Жорж Майкл Мозер: Швейцариялық суретші және эмальер

Кіріспе

Швейцариялық суретші (1706–1783)

Джордж Майкл Мозер (17 қаңтар 1706 – 24 қаңтар 1783) – 18 ғасырдың белгілі суретшісі және эмаль өнерінің шебері, танымал гүл суретшісі Мэри Мозердің әкесі. Ол және оның қызы 1768 жылы Корольдік академияның негізін қалаушы мүшелерінің қатарында болды.

Өмірбаян

Ол Швейцарияның көрнекті инженері және металл өңдеуші Майкл Мозердің ұлы еді. Мозер Швейцарияның Шаффхаузен қаласында дүниеге келді және бастапқыда Женевада мыс шебері ретінде оқыды. Кейіннен ол алтынды әшекейлеуші, зергер және гравер ретінде қосымша дағдыларды меңгерді. 1720 жылдары Лондонға көшіп, Мэри Гвиньерге үйленді. Оның сақталған металл туындыларының арасында әсем алтын тамақ жәшіктері мен сағат корпустары (соның ішінде белгілі сағатшылар Джордж Филипп Стригель және Джон Элликоттың механизмдері), сондай-ақ Рококо стиліндегі күміс шамдандар бар. Ол кейіннен алтын әшекейлеуші, медальер және эмальер ретінде өнер саласындағы жетекші болды. Ол сағаттардың, білезіктердің және басқа да әшекей бұйымдарының артқы жағын безендірген эмаль композицияларымен ерекше көзге түсті. Бұл туындының көрнекті мысалы – королева Шарлоттаға жасалған, оның екі үлкен баласының толық бойы бейнеленген сағат корпусы. Ол үшін ол «гинейлерге толы шляпа» алды. Мозер жас кезінде Георг III-тің сурет салу шебері болды, ал таққа отырғаннан кейін оның алғашқы үлкен мөрін жасауға тартылды. 1736 жылы Грейхаунд-кортта (Странд) құрылған, кейіннен Сент-Мартинс-Лейн академиясы деп аталған өнер мектебінің директоры және қазынашысы болды және мектеп Корольдік академияға біріктірілгенге дейін осы лауазымда қызмет етті. Мозер суретшілер қоғамының алғашқы мүшесі және кейін директоры болды, оның мөрін өзі жобалап жасады және 1767 жылы зейнеткерлікке шыққан 21 директордың бірі болды. Осы оқиғаның көп бөлігі Мозердің ынтасы мен күшіне байланысты болды. Уильям Чемберс, Бенджамин Уэст және Фрэнсис Коутспен бірлесіп, ол жаңа ұйымның конституциясын жасады және 1768 жылдың 28 қарашасында корольден оған қамқорлық етуді сұрап, меморандум тапсырды. Ол негізін қалаушы мүше болды және Сомерсет Хауста бөлме берілген алғашқы күзетші болып сайланды. Ол өзінің сурет салу шеберлігімен және адам денесі туралы білімімен осы лауазымға лайықты болды, ал оның ұстаздық қабілеті мен адалдығы оқушыларының ықыласын тудырды. Ол Уильям Блейк сияқты көптеген көрнекті суретшілерге сабақ берді. Оның тағы бір шәкірті – оның жүрегі жақын туысы Джозеф Мозер. Мозер жеке өмірінде үлкен құрметке ие болды және Сэмюэл Джонсон, Оливер Голдсмит және сол заманғы басқа да әдеби тұлғалардың достығын қуып жете білді. Босвеллдің айтуынша, ол бірде Голдсмиттің құмарлықпен сөйлеуін тоқтатып, «Тұр, тұр! Доктор Джонсон бірдеңе айта жатыр» деп бұйырды. Ол 1783 жылдың 24 қаңтарында Сомерсет Хауста қайтыс болды және Ковент-Гардендегі Сент-Пол шіркеуінің маңында жерленді. Оның жерлеу рәсіміне оның барлық академиялық әріптестері мен шәкірттері қатысты. Мозердің қайтысынан кейін сер Джошуа Рейнольдстың қаламынан шыққан хабарлама жарияланды, онда ол елдегі алғашқы алтын әшекейлеуші, сурет салу және мүсік өнерінің барлық саласын жан-жақты білетін және «әр жағынан қазіргі суретшілер буынының әкесі» ретінде сипатталды.

He was the son of Michael Moser, an eminent Swiss engineer and worker in metal. Moser was born in Schaffhausen, Switzerland and trained initially as a coppersmith in Geneva. He later learnt additional skills as a chaser, goldsmith and engraver. He moved to London during the 1720s and married Mary Guynier. Surviving metal works by him include elaborate gold snuffboxes and watch cases (including movements by noted watchmakers George Philip Strigel and John Ellicott, among others), and silver candlesticks in the Rococo style. He subsequently rose to be head of his profession as a gold chaser, medallist, and enameller, and was particularly distinguished for the compositions in enamel with which he ornamented the backs of watches, bracelets, and other trinkets. A beautiful example of this work was a watch case executed for Queen Charlotte, adorned with whole length figures of her two eldest children, for which he received 'a hatful of guineas.' Moser was drawing master to George III during his boyhood, and on his accession to the throne was employed to engrave his first great seal. When the art school afterwards known as the St. Martin's Lane Academy was established about 1736, in Greyhound Court, Strand, he became manager and treasurer, and continued in that position until the school was absorbed in the Royal Academy. Moser was an original member, and afterwards a director, of the Incorporated Society of Artists, whose seal he designed and executed, and was one of the 21 directors whose retirement, in 1767, led to the establishment of the Royal Academy. To Moser's zeal and energy the latter event was largely due. In association with William Chambers, Benjamin West, and Francis Cotes, he framed the constitution of the new body, and on 28 November 1768, presented the memorial to the king asking for his patronage. He became a foundation member, and was elected the first keeper, having rooms assigned to him in Somerset House. For this position he was well qualified by his powers as a draughtsman and knowledge of the human figure, while his ability and devotion as a teacher gained for him the strong affection of the pupils. He taught many notable artists including William Blake. Another student was his nephew Joseph Moser. Moser was greatly esteemed in private life, and enjoyed the friendship of Samuel Johnson, Oliver Goldsmith, and other literary celebrities of his day. According to Boswell, he once greatly mortified Goldsmith by stopping him in the middle of a vivacious harangue with the exclamation, 'Stay, stay! Toctor Shonson's going to say something'. He died at Somerset House on 24 January 1783, and was buried in the churchyard of St Paul's, Covent Garden, his funeral being attended by almost all his fellow academicians and pupils. On the day after Moser's death a notice of him from the pen of Sir Joshua Reynolds was published, in which he was described as the first goldchaser in the kingdom, possessed of a universal knowledge of all branches of painting and sculpture, and 'in every sense the father of the present race of artists.'

Отбасы

Оның жалғыз қызы Мэри Мозер болды.