Кіріспе
Уильям Хогарт (10 қараша 1697 – 26 қазан 1764) – ағылшын суретшісі, гравёр, сатирист, әлеуметтік сыншы, редакциялық карикатурист және кейде өнер туралы жазушы. Оның туындылары реалистік портреттен бастап, "заманауи нәркестік тақырыптар" деп аталатын комикстерге ұқсас суреттер сериясына дейін жетеді. Ол ең белгілісі "Жаман қыздың жолы", "Дөңгелекшінің жолы" және "Мода бойынша үйлену" серияларымен танымал. Оның туындылары жөніндегі білім соншалықты кең таралғандықтан, осы стильдегі сатирикалық саяси иллюстрациялар көбінесе "Хогарттық" деп аталады. Хогарт Лондонда орташа табысқа ие отбасында дүниеге келген. Жастығында ол гравёрлікке оқуға түсті, бірақ оқуын аяқтамады. Оның әкесінің өмірінде жақсы да, жаман да күндер болды, бір кезде төленбеген қарыздардың орнына түрмеге қамалды. Осы оқиға Уильямның суреттері мен гравюраларына қаталдық сызығын қосты деген пікір бар. Француз және итальяндық сурет пен гравюраның ықпалымен Хогарттың туындылары көбінесе сатирикалық карикатуралар, кейде ұятсыз сексуалдық мазмұнды, бірақ көбінесе реалистік портреттердің жоғары деңгейінде болады. Олар өмірінде кеңінен танылып, гравюралар арқылы көптеп көбейтілді, және ол өз буынының ең маңызды ағылшын суретшісі болды. Чарльз Лэмб Хогарттың суреттерін "сөздердің мол, жемісті, ойландыратын мағынасымен" толы кітаптар деп санады. "Басқа суреттерге қарасақ, оның суреттерін оқимыз".
William Hogarth ('/h//oʊ//g//ɑr//θ/; 10 November 1697 – 26 October 1764) was an English painter, engraver, pictorial satirist, social critic, editorial cartoonist and occasional writer on art. His work ranges from realistic portraiture to comic strip like series of pictures called "modern moral subjects", and he is perhaps best known for his series A Harlot's Progress, A Rake's Progress and Marriage A la Mode. Knowledge of his work is so pervasive that satirical political illustrations in this style are often referred to as "Hogarthian". Hogarth was born in London to a lower middle class family. In his youth he took up an apprenticeship with an engraver, but did not complete the apprenticeship. His father underwent periods of mixed fortune, and was at one time imprisoned in lieu of payment of outstanding debts, an event that is thought to have informed William's paintings and prints with a hard edge. Influenced by French and Italian painting and engraving, Hogarth's works are mostly satirical caricatures, sometimes bawdily sexual, mostly of the first rank of realistic portraiture. They became widely popular and mass produced via prints in his lifetime, and he was by far the most significant English artist of his generation. Charles Lamb deemed Hogarth's images to be books, filled with "the teeming, fruitful, suggestive meaning of words. Other pictures we look at; his pictures we read."
