Кіріспе

Уэльстегі Мокрас, сондай-ақ «Shell Island» кемпингі деп белгілі және Ұлыбританиядағы ең ірі кемпинг болып табылады, ол Уэльстегі Гвинедтегі Лланбедрдің батысында орналасқан жарты аралы. Ол 1819 жылы Винчилсия графы Артро өзенін бұрынғы арнасынан бұрғаннан кейін пайда болды, ол Мокрастың оңтүстігіне қарай теңізге құйып келген. Бұрын "аралдағы" ежелгі елді мекенге қол жеткізу Лланданвг ауылы арқылы жасалатын, ал қазір ол сағаның қарсы бетінде орналасқан. Мокрас жағажайда табылған әртүрлі теңіз қабықтарымен және жабайы гүлдерімен танымал. Оның мифтік Кантре'р Гвалодомен байланысы бар деп айтылады. Жарты аралына көлікпен кіру тек Артро өзенінің сағасы арқылы су тасқыны басылғанда ғана мүмкін. Жаяу өтуге әрқашан Мокрастан оңтүстікке қарай бірнеше шақырымға созылған, іргелес Морфа Дифрин жағажайынан болады. Төтенше жағдайларда көліктер кез келген уақытта көршілес әуежай арқылы кіре алады. Мокраста танымал кемпинг орналасқан, ол жақын маңдағылардан (және дәретхана және басқа да ыңғайлылықтардан) алыс жерлерде "жабайы кемпинг" жасау мүмкіндігін ұсынады. Жағажайда от жағуға рұқсат етіледі, ал кемпингте тек көтерілген, қауіпсіз оттар мен барбекю жасауға болады. Жарты арал Сноудония ұлттық паркінің құрамында, сондықтан кемпинг қазан айының соңынан наурыз айының басына дейін жабылады. Осы кезеңде жергілікті шаруалар төмендіктегі қойларын "аралға" жаюға әкеледі.

Геология

Мокрас Ұлыбританияның жер ғылымдары үшін маңызды. Аймақ төменде жатқан көтерілген жағажайдан тұрады (оған жақын орналасқан Ланбедр әуежайы да кіреді) және 1967 жылдың соңы мен 1969 жылдың соңы аралығында Геологиялық ғылымдар институты (қазір Британдық геологиялық қызмет деп аталады) Мокрас шаруашылығында 1938 метр тереңдікте стратиграфиялық сынамалы бұрғылау жүргізген кезде (кем дегенде геологиялық қауымдастықта) сенсация тудырды. Жақындағы жағажай шөгінділерінің астында Мокрас бұрғылауы салыстырмалы түрде жас Үшінші және Мезозой тау жыныстарын (Жураның төменгі бөлігіне қарай жақсы дамыған Жоғары, Орта және Төменгі Лиас бөлімдерін қоса алғанда) тапты, олар Харлек дөңгелегінің ежелгі кембрий тау жыныстарымен қиылысқан. 1971 жылы бұл жарықтың тік амплитудасы кем дегенде 4500 метр екені анықталды.