Кіріспе
Құрып қалған американдық бейсбол лигасы, 1911 жылдан 1914 жылға дейін жұмыс істеген кіші лига. Union Association – Үлкен бейсбол лигасының бір маусым, 1884 жылы ғана болған лигасы. Сент-Луис командасы жеңіске жетіп, келесі маусымда Ұлттық лигаға қосылды. Маусым бойында лига құрамында болған он екі команданың жетісі толық кестемен ойнаған жоқ: төрт команда маусым ортасында таратылып, жаңа командалармен алмастырылды, ал Чикаго тамыз айының соңында Питтсбургке көшті.
the minor league that operated from 1911 through 1914
The Union Association was a league in Major League Baseball which lasted for just the 1884 season. St. Louis won the pennant and joined the National League the following season. Seven of the twelve teams who were in the Association at some point during the season did not play a full schedule: four teams folded during the season and were replaced, while Chicago moved to Pittsburgh in late August.
Тарих
Лига 1883 жылдың қыркүйегінде жас Сент-Луис миллионері Генри Лукас құрды, ол ақырында лига президенті болып тағайындалды, Филадельфия франшизасының иесі Том Пратт вице-президент, ал Вашингтон франшизасының Уоррен Уайт хатшы болып қызмет етті. Президенттікке тағайындалғаннан кейін Лукас өзінің Сент-Луис франшизасына лиганың қалған бөлігінің есебінен ең жақсы ойыншыларды сатып алды, бұл мүдделердің айқын қақтығысын көрсетті: «Марундар» кейіннен маусымды 20 тізбектей жеңіспен ашты және 94–19 (.832 жеңіс көрсеткіші) есебімен аяқтады, плей-оффқа бес апта қалғанда 21 ойынмен жеңіске жетті. Лига таланттардың тең емес таралуынан ғана емес, тұрақсыздықтан да зардап шекті – маусым ішінде төрт франшиза таратылды, лиганы төменгі лигалардан үш командамен және бір жаңа командамен ауыстыруға мәжбүр етті, ал Чикаго маусым ортасында Питтсбургке көшті, сондай-ақ нашар жоспарланған кесте болды, нәтижесінде қарсыластары лиганы «Пияз лигасы» деп атай бастады. Франшизалардың қозғалысының тізімі төмендегідей:
17 сәуір: Маусым келесі франшизалармен ашылады: Алтуна Маунтин Ситис, Балтимор Монументалс, Бостон Редс, Чикаго Браунс, Цинциннати Аутлоу Редс, Филадельфия Кейстоунс, Сент-Луис Маруунс және Вашингтон Нэшнлс.
31 мамыр: Алтуна Маунтин Ситис таратылды. 7 маусым: Канзас-Сити Каубойс осы күнден бастап Алтунаның ойындарын өткізу үшін құрылды. 7 тамыз: Филадельфия Кейстоунс таратылды. 18 тамыз: Вилмингтон Квикстепс Филадельфияның ойындарын өткізу үшін Шығыс лигасынан шақырылды. 21 тамыз: Чикаго Браунс франшиза Питтсбургке көшу алдында соңғы ойынын өткізді. 15 қыркүйек: Вилмингтон Квикстепс таратылды, 12 қыркүйекте соңғы ойынын өткізді: маусымның осы кезеңінде Сент-Луис Маруунс әлі де бес апталық ойындар қалғанда плей-оффқа жолдама алды. 18 қыркүйек: Питтсбург Стоджис (бұрынғы Чикаго Браунс) таратылды. 27 қыркүйек: Сент-Пол Сэйнтс және Милуоки Брюэрс Чикаго/Питтсбург және Филадельфия/Вилмингтон кестелерін аяқтау үшін Солтүстік-Батыс лигасынан шақырылды. 19 қазан: Маусым аяқталды. 1885 жылдың 15 қаңтарында Милуокиде өткен UA отырысында тек Милуоки және Канзас-Сити франшизалары қатысты, ал лига дереу таратылды. Сент-Луис франшизасының өзі 1885 жылы Ұлттық лигаға қатысуға жеткілікті күшті деп есептелді, бірақ қала ішінде күшті бәсекеге тап болды, өйткені Сент-Луис Браунс Америка Ассоциациясындағы күшті команда болды. Одақтың жалғыз аман қалған командасы 1886 жылдан кейін Индианаполиске көшіп, «Хусиерс» аталды, Сент-Луисте 36–72 және 43–79 есебін көрсетті, содан кейін NL-де .360 жеңіс көрсеткішімен 37–89, 50–85 және 59–75 есебімен тағы үш маусым ойнады, ал жалпы франшизаның жеңіс көрсеткіші .432 болды. Бұл көрсеткіштер, мүмкін, UA мен негізгі лигалар арасындағы сапалық айырмашылықты көрсетеді. Ұзақ өмір сүрмеген лиганың ең айқын әсері жаңа лигаға өтпеген ойыншының мансабында болды: Чарльз Радборн. 100-ден астам ойындардан тұратын кестеде көптеген командалар екі тұрақты питчерді қолданды, ал Ұлттық лигадағы «Провиденс Грейс» командасында Радборн мен Чарли Суини ойнады. Джерри Ланшенің 1991 жылғы «Даңқ солғын» кітабына сәйкес, Суини шілде айының соңында мас күйінде ойын кезінде ауыстырылудан бас тартқаннан кейін «Провиденс» командасының құрметінен айырылып, қуылды. Ол қайта оралудың орнына Лукастың командасына қол қойды, Радборнды жалғыз қалдырды. Өзінің жағдайын пайдаланып, Радборн клубта қалуға және маусым соңында жалақысын көтеруге және еркін агенттікке ие болуға уәде берді, егер ол команданың жалғыз негізгі питчері болса. Сол кезде 24 жеңіске жеткен Радборн, Суинидің 17 жеңісіне қарағанда, одан кейін барлық ойындарды өткізіп, тұрақты маусымда таңғаларлық 59 жеңіске (рекорд) жетті; ол сол кезде тағы 60 жеңіске ие болды. Одан әрі, ол 1884 жылғы әлем чемпионаттарының барлық үш ойынында жеңіске жетті, Америка Ассоциациясының «Нью-Йорк Метрополитенс» командасын таза жеңіске жеткізіп, әр ойынның барлық кезеңінде ойнады. 1884 жылғы өнері, жалпы алғанда, мықты мансабы және жалпы рекордтық көрсеткіші 309–194 (.614) Радборнның Бейсбол Даңқы залына енуін қамтамасыз етті.
May 31: Altoona Mountain Citys folded. June 7: Kansas City Cowboys were formed to take over Altoona's games starting on this date. August 7: Philadelphia Keystones folded. August 18: Wilmington Quicksteps recruited from Eastern League to take over Philadelphia's games, starting on this date. August 21: Chicago Browns played their last game before the franchise moved to Pittsburgh. September 15: Wilmington Quicksteps fold, having played their final game on September 12: at this point of the season, the St. Louis Maroons have already clinched the pennant, even though there are still five weeks of games left to play. September 18: Pittsburgh Stogies (formerly the Chicago Browns) folded. September 27: St. Paul Saints and Milwaukee Brewers were recruited from the Northwest League to finish the Chicago/Pittsburgh and the Philadelphia/Wilmington schedules respectively. October 19: Season concludes. On January 15, 1885, at a scheduled UA meeting in Milwaukee, only the Milwaukee and Kansas City franchises showed up, and the league was promptly disbanded. The St. Louis franchise itself was deemed to be strong enough to enter the National League in 1885, but it faced heavy competition within the city, as the St. Louis Browns were a power in the American Association. The lone survivor of the Union moved to Indianapolis and became the Hoosiers after 1886, having compiled records of 36–72 and 43–79 in St. Louis, and they played another three seasons before folding, with records of 37–89, 50–85 and 59–75 for a .360 win percentage in the NL, and an all time franchise winning percentage of .432. These figures, perhaps, reveal the gulf in class between the UA and the established major leagues. Perhaps the most obvious impact of the short lived league was on the career of a player who did not jump to the new league: Charles Radbourn. With a schedule of a little over 100 games, most teams employed two regular pitchers, and the Providence Grays in the National League featured Radbourn and Charlie Sweeney. According to the 1991 book Glory Fades Away by Jerry Lansche, Sweeney fell out of grace with the Providence team in late July after he refused to be replaced in a game while drunk, and was expelled. Rather than come crawling back, Sweeney signed with Lucas' team, leaving Radbourn by himself. Leveraging his situation, Radbourn pledged to stay with the club and be the sole primary pitcher if he would be given a raise and granted free agency at season's end. Radbourn, who already had 24 wins at that point to Sweeney's 17, pitched nearly every game after that, and went on to win an astounding 59 games (a record) during the regular season; he has since been credited with another win for 60 that season. For an encore, he also won all three games of 1884's version of the World Series, pitching every inning of a sweep of the New York Metropolitans of the American Association. His performance in 1884, along with a generally strong career and an overall record of 309 194 (.614), assured Radbourn his place in the Baseball Hall of Fame.
