Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Финляндияның премьер-министрі 1950-ші жылдары әр түрлі уақытта қызмет еткен.
Prime Minister of Finland variously in the 1950s
Карл Август Фагерхольм (31 желтоқсан 1901, Сиунтиода туған – 22 мамыр 1984, Хельсинкиде қайтыс болған) – фин саясаткері. Фагерхольм Парламент спикері және үш рет Финляндияның премьер-министрі болды (1948–1950, 1956–1957, 1958–1959). Фагерхольм Ұзақ соғыстағы қару тоқтату келісімінен кейін социал-демократтардың жетекші саясаткерлерінің біріне айналды. Скандинавия бағытындағы, швед тілінде сөйлейтін фин болғандықтан, ол кеңес басшылығына өзінің ізашары Вейно Таннерден көбірек ұнайтындығына сендірілді. Алайда, Фагерхольмның соғыстан кейінгі мансабы Кеңес Одағы мен Финляндия Коммунистік партиясының қызыл қарсылығымен ерекшеленді. 1956 жылы президент сайлауында Үрхо Кекконеннен шамалы айырмамен жеңіліске ұшырады.
Karl August Fagerholm (31 December 1901, in Siuntio – 22 May 1984, in Helsinki) was a Finnish politician. Fagerholm served as Speaker of Parliament and three times Prime Minister of Finland (1948–50, 1956–57, and 1958–59). Fagerholm became one of the leading politicians of the Social Democrats after the armistice in the Continuation War. As a Scandinavia oriented Swedish speaking Finn, he was believed to be more to the taste of the Soviet Union's leadership than his predecessor, Väinö Tanner. Fagerholm's postwar career was, however, marked by fierce opposition from both the Soviet Union and the Communist Party of Finland. He narrowly lost the presidential election to Urho Kekkonen in 1956.
Ерте өмір
Фейгерхольм Сиунтио қаласында тас кесуші Йохан Август Фейгерхольм мен Ольга Серафина Ворбстың (қыз есімі Нордман) ең кіші баласы ретінде дүниеге келді. Үлкен Фейгерхольм 1901 жылғы маусымда, кіші ұлының тууына алты ай қалғанда туберкулезден қайтыс болды. Фейгерхольм жастық шағында Hufvudstadsbladet газетін таратушы болып жұмыс істеді, кейін шаштараз болды, сондай-ақ 1920-1923 жылдары Шаштараздар одағының төрағасы қызметін атқарды. 1930 жылы Финляндия Парламентіне депутат болып сайланды. 1920-1930 жылдары социал-демократтар үшін басты міндет – Финляндия Азамат соғысынан кейін қалпына келтіру болды. Финляндияда, сондай-ақ Еуропаның көптеген елдерінде социализмге қарсы көзқарас қайта жанданып, қоғамдық пікірдің оңға қарай ығысуына және жартылай фашистік Лапуа қозғалысының пайда болуына әкелді. Осының салдарынан 1929 жылдан 1937 жылға дейін социалистер Министрлер кабинетіне қабылдаудан шеттесті. Парламенттік принциптер 1937 жылы қайта ескерілді, осы жылы Фейгерхольм 1937 жылдан 1943 жылға дейін бірнеше кабинеттерде Әлеуметтік істер министрі болды. Үкіметте Фейгерхольм 1930 жылдары консерваторлар мен социалистердің Финляндияны кеңестік экспансия қауіпінен құтқарудың жолы деп санаған бейтараптық Скандинавия бағытының негізгі орындаушыларының бірі болды. Бұл қауіп кеңестік капитализмге қарсы сезімдер Финляндиядағы коммунизмге қарсы сезімдермен қатар келгенде күшейгендей болды. Швейд тілінде сөйлейтін, социал-демократ, бұрынғы кәсіподақ жетекшісі және Әлеуметтік істер министрлігінің басшысы ретінде ол осы міндетке толыққанды сай болатын, бірақ оған уақыт жеткіліксіз болды.
