Боинг B-50: Стратегиялық бомбалаушы және оның түрлері
Boeing B-50 Superfortress
Boeing B-50 Superfortress: АҚШ стратегиялық бомбалаушы ұшағы. B-29-дың жаңартылған нұсқасы, қуатты қозғалтқыштармен, жақсартылған құрылыммен және ұзақ қызмет еткен.
Boeing B-50 Superfortress – американдық стратегиялық бомбалаушы. Boeing B-29 Superfortress ұшағының Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін жаңартылған нұсқасы, оған қуатты Pratt & Whitney R-4360 радиалды қозғалтқыштары, күштірек конструкция, биік тік қанат және басқа да жақсартулар орнатылды. Бұл Boeing компаниясы АҚШ Әуе күштері үшін салған соңғы поршеньді қозғалтқышты бомбалаушы ұшақ болды және Boeing-тің осындай соңғы дизайны – B-54 прототипіне дейін жетілдірілді. Тікелей алдыңғы ұшағындай кеңінен танылмағанымен, B-50 шамамен 20 жыл бойы Әуе күштерінде қызмет етті. Стратегиялық әуе қолбасшылығының (SAC) негізгі қызметі аяқталғаннан кейін, B-50 ұшақтары тактикалық әуе қолбасшылығының (TAC) (KB-50) әуе май құюшыларына және Ауа райы қызметі үшін ауа райын зерттеу ұшақтарына (WB-50) түрлендірілді. Май құюшы және дауылдарды іздеу нұсқалары 1964 жылдың 14 қазанында апатқа ұшыраған KB-50J, 48-065 ұшағының қирандыларында металл шаршауы мен коррозия табылуына байланысты 1965 жылдың наурыз айында қызметтен шығарылды.
The Boeing B 50 Superfortress is an American strategic bomber. A post–World War II revision of the Boeing B 29 Superfortress, it was fitted with more powerful Pratt & Whitney R 4360 radial engines, stronger structure, a taller tail fin, and other improvements. It was the last piston engined bomber built by Boeing for the United States Air Force, and was further refined into Boeing's final such design, the prototype B 54. Although not as well known as its direct predecessor, the B 50 was in USAF service for nearly 20 years. After its primary service with Strategic Air Command (SAC) ended, B 50 airframes were modified into aerial tankers for Tactical Air Command (TAC) (KB 50) and as weather reconnaissance aircraft (WB 50) for the Air Weather Service. Both the tanker and hurricane hunter versions were retired in March 1965 due to metal fatigue and corrosion found in the wreckage of a KB 50J, 48 065, which crashed on 14 October 1964.
Пайдалану тарихы
Боинг 1947 және 1953 жылдар аралығында түрлі B 50 үлгілерінің 370 данасын құрастырды, ал танкерлік және ауа райын зерттеуге арналған нұсқалары 1965 жылға дейін қолданыста болды. Бірінші B 50A 1948 жылғы маусымда Аризона штатындағы Дэвис-Монтан әуе базасында орналасқан Стратегиялық әуе қолбасшылығының 43-ші бомбалаушылық қанатына жеткізілді. 2-ші бомбалаушылық қанат, Грузия штатындағы Чатхэм әуе базасында, сондай-ақ B 50A алды; Калифорния штатындағы Касл әуе базасындағы 93-ші бомбалаушылық қанат және Нью-Мексико штатындағы Уолкер әуе базасындағы 509-шы бомбалаушылық қанат 1949 жылы B 50D алды. Бесінші және соңғы SAC қанаты 1950 жылғы желтоқсанда Техас штатындағы Биггс әуе базасында орналасқан 97-ші бомбалаушылық қанат болды. Осы қанаттардың міндеті – жау нысандарына атом бомбаларын жеткізу еді. Нью-Мексико штатының Альбукерке қаласындағы Киртленд әуе базасының 4925-ші арнайы қарулар тобының B-50 ұшақтары 1951-1953 жылдары Невада штатының Френчман-Флат аймағында бірқатар сынақтар кезінде атом бомбаларын тастады. Флорида штатындағы Макдилл әуе базасындағы 301-ші бомбалаушылық қанат 1951 жылдың басында Дэвис-Монтаннан қайта тағайындалған бірнеше B 50A ұшағын алды, бірақ оларды 1951 жылғы маусымда B 47A Stratojet ұшақтары жеткізілгенге дейін операциялық емес жаттығулар үшін пайдаланды. B 50 – B 47 Stratojet ұшағымен алмастырылатын уақытша стратегиялық бомбалаушы ретінде салынды, бірақ Stratojet-тің кешігуі B 50-ді 1950-ші жылдардың соңына дейін әскери қызметте қалуға мәжбүр етті. Суық соғыстың алғашқы жылдарында Совет Одағының солтүстік шекарасының көп бөлігінде қорғаныс радиолокациясы нашар және анықтау мүмкіндігі шектеулі болды. 55-ші СРВ-нің RB 50 ұшақтары периферия бойымен және қажет болған жағдайда ішкі аймаққа көптеген ұшулар жасады. Бастапқыда, радарлық қамту шектеулі болғандықтан, совет күштерінен көп қарсылық болған жоқ. Егер ұшақ анықталса, Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңінің совет истребительдері RB 50 ұшақтарын жоғары биіктікте ұстай алмады. 