Билли Уильямс: Бейсбол жұлдызының өмірі мен жетістіктері

Кіріспе

Американдық бейсболшы (1938 жылы туған), Американың Даңқ залына енген бейсболшы.

Билли Лео Уильямс (15 маусым 1938 жылы туған) – 1959 жылдан 1976 жылға дейін Басты лига бейсболында (MLB) «Чикаго Кабс» командасы үшін ойнаған американдық бұрынғы сол жақ қорғаушысы және жаттықтырушысы. Алты мәрте «All-Star» атанған Уильямс 1961 жылы Ұлттық лиганың (NL) «Жылдың жаңашылы» атанды, 25 хоум-ран соғып, 86 ұпай (RBI) жинады. Үнемі нәтиже беретін ойыншы ретінде ол 1973 жылға дейін әр жылы кем дегенде 20 хоум-ран және 80 RBI жинап, .300-ден жоғары соққы пайызымен ойнады, бес рет 30 хоум-ран соғып, 100-ден астам ұпай жинады. Эрні Бэнкс пен Рон Сантомен бірге Уильямс 1960 жылдардың соңында «Кабс» клубының жағдайын жақсартуға үлкен үлес қосты, себебі клуб 20 жыл бойы лиганың төменгі жартысында болған еді. Оның 1960 жылдардағы 853 RBI және 2799 жалпы базасы сол қолмен ойнайтын ойыншылардың арасында Басты лигадағы ең жоғары көрсеткіш болды. 1970 жылы Уильямс 137 ұпай, 205 соққы және 373 жалпы базасымен лига көшбасшысы болғаннан кейін Ұлттық лиганың ең құнды ойыншысы (MVP) сыйлығы үшін күресте екінші орын алды. Ол сонымен қатар 42 хоум-ран соғып, 129 RBI жинады, бұл оның мансабындағы ең жоғары көрсеткіші болды; оның ұпайларын қоспағанда, қалған көрсеткіштері сол қолмен ойнайтын ойыншылар арасында командалық рекорд болып қала береді. 1972 жылы ол .333 орташа пайызымен Ұлттық лиганың үздік соққышы атанды, 37 хоум-ран соғып, 122 RBI жинады, сонымен қатар жалпы базалар мен соққылау пайызы бойынша лига көшбасшысы болды. Екі жылдың екеуінде де ол сыйлықты «Цинциннати Редс» командасының Джонни Бенчке жоғалтты. Уильямс 1963 жылдың қыркүйегінен 1970 жылдың қыркүйегіне дейін 1117 ойын қатарынан ойнады, 1969 жылдан 1983 жылға дейін Ұлттық лиганың рекордын ұстады. 1974 жылғы маусымнан кейін ол «Окленд Атлетикс» командасына ауыстырылды, Америка лигасында (AL) тағайындалған соққышы болды және команданың бес рет қатарынан дивизиондық титулды жеңіп алуына 23 хоум-ран және 81 RBI үлес қосты. Ол зейнетке шыққан кезде Уильямстың 426 хоум-раны және 4599 жалпы базасы сол қолмен ойнайтын ойыншылардың арасында Басты лига тарихында сегізінші орынды иеленді; оның сол жақтағы 302 хоум-раны Ұлттық лига тарихында Ральф Кинерден кейін екінші орында тұрды. «Кабс» командасы үшін соққан 392 хоум-раны, 2510 соққысы, 1353 RBI және 4262 жалпы базасы – сол қолмен ойнайтын ойыншылар арасындағы командалық рекордтар, сондай-ақ 402 дабл рекорды 1999 жылы Марк Грейс оны басып өткенге дейін сақталды. Ол Ұлттық лиганың сол жақ қорғаушылары арасында әрқайсысы төрт рет көмек көрсетуде және дабл-плейлерде көшбасшы болды, ал putouts және fielding пайызы бойынша үш рет жеңіске жетті; карьерасының соңында ол Ұлттық лига тарихында сол жақтағы ойындарда (1737) бесінші орында, fielding пайызы бойынша төртінші (.974), putouts (2811) және жалпы мүмкіндіктер бойынша алтыншы (3005) орында, ал 1900 жылдан кейін көмек көрсетуде тоғызыншы (116) орында тұрды. Кейін ол екі онжылдыққа жуық уақыт бойы «Кабс» командасының жаттықтырушысы болды. Уильямс 1987 жылы Ұлттық бейсбол Даңқ залына енгізілді және 1999 жылы «Кабс» командасының ғасырлық құрамына енді.