Fagerholm was born in Siuntio as the youngest child of stonecutter Johan August Fagerholm and Olga Serafina Worbs (née Nordman). The elder Fagerholm died of tuberculosis in June 1901, six months before the birth of his youngest son. Fagerholm had in his youth worked as a paperboy for Hufvudstadsbladet and later as a barber, and was also briefly chairman (1920–1923) of the Barbers' Union. In 1930, he was elected member of Finland's Parliament. In the 1920s and the 1930s, the main challenge for the Social Democrats was the rehabilitation after the Finnish Civil War, in which the Social Democrats had belonged to the defeated side. A revival of anti socialist opinion had in Finland like in many countries in Continental Europe led to a right wing shift in public opinion and the emerge of the semi fascist Lapua Movement. One consequence was that socialists were barred from the Cabinet 1929 to 1937. Principles of parliamentarism again were finally heeded in 1937, when Fagerholm became Minister for Social Affairs in a series of Cabinets from 1937 to 1943. In government, Fagerholm was one of the chief executors of the neutralist Scandinavia orientation, which had increasingly been seen by Conservatives and Socialists in the 1930s to be Finland's deliverance from the danger of Soviet expansionism. That danger seemed to have increased with fierce Soviet anticapitalist sentiments being met with equally fierce anticommunist sentiments in Finland. As a native Swedish speaker, Social Democrat, former Union leader, and head of the Ministry for Social Affairs, he was just cut out for that task, but the time that he had was too short.
Қысқы соғыс және жалғастыру соғысы
Қысқы соғыс басталғанда, Финляндияның «қауіпті сыртқы саясатына» деген күдік, әсіресе Швециядағы жетекші социал-демократтар арасында, күшті болды. Қысқы соғыс Финляндияның Карелиясын жоғалтумен аяқталды, бұл бейтараптыққа бағытталған Скандинавия саясатының сәтсіздігі ретінде қабылданатын. 1940 жылы Кеңес Одағының қарсылығы швед-фин қорғаныс ынтымақтастығы туралы пікір-алуларды тоқтатты, скандинавистік бағыт дамымады; ал Фагерхолм нацистік Германияға, фин жеріне неміс әскерлерінің кіргізілуіне, реваншизмге және Ұзақ соғысқа әкелген саяси шешімдердегі үлес енгізе алмады. Ұзақ соғыс кезінде 68 000 босқынның неміс әскерлерінің жанындағы еңбек лагерьлерінде ұсталуы, әсіресе 1942 жылдың 6 қарашасында сегіз еврей босқынының Гестапоға берілуіне байланысты Антонио жанжалы Фагерхолмды отставкаға кететін мәселені көтеруге мәжбүр етті. Сталинград шайқасынан кейін, нацистік Германияның Екінші дүниежүзілік соғыста жеңіліске ұшырауы анық болғанда, Эдвин Линкомиес кабинеті Ұлыбритания және Кеңес Одағымен бейбіт келісімдерге қол жеткізу үшін тағайындалды. Фагерхолм кабинет құрамына енбеді. 1944 жылдың қыркүйегінде соғыс аяқталғанда Финляндия экономикалық жағынан мүлдем әлсіреп қалды. Адам және материалдық шығындардан басқа, Финляндия Кеңес Одағына қайта өткен аумақтардан 400 000-нан астам эвакуацияланған адамдармен де айналысуға мәжбүр болды. Соғыс өтемақылары Финляндия үшін тағы бір ауыртпалық болды. 1944 жылдан 1952 жылға дейін төленген өтемақылар Финляндияның жалпы ұлттық өнімінің жылдық орташа көрсеткішінің 2% асып түсті. Өтемақылар қатаң кесте бойынша жүзеге асырылды, кешіктірілген жеткізілімдер үшін айыппұлдар салынды. Кеңес Одағы жоспарланған жеткізілімдер үшін маңызды сәттерде ереуілдер мен тәртіпсіздіктерді ұйымдастыру арқылы ішкі коммунистердің ықпалын күшейтуге және үкіметке тікелей қысым көрсетуге тырысты.
When the Winter War broke out, suspicions against Finland's "hazardous foreign politics" remained strong, most importantly among leading Social Democrats in Sweden. As the Winter War ended with the loss of Finnish Karelia, that was generally seen as the failure of the neutralist Scandinavia orientation. As the Soviet Union's disapproval ended the discussions on a Swedish Finnish defence co operation in 1940, the Scandinavist line had run into a blind alley; and Fagerholm had no more say in the policy discussions that ultimately led to close dependency of Nazi Germany, German troops on Finnish soil, revanchism and to co belligerence in the Continuation War. During the Continuation War, controversies on 68,000 refugees' internment in labour camps in the vicinity of German troops, particularly on the Anthonio scandal in which eight Jewish refugees were deported to the Gestapo on 6 November 1942, prompted Fagerholm to raise the question of his resignation. After the Battle of Stalingrad, when it increasingly became obvious that Nazi Germany was about to be defeated in World War II, the Cabinet of Edwin Linkomies was appointed to seek peace with the United Kingdom and the Soviet Union. Fagerholm was not included. The end of hostilities in September 1944 found Finland in a thoroughly weakened state economically. In addition to its human and physical losses, Finland had to deal with more than 400,000 evacuees from the territories once again lost to the Soviet Union. War reparations were another burden for Finland. The reparations paid from 1944 to 1952 amounted to an annual average of more than 2% of Finland's gross national product. The reparations were delivered according to a strict schedule, with penalties for late shipments. By inciting strikes and other disturbances at moments critical for scheduled delivers, the Soviet Union tried to strengthen the influence of the domestic Communists and to exert direct pressure on the government.