Ерте өмір
Уильям Хогарт Лондондағы Бартоломей Клоузде Ричард Хогарт, кедей латын тілі мұғалімі және оқулықтар авторы, мен Энн Гиббонстың отбасында дүниеге келді. Жастығында ол Лестер Филдс қаласындағы гравёр Эллис Гэмблдің шәкірті болып, сауда карталарын және осы сияқты өнімдерді гравюралауды үйренді. Жас Хогарт сондай-ақ мегаполистің көше өміріне және Лондон жәрмеңкелеріне зор қызығушылық танытты, ал көрген кейіпкерлерін суреттеу арқылы көңіл көтеріп жүрді. Осы кезеңде оның әкесі Сент-Джонс-гейтте латын тілінде сөйлейтін кафе ашқан еді, бірақ бес жылға қарызы үшін Флит түрмесіне қамалған. Хогарт әкесінің түрмеде отырғаны туралы ешқашан айтқан емес. 1720 жылы Хогарт Лондонның Питер Корт қаласындағы Луи Шерон мен Джон Вандербанк басқарған алғашқы Сент-Мартин-Лейн академиясына қабылданды. Ол Джозеф Хаймор, Уильям Кент және Артур Понд сияқты өнер мен дизайн саласындағы болашақ жетекші тұлғалармен бірге оқыды. Дегенмен, академия 1724 жылы қызметін тоқтатқан сияқты, бұл Вандербанк кредиторлардан қашу үшін Францияға қашқан кезбен бірге келді. Хогарт академияның алғашқы нұсқасын былай еске алды: "Бұл бірнеше жылға созылды, бірақ қазынашы төлемдерді жымқырып, шам пеші және басқа да заттар жалға алынды, соның салдарынан барлық іс тоқтатылды". Хогарт Питер Тиллеманс, Джордж Верту, Майкл Даль және басқа да суретшілер мен сарапшылармен бірге Роза мен Таж клубының мүшесі болды.
Мансап
1720 жылдың сәуіріне қарай Хогарт жеке гравер болып жұмыс істеді, бастапқыда гербтер мен дүкендердің табельдерін гравировкалап, кітап сатушыларға арналған тақталарды жобалады. 1727 жылы оны тас кестеші Джошуа Моррис Жер элементіне сурет дайындау үшін жалдады. Моррис оның "суретші емес, гравер" екенін естіп, жұмысы аяқталғаннан кейін одан бас тартты. Сондықтан Хогарт оны Вестминстер сотына ақша талабымен сотқа берді, және 1728 жылдың 28 мамырындағы сот шешімі оның пайдасына болды.
Алғашқы еңбектері
Ертедегі сатирикалық туындыларына 1720 жылғы қор нарығының апатты құлдырауы туралы «Оңтүстік теңіз схемасына» (1721 ж. жасалған, 1724 ж. жарияланған) бейнелеу кіреді, ол «Оңтүстік теңіз көпіршігі» деп белгілі және оның салдарынан көптеген ағылшын халқы зор ақша шығынына ұшырады. Суреттің сол төменгі бұрышында протестант, католик және еврей бейнелері ойын ойнап отыр, ал ортасында адамдар мінетін үлкен машина – айналмалы атқа отыру бар. Жоғары жағында «Кім мінеді?» деген жазу бар. Адамдар суреттің төңірегіне шашырап, тәртіпсіздік сезімін тудырады, ал ортадағы атқа қарай жақсы киінген адамдардың қозғалысы Оңтүстік теңіз компаниясының акцияларын сатып алудағы көпшіліктің ақымақтығын көрсетеді, себебі компания акция шығарудан басқа ештеңемен айналыспады. Басқа ерте туындыларына «Лотерея» (1724); «Гормагон» ашқан «Масондық құпиясы» (1724); «Британдық сахнаның әділ көрінісі» (1724); бірнеше кітап иллюстрациялары; және кішкентай баспа «Маскарадтар мен опералар» (1724) кіреді. Соңғысы – заманауи ақымақтықтарды сатиралайтын туынды, мысалы, швейцарлық импресарио Джон Джеймс Хайдеггердің маскарадтары, танымал итальяндық опера әншілері, Джон Ричтің Линкольн қорытасындағы пантомималары және Лорд Берлингтонның қолдауындағы сәулетші және суретші Уильям Кенттің артық танымалдығы. Ол бұл тақырыпты 1727 жылы «Үлкен маскарад билетімен» жалғастырды. 