Billy Leo Williams (born June 15, 1938) is an American former left fielder and coach in Major League Baseball (MLB) who played from 1959 to 1976, almost entirely for the Chicago Cubs. A six time All Star, Williams was named the 1961 National League (NL) Rookie of the Year after hitting 25 home runs with 86 runs batted in (RBI). A model of consistent production, he went on to provide the Cubs with at least 20 home runs and 80 RBI every year through 1973, batting over .300, hitting 30 home runs and scoring 100 runs five times each. Along with Ernie Banks and Ron Santo, Williams was one of the central figures in improving the Cubs' fortunes in the late 1960s after the club had spent 20 years in the bottom half of the league standings. His 853 RBI and 2,799 total bases in the 1960s were the most by any left handed hitter in the major leagues. In 1970, Williams was the runner up in voting for the NL Most Valuable Player Award (MVP) after leading the major leagues with 137 runs, 205 hits and 373 total bases, also hitting 42 home runs with 129 RBI, all career highs; excepting his run total, each remains the team record for left handed hitters. In 1972, he was again the runner up in MVP voting after winning the NL batting title with a .333 average, adding 37 home runs and 122 RBI while leading the major leagues in total bases and slugging percentage; in both years, he lost the award to Johnny Bench of the Cincinnati Reds. Williams played 1,117 consecutive games between September 1963 and September 1970, holding the NL record from 1969 to 1983. He was traded to the Oakland Athletics after the 1974 season, becoming a designated hitter in the American League (AL), and contributed 23 home runs and 81 RBI to finally reach the postseason as the team won their fifth consecutive division title. When he retired, Williams' 426 career home runs and 4,599 total bases each ranked eighth in major league history among left handed hitters; his 302 home runs as a left fielder trailed only Ralph Kiner in NL history. His 392 home runs, 2,510 hits, 1,353 RBI and 4,262 total bases with the Cubs are all team records for left handed hitters, as were his 402 doubles until Mark Grace passed him in 1999. He led NL left fielders in assists and double plays four times each, and in putouts and fielding percentage three times each; at the end of his career, he ranked fifth in NL history in games in left field (1,737), and fourth in fielding percentage (.974), sixth in putouts (2,811) and total chances (3,005), and ninth in assists (116) in the NL after 1900. He later became a coach with the Cubs for nearly two decades. Williams was inducted into the National Baseball Hall of Fame in 1987, and was selected as a member of the Cubs All Century Team in 1999.

