Британдық Колумбияның 99 тас жолы: Сипаттама және бағыты

Кіріспе

Британ Колумбиясының провинциялық тас жолы, Канада

Оңтүстік Суррейден Ричмондқа дейін

99 тас жолының оңтүстік басы Канаданың Британ Колумбиясы мен АҚШ-тың Вашингтон штаты арасындағы халықаралық шекарада орналасқан «Бейбітшілік мұнарасы» шекаралық өткізу пунктінде. Бұл Interstate 5 тас жолының жалғасы болып табылады, ол оңтүстікке қарай Сиэтл және АҚШ-тың Батыс жағалауындағы ірі қалаларға дейін созылады, соңында Мексиканың Тихуана қаласында аяқталады. Тас жол сол аттас халықаралық саябақта орналасқан «Бейбітшілік мұнарасы» ескерткішінің жанынан өтеді және Дугластағы Канада шекара қызметінің 24 сағаттық кедендік бекеті арқылы солтүстікке қарай жүреді, ол Оңтүстік Суррейдің Боундери шығанағының бір бөлігі. Автомагистраль төрт қатарлы қозғалыспен Уайт-Рок қаласының айналасымен және Суррейдегі Никомекл өзенінің оңтүстік жағындағы тұрғын үйлер арқылы солтүстік-батысқа қарай жүреді. Өзеннен өткеннен кейін 99 тас жолы солтүстік бағытта автобус қатарын қосып алады және Боундери шығанағының жағалауымен батысқа қарай егістік жерлерді кесіп өтеді. Автомагистраль Боундери шығанағы бойымен Дельта қаласына дейін созылады және Нью-Вестминстерге қосылатын 91 тас жолымен қиылысады, сондай-ақ Ричмондқа балама маршрут ұсынады. 99 тас жолы Ladner Trunk Road (бұрынғы 10 тас жолы) қиылысы арқылы батысқа қарай жалғасады, бұл Tsawwassen және оның ірі паром терминалы мен жүк орталығына баратын 17 тас жолымен қосылысқа жетеді. Автомагистраль солтүстік-батысқа бұрылып, 17A тас жолымен қиылысып, Фрейзер өзенінің оңтүстік саласының астынан өтетін Джордж Масси туннеліне кіреді, ол Дис аралынан Ричмондқа дейін созылады. Туннель төрт қатарлы, оның біреуі белгілі бір кесте бойынша кері бағытта қозғалуға мүмкіндік береді, бұл қозғалыс бағытына қарай үшінші қатарды қосымша қамтамасыз етеді. Ричмонд ішінде 99 тас жолы алты қатарлы және автобус жолақтарымен Стивстон тас жолымен және ауылдық аймақпен қиылысады, солтүстікке қарай жүреді. Содан кейін ол Richmond Nature Park-ты екіге бөліп, Alderbridge Way және Knight Street-ке пандустармен қосатын 91 тас жолымен екінші қиылысқа жетеді. Автомагистраль солтүстік-батысқа бұрылып, тұрғын үйлер арқылы өтеді және Ванкувер халықаралық әуежайына, Си-Айлендке және Бриджпорт көліктік хабына қосылатын Sea Island Way қиылысына жетеді.

The southern terminus of Highway 99 is at the Peace Arch Border Crossing on the international border between the Canadian province of British Columbia and the U. S. state of Washington. It is a continuation of Interstate 5, a freeway that continues south towards Seattle and major cities on the U. S. West Coast, ultimately ending near Tijuana, Mexico. The highway passes the Peace Arch monument in the international park of the same name and travels north through a 24 hour customs facility operated by the Canada Border Services Agency in Douglas, part of southern Surrey on Boundary Bay. The freeway travels northwest with four lanes around the city of White Rock and through residential neighbourhoods in Surrey on the south side of the Nicomekl River. Beyond the river, Highway 99 gains a northbound bus lane on its shoulder and traverses farmland as it turns west along the shoreline of Boundary Bay. The freeway follows Boundary Bay into the city of Delta and intersects Highway 91, which connects to New Westminster and provides an alternative route to Richmond. Highway 99 continues west through a junction with Ladner Trunk Road (formerly Highway 10) to reach an interchange with Highway 17, which travels to Tsawwassen and its major ferry terminal and freight hub. The freeway turns northwest and passes through a junction with Highway 17A before it enters the George Massey Tunnel, which travels under the South Arm of the Fraser River from Deas Island to Richmond. The tunnel has four lanes, of which one is able to reverse on a set schedule to provide a third lane in the peak direction of travel. Within Richmond, Highway 99 travels north with six lanes and bus shoulders through an interchange with the Steveston Highway and a rural area. It then reaches a second junction with Highway 91 that bisects the Richmond Nature Park and includes ramps to Alderbridge Way and Knight Street. The freeway turns northwest and passes through a residential neighbourhood to reach an interchange with Sea Island Way, which provides a connection to Vancouver International Airport, Sea Island, and the Bridgeport transit hub.

