыпталып сотталды.

While the strategic value of capturing Stony Point was up for debate, it was regardless, a huge victory for morale for the Continental Army. Its minimal strategic value was that it asserted Washington's foothold on the nearby West Point. Washington visited the battle site on the 17th of July, and applauded the men responsible for its capture after viewing the harsh terrain that was traversed by the assaulting forces. Washington's instructions to Wayne had allowed for the possibility of an assault on Verplanck's Point once Stony Point was taken. As part of the attack on Stony Point, Washington had directed two brigades to begin moving toward Verplanck's, and dispatched Colonel Rufus Putnam with a small force to divert the attention of its British garrison. Putnam was able to begin diversionary fire against Verplanck's shortly after the assault on Stony Point began, and he successfully distracted the British until morning. On the morning of the 16th Wayne's forces turned Stony Point's cannons against Verplanck's, but the fire at long range did no significant damage. The fire was sufficient, however, to prompt the Vulture to cut her anchor and drift downstream. Washington then sent General Robert Howe to lead the two brigades to besiege Verplanck's on the 17th, but the force was not provisioned with adequate artillery or siege equipment, and could do little more than blockade the fort. On the 18th some British troops were landed from ships sent upriver, and more were rumored to be coming overland, so Howe decided to withdraw. Washington had not intended to hold either point, and Stony Point was abandoned by the Americans on July 18, after carrying off the captured cannons and supplies. The British briefly reoccupied the site only to abandon it in October, as General Clinton prepared a major expedition to the southern states. Some of the captured officers were exchanged immediately after the battle, but the more than 400 prisoners of other ranks were marched off to a prison camp at Easton, Pennsylvania. An unsuccessful attempt by a small number of prisoners on July 17 to overpower their captors resulted in one British sergeant killed and about 20 other ranks wounded. Contemporary Patriot accounts note that Wayne had given quarter to the garrison of Stony Point despite the alleged treatment of his own men at the "Paoli Massacre" in 1777. British reports also remarked that unanticipated clemency was immediately shown the garrison. Because of the relative ease with which the Continental Army took over the fort however, the British commander of Stony Point, Colonel Johnson, was court martialed in New York City with accusations against him of inadequate defense.

География

Нью-Йорк қаласынан солтүстікке қарай шамамен 30 миль жерде орналасқан Стони Пойнт бекінісінің орналасқан жері, төменгі Гудзон өзенін бақылау тұрғысынан, сондай-ақ Стони Пойнт пен Верпланк Пойнт арасындағы Кингс Ферри деп аталатын маңызды паромдық өткелді бақылау тұрғысынан өте маңызды болды. Бұл паромдық өткел екі тарап үшін де маңызды болды, себебі ол Жаңа Англиядан қалған колонияларға сауда мен жабдықтау алмасудың басты нүктесі еді. Стони Пойнттан солтүстікке қарай 12 миль жерде Вест Пойнт орналасқан. Бұл бекініс аймақтың қауіпсіздігі үшін одан да маңызды болды. Вест Пойнт генерал Джордж Вашингтонның Континентальдық армиясы үшін стратегиялық бекініс болды, себебі ондағы қамал мен қорғаныс Гудзон өзенінің жоғарғы ағысын бақылауда ұстау үшін маңызды рөл атқарды. Пикскилл қаласының төменгі жағындағы Гудзон өзеніне қарай сүйіріп тұрған үшбұрышты үстірт, тік жартастардың биіктігі 150 футқа дейін жетеді, Стони Пойнт табиғи түрде қорғанысқа ие. Осының салдарынан, осы позицияға шабуыл жасау өте қиын болды және ол "Кішкентай Гибралтар" деген лақап атын алды. Шайқас кезінде Стони Пойнт іс жүзінде арал сияқты болды, батыс жағынан басқа барлық жағынан сумен қоршалған, ал сол жердегі батпақты аймақ Пойнтты құрлықтан бөліп тұрды. Бүгінде батпақ көбінесе құрғап қалған, бірақ позицияның өзі, маяк пен музей және төбедегі басқа да мемлекеттік саябақ құрылыстарынан басқа, салыстырмалы түрде өзгермеген.

Жауынгерлік алаңның сақталуы

Stony Point State Historic Site шайқас алаңын сақтап, түсіндірме материалдар, экскурсиялар мен демонстрациялар ұсынады, әсіресе жаз айларында. Сайттағы мұражайда шайқастан табылған артефакттар, оның ішінде гаубица және екі минометі бар. Бұл орын 1961 жылы Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды және 1966 жылы Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді. Британдықтар салған көптеген бастапқы қорғаныс құрылыстары бүгінге дейін сақталған. Бектің үстіндегі маңызды шайқастар өткен орындар мен көрікті жерлерді көрсететін белгілер мен ескерткіштер орнатылған. Шайқас кезінде максималды қорғаныс үшін барлық жапырақтары мен өсімдіктерінен тазартылған, қазір өсімдіктерге толы шыңдарға апаратын беткейлер бар.

БАҚ-та

Бұл шайқастың көркемделіп суреттелген нұсқасы AMC телесериалы "Turn: Washington's Spies" үшінші маусымында көрсетілген. Шайқас дұрыс емес түрде жаз мезгілінің емес, қыс мезгілінің кезінде болғандай бейнеленген, ал американдық әскерге генерал Энтони Уэйн емес, майор Бенджамин Талмадж жетекшілік етеді.