Ерте өмір

Билли Уильямс Алабама штатының Уистлер қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Фрэнк – портовый жұмысшы, сонымен қатар жартылай кәсіби “Уистлер Старз” командасының бірінші базасында ойнаған. Уильямс бөлінген ауданда өсті және Уистлер орта мектебіне қатысты. Автобиографиясында Уильямс 1959 жылы Техас штатының Сан-Антонио қаласындағы АА класындағы “Сан-Антонио Мишнз” командасына көшкенге дейін ешқашан ашық түрде нәсілдік кемсітуді бастан өткермегенін еске алды. Ол соншалықты көңілі қалып, команданы тастап, үйіне қайтып келді. Уильямсты алғаш байқаған “Кабс” клубының скауты Бак О’Нил Уистлерге жіберілді және оны командаға оралуға көндірді. 1959 жылғы маусымда ол ААА класындағы “Форт-Уорт Кэтс” командасына өтті және тамыз айында шақырылғаннан кейін “Кабс” үшін 18 ойын өткізді. 1960 жылдың қыркүйек айының соңында ол “Кабс” клубына қайта оралды, нәтижелер айтарлықтай жақсы болды. Ол орташа көрсеткішін .368-ге дейін көтерді, алғашқы жеті ойынында соққы берді, содан кейін .277-ге дейін төмендеді және 1 қазан күні өзінің алғашқы хоум-ранын соқты. 1961 жылы Уильямс 146 ойын өткізіп, NL Жылдың жаңашылы атанды. Сол жылы ол 25 хоум-ран соғып, 86 ұпай жинады, орташасы .278 болды. 1962, 1964 және 1965 жылдары ол NL All-Star атанды. 1964 жылдың 1 мамырында Уильямс RBI-ді бір рет соқты, содан кейін “Кабс” командасының “Хьюстон Колт .45с” командасына қарсы өткен ойында 11:3 есебімен жеңіске жетіп, 10 ұпайлық 1-іннингті гранд-слэмен аяқтады; бір иннингте бес RBI соғу командалық рекордты орнатты. Ол мамыр айында .455 орташа, 8 хоум-ран және 22 RBI көрсеткіштерімен айдың үздік ойыншысы атанды. Уильямс мансабының алғашқы жылдары қорғаныста қиындықтарға тап болды, жаңашыл ретінде NL аутфилдері арасында ең көп қателік жасады. 1960 жылдардың ортасына қарай оның қорғанысы енді үлкен кемшілік ретінде қарастырылмады. Ол 1970 жылы балалық шағы туралы “Темір адам” атты балалар кітабын жазды. 1971 жылдың 12 мамырында ол “Филлис” командасына қарсы 9:4 есебімен жеңіске жетіп, 2 ұпайлық хоум-ран соғып, “Кабс” командасы үшін 1000 ұпай жинаған бесінші ойыншы болды. Үш күннен кейін Уильямс “Сан-Диего Падрес” командасына қарсы 6:4 есебімен жеңіске жетіп, 300-ші хоум-ранын соқты. Ол Банксқа қосылып, осы көрсеткішті екінші рет соққан ойыншы болды. 1972 жылы ол NL-дің соққы беру шебері атанды және “The Sporting News” журналы оны Жылдың үздік ойыншысы деп таныды. Ол .333 орташа көрсеткішімен негізгі лигалардың соққы беру көрсеткіштерінде көшбасшы болды және .606 соққы беру пайызымен 37 хоум-ран және 122 RBI көрсетті. 11 шілдеде Уильямс Wrigley Field-те “Хьюстон Астрос” командасына қарсы өткен қос ойында 8 соққы беріп, 8 есебімен жеңіске жетті, бұл кезде оның соққы беру орташасы .310-дан .328-ге дейін көтерілді. Тамыз айында ол екінші және соңғы NL айының үздік ойыншысы атанды (.438 орташа, 9 хоум-ран, 29 RBI); 26 тамызда ол Стен Хактың командалық рекордын – сол жақтан соққы беретін ойыншының 2193 соққысын бұзып, бес хоум-ран соғып, өзінің мансабындағы ең жоғары көрсеткішін қайталады. Ол сол жылы Джонни Бенчтен (Цинциннати Редс) MVP жүлдесін жеңіп алды. 1973 жылдың 15 маусымында “Брейвз” командасына 8:3 есебімен жеңіліп, “Кабс” командасының құрамында 2000 ойынға қатысқан төртінші ойыншы болды. 1974 жылдың 15 тамызында Уильямс “Хьюстон Астрос” командасына қарсы 5:3 есебімен жеңіске жетіп, 8-іннингте бір хоум-ран соғып, 2500 соққыға жеткен үшінші “Кабс” ойыншысы болды.