Ванкувер

99 тас жолы Ванкувердің Марпол ауданындағы Оук-стрит көпірінің солтүстік жағындағы Марин-Драйвпен тоғысқанда аяқталады. Ванкувер қаласындағы автомобиль жолы қала әкімдігінің күтіміндегі және TransLink автобустарымен қызмет көрсетілетін әртүрлі қалалық көшелер арқылы өтеді. Автомобиль жолы қысқа уақытқа Оак көшесімен солтүстікке қарай жүреді де, бірнеше тұрғын үйлер арасынан Батыс 70-ші даңғылына (70-ші даңғыл) батысқа бұрылады. Содан кейін 99 тас жолы Гранвилл көшесіне солтүстікке бұрылады, ол тұрғын үйлер мен Бродвеймен қиылысатын сауда ауданы арқылы өтеді, ал Бродвей 7 тас жолының батыс бөлігін алып жүреді. Көпірдің оңтүстік жағында Батыс 4-ші даңғылына және басқа көшелерге қарай пандустар бар, ал солтүстік жағында Тынық мұхиты бульвары мен Тынық мұхиты көшесіне қосылатын айналма жолдары бар. 99 тас жолы Университет Канада Батыс кампусынан өтеді және екі бір бағытты көшеге бөлінеді: солтүстік бағыттағы қозғалыс үшін Сеймур көшесі және оңтүстік бағыттағы қозғалыс үшін Хоу көшесі.

Сеймур және Хоу көшелері Ванкувердің орталық ауданындағы тұрғын және сауда аудандарынан өтеді, онда универмагтар, Ванкувер өнер галереясы, Робсон алаңы, CF Pacific орталығы және бірнеше SkyTrain станциялары орналасқан. Содан кейін автомобиль жолы үш жолақты Стэнли паркі арқылы өтеді – әр бағытқа бір жолақтан және орталықта қайырымды жолақтан, және Ванкуверден шыққанда Бірінші тарлық үстінен өтетін Lions Gate көпіріне жетеді. Автомагистраль Кипрас тауының етегіне көтерілгенде бірнеше рет біртіндеп бұрылады; 1 тас жолы Horseshoe Bay паром терминалына, BC Ferries компаниясының ірі хабына қызмет ету үшін бөлінеді, ал ол Ванкувер аралына қарай жалғасады – провинциялық көрікті тас жол және туристік орын. Horseshoe Bay-ден бастап төрт жолақты бөлінген автомобиль жолы Хоу шығанағының шығыс жағалауымен және Солтүстік жағалау тауларының етегімен өтеді. 99 тас жолы жағалау бойымен төмен өтетін BC Rail магистралімен қатар жүреді және Лайонс-Бейдің солтүстігіндегі Туннель-Пойнтта екі жолақты бөлінбеген тас жолға дейін тарылады; бұл нүкте сонымен қатар Үлкен Ванкувер мен Сквамиш-Лиллоует аймақтық округінің арасындағы шекараны белгілейді. Содан кейін автомобиль жолы солтүстікке қарай жалғасады, арасында өтпелі жолақтар мен бөлінген бөліктер, сондай-ақ көрнекті көріністер мен демалыс алаңдары бар.