Белгілі ойыншылар
1884 жылғы Одақ қауымдастығының ең үздік соққышы "Марунс" командасының Фред Данлап болды, ал UA-ның жұлдызды питчерлеріне Джим Маккормик, Чарли Суини, Дюпи Шоу және Хью Дейли кірді. Одақ қауымдастығында тұңғыш рет өнер көрсеткен атақты ойыншылардың арасында 1946 жылы Даңқ залына енгізілген Томми Маккарти және бейсбол тарихында сол қолмен ойнайтын толыққанды карьера жасаған жалғыз ұстағыш Джек Клементс болды. Екі қолмен тастайтын питчер Тони Муллейн "Марунс" командасымен келісімге келуге тырысты, бірақ "Браунс" клубының Муллейнге қатысты резервтік ережесі болды, және ол NL-ден шеттетумен қорқытылғаннан кейін келісімге бармады.
Басты беттер
Union Association өзінің қысқа ғасырында екі «но-хиттер» тіркеді: біреуі 26 тамызда Outlaw Reds командасының Дик Бернсінен, екіншісі 28 қыркүйекте Brewers командасының Эд Кушманынан. 7 шілдеде Хью Дейли тоғыз иннингтік ойында 19 «Бостон Редс» ойыншысын қатарынан елу рет жеңді, бұл көрсеткіш 102 жыл бойы сақталды, содан кейін 1986 жылы Роджер Клеменс бір ойында 20 ойыншыны қатарынан жеңгенше бұзылды. Генри Портер мен Дупи Шоу 18 қатарынан жеңіс ойынын өткізді. «Чикаго Браунс» 19 маусымда үш ойынды бірдей орындады.
Үлкен лиганың мәртебесі
Лига әдетте ірі лига ретінде тізімделеді, бірақ бұл мәртебеге бірқатар қазіргі заманғы бейсбол тарихшылары, ең әйгілісі Билл Джеймс, «The New Bill James Historical Baseball Abstract» еңбегінде, күмәнді қарады. Олар қазіргі заманғы бейсбол нұсқаулықтарының Одақ қауымдастығын ірі лига деп санамағанын анықтады: Джеймс Одақ қауымдастығының ірі лига деп аталуының ең ерте жазбасын 1922 жылы жарық көрген Эрнест Ланиганның «The Baseball Cyclopedia» кітабында тапты. Лигада бірнеше ірі лига ойыншылары болғанымен (кем дегенде Сент-Луис франшизасында), лиганың жалпы деңгейі мен ұйымдасқандығы екі орнықты ірі лигадан айтарлықтай төмен болды. Қауымдастықтағы 272 ойыншының 107-сі (39,34%) ешқашан басқа ірі лигада ойнаған жоқ, ал 72-сі (26,47%) басқа ірі лигаларда өте аз ойнады (300-ден аз соққы және/немесе 50 соққы), ал 79-ы (29,04%) басқа ірі лигаларда ұзақ мансапқа ие болды, бірақ айтарлықтай жетістікке жете алмады. Лиганың жалғыз жұлдызы Фред Данлап .412 орташа көрсеткішпен (екінші үздік маусымынан 86 ұпай жоғары және мансабындағы орташа көрсеткіштен 120 ұпай жоғары) лиганың көшбасшысы болды, сонымен қатар базаға шығу пайызы, соққы күші, ұтып алған ұпайлар, соққылар, жалпы базалар және хоум-рандар (13-ке, сол дәуірге тән) бойынша да көшбасшы болды. Қауымдастық тарағаннан кейін, Данлап 1891 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін бір маусымда .274-тен жоғары көрсеткіш немесе жеті хоум-раннан астам соқпады, бұл Одақ қауымдастығының нашар сапасының тағы бір дәлелі. Шындығында, егер 1884 жылғы UA маусымын оның мансабындағы жалпы көрсеткіштен алып тастасақ, Данлаптың мансабындағы соққы беру орташа көрсеткіші .276-ға төмендеп (он алты ұпайға), ал ол мансабында 28 хоум-ран соқты (карьералық жиынтығының үштен бірін жоғалтты).