Billy Williams was born in Whistler, Alabama. His father Frank was a stevedore who had also played first base for the semipro Whistler Stars. Williams grew up in a segregated neighborhood, and attended Whistler High School. In his autobiography, Williams recalled that he had never experienced overt racial discrimination until his 1959 promotion to the Class AA San Antonio Missions in San Antonio, Texas. He was so discouraged that he left the team and went home. Buck O'Neil, the Cubs scout who had originally discovered Williams, was dispatched to Whistler, and he persuaded Williams to return to the team. During the 1959 season, he advanced to the Class AAA Fort Worth Cats and played 18 games for the Cubs after being called up in August. He returned to the Cubs in late September 1960, with decidedly better results. He raised his average as high as .368, with hits in his first seven games, before settling to a final .277 mark, and hit his first home run on October 1, a 2 run shot off Stan Williams in a 14 inning, 10 8 road win over the Los Angeles Dodgers. In 1961, Williams played in 146 games and was selected as the NL Rookie of the Year. That year, he hit 25 home runs and drove in 86 runs, batting .278. In 1962, 1964, and 1965, he was named an NL All Star. On May 1, 1964, Williams had an RBI single and then capped off a 10 run 1st inning with a grand slam in the Cubs' 11 3 road win over the Houston Colt .45s; the five RBI in one inning set a team record. He won the NL Player of the Month Award for May with a .455 average, 8 home runs, and 22 RBI. Williams struggled defensively in the first few years of his career, leading NL outfielders in errors as a rookie. By the mid 1960s, his defense was no longer seen as a serious weakness. He co authored a 1970 children's book called Iron Man, about his childhood. On May 12, 1971, he became the fifth player to drive in 1,000 runs for the Cubs with his 2 run home run in a 9 4 road win over the Phillies. Three days later, Williams hit his 300th career home run in a 6 4 win over the San Diego Padres, joining Banks as the second Cub to do so, and on August 17 he picked up his 2,000th hit, an 8th inning single in a 5 4 road loss to the Braves; he was the fifth player to reach that total with the Cubs. In 1972, he was the NL batting champion and named the Major League Player of the Year by The Sporting News. He paced the major leagues in batting average with a .333 mark, and posted a .606 slugging percentage with 37 home runs and 122 RBI. On July 11, Williams went 8 for 8 in a doubleheader against the Houston Astros at Wrigley Field, raising his batting average at that time from .310 to .328. In August, he won his second and final NL Player of the Month Award (.438 average, 9 home runs, 29 RBI); on August 26, he broke Stan Hack's team record of 2,193 hits by a left handed hitter, tying his career high with five hits including a pair of home runs in a 10 inning, 10 9 win over the San Francisco Giants. For the second time, he was the MVP runner up that year to Johnny Bench of the Cincinnati Reds. On June 15, 1973, in an 8 3 road loss to the Braves, he became the fourth player to appear in 2,000 games with the Cubs. On August 15, 1974, Williams became the third Cub to reach the 2,500 hit mark with an 8th inning single in a 5 3 win over the Houston Astros.