Даффи-Лейк жолы

99 тас жолы Пембертоннан Лиллоетке дейін Даффи көлі жолы арқылы жалғасады. Бұл жолдың бөлігі бірнеше өзендер мен су қоймаларының жанынан өтеді, оның ішінде Сквамиш өзені, Чеакамус өзені және Дейзи көлі, олар оңтүстікке қарай Хоу саясынан төмен ағады. Уистлер қаласында, Алта көлінің жанында, жол суайдынынан өтеді. Осы нүктеден солтүстікке қарай жол Грин өзені мен Лилует өзенін бойлай өтеді, олар Лилует көліне солтүстік және шығысқа қарай ағып, соңында Фрейзер өзеніне құяды. 1879 жылы провинциялық үкімет аяқтаған вагондық жол бұл жолдың орнына салынды. Тынық мұхиты тас жолы кейін 1910 жылдары Ванкуверді Сиэтлмен және АҚШ-тың батыс жағалауының қалған бөлігімен байланыстыру үшін салынды және 1921 жылы Гент шартын еске алу үшін орнатылған Бейбітшілік аркасымен белгіленді. Кейіннен автожол Вашингтонда U.S. Route 99 және Британдық Колумбияда "Route R" деп нөмірленді. Ванкуверді АҚШ шекарасымен байланыстыратын қазіргі заманғы тас жолдың құрылысы, бастапқыда Бейбітшілік аркасы тас жолы деп аталды, 1931 жылы Суррейде жұмыс лагерін құрумен басталды. Жаңа тас жол Кловердейлдегі Кингсвейден оңтүстікке қарай Тынық мұхиты тас жолының төбелі бөлігін айналып өтіп, болашақта төрт жолақты кеңейту мүмкіндігімен салынды. Кейінірек Бернаби қаласы қазіргі көшені кеңейтудің орнына Кингсвейге параллель жаңа дәлізді жоспарлауды бастады, одан кейін Нью-Вестминстердің автожолдың өзінің бөлігін жақсарту жоспары болды; Дельтадағы жергілікті шенеуніктер Бейбітшілік аркасын Ладнер мен Лулу аралына (қазіргі Ричмонд) байланыстыру үшін жаңа тас жолдың салынуын сұрады. 1938 жылдың шілдесіне қарай Бейбітшілік аркасы мен Паттулло көпірі арасындағы Нью-Вестминстерге дейінгі 14 мильдік (23 км) тас жолдың барлық бөліктері салынып бітті. Тас төселмеген тас жолдың алғашқы бөліктері 1939 жылдың маусымында ашылды, ал Nicomekl өзенінен Нью-Вестминстерге дейінгі қиыршық тас қазан айында толықтырылды. Жаңа жол король Георг VI-ның есімімен қайта аталды және провинциялық үкімет оңтүстіктегі U.S. Route 99-ға сәйкес 99-шы тас жол деп атады; 99-шы тас жол үшін "G. R." әріптері бар ерекше күлгін және алтын түсті тас жол белгісі жасалды. 17 мильдік (27 км) король Георг VI тас жолы 1940 жылдың 16 қазанында Бейбітшілік аркасында провинциялық үкімет тарапынан салтанатты түрде ашылды және құрылысы 800,000 долларға бағаланды. Онда екі толық асфальтталған жолақ бар және АҚШ шекарасы мен Паттулло көпірі арасындағы ең жоғары көлбеу 4 пайызды құрады. 99-шы тас жолы солтүстік-батысқа қарай Кингсвей арқылы, оны 1-ші тас жолмен бөлісе отырып, Нью-Вестминстер арқылы Ванкувердің орталығына дейін жалғасты және Стэнли паркінің шетінде аяқталды.

Highway 99 continues on Duffey Lake Road from Pemberton to Lillooet. This section of road parallels several rivers and water bodies, including the Squamish River, the Cheakamus River, and Daisy Lake, which flow south toward Howe Sound. In Whistler, near Alta Lake, the road crosses a watershed, and north of this point, the road follows the Green River and Lillooet River which flow north and east toward Lillooet Lake, and ultimately towards the Fraser River. The trail was replaced with a wagon road that was completed by the provincial government in 1879. The Pacific Highway was later built in the 1910s to connect Vancouver to Seattle and the rest of the U. S. West Coast and marked by the Peace Arch, a monument dedicated in 1921 to commemorate the Treaty of Ghent. The highway was later numbered U. S. Route 99 in Washington and "Route R" in British Columbia. Construction of a modern highway to link Vancouver with the U. S. border, initially named the Peace Arch Highway, began in 1931 with the establishment of a work camp in Surrey. The new highway would bypass a hilly section of the Pacific Highway south of Kingsway in Cloverdale and be built with future expansion to four lanes. The city of Burnaby later began planning for a new corridor to parallel Kingsway in lieu of widening the existing street, which was followed by a plan by New Westminster to improve its section of the highway; local officials in Delta requested the construction of a new highway to link the Peace Arch to Ladner and Lulu Island (modern day Richmond). By July 1938, construction on all sections of the 14 mile (23 km) highway between the Peace Arch and the Pattullo Bridge into New Westminster was underway. The first sections of the unpaved highway were opened in June 1939 and the gravel surfacing was completed from the Nicomekl River to New Westminster in October. The new roadway was renamed for King George VI and numbered Highway 99 by the provincial government to match U. S. Route 99 to the south; a special purple and gold highway shield with the letters "G. R." was designed for Highway 99. The 17 mile (27 km) King George VI Highway was dedicated by the provincial government at the Peace Arch on October 16, 1940, and cost $800,000 to construct. It had two fully paved lanes and featured a maximum grade of 4 percent between the U. S. border and the Pattullo Bridge. Highway 99 continued northwest on Kingsway, which it shared with Highway 1, through New Westminster to Downtown Vancouver and ended at the edge of Stanley Park.