Соғыстан кейінгі жылдар
Фейгерхолм Финляндияның Социал-демократтарының төрағасы болып сайланды. Вайно Таннер көптеген социал-демократтардың, Швеция басшылығының, ең бастысы – Кеңес Одағының күдігіне ұшырағандықтан отставкаға кетуге мәжбүр болды. 1920 және 1930 жылдардағыдай үшінші рет Фагерхолмның басты міндеті – Социал-демократтарды қайта жаңғырту және нығайту болды. Бірақ бұл жолы айыптаулар сол жақтан келді. Фагерхолм жалғастыру соғысын қолдаған жетекші саясаткерлердің ішінде ең беймүдде болып көрінді, сондықтан ол Танерді қолдайтын көпшілік пен соғысты сынағандар, «Алтылық» және еңбек одағы мен Социал-демократияның швед тілінде сөйлейтін бөлігінде шоғырланған «бейбітшілік оппозициясы» тарапынан қабылданған компромистік кандидат ретінде сайлануы мүмкін болды. Екінші дүниежүзілік соғыста Кеңес Одағының жеңісі олардың жақтастарының Финляндиядағы беделін арттырды. 1946 жылы коммунистермен одақтас Мауно Пеккала сайлауда жеңіске жетіп, Социал-демократтар да кіретін коалициялық үкіметтің премьер-министрі болғанда, Фагерхолм партия төрағасы ретіндегі қызметіне назар аудара берді және үкіметтен тыс қалды. Фагерхолмның пікірінше, Азамат соғысынан бері қолданылып келген репрессивтік шаралармен коммунистерді жеңу мүмкін емес. Коммунизмге қарсы еркін пікір алмасу және еркін сайлау арқылы күресу қажет еді. 1940 жылдардың соңындағы күрес кәсіподақтарда болды, онда кеңестер мен өкілдер пропорционалды түрде сайланды. Социал-демократтар коммунистердің билікті басып алуын болдырмауға немесе кері қайтаруға көбінесе сәттілікке жетті.
Fagerholm was elected chairman of Finland's Social Democrats. Väinö Tanner had to resign since he was seen with the uttermost suspicion by Finnish Communists by many Social Democrats, by the leadership in Sweden and, most importantly, by the Soviet Union. For the third time, like in 1920 and 1930, Fagerholm's main task was to rehabilitate and consolidate the Social Democrats. This time, however, the accusations came from the left. Fagerholm appeared to be the least enthusiastic of the leading advocates for the Continuation War and so could be elected as sort of a compromise candidate, accepted by both the Tanner supporting majority and by the critics of the war, sympatisants of the Six and the so called "peace opposition" concentrated in the Swedophone part of the Labor Union and Social Democracy. The Soviet victory in World War II had greatly improved the prestige of their supporters in Finland. When, in 1946, the Communist allied Mauno Pekkala finally won an election and became the prime minister of a coalition cabinet that included also the Social Democrats, Fagerholm could concentrate on his role as party chairman and remained outside the cabinet. It was Fagerholm's conviction that Communists could not be defeated with repressive methods that had been tried since the Civil War. Communism was to be countered in free debate and free elections. The battle of the late 1940s was that in the trade unions in which boards and representatives were elected proportionally. The Social Democrats succeeded more often than not to fend off or reverse Communist takeovers.