Оукленд Атлетикасы

1974 жылы «Кабс» командасы соңғы орынды иеленді, 1966 жылдан бергі ең нашар көрсеткішін тіркеді. Екі жыл бойы нәтижесі төмендегеннен кейін, мансабындағы ең аз хоум-ран мен RBI көрсеткіштерін тіркеген Уильямс қазан айында «Американ лигасының» «Окленд Атлетикс» командасына екінші база ойыншысы Мэнни Трилло және екі питчер алмастырылды. Ол «Оклендтің» 1975 жылғы AL West чемпионатында жеңіске жетуіне көмектесті, designated hitter ретінде 23 хоум-ран соғып, 81 RBI жинады. 12 маусымда «Милуоки Брюэрс» командасына қарсы өткен сыртқы ойында 9:7 есебімен жеңілген кезде хоум-ран соғып, мансабында 400-ші хоум-ран соққан 16-шы ойыншы атанды. Плей-офф кезеңінде үш мәрте әлем чемпиондары «Бостон Ред Сокс» командасынан үш ойында жеңіліп қалды, ал Уильямс 7 соққы жасағанда ешқайсысын тигізбеді. 1976 жылы Уильямс 120 ойынға қатысып, .211 көрсеткішін тіркеді. 1987 жылы Уильямс Бейсбол Даңқы залына енгізілді. Екі аптадан кейін, 13 тамызда «Ригли Филд» стадионында оның 26-шы номерлі формасы зейнеткерлікке жіберілді. Оның формасы зейнеткерлікке жіберілген екінші номер болды, ал біріншісі – Эрни Бэнкстің 14-ші номері. «Кабс» командасынан кеткеннен кейін, бұл номер бірнеше рет басқа ойыншыларға берілді, ең белгілісі Ларри Биттнерге; Уильямс ойнауын аяқтағаннан кейін «Кабс» командасының жаттықтырушысы ретінде бірнеше рет қайтарып алды. 1999 жылы ол «Кабс» командасының ғасырлық құрамына сайланды және Бас лиганың ғасырлық құрамының 100 финалисінің бірі аталды. 2010 жылғы маусымда «Кабс» командасы Уильямстың «Ригли Филд» стадионының сыртында орнатылған мүсінімен құттықтады. Мүсін ашылу салтанаты 7 қыркүйекте «Астрос» командасына қарсы өткен ойын алдында өтті. 2011 жылы Уильямс 16 мүшелі Алтын дәуір комитетінің (Ветерандар комитетінің бөлігі) құрамына енгізілді, ол әр үш жылда бір рет Даңқ залына Алтын дәуірден шыққан он кандидатты қарастырады. 1947-1972 жылдар аралығындағы он кандидатты алғаш рет Американың Бейсбол жазушылар қауымдастығы (BBWAA) тағайындаған Тарихи шолу комитеті (BBWAA-ның 10-12 мүшесі) әр үш жылда бір рет анықтайды. «Кабс» командасының бұрынғы үшінші база ойыншысы Рон Санто 2011 жылдың желтоқсан айында (және 2014 жылы) өткен қысқы жиналыста комитет (ішінде Даңқ залының 8 мүшесі бар) тарапынан Даңқ залына сайланған жалғыз кандидат болды.

In 1974 the Cubs finished in last place, with their worst record since 1966; after two years of declining production, with the lowest home run and RBI totals of his career, Williams was traded in October to the American League's Oakland Athletics for second baseman Manny Trillo and two pitchers. He helped lead Oakland to the 1975 AL West championship as a designated hitter, hitting 23 homers with 81 RBI, and on June 12 became the 16th player to hit 400 career home runs when he homered in a 9 7 road loss to the Milwaukee Brewers. In the postseason, the three time defending World Series champions were swept in three games in the AL Championship Series by the Boston Red Sox, with Williams going hitless in 7 at bats. In 1976, Williams played in 120 games and hit only .211. Williams was inducted into the Baseball Hall of Fame in 1987. Two weeks later on August 13, Williams' uniform number 26 was retired at Wrigley Field. His was the second number to be retired by the Cubs, the first being Ernie Banks' number 14. Following his departure from the Cubs, the number was reassigned to other players from time to time, most notably Larry Biittner; Williams reclaimed it during several intervals of coaching with the Cubs after his playing days had ended. In 1999, he was selected to the Cubs All Century Team and was named as one of 100 finalists to the Major League Baseball All Century Team. During the 2010 season, the Cubs honored Williams with a statue outside Wrigley Field. The statue was unveiled in a pre game ceremony before their home game on September 7 against the Astros. In 2011, Williams was appointed as a member of the Hall of Fame's 16 member Golden Era Committee (part of the Veterans Committee), which considers ten Golden Era candidates every three years for the Hall of Fame. The ten candidates from the 1947 to 1972 era are first identified by the Baseball Writers' Association of America (BBWAA) appointed Historical Overview Committee (10 12 BBWAA members) every three years. Former Cubs third baseman Ron Santo was the only candidate elected to the Hall of Fame by the committee (including 8 members of the Hall of Fame) during their winter meetings in December 2011 (and 2014).