Ванкувердің Сквамиш тас жолы

99 тас жолы 1956 жылы Батыс Ванкуверге дейін созылды, Burrard шығанағының бірінші тарлығы арқылы Lions Gate көпірінен өтіп, Marine Drive және Taylor Drive бойымен 1 км қашықтыққа дейін жаңа Upper Levels тас жолына дейін жалғасты. Lions Gate көпірі 1938 жылы ашылды және 1955 жылы провинциялық үкімет сатып алғанға дейін Guinness отбасы басқарды; ол 1963 жылға дейін ақы төленді. 16 км (10 миль) екі жолақты Upper Levels тас жолы 1957 жылдың 14 қыркүйегінде Батыс Ванкувердегі Taylor Way және Horseshoe Bay арасында ашылды. Оның құны 1,3 миллион доллар болды және Marine Drive-дың жағалау бойындағы қисық бөлігін алмастырды, бірақ асығыс ашылуына байланысты бастапқыда қоршаулар мен басқа да қауіпсіздік элементтері болмады. Taylor Way кейіннен 1958 жылдың басында Upper Levels тас жолына көбейген трафикке төтеп беру үшін төрт жолаққа дейін кеңейтілді, ол 1961 жылы шығысқа Екінші тар көпірге дейін созылды және Trans-Canada тас жолының (1-ші тас жол) бөлігі ретінде белгіленді. Көпірді сатып алу және Upper Levels тас жолын салу провинциялық үкіметтің Ванкувер-Сквамиш тас жолын аяқтау жоспарының бір бөлігі болды, бұл Horseshoe Bay-ден тыс жерлерге көлік қатынасын ашты. Жаңа тас жол үкіметке тиесілі Pacific Great Eastern темір жолымен (қазір BC Rail) салынысқан, ол 1956 жылдың 27 тамызында Howe Sound бойымен Сквамишке дейін созылуын аяқтады. Екі дәліздің алдында 1877 жылы құрылған және ішкі теміржолдармен алмастырылғанға дейін он жыл бойы пайдаланылған Lillooet Cattle Trail болды. 1949 жылы сарқырамалар Whytecliff (Horseshoe Bay) және Britannia Beach-те аяқталатын қолданыстағы жолдарды байланыстыру үшін Howe Sound бойымен қолайлы бағытты табу үшін сарқырамалар жұмыс істеді. 1950 жылдардың басында екі бәсекелес бағыт пайда болды: біреуі Howe Sound жағалауын бойлай, құны шамамен 6 миллион доллар; екіншісі Батыс Ванкуверден Капилано өзені бойымен 24 км (15 миль) солтүстікке қарай жүріп, 579 м (1900 фут) биіктіктегі өткелден өтіп, Britannia-ға дейін Furry Creek-ке дейін 3,5 миллион долларға дейін жетеді. Howe Sound бағыты қиын жер бедері мен қатардағы теміржолға байланысты жоғары құны мен күрделілігі үшін сынға ұшырады; сол кезде Капилано-Furry бағытындағы топырақ жол кейбір көліктер үшін қолданылуға болатын, бірақ толыққанды тас жол қыстың кейбір кезеңдерінде қол жетімді емес тік еңістерді қажет етеді. Провинциялық үкімет бірнеше жыл бойы қаланың қорғалған ауыз су көзіне әсер етуі мүмкін болғандықтан Капилано-Furry бағытына қарсы болған Greater Vancouver Water District-пен келіссөздер жүргізу үшін жоспарлауды кейінге қалдырды. Су басқармасы сондай-ақ, тас жолдың қалдықтары мен ластаушы заттарды бассейнге ластаудан сақтау үшін сүзгі зауытын салу қажеттігін атап өтті, бұл 12 миллион долларға дейін жетеді. 1954 жылдың 18 мамырында провинциялық кабинет Ванкувер-Сквамиш тас жолының Howe Sound бағыты бойынша 10 м (34 фут) енімен салынатынын, құны белгісіз екенін жариялады. Britannia мен Сквамиш арасындағы 13 км (8 миль) бөлігі 1950 жылы салынып, сол жылы 10-15 пайыздық еңісті тік сегментті айналып өту үшін 15 000 доллар қаржымен жақсартылды. 