Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Харлехке жақын таулар тізбегі, Уэльс
Mountain range near Harlech, Wales
Риногидд (уэльс тіліндегі көпше түр, көбінесе Rhinogs деп ағылшынша айтылады, сондай-ақ Rhinogau деген баламалы уэльс тіліндегі көпше түрі де бар) – Солтүстік Уэльстегі Харлехтен шығысқа қарай орналасқан таулар тізбегі. Риногидд атауы екі танымал шыңының – Риног Фавр және Риног Фах аттарынан шыққан, бірақ бұл тізбектегі ең биік нүкте – Y Llethr, 756 м (2,480 фут). Фол Пенолау, тізбектің ең солтүстік шыңы, 2018 жылы жаңа зерттеулер нәтижесінде Хьюит статусын алды. Риногидд тауларының солтүстік бөлігі, әсіресе Риног Фавр, Риног Фах және Моэл Ысгифарногод маңында тасты және жусанды өсімдіктерге толы. Оңтүстік бөлігі, Y Llethr, Diffwys және Ysgethin аңғары айналасында, көбінесе жұмсақ, шөпті ландшафтқа ие. Бұл аймақта жабайы ешкілер мекендейді. 30 км²-ден астам аумақ ерекше қорғалатын аймақ және ұлттық табиғат қорығы ретінде қорғалады.
The Rhinogydd (a Welsh plural form, often anglicised as Rhinogs and also known by the alternative Welsh plural Rhinogau) are a range of mountains located east of Harlech in North Wales. The name Rhinogydd derives from the names of two of the more famous peaks, Rhinog Fawr and Rhinog Fach, although the greatest elevation in the range is reached by Y Llethr, 756 m (2,480 feet). Foel Penolau, the northernmost summit of the range, was promoted to a Hewitt in 2018 due to a new survey. The Rhinogydd are notably rocky and heather clad towards the northern end of the range, especially around Rhinog Fawr, Rhinog Fach and towards Moel Ysgyfarnogod. The southern end, around Y Llethr, Diffwys and the Ysgethin Valley has a softer, grassy character. A population of feral goats are in the range. Over 30 km² are protected as a Special Area of Conservation and a National Nature Reserve.
Геология
Риногидд кембрий дәуірінің қатты шөгінді тау жыныстарынан қалыптасқан, геологтарға Харлек күмбезі деп белгілі ірі антиклиналдық құрылымды құрайды. Бұл құрылым Каледониялық таужаралу кезеңінде пайда болған және оңтүстіктегі Кадейр Идристен солтүстіктегі Бленау Ффестиниогқа дейін созылады. Көптеген мұздықтардың эрозиялық әсерінен Риногиддтің қазіргі аңғарлары мен шыңдары пайда болды. Аймақтың ядросы Риног формациясының берік сұрвақ тастарынан тұрады. Формацияда сондай-ақ кейбір құмды және сазды тастар бар, олар аймақтың тік жарлы ядросының шетінде жұмсақ пейзаждың бұзылған аймасын құрайды. Кейбір жерлерде долериттің жікпелері солтүстік-батыстан оңтүстік-шығысқа қарай тау жыныстарын кесіп өтеді. Жазық жерлердің көп бөлігі соңғы мұз басудың қалдығы – мұздық шөгінділерімен жабылған.
The Rhinogydd are formed of hard sedimentary rocks of Cambrian age which occur as a major anticlinal structure known to geologists as the Harlech Dome. This structure which originated during the Caledonian Orogeny (mountain building period) extends from Cadair Idris in the south to Blaenau Ffestiniog in the north. Its erosion by successive glaciations has left the valleys and peaks of the Rhinogydd visible today. The core of the area is formed from the hard wearing greywackes of the Rhinog Formation. The formation also contains and is overlain by some siltstones and mudstones which form a broken zone of softer scenery around the periphery of the area's rugged core. In places, swarms of dolerite dykes cut through the country rocks in a generally northwest–southeast direction. Much of the lower ground is mantled by glacial till, a legacy of the last glaciation.
Геологиялық зерттеулер тарихы
Бұл аймақтың геологиясы алғаш рет Адам Седжвик және Родерик Мёрчисон тарапынан 1835 жылы сипатталған. Геологиялық қызмет 1846 жылы аймақта жұмыс бастады және олардың алғашқы карталары 1855 жылы жарияланды. 1846 жылы аймақта алтынның табылуы геологиялық білімнің күрт өсуіне әкелді. 1844 жыл мен 1939 жыл аралығында кем дегенде он екі маңызды жарияланым пайда болды.
The geology of the area was first characterised by Adam Sedgwick and Roderick Murchison in 1835. The Geological Survey began work in the area in 1846 and their first maps were published in 1855. With the discovery of gold in the area in 1846 the state of geological knowledge increased dramatically. At least a dozen major publications appeared between 1844 and 1939.