1950-ші жылдардың басында МиГ-15 истребителінің пайда болуы осы ұшуларды өте қауіпті етті, бірнешеуі совет әуе қорғанысымен атып түсірілді, ал апат орны барлаушылармен зерттелді. 1954 жылы RB 50 ұшақтарының совет аумағы үстіндегі миссиялары аяқталды, олардың орнын дыбыс жылдамдығына жақын жылдамдықпен жоғары ұша алатын RB 47 Stratojet барлау ұшақтары басты. Ауа райы қызметі 1955 жылға қарай дауылдарды іздеу және басқа да ауа райын зерттеу миссиялары үшін қолданылатын WB 29 ұшақтары тозып бітті. 36 бұрынғы SAC B 50D ұшағы қару-жарағынан айырылып, ұзақ қашықтыққа ауа райын зерттеуге дайындалды. WB 50 ұшағы WB 29-дан жоғары, жылдам және ұзақ ұша алатын. Алайда, 1956 және 1960 жылдар аралығында 13 ірі апат болды, олардың алтауында экипаждың барлығы қаза тапты, ал 66 экипаж мүшесі мерт болды. 1960 жылғы мамыр айында отынның ағып кетуіне байланысты ауа райын зерттеу паркі тоқтатылғаннан кейін, 1962 жылы SAC-тан алынып жатқан B 47 Stratojet ұшақтарын өзгерту жоспарлары іске қосылды. WB 50 Куба ракеталық дағдарысы кезінде маңызды рөл атқарды, ол Куба айналасындағы ауа райын бақылап, фотобарлау ұшуларын жоспарлады. WB 50 ұшағы металлдың шаршауы мен коррозияға байланысты 1965 жылы қызметтен шығарылды.
Boeing built 370 of the various B 50 models and variants between 1947 and 1953, the tanker and weather reconnaissance versions remaining in service until 1965. The first B 50As were delivered in June 1948 to the Strategic Air Command's 43d Bombardment Wing, based at Davis–Monthan Air Force Base, Arizona. The 2d Bombardment Wing at Chatham Air Force Base, Georgia also received B 50As; the 93d Bombardment Wing at Castle Air Force Base, California and the 509th Bombardment Wing at Walker Air Force Base, New Mexico received B 50Ds in 1949. The fifth and last SAC wing to receive B 50Ds was the 97th Bombardment Wing at Biggs Air Force Base, Texas in December 1950. The mission of these wings was to be able to deliver atomic bombs on enemy targets. B 50s from the 4925th Special Weapons Group of Kirtland Air Force Base in Albuquerque, New Mexico dropped atomic bombs in a series of tests in Frenchman Flat, Nevada from 1951 to 1953. The 301st Bombardment Wing at MacDill Air Force Base, Florida received some B 50As reassigned from Davis–Monthan in early 1951, but used them for non operational training pending the delivery of B 47A Stratojets in June 1951. The B 50 was built as an interim strategic bomber to be replaced by the B 47 Stratojet, but delays to the Stratojet forced the B 50 to soldier on until well into the 1950s. The vast northern borders of the Soviet Union were wide open in many places during the early Cold War years, with little defensive radar coverage and limited detection capability. RB 50 aircraft of the 55th SRW flew many sorties along the periphery and, where necessary, into the interior. Initially, there was little opposition from the Soviet forces as radar coverage was limited and, if the overflying aircraft were detected, the World War II era Soviet fighters could not intercept the RB 50s at their high altitude. The deployment of the MiG 15 interceptor in the early 1950s made these flights exceedingly hazardous, with several being shot down by Soviet air defenses and the wreckage being examined by intelligence personnel. RB 50 missions over Soviet territory ended by 1954, replaced by the RB 47 Stratojet intelligence aircraft that could fly higher at near supersonic speed. In addition to the aerial tanker conversion, the Air Weather Service by 1955 had worn out the WB 29s used for hurricane hunting and other weather reconnaissance missions. Thirty six former SAC B 50Ds were stripped of their armament and equipped for long range weather reconnaissance missions. The WB 50 could fly higher, faster and longer than the WB 29. However, between 1956 and 1960 it experienced 13 major operational accidents, six of them involving the loss of the entire crew, and 66 crew member fatalities. After the weather reconnaissance fleet was grounded in May 1960 because of fuel leaks, plans were set in motion in 1962 to modify B 47 Stratojets being phased out of SAC to replace it in the role. The WB 50 had an important role during the Cuban Missile Crisis, when it monitored the weather around Cuba to plan photo reconnaissance flights. The WB 50 was finally retired in 1965 due to metal fatigue and corrosion.