1955 жылдың басында Horseshoe Bay-дің солтүстігінде 10 км (6 миль) учаскені салу басталды, бұл Pacific Great Eastern теміржолының параллель бөлігін салған сол мердігермен жүргізілді. Провинциялық үкімет сондай-ақ 1956 жылдың басында жоспарланған туристік даму мен әлеуетті ұлттық саябақтың орналасқан жері Сквамиштің солтүстігіндегі Garibaldi провинциялық паркіне қызмет көрсету үшін тас жолдың кеңейтілу жоспарларын жариялады. Жыл соңына дейін тағы екі келісімшарт жасалды және 1956 жылдың наурызына қарай 32 км (20 миль) тас жолдың құрылысы басталды. Жолды жөндеу жұмыстары теміржолдың үстіндегі тастарды жарылғыш заттармен жарытумен және тазартумен басталды, теміржол жолға тақталар төсеу арқылы қорғалды. Тас жол жобасы үшін шамамен материал жарылған немесе қазылған, ол Pacific Great Eastern теміржолын аяқтау үшін еңбек күшін қайта тағайындауға байланысты бір жылға кешіктірілді. Ресми түрде Seaview тас жолы деп аталған Ванкувер-Сквамиш тас жолы 1958 жылдың 7 тамызында ашылды, 600 автомобиль Horseshoe Bay-ден Сквамишке дейін 48 км (30 миль) аяқталған бағытты жүргізу үшін кезекке тұрды. Екі жолақты тас жолдың басым бөлігі шілдеде провинциялық үкіметтен жедел тапсырыс бойынша алдын ала бетті аяқтау үшін асфальтталды, ал Britannia мен Сквамиш арасындағы 24 км (15 миль) тік еңістер мен тар бұрылыстар бар қиыршық тас жол болып қалды. Жобаның жалпы құны 11 миллион долларды құрады және Garibaldi тауының басында жоспарланған шаңғы курортына инвестиция тарту күтілді. Жаңа тас жол бірнеше апта ішінде күзет рельстерімен, борттармен және шұңқырлармен жабдықталды; асфальтталған және қиыршық тас жол ашылғаннан бір ай өткен соң үлкен шұңқырлар пайда болды, бұл қосымша құрылыс жұмыстарын қажет етті. Провинциялық үкімет Britannia-Сквамиш бөлігін асфальттау және 1965 жылға дейін Pemberton және Lillooet-ке дейін тас жолды созу жоспарларын жариялады, бұл жергілікті бизнес лидерлерінен түскен өтініштерге жауап ретінде жасалды. Сквамиш-тен Lillooet-ке дейінгі қолданыстағы бағыт 90 км (56 миль) ұзындықта болды және көбінесе топырақтан тұрды, кейбір учаскелерде көлік құралдарына төрт дөңгелекті жетегі қажет болды. Whistler тауының басындағы Alta Lake-ке барлық маусымдық қиыршық тас жолын салу 1962 жылдың наурызында қысқы Олимпиадаға ие болатын шаңғы аймағын дамыту жоспарының бір бөлігі ретінде жарияланды. Келесі маусымда төрт дөңгелекті көліктер қиыршық тас жол арқылы Alta Lake-ке жете алды, бірақ ол әлі де халыққа жабық болды. Alta Lake кеңейтілуі 1966 жылдың 15 қаңтарында Whistler Blackcomb шаңғы курортының ашылуына уақытында аяқталды, бұл тас жолға көбірек трафик әкелді. Сквамиштің айналма жолы 1966 жылдың наурызында ашылды және Alta Lake-ке дейінгі бөлік жыл соңына дейін асфальтталды. Alta Lake маңындағы таудың басында 1970-80 жылдары Whistler деп аталатын курорт қаласы салынды. 1969 жылы қайта салынған және асфальтталған Highway 99-дың Britannia-Сквамиш бөлігі 2,5 миллион долларға ашылды. Тас жол қыста су ағыны, су тасқыны және тас сығуы салдарынан жабылатын. Асфальтталған тас жол 1975 жылға дейін Pemberton және Mount Currie-ге дейін созылды.