1948 жылғы сайлау және Фейгерхолм премьер-министр ретінде
1948 жылы шілдеде жаңа парламент сайлауы өткізілгенде, коммунистердің қолдауы күрт төмендеді, 51 орыннан 38 орынға дейін азайды. Коммунистер премьер-министр лауазымын, сондай-ақ сыртқы істер немесе ішкі істер министрлігінің біреуін талап еткендіктен, Фагерхольм басқарған жаңа азшылық кабинетіне енбеді. (Финляндия үкіметінде коммунистер 1966 жылға дейін қайтадан қатыспады. Фагерхольмнің азшылық үкіметі негізінен Ұлттық коалиция партиясы мен Либералдық партиялардың, сондай-ақ Аграрлық лиганың консервативті қанатының қолдауына сүйенді. Әлеуметтік саясатта Фагерхольм үкіметі мемлекеттік зейнетақы заңын қабылдауымен ерекшеленді. Социал-демократтардың басшысы ретінде ол 1948 жылдан 1950 жылға дейін коммунистердің қысым көрсетуіне және Кеңес Одағының Финляндияны НАТО-ға қосу арқылы Финляндия-Кеңес келісімін бұзуға ниетті екендігі туралы айыптауларына қарамастан премьер-министр болды. Тіпті Финляндияның әлемдік экономикаға интеграциялануы, 1949 жылы Тарифтер мен сауда жөніндегі келісімге (ГАТТ) қосылуымен көрсетілгендей, осыған ұқсас күдікпен қаралды, бірақ ол Кеңес мүддесіне қызмет етті, өйткені Финляндияның Париж бейбіт шарты бойынша соғыс өтемақы талаптарын орындауына көмектесті. Кеңес басшылығымен отандық коммунистердің қарсылығы, 1949 жылы докерлер кәсіподағын басып алуға тырысқан және Карл Август Фагерхольм үкіметінің тұрақтылығына тікелей қауіп төндірген коммунистік ереуіл науқастаушылары арқылы көрінді.
When new parliament elections were held in July 1948, the Communists suffered a sharp drop in support, falling from 51 to 38 seats. Communists had demanded the posts of prime minister and either ministry for foreign affairs or internal affairs and so were not included in the new minority cabinet, led by Fagerholm. (There was no communist participation in Finland's government again until 1966. Fagerholm's minority government relied mostly on support by deputies of the National Coalition Party and Liberal parties plus the conservative wing of the Agrarian League. In social policy, Fagerholm's government was notable for passing a public pension law. As leader of the Social Democrats, he was prime minister from 1948 to 1950 despite fierce Communist opposition and accusations by the Soviet Union that he intended to undermine the Finnish Soviet Treaty by taking Finland into NATO. Even Finland's growing integration into the world economy, as demonstrated by its joining the General Agreement on Tariffs and Trade (GATT) in 1949, was viewed with similar suspicion although it served Soviet interests since it contributed to Finland's ability to meet the harsh war reparations requirements of the Paris Peace Treaty. Opposition from the domestic Communists, under Soviet guidance, exemplified by communist strike agitators who in 1949 tried to take over the dockworker's union and indirectly threatened the stability of the government of Karl August Fagerholm.
1950 жылдар
Соғыс және соғыстан кейінгі экономикалық қиындықтар инфляцияны тежеу мақсатында бағалар мен жалақыны мемлекеттік бақылауға алуға себеп болды. Сайлау науқанындағы маңызды тақырыптардың бірі және Фагерхолм үкіметінің басты міндеттерінің бірі – табыс саясатын кәсіподақтар мен жұмыс берушілер ұйымдарының келіссөздеріне жүктеу еді. 1950 жылдың қаңтар айында Парламент жалақыны көтеруге және жалақы бақылауын тоқтатуға келісім берді. Одан кейін Кеконен басқаратын аздықтық үкімет билікке келді. Көктемде жалақы бойынша келіссөздер тоқтап қалды. Келіссөздерді жеделдету үшін жалпы ереуіл туралы ескерту жарияланды. Құрдымды жағдайда, қазірде Парламент спикері болған Фагерхолм, кәсіподақ мүшелерінің көпшілігі қолдаған шешімге келісім жасады. Фагерхолмның Финляндияның аға президенті Юхо Кусти Паасикивимен арақатынасы әлі де даулы болып қала берді, бірақ соңғысының күнделігі бұл мәселеге жарық түсірді. Фагерхолмның қолдаушылары оның сыртқы саясаты Паасикивидің саясатына жақын болғанын айтады, бірақ Фагерхолм көп жағынан консервативті феномэн Паасикивиден идеологиялық тұрғыдан алшақ болды. Кеконеннің қолдаушылары Фагерхолмның АҚШ елшілігімен байланысы және АҚШ-тан алған қаржылық көмегі Паасикивидің келісімінсіз болғанын мәлімдейді. Паасикиви премьер-министрлік лауазымға үміткерлердің екеуін де қабілетті және саяси тәжірибелі деп есептесе де, шындығында Кеңес басшылығының қолдауына ие болған Кеконенді жиі қолдады. 1956 жылғы Финляндия президенттік сайлауында егер екі сайлаушы басқаша дауыс бергенде, Фагерхолм жеңіске жетер еді; ол Урхо Кекконеннің 151 дауысына қарсы 149 дауыс алды. Оның орнына Фагерхолм төрт партиялық коалициялық үкіметте премьер-министр болып Кеконенді алмастырды.
The war and the post war times of economic hardship had motivated government control of prices and wages attempting to hamper inflation. One of the themes in the elections and one of the important objectives for Fagerholm's government was to transfer the handling of incomes policy to negotiations between the unions and the employers' organizations. In January 1950, the Parliament agreed to increase wages and to end wage controls. Soon afterward, a minority cabinet under Kekkonen assumed power. Wage negotiations ended in an impasse in the spring. A warning of general strike was issued to speed up the negotiations. In the tense situation, Fagerholm, now Speaker of Parliament, brokered a solution that was supported in ballot by a clear majority of trade union members. Fagerholm's relation to the aged president of Finland, Juho Kusti Paasikivi, remained controversial, but the release of the latter's diary has thrown some light on the issue. Supporters of Fagerholm argue that his line in foreign politics was considerably closer to that of Paasikivi, but Fagerholm, in many aspects, was ideologically remote from the Conservative fennoman Paasikivi. Supporters of Kekkonen argue that Fagerholm's contact with the US embassy and pecuniary support from the US could not have been approved by Paasikivi. Although Paasikivi considered both contenders for the position as prime minister as skilful and politically capable, he actually came down more often in favor of Kekkonen, who enjoyed the support of the Soviet leadership. In the 1956 Finnish presidential election Fagerholm would have won if two electors had voted otherwise; he got 149 votes to Urho Kekkonen's 151. Fagerholm instead succeeded Kekkonen as prime minister for a four party coalition cabinet.
Премьер-министр лауазымында үшінші мерзім
Екінші рет премьер-министр болған 1956-1957 жылдары ол Кеңес Одағына сапар жасады, және қарым-қатынастар жақсарғандай болды. Біраз уақыттан кейін, 1958 жылдың шілдесінде өткен жалпы сайлауда Фагерхолм басқаратын коалициялық үкімет қайтадан билікке келді. Олардың басты қарсыластары – Парламенттегі ең ірі партияға айналған коммунистер еді. Кеконен 1940 жылдардың соңынан бері Паасикиви мен Кеконеннің Финляндияның Кеңес Одағының мүдделеріне қайшы келетін ештеңе жасамауын қамтамасыз етуге тырысқан сақтық саясатынан Финляндияның бас тартады деген Кремльдің қорқынышын басуға ештеңе істемеді. 1955 жылы Финляндияның Солтүстік Кеңесіне қосылуы және Батыс әлемімен сауданың артуы Мәскеуде Финляндияның Батысқа қарай бұрылуының белгісі ретінде қабылданды, әсіресе скандинавиялық симпатиясымен және АҚШ-пен байланыстарымен танымал Фейгерхольм сияқты саясаткер басшылық етсе. Сондықтан 1958 жылы Кеңес үкіметі Фагерхолм үкіметіне қарсы экономикалық және басқа да санкцияларды күшейту саясатын ұстанды, бірқатар экономикалық мәселелер бойынша келіссөздерді тоқтатты және финдерге Фагерхолм премьер-министр ретінде қызмет етсе, бұл өте қымбатқа түседі деген ойды сіңіруге тырысты. Соңында, 1958 жылдың 21 қазанында Кеңес елшісі Виктор Лебедев Финляндиядан күрт шақырылып алынды. Содан кейін бірден 1945-1948 жылдардағы маңызды кезеңде Финляндияның коммунистік Ішкі істер министрі болған және содан бері зейнеткерлікте өмір сүрген Ерьо Лейноның естеліктеріне байланысты жаңа дағдарыс туды. Кеңес тарапы Лейноның естеліктерін жазуына наразылық білдірді, ал Кеңес өкілі Иван Филиппов Фагерхолм үкіметінен олардың жариялануын тоқтатуды талап етті. Фейгерхольм үкімет заң бойынша ештеңе істей алмайтынын мәлімдеді, себебі еңбек әлі жарық көрмеген және Финляндияда цензура жоқ. Филиппов Лейноның кітабы жарық көрсе, Кеңес Одағы «қатаң шешімдерге» келеді деп ескертті. Сол күні Фейгерхолм «Тамми» баспасынан Унтамо Утриоға қоңырау шалып, кітапты қаңтарда жарықтан тоқтатуға көндірді. (Кейіннен кітаптың барлық таралымы жойылды, бірақ бұл Фагерхолмның өкілеттігі аяқталғаннан кейін ұзақ уақыттан соң болды.) «Таммидің» директордың орынбасары Ярл Хельманн кейіннен кітапқа байланысты туған даудың мазмұнына мүлдем сәйкес келмейтінін айтып, бұл оқиғаны Кеңес Одағымен қарым-қатынасқа қатысты алаңдаушылықтар тудырған финляндиялық өзін-өзі цензуралаудың алғашқы мысалы деп сипаттады. Алайда, бұл уақытша жеңілдік совет тарапының Фагерхолмға жасаған қысымын азайтуға жеткіліксіз болды. 