1726 жылы Хогарт Сэмюэл Батлердің «Худибрасын» бейнелейтін он екі үлкен гравюра жасады. Ол оларды жоғары бағалады және олар оның ең жақсы ерте туындыларының бірі болып табылады, бірақ олар кішкентай кітап иллюстрацияларына негізделген. Келесі жылдары ол назарын кішкентай «әңгімелесу туындыларын» жасауға бұрды (яғни, толық бой суреттерінен тұратын майлы топтар). 1728 және 1732 жылдар аралығындағы майға жасалған туындыларының арасында «Фонтейн отбасы» (шамамен 1730 ж.), «Ванстед үйіндегі жиын», «Бэмбриджді тексеріп отырған Парламент», және Джон Гейдің танымал «Жақсылықпен тіршілік кешетін операсының» басты актерлерінің бірнеше суреттері бар. Оның өмірдегі кейіпкерлерінің бірі Сара Малколм болды, оның өлім жазасын орындаудан екі күн бұрын суретін салды. Хогарттың осы кезеңдегі шедеврлерінің бірі – Джон Драйденнің «Индия императоры» немесе «Испаниялықтардың Мексиканы жаулап алуы» әніне арналған әуесқойлардың қойылымын бейнелеу, бұл «Индия патшайымының» (1732–1735) жалғасы. Хогарттың 1730-шы жылдардағы басқа туындылары: «Түн ортасындағы заманауи әңгіме» (1733), «Саутварк жәрмеңкесі» (1733), «Ұйықтап жатқан қауым» (1736), «Бұрын және кейін» (1736), «Лекциядағы студенттер» (1736), «Қопап салушылар компаниясы» (1736), «Кейулі ақын» (1736), «Күннің төрт мезгілі» (1738) және «Шатырда киім ауыстырып жатқан актрисалар» (1738). Ол сондай-ақ Александр Поуптың Лорд Берлингтонға жазған хатында айтылған және онда сатиралық сипаттамасы бар Лорд Чандосты қорғаған «Берлингтон қақпасын» (1731) басып шығарған болуы мүмкін. Бұл баспа үлкен наразылық тудырып, тоқтатылды. Алайда, Рональд Полсон сияқты қазіргі заманғы зерттеушілер оны Хогартқа жатқызбайды.
Жүректеніп бара жатқан жезөкше мен жезөкше
1731 жылы Хогарт өзінің моральдық туындылар сериясының алғашқысын аяқтады, осы еңбегі оған кең танылуға әкелді. Алты көріністен тұратын жинақ «Бұзғынның тағдыры» деп аталды және алғаш рет суреттер түрінде (қазір жоғалған), кейін гравюралар түрінде жарияланды. «Бұзғынның тағдыры» проституциямен айналыса бастаған ауыл қызының тағдырын бейнелейді. Алты көрініс хронологиялық ретпен келеді, әдепсіз әйелмен кездесуден басталып, кейіпкердің жыныстық аурудан қайтыс болуынан кейін жерлеу рәсімімен аяқталады. Алғашқы серия бірден сәтті болды және 1733–1735 жылдары «Рейктің тағдыры» атты жалғасы жарық көрді. Екінші бөлімде бай саудагердің ұлы Том Рейкуэллдің бар ақшасын зәулім өмірге, жезөкшелерге және құмар ойындарға жұмсауы бейнеленген сегіз суреттен тұрады. Кейіпкердің өмірі ақырында Бетлем корольдік ауруханасында аяқталады. «Бұзғынның тағдыры» картинасының түпнұсқасы 1755 жылы Фонтилл үйінде болған өртте жойылды; ал «Рейктің тағдыры» картиналары (1733–34) Ұлыбританияның Лондон қаласындағы Сэр Джон Соан мұражайының галереясында қойылған. «Бұзғынның тағдыры» мен «Рейктің тағдыры» туындыларының сәттілігіне байланысты, Хогарт парламентте өзінің және басқа суретшілердің туындыларын көбейтуді заң жүзінде бақылауға алу үшін лобби жасады. Осының нәтижесінде 1735 жылдың 25 маусымында заңға айналған «Граверлердің авторлық құқығы туралы заң» (Hogarth's Act) қабылданды. Бұл визуалды туындыларға қатысты алғашқы авторлық құқық туралы заң және жеке суретшінің авторлық құқықтарын мойындаған алғашқы заң болды.
А-ла-мод неке
1743–1745 жылдары Хогарт «Модадағы неке» атты алты суретті (Лондонның Ұлттық галереясы) 18 ғасырдағы жоғары топ қоғамының өткір сын ретінде салған. 1745 жылы француз гравёрлері жасаған осы серияның гравюралық нұсқасы жарық көрді. Бұл моральдық ескерту ақша үшін жасалған ойсыз некенің қасіретті трагедиясын көрсетеді. Көптеген адамдар бұл туындыны оның ең керемет жұмысы деп санайды және ол оның ең жақсы жоспарланған сюжеттік сериалдарының бірі болуы мүмкін. 18 ғасырдағы Ұлыбританияда некелік этика талқылаудың жиі тақырыбы болды. Ыңғайлы некелер мен олардың салдарынан туындаған бақытсыздықтарға ерекше сын көрсетілді, көптеген авторлар махаббаттың некеге нығайып, дұрыс негіз болатынын айтты. Хогарт мұнда ағылшын жоғары тобындағы дәстүрлі неке туралы сатира – мәні бойынша моральдық ойды жеткізетін жанрды суреттеді. Барлық суреттер гравюраланған және серия баспа түрінде кеңінен таралды. Классикалық интерьерде орналасқан серия, банкрот болған граф Сквандерфилдтің ұлы, виконт Сквандерфилдтің бай, бірақ ашкөз қалалық саудагердің қызына үйлену оқиғасын көрсетеді, графтың салтанатты үйінде неке шартына қол қоюдан басталып, ұлының әйелінің сүйіктісімен өлтірілуімен және әйелінің сүйіктісі Тибернде (ескі Лондонның азаптау орны) дарға асылғаннан кейін өзіне қол жұмсауымен аяқталады. Уильям Мейкпис Такерей былай жазды: Бұл атақты суреттер жинағында Хогарт комедиясының ең маңызды және ең күрделісі бар. Бұл суреттердің моральдық негіздерінің мұқияттығы мен әдістемесі, байқағыш және шебер суретшінің зиялылығы мен шеберлігі сияқты таң қалдырады. Ол бай азаматтың қызы мен жас лорд-виконт Сквандерфилдтің, саңырауқұлақ графтың ұлы арасындағы неке келісімдерін сипаттауы керек. Лорд кеңесшіге жүгінеді, ол оны өлтіреді және қашуға тырысқанда ұсталады. Ханым қалалық кентке қайта оралады және кеңесші Силвертонгтің Тиберндегі (ескі Лондонның азаптау орны) өлім алдындағы сөзін оқығанда есінен таяды, онда кеңесші «лордын осы дүниеден шығарғаны үшін жазаланды». Мораль: жаман күміс тілді кеңесшілерді тыңдамаңыз; оның мәртебесі үшін еркекке, немесе әйелінің ақшасы үшін үйленбеңіз; күйеуіңізге хабарсыз ақымақ аукциондар мен маскарадтық кештерге қатыспаңыз; шетелде жаман серіктермен араласпаңыз және әйеліңізге немқұрайлы қарамаңыз, әйтпесе сіз денеңізден жара аласыз, бұзылысқа ұшырайсыз, ұятқа қаласыз және Тибернге барасыз.
Еңбекқорлық пен бос жұмыс
"Өнеркәсіп пен жалқаулық" (1747) атты он екі гравюрасында Хогарт екі шәкірттің өміріндегі өзгерістерді көрсетеді: біреуі адал және еңбекқор, ал екіншісі жалқау, қылмыс жасайды және соңында өлім жазасына кесіледі. Бұл протестанттық Англияның еңбек этикасын көрсетеді, онда көп еңбек еткендер марапат алады, мысалы, еңбекқор шәкірт шериф (8-гравюра), алдермен (10-гравюра) болып, серияның соңғы гравюрасында Лондонның лорд-мэріне айналады. "Шіркеу ауласында ойнап жүріп" (3-гравюра) бастаған жалқау шәкірт, қарақшылыққа салынып, "Гаретте жалғыз әйелмен" жасырынады (7-гравюра) және "Тайбернде дарға асылады" (11-гравюра). Жалқау шәкіртті еңбекқор шәкірттің өзі дарға асылуға жібереді. Әр гравюраның астында Киелі кітаптан аяттар келтірілген, көбінесе Нақыл сөздер кітабынан, мысалы, бірінші гравюрада: "Міне, "Өнеркәсіп пен жалқаулық" көрсетілген, "Нақыл сөздер, 10:4. Еңбекқордың қолы байлыққа жеткізеді." "
"Industry and Idleness, shown here, 'Proverbs Ch:10 Ver:4 The hand of the diligent maketh rich.'"
Бір көшесі мен Джин-лейн
Кейінгі маңызды гравюраларының бірі – алкоголизмнің салдары туралы ескертуді бейнелейтін "Бир-стрит және Джин-лейн" (1751) суреттері. Хогарт "Бир-стрит" гравюрасын ағылшын сырасын, "жақсы" деп есептелетін сусынды ішіп, қуанышпен өмір сүретін қаланы көрсету үшін жасады. Бұл, керісінше, "Джин-лейн" суретінде джин ішудің салдары – оның күшті алкогольдік әсерінен туындаған қоғамдағы проблемалар бейнеленген. Сол кезде джинге деген сұраныс күрт өсті, бұл құбылыс "Джин қызылы" деп аталды. Ол 18-шы ғасырдың басында, 17-шы ғасырдың соңындағы заңнамалық шаралар Лондонда алкоголь импортын және өндірісін шектегеннен кейін басталды. Атап айтқанда, 1678 жылғы тыйым француз брендисінің импортына тыйым салды, ал 1690 жылы Лондон дистилляторлар гильдиясы күшпен таратылды. Бұл гильдия мүшелері бұрын алкогольдің жалғыз заңды өндірушілері болған, нәтижесінде отандық джин өндірісі мен тұтыну арта түсті. "Бир-стрит" суретіндегі адамдар дені сау, бақытты және жайлы өмір сүреді, ал "Джин-лейн" суретінде олар сүйіксіз, жалқау және бейқам. "Джин-лейн" суретінде баласын құлап өлуге қалдырған әйел Джудит Дюфурдың оқиғасын еске түсіреді, ол баласының киімдерін джин үшін сату үшін өлтірген. Бұл гравюралар 1751 жылғы Джин заңына қолдау көрсету мақсатымен жарық көрді. Хогарттың досы, судья Генри Филдинг, Хогартты Джин заңының үгіт-насихатымен айналысуға шақырған болуы мүмкін. "Бир-стрит" және "Джин-лейн" оның "Жұмыскерлердің өсуіне себеп болған жағдайларды зерттеу" және басқа да жазбаларынан кейін жарық көрді және сол мәселелерді қамтыды.
Жәбіршіліктің төрт сатысы
Басқа да гравюралары оның "Қияметтің төрт сатысы" (1751 жылдың 21 ақпанында жарық көрді) еңбегі арқылы адамдық емес жағдайға қарсы айқайы болды, оның үшін оған 200 фунт төленді, ол өзінің жазғандай, "бір портрет үшін кез келген ағылшын суретшісінен көп болды". Осы суретімен Хогарт театрлық портрет жанрын ерекше британдық тарих суреті ретінде орнықтырды. 1746 жылы Тауэрде басы кесілген Саймон Фрейзердің, 11-ші лорд Ловаттың эскизі үлкен жетістікке ие болды. 1740 жылы ол өзінің досы, қайырымдылықпен айналысқан капитан Корамның шынайы, толық бой портретін жасады, ол қазір Табылған балалар мұражайында сақталып тұрған Томас Корамның балалар қоры үшін арналған. Бұл портрет және оның "Шампанша қызы" деп аталатын жас балықшы қыздың аяқталмаған майлы эскизі (Лондонның Ұлттық галереясы) британдық сурет өнерінің шедеврлері деп санауға лайық. Оның әйелінің, екі әпкесінің және көптеген басқа адамдардың портреттері де бар, олардың ішінде епископ Ходли және епископ Херринг. Джон Уилкстің гравюралық портреті ең көп сатылған туынды болды.
Тарихи тақырыптар
Ұзақ уақыт бойы, XVIII ғасырдың ортасында Хогарт тарих суретшісі мәртебесіне ие болуға тырысты, бірақ бұл салада көп құрметке ие болмады. Суретші, кейіннен Корольдік өнер академиясының негізін қалаушы Джошуа Рейнольдс Хогарттың стилі мен жұмысына қатты сыншыл болды. Өнер тарихшысы Дэвид Биндманның айтуынша, доктор Джонсонның Лондонның «Универсальдық хроникасы» үшін жазған «Идлер» сериясында Рейнольдстың 1759 жылдың қыркүйек пен қараша айлары аралығында жазған үш мақаласы Хогартқа бағытталған. Оларда Рейнольдс бұл «танушының» «ұсақ-түйек дәлдікке бойұсынушылықпен назар аударатынын» және олардың табиғатты еліктеу туралы ойын «заттар нақты көрінетіндей бейнеленген кезде табиғи түрде бейнеленгені анық сезіледі» деп санайтынына күмән келтіреді. Рейнольдс «көрінетін әлемге» «ұсақ-түйек назардан» аулақ болатын «сурет салудың ұлы стилін» жақтады, сондықтан «осындай еліктеуді» қабылдамады. Рейнольдстың XIV баяндамасында Хогарттың «ерекше қабілеттері» бар екенін мойындайды, бірақ оны «өте ақылсыз, немесе тіпті жолсыз, үлкен тарихи стильге талпынуы» үшін айыптайды. Жазушы, өнер тарихшысы және саясаткер Хорас Уолполл да Хогартты тарих суретшісі ретінде сынға алды, бірақ оның сатирикалық гравюраларында құндылық тапты.
Киелі кітап көріністері
Хогарттың тарихи суреттеріне "Бефезда тоғаны" және "Жақсы самариялық" кіреді, олар 1736–1737 жылдары Сент-Бартоломей ауруханасы үшін орындалды; Мұсаны перғауын қызының алдына әкелу, ол Балалар үйі ауруханасы үшін салынған (1747, бұрын Томас Корам балалар қоры, қазір Балалар үйі мұражайында); Пауыл Феликс алдында (1748) Линкольн қонақжайында; және оның Бристольдегі Сент-Мэри Редклиф шіркеуі үшін салған алталық суреті (1755–56).
Кале қақпасы
Кале қақпасы (1748; қазір Tate Britain-де) Францияға сапарынан оралғаннан кейін көп ұзамай жасалды. Хорас Уолпол Хогарттың Эй-ла-Шапель бейбіт келісімінен бері сол жерге бару үшін үлкен тәуекел еткенін жазды. Ол үйге оралғаннан кейін дереу осы тақырыпта сурет салып, өзінің жауларын – француздарды – мойынұсынышпен, әлсіз және шарбақты халық ретінде бейнеледі, ал ағылшын қонақ үйіне британдық өркендеу мен басымдықтың символы ретінде үлкен сиыр еті келіп жетті. Ол өзінің сол жақ бұрыштағы суретте қақпаны салғанын, "әскердің қолы иығыма тиіп", оны ұстап алып кеткенін айтты.
Кейінгі еңбектері
1740 жылдары Хогарттың атақты гравюралары: «Ашулы музыкант» (1741), «Мод бойынша үйлену» (1745; француз суретшілері Хогарттың қадағалауымен орындаған) және «Почта кошы немесе ауылдық қонақ үй ауласы» (1747) сияқты алты гравюра. 1745 жылы Хогарт өзінің мопс тұқымды иті Трамппен бірге автопортрет салған (қазір Tate Britain мұражайында сақталады), онда ол Шекспир, Мильтон және Свифт кітаптарымен қолдау көрсетілген білімді суретші ретінде бейнеленген. 1749 жылы ол Финчлиге (бұрын Томас Корам балалар қоры, қазір Табылған балалар мұражайы) қарай бет алған гвардияның маршындағы тәртіпсіз ағылшын әскерін бейнелеген. Басқа туындыларының ішінде оның тапқыр «Жалған перспектива туралы сатирасы» (1754); «Сайлау» сериясындағы (1755–1758; қазір сэр Джон Соан мұражайында) сайлау науқанына қатысты сатирасы; «Кокпит» (1759) туындысындағы әтеш күресіне деген ағылшын халқының құштарлығын әжуалауы; «Сенімсіздік, ырым-жырым және фанатизм» (1762) туындысындағы методизмге жасаған шабуылы; «The Times» газетінің I тақтасындағы (1762) саяси соғысқа қарсы сатирасы; және «Tailpiece, немесе The Bathos» (1764) туындысындағы барлық нәрсеге деген пессимистік көзқарасы бар. 1757 жылы Хогарт патшаның суретші сержанты болып тағайындалды.
Жазу
Хогарт көркемдік дизайн туралы ойларын "Сұлулықты талдау" (1753) атты кітабында жазды және жариялады. Онда ол, Рококо дәуірінің нағыз баласы болғандықтан, сұлулық пен әдемілік принциптерін иілген сызықтарда (Сұлулық сызығы) көрініс тапқанын айтады. Хогарттың жақтастары кітапты эстетика туралы керемет жазба деп бағаласа, ал қарсыластары мен бәсекелестері оның түсініксіздігі мен ұсақ қателерін үздіксіз мазақ пен карикатураға айналдырды. Мысалы, Пол Сэндби Хогарттың трактатына қарсы бірнеше карикатура жасады. Хогарт "Суретшілердің өзін-өзі ақтауы" (шамамен 1761) атты қолжазбаны, сондай-ақ жарияланбаған "автобиографиялық жазбаларды" да жазды.
Қазіргі заманғы моральдық тақырыптардың суретшісі және ойып жазушысы
Хогарт өнер коммерцияланған дәуірде өмір сүрді. Оның туындыларын дүкендердің, таверналардың және қоғамдық ғимараттардың терезелерінде көруге болар еді, сондай-ақ олар баспаханаларда сатылатын. Ескі әлеуметтік жіктелулер жойылды, ал жаңа өнер түрлері гүлдене бастады: баллада операсы, буржуазиялық трагедия және, әсіресе, Генри Филдинг сияқты авторларға үлкен жетістік әкелген роман деп аталатын жаңа көркем әдебиет түрі. Осылайша, Хогарт сол кезде жаңа идеяға келді: «заманауи моральдық тақырыптарды суреттеу және гравировкалау, өзімді драматургтей сезініп, тақырыптарыма қатысты көзқарастың өзгеруі; менің суретім – менің сахнам», – деп өзінің қолжазбаларында жазған. Ол голланд жанрлық суреттерінің жоғары моральдық протестанттық дәстүрінен, сондай-ақ ағылшын парақтары мен басқа да танымал баспа өнімдерінің күшті сатиралық дәстүрінен шабыт алды. Англияда Хогарттан бұрын бейнелеу өнерінде комедия аз-ақ кездесетін. Оның гравюралары қымбат болды және 19 ғасырдың басында қайта басылғанға дейін олар кең көрерменге жетпеді.
Ескі шеберлерден пародиялық қарыздар
Суретшінің жұмысын тұтас қарастырғанда, Рональд Полсон былай дейді: "«Жақсы қыздың тағдыры» атты сериядағы барлық бір тақташасынан басқасы Дюрердің Мәриямның және Азапты оқиғасы туралы суреттеріне негізделген". Басқа туындыларында Леонардо да Винчидің «Соңғы кешкі ас» картинасын пародиалайды. Полсонның пікірінше, Хогарт діни институтты және адамдардың өміріне араласып, кереметтер жасайтын, жақын Құдайға деген дәстүрлі сенімді жоққа шығарады. Шындығында, Хогарт деист болған, ол әлемді жаратқан, бірақ туындыларының өміріне тікелей араласпайтын Құдайға сенеді. Осылайша, ол «комедиялық тарихи суретші» ретінде суреттері мен гравюраларында діни өнердің ескірген, «тозығы жеткен» тақырыптарын жиі қысымға алатын. Хогарт сондай-ақ Лорд Шафтсберидің классикалық грек еркегінің қазіргі заманғы идеалын, тірі, тыныс алатын әйелге басымдық берді. Ол былай деді: «Ескі заттарға фанатик емес, кім айта алады, ол тірі әйелдердегі беттер мен мойындарды, қолдар мен қолдарды көрмеген, тіпті грек Венерасы да оларды дөңгелектеп бейнелейді».
Жеке өмір
1729 жылғы 23 наурызда Хогарт Джейн Торнхиллмен Паддингтон шіркеуінде оның әкесі, суретші сэр Джеймс Торнхиллдің қарсылығына қарамастан қашып кетті. Сэр Джеймс бұл одақты тең емес деп санады, өйткені Хогарт сол кезде аса танымал суретші емес еді. Бірақ Хогарт "Арсыздың жолы" атты моральдық гравюралар сериясын бастағанда, алғашқы картиналардың бір бөлігі Джейн мен оның анасының ықпалымен сэр Джеймстің қабылдау бөлмесіне немесе асханасына қойылды, осылайша оны олармен татуластыруға үміттенеді. Ол оларды көргенде, суретшінің кім екенін сұрап, жауабын естіген соң: "Егер адам мұндай бейнелер жасай алса, онда әйелін күнкөрісінсіз де асырай алады", – деді. Бірақ ол көп ұзамай пікірін өзгертті, жұбайларға мейірімді болып, өмірінің соңына дейін олармен татулықта өмір сүрді. Хогарт 1728 жылға дейін «Қол және алма ағашы» тавернасындағы (Little Queen Street) ложада масондыққа қабылданды, кейін Carrier Stone Lodge және Grand Stewards' Lodge ложаларына мүше болды; соңғысы әлі күнге дейін Хогарттың ложа шеберіне киюге арнап жасаған «Хогарт зергерлігін» сақтап тұр. Бүгінде түпнұсқасы қоймада сақталады, ал оның көшірмесі ложа шебері киеді. Масондық Хогарттың кейбір туындыларында маңызды орын алды, ең әйгілісі – «Түн», «Күннің төрт мезгілі» атты төрт картинадан (кейін гравюралар түрінде жарық көрген) тұратын топтаманың төртіншісі. Оның негізгі үйі Лестер алаңында (сол кезде Лестер Филдс деп аталған) орналасқан, бірақ 1749 жылы ол Чизвикте елдік үй сатып алды, қазір Хогарттың үйі деп аталады және мұражай ретінде сақталған, ол өмірінің соңына дейін сол жерде тұрды. Хогарттардың балалары болмады, бірақ олар тастанды балаларды тәрбиеледі. Ол Тастанды балалар ауруханасының негізін қалаушы директорларының бірі болды. Оның достары мен таныстарының арасында Франсис Хейман, Генри Филдинг және Лоренс Стерн сияқты сол кезеңнің көптеген ағылшын суретшілері мен сатириктері болды.