Кіріспе
Жапон тілінде дожин (同人) – ортақ қызығушылықтары, әрекеттері немесе хоббилері бар адамдар тобы. Бұл сөз кейде ағылшын тілінде "топ", "фандом", "қауым", "қоғам" немесе "шеңбер" (мысалы, "тігіс шеңбері") деп аударылады. Осы топтардың өзіндік басылым шығарған шығармашылық туындылары да дожин деп аталады, олардың ішінде манга, журналдар, романдар, музыка (дожин музыкасы), аниме және бейне ойындар (дожин софт) бар. Дожин баспа туындылары жиынтығы дожинши деп аталады. Дожин туындылары көбінесе әуесқойлық және туынды болып келеді, бірақ кейбір кәсіби суретшілер де дожин мәдениетіне қатысып, дәстүрлі баспа индустриясынан тыс материал жариялайды. Media Create зерттеу агенттігінің жылдық зерттеулері көрсеткендей, 2007 жылы 1,65 миллиард АҚШ долларын құраған отаку индустриясының 48% (792 миллион АҚШ доллары) дожин сатудан түскен.
In Japan, doujin (同人) is a group of people who share an interest, activity, or hobby. The word is sometimes translated into English as "clique", "fandom", "coterie", "society", or "circle" (as in "sewing circle"). Self published creative works produced by these groups are also called doujin, including manga, magazines, novels, music (doujin music), anime, and video games (doujin soft). Print doujin works are collectively called doujinshi. Doujin works are typically amateur and derivative in nature, though some professional artists participate in doujin culture as a way to publish material outside the regular publishing industry. Annual research by the research agency Media Create indicated that of the US$1.65 billion of the otaku industry in 2007, doujin sales made up 48% (US$792 million).
Әдеби қоғамдар
Әдеби орталар алғаш рет Мэйдзи дәуірінде пайда болды, олар вака, өлең және романдар жазушыларының, бір ойлы жазушылардың топтарының кездесулері мен әдеби журналдар шығаруымен байланысты (көптеген журналдар бүгінге дейін жарияланып келеді). Қазіргі Жапонияның көптеген жазушылары осы әдеби орталардан өсті. Мысалы, Озаки Коё 1885 жылы журнал түрінде алғашқы жинақталған шығармаларын жариялаған әдебиетшілердің Кениуша қоғамын басқарды.
Манга шеңберлері
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Жапонияда манга дуджин пайда бола бастады. Манга суретшілері Шотаро Ишиномори (Камэн Райдер, Киборг 009) және Фудзио Фудзико (Дораемон) Фудзиконың Жаңа Манга партиясы (新漫画党) сияқты дуджин топтарын құрды. Осы кезде суретшілер дуджин топтарын кәсіби дебют жасау үшін пайдаланды. Бірақ келесі онжылдықтарда жағдай өзгерді, дуджин топтары мектеп клубтары сияқты ұйымдар болып құрыла бастады. Бұл 1975 жылы Токиода өткен Comiket көрмесімен жерелесіп, дами түсті.
Бүгін
Дуджинге құмар жанкүйерлер доуджин конгрестеріне үнемі қатысады, олардың ең ірісі – Токиодағы Big Sight орталығында жаз және қыс айларында өтетін Comiket ("Комик рыногы") деп аталады. Мұнда қатысушылар көптеген дуджин материалдарын сатып алып, сатады және айырбастайды. Басқа авторлардың туындыларына негізделген дуджин авторлары көбінесе сот процесінен қашу үшін оларды аз ғана көлемде жариялайды. Бұл талантты автордың немесе топтың өнімдерін ізделіс тудырады, себебі оларды сатып алуға бірінші болып келгендер немесе жолы болғандар ғана үлгереді. Соңғы он жылда дуджин жасау кеңейіп, мыңдаған авторлар мен жанкүйерлерді қамтыды. Жеке басылым технологиясының дамуы дуджин авторларына өздерінің туындыларын жазуды, сурет салуды, жарнамалауды, басып шығаруды және таратуды жеңілдетіп, осы кеңеюге серпін берді.
Батыс түсінігі
Батыс мәдениеттерінде дуджин көбінесе қолданыстағы туынды туындылар ретінде қарастырылады, фанфикшнға ұқсас. Бұл белгілі бір дәрежеде рас: көптеген дуджин танымал манга, аниме немесе бейне ойын сериялары негізінде жасалған. Дегенмен, түпнұсқа мазмұннан тұратын көптеген дуджин де бар. Көптеген дуджин түрлерінің ішінде дожинши (同人誌) Жапониядан тыс және Жапония ішінде ең көп танымал, сондай-ақ дәстүр бойынша ең көп таралған және саны көп дуджин өнімдері болып табылады.