1958 жылдың 4 желтоқсанында Фагерхолм отставкаға кетті. 1959 жылдың қаңтарында Кеконен Никита Хрущевке Финляндияның «жақсы көрші» болатынына жеке кепілдік беру үшін Ленинградқа сапар жасағаннан кейін және Кеконеннің Аграрлық партиясынан премьер-министр тағайындалғаннан кейін барлық экономикалық байланыстар қайта жанданды.
During his second term as prime minister, in 1956 to 1957, he visited the Soviet Union, and relations appeared to have improved. After a period out of office, the general elections of July 1958 again brought a Fagerholm led coalition cabinet to office. Their chief opponents were the Communists, who had become the largest party in Parliament. Kekkonen did nothing to mitigate a Kremlin fear that Finland would abandon the careful course steered by Paasikivi and Kekkonen since the late 1940s that sought to ensure that Finland would do nothing that conflicted with the interests of the Soviet Union. Finnish membership in the Nordic Council in 1955 and a progressive increase in trade with the Western world were seen in Moscow as harbingers of the loss of Finland to the West, particularly under a politician like Fagerholm known for Nordic sympathies and US connections. Therefore, in 1958, the Soviet government pursued an escalating policy of economic and other sanctions against the Fagerholm government, canceling discussions on a range of economic issues and trying to leave little doubt in the minds of Finns that having Fagerholm as prime minister would be exceedingly costly. Finally, on 21 October 1958, Soviet Ambassador Viktor Lebedev was suddenly recalled from Finland. Immediately afterwards, there was a new crisis over the memoirs of Yrjö Leino, who had been Finland's Communist Minister of the Interior in the crucial period from 1945 to 1948 period and had been living in retirement ever since. The Soviets were highly displeased with Leino's writing his memoirs, and the Soviet Chrgé d'Affaires Ivan Filippov demanded for Fagerholm's government to prevent their publication. Fagerholm said that the government could legally do nothing since the work had not yet been released and that there was no censorship in Finland. Filippov advised that if Leino's book was published, the Soviet Union would draw "serious conclusions". Later the same, day Fagerholm called Untamo Utrio of the Tammi publishing house and convinced him to cancel the January launch of the book. (Eventually, the entire print run of the book was destroyed, but that was long after the end of Fagerholm's term.) Deputy director of Tammi Jarl Hellemann later argued that the fuss about the book was completely disproportionate to its substance, describing the incident as the first instance of Finnish self censorship motivated by concerns about relations to the Soviet Union. That concession, however, was not enough to remove the Soviet pressure on Fagerholm. On 4 December 1958, Fagerholm filed his resignation. In January 1959, after Kekkonen had traveled to Leningrad to personally assure Nikita Khrushchev that Finland would be a "good neighbor" and a prime minister from Kekkonen's Agrarian Party was appointed, all economic intercourse resumed.
Жеке өмір
Фейгерхолм 1905 жылы Джудит Йормалаға үйленді және үш баласы болды: Брита (1927–2013), Стина (1929 ж.т.) және Эйнар (1935 ж.т.). Оның немерелері Янника (1961 ж.т.) және Катарина (1963 ж.т.) Финляндияда экономист ретінде белгілі.
Fagerholm married Judith Jormala in 1905, and had three children: Brita (1927–2013), Stina (b. 1929) and Einar (b. 1935). His granddaughters Jannica (b. 1961) and Catarina (b. 1963) are well known in Finland as economists.