Highway 99 was extended to West Vancouver in 1956, crossing the existing Lions Gate Bridge across the First Narrows of the Burrard Inlet, and continued along Marine Drive and Taylor Drive for 0.7 mile (1 km) to the new Upper Levels Highway. The Lions Gate Bridge opened in 1938 and was operated by the Guinness family until it was purchased by the provincial government in 1955; it was tolled until 1963. The 10 mile (16 km), two lane Upper Levels Highway opened on September 14, 1957, between Taylor Way in West Vancouver and Horseshoe Bay. It cost $1.3 million to construct and replaced a winding coastal section of Marine Drive, but initially lacked guardrails and other safety features due to a rushed opening. Taylor Way was later widened to four lanes in early 1958 to handle increased traffic to the Upper Levels Highway, which was extended east to the Second Narrows Bridge in 1961 and signed as part of the Trans Canada Highway (Highway 1). The bridge acquisition and Upper Levels Highway construction were part of the provincial government's plan to complete the Vancouver–Squamish Highway, which would open vehicular access beyond Horseshoe Bay. The new highway was built alongside the government owned Pacific Great Eastern Railway (now BC Rail), which completed an extension along Howe Sound to Squamish on August 27, 1956, to connect with an existing route to Prince George. Both corridors were preceded by the Lillooet Cattle Trail, a wagon trail established in 1877 and used for a decade until it was replaced by inland railroads. Surveyors began work in 1949 to find a suitable route along Howe Sound to link existing roads that ended at Whytecliff (overlooking Horseshoe Bay) and Britannia Beach. Two competing routes emerged in the early 1950s: one following the Howe Sound coastline at a cost of approximately $6 million; and another that would travel north along the Capilano River from West Vancouver for 15 mile (24 km) and cross over a pass at 1900 feet (579 m) to follow Furry Creek to Britannia at an initial cost of $3.5 million. The Howe Sound route had been criticised for its higher cost and complexity due to the rugged terrain and parallel railroad; at the time, an unpaved road along the Capilano–Furry route was passable for some traffic but a full highway would require steeper grades that would not be accessible during parts of the winter. Planning was delayed for several years by the provincial government to negotiate with the Greater Vancouver Water District, who opposed the Capilano–Furry route due to its potential effects on the protected drinking water source for the city. The water district also cited the need for a filtration plant to prevent highway debris and pollutants from contaminating the basin, which would cost up to $12 million. On May 18, 1954, the provincial cabinet announced that the Vancouver–Squamish Highway would be constructed along the Howe Sound route to a width of 34 feet (10 m) at an unspecified cost. The 8 mile (13 km) section between Britannia and Squamish had already been built by 1950 and improved later that year with $15,000 in funding to bypass a steep segment with 10–15 percent grades. Construction of a 6 mile (10 km) section north of Horseshoe Bay began in early 1955 under the same contractor as a parallel section of the Pacific Great Eastern Railway. The provincial government also announced plans to build a highway extension to serve Garibaldi Provincial Park north of Squamish, the site of planned tourist development and a potential national park, in early 1956. Two more contracts were awarded by the end of the year and construction on all 20 mile (32 km) of the highway was underway by March 1956. Work on the highway began with clearing and explosive blasting of rock faces above the railway, which was protected by wooden boards laid over the tracks. An estimated of material was blasted or excavated for the highway project, which was delayed by a year due to the reassignment of labour to finish the Pacific Great Eastern Railway. The Vancouver–Squamish Highway, officially named the Seaview Highway, was dedicated and opened to traffic on August 7, 1958, with 600 cars queued to drive the completed 30 mile (48 km) route from Horseshoe Bay to Squamish. The majority of the two lane highway was paved in July through a rush order from the provincial government to complete a preliminary surface, while 15 mile (24 km) between Britannia and Squamish remained a gravel road with steeper grades and narrower turns. The project cost a total of $11 million to construct and was expected to attract investment in a planned ski resort at the base of Garibaldi Mountain. The new highway was later furnished with guard rails, curbs, and culverts within a few weeks of opening; the paved and gravelled sections developed large potholes within a month of opening, which required additional construction. The provincial government announced plans pave the Britannia–Squamish section and extend the highway to Pemberton and Lillooet by 1965 following requests from local business leaders. The existing route from Squamish to Lillooet was 56 mile (90 km) long and mostly unpaved, with some sections that required vehicles with four wheel drive to negotiate the terrain. Construction of an all season gravel road to Alta Lake at the base of Whistler Mountain was announced in March 1962 as part of a larger development plan for a ski area that could host the Winter Olympics. By the following June, four wheel drive vehicles were able to access Alta Lake via the rudimentary gravel road, but it remained closed to the public. The Alta Lake extension was completed in time for the opening of the Whistler Blackcomb ski area on January 15, 1966, which brought more traffic to the highway. A bypass of Squamish opened in March 1966 and the section to Alta Lake was paved by the end of the year. A resort town on the highway, named Whistler, was developed in the late 1970s and 1980s at the base of the mountain near Alta Lake. In 1969, the rebuilt and paved Britannia–Squamish section of Highway 99 opened at a cost of $2.5 million. The highway was occasionally closed during winters due to washouts, floods, and rockslides that required explosives to clear. The paved highway was extended to Pemberton and Mount Currie by 1975.

Ванкувер-Блейн автожолының құрылысы

1953 жылы қоғамдық жұмыстар министрі Фил Гагарди АҚШ шекарасын Ванкувермен Ричмондтың Лулу аралы арқылы, Ванкувер халықаралық әуежайына қосылатын төрт қатарлы тас жол құрылысын ұсынды. Бұл ұсыныс 99 тас жолын кеңейтіп, 1957 жылы ескі Марпол көпірінің орнына Фрейзер өзенінің Солтүстік саласын кесіп өтетін Оук-стрит көпірін салуды көздеді. Жердің құнының өсуіне алып келетін алып-сатарлықтың алдын алу үшін провинциялық үкімет нақты маршрут жоспарларын «қатты сақталатын құпия» ретінде ұстады; Гагарди сондай-ақ жаңа тас жолдың қаржыландырылуын Ванкувер қаласы арқылы Лайнс-гейт көпірі мен Жоғарғы деңгейлі тас жолына жалғасатын, кіруі шектеулі ақылы жол ретінде қарастырды. Фрейзер өзенінің Оңтүстік саласын кесіп өтетін тас жолдың орнын анықтау үшін сарқырама жасау тобы жіберілді, 1955 жылдың басында төрт мүмкін болатын орын анықталды: Суррейдегі Порт-Манн, Нью-Вестминстер маңындағы Аннасис аралы, Ладнер маңындағы Диас аралы және Тилбери аралы. 1956 жылдың ақпанында инженерлік фирманың ұсынысы бойынша, қолданыстағы паромды алмастыратын және 17 миллион долларға дейін тұратын Диас аралындағы туннель жеңімпаз деп жарияланды. Құрылыс 1957 жылдың мамырында премьер-министр В. А. К. Беннетттің қатысуымен цемент құю рәсімімен басталды және жағалауда салынған алты бетонды суға батырылатын құбырлар арқылы жүргізілді. Диас аралы туннелі және оған қоса Лулу аралы мен Ладнер маңындағы 12 шақырымдық жол 1959 жылдың 23 мамырында ашылды, онда 133 000 көлік келді. Туннельді 1959 жылдың 15 шілдесінде королева Елизавета II ресми түрде ашты, кейіннен ол Джордж Масси туннелі деп аталды. 1964 жылдың 31 наурызына дейін төрт қатарлы туннельде де, Оук-стрит көпірінде де жол ақысы алынды. 1959 жылдың сәуір айында провинциялық үкіметтің баяндамасында Үлкен Ванкувер үшін аймақтық тас жол желісі ұсынылды, онда Арбутус көшесінен Оук-стрит көпірінен Лайнс-гейт көпіріне дейін созылатын алты қатарлы тас жол кірді. Оңтүстік Суррейдегі 8-ші авеню мен Фрейзер өзенінің Солтүстік саласы арасындағы 99-шы тас жолдың бағыты 1962 жылы ашылды және бастапқыда Деас (Арал) айналысы деп аталды. 1964 және 1973 жылдар аралығында 99-шы тас жолдың тас жолы 499-шы тас жол деп аталды; ескі бағыт 99А тас жолы деп қайта аталды. Деас аралы туннелі мен АҚШ шекарасы арасындағы төрт қатарлы, 35 шақырымдық тас жол 1962 жылдың 29 мамырында премьер-министр Беннетт пен Вашингтон штатының губернаторы Альберт Д. Розеллини тарапынан ашылды. Оның құрылысына 57 миллион доллар жұмсалды және ол провинциялық үкімет тарапынан қаржыландырылды.

In 1953, Minister of Public Works Phil Gaglardi proposed a four lane freeway that would connect the U. S. border to Vancouver via Richmond's Lulu Island with a connection to Vancouver International Airport. The proposal would extend Highway 99 and incorporate the Oak Street Bridge, a new road crossing of the Fraser River's North Arm that replaced the aging Marpole Bridge in 1957. Specific routing plans were kept a "closely guarded secret" by the provincial government to prevent land speculation from increasing costs; Gaglardi also proposed financing the new highway as a limited access tollway that would eventually continue through Vancouver to the Lions Gate Bridge and Upper Levels Highway. A survey team was dispatched to find a location for the envisioned freeway to cross the Fraser River's South Arm and four candidate sites were identified in early 1955: Port Mann in Surrey, Annacis Island near New Westminster, Deas Island near Ladner, and Tilbury Island. A tunnel at the Deas Island site, which would replace an existing ferry and cost up to $17 million, was announced as the winning option in February 1956 following a recommendation from a contracted engineering firm. Construction began with a ceremonial cement pouring overseen by premier W. A. C. Bennett in May 1957 and was conducted using a set of six concrete immersed tubes that were constructed on the shore. The Deas Island Tunnel and its 7.5 mile (12 km) approaches on Lulu Island and near Ladner were opened for a preview weekend beginning May 23, 1959, where it attracted 133,000 vehicles. The tunnel was formally dedicated by Queen Elizabeth II on July 15, 1959, and later renamed the George Massey Tunnel. Tolls were collected at both the four lane tunnel and the Oak Street Bridge until March 31, 1964. A regional freeway network for Greater Vancouver was proposed by a provincial government report in April 1959 and included a six lane freeway that followed Arbutus Street from the Oak Street Bridge to a loop around Downtown Vancouver that connected to the Lions Gate Bridge. The freeway alignment of Highway 99 between 8th Avenue in South Surrey and the North Arm of the Fraser River opened in 1962 and was originally named the Deas (Island) Throughway. Between 1964 and 1973, the freeway alignment of Highway 99 was designated Highway 499; the old alignment was redesignated as Highway 99A. The four lane, 22 mile (35 km) freeway between the Deas Island Tunnel and the U. S. border was opened on May 29, 1962, by premier Bennett and Washington Governor Albert D. Rosellini. It cost $57 million to construct and was funded by the provincial government.

Lillooet кеңейту және басқа жобалар

Пембертон аңғарынан Лиллоетке дейінгі ағаш кесу жолы, кейіннен Даффи Лейк Роуд деп аталды, 1960 жылдары салынды және 1972 жылы шектеулі демалыс мақсатында пайдалануға берілді. Жолдың ені 7 метрге дейін кеңейтіліп, демалыс күндері мен ағаш кесу кезеңдерінен тыс уақытта, демалыс аймақтарына бару және Фрейзер каньонындағы тығырықтан шығу үшін көпшілікке ашылды. Провинциялық үкімет бірнеше жыл бойы күтіп-жөндеуге қаржы бөлді, содан кейін 1979 жылдың 1 сәуірінде ресми түрде бақылауға алды. 1960 жылдары 99 тас жолын Лиллоетке дейін ұзарту жобаларында Андерсон және Сетон көлдерін кесіп өтетін 39 шақырымдық (24 миль) паром қарастырылған. Даффи Лейк Роудтың асфальтталуы 1990 жылы басталды және келесі жылдың соңына дейін 22,5 миллион долларға аяқталды. Құрылыс кезінде Lil'wat First Nation өкілдері Лиллоет тұрғындарымен және билік органдарымен туындаған дау кезінде Керри тауында жолды тосқан болатын; осы қауымдастық арқылы өтетін бөлігі бірнеше жыл бойы асфальтталмады. 1992 жылы асфальтталған бөлігі 99 тас жолының ұзарту құрамына енгізілді.

Олимпиадалық жаңартулар және кейінгі тарихы

99 тас жолының Horseshoe Bay–Pemberton бөлігі 1980 жылдары Теңізден Аспанға дейінгі тас жол деп аталды және әртүрлі қауіпсіздік мәселелері бар екі жолақты бөлінбеген тас жол болып қалды. Оның сыртында көліктердің Хоу сағатының тік жарынан құлап түспеуіне және жоғарыдан түскен тастардың тас жолға тимей қалуына ешқандай кедергі болмады. Бұл бөліктегі қаза болған жағдайлардың себебі, жылдам өзгеріп тұратын қолайсыз ауа-райы жағдайлары болды. 1981 жылы саяси лидерлер М-Крик өзені үстіндегі ағаштан жасалған көпірдің шайылуы салдарынан тоғыз адамның қаза болуынан кейін тас жолды қайта жаңартуды ұсынды. Ол кезде Теңізден Аспанға дейінгі тас жолда әлі ауыстырылмаған бес ағаш көпір болды. Облыстық үкімет тас жолды жақсартуға 110 миллион долларлық жоспар жариялады, ол онжылдықтың соңына дейін қосымша қадамдармен және жаңа көпірлермен жабдықталды. Сондай-ақ, дәліздің кейбір бөліктерін айналып өту үшін жаңа тас жол салу қарастырылды, оның ішінде Граус тауының астындағы туннель немесе Индиан Арм арқылы төленетін жол, бірақ олар одан әрі жоспарлау үшін ілгері жылжымады. Олимпиада ойындарына дайындық барысында 2002 жылы Сквамиш пен Уистлер арасындағы үлкен бөлігі 1980 жылдары жасалған жұмысты жақсарту мақсатында жаңартылды. Теңізден Аспанға дейінгі тас жол 1-ші тас жолымен қиылысып, Лоренс-Веймен қиылысатын жерге дейін автокөлік жолы болып табылады. Одан кейін, арасында сирек кездесетін қиылыстар мен деңгейдегі қиылыстар бар. Бұл тас жол негізінен Лайонс шығанағына дейін және Сквамиш арқылы бөлінген. Жобаның құны 600 миллион долларды құрады. Оған үлкен тіреу қабырғалары, жер сілкінісіне төзімді кең көпірлер және тас құлауларына қарсы торлар кірді. Жоба аясында 2009 жылдың сәуір айында 99-шы тас жолына екі тілдегі белгілер орнатылды. Жергілікті наразылықтар құрылыс жұмыстарының бір бөлігін, әсіресе Батыс Ванкувердегі Eagleridge Bluffs-тағы жабайы жануарлар мекендейтін жерлердің жанында кешіктірді. Наразылар туннельдің қауіпсіз және экологиялық тұрғыдан тиімді балама екенін мәлімдеді. Сот шешімімен және полиция күшімен наразылық білдіргендерді алып тастау үшін, олардың бірі, құрметті Сквамиш ақсақалы Хариет Нахани, тұтқындалуы мен қамауда болуына байланысты денсаулығының нашарлауынан Суррейдегі сотқа дейінгі изоляторда қайтыс болды. Батыс Ванкувер арқылы жаңа тас жол салу жоспарлары, ол Lions Gate көпірін Upper Levels Freeway автожолына тікелей қосуға бағытталған, провинциялық үкімет оны тиімді емес деп тапқан зерттеуден кейін қабылданбады. Тас жолды қайта жаңарту нәтижесінде, бұл бөліктегі апаттар 66 пайызға төмендеді; дәліз бойындағы қалалар да халықтың едәуір өсуін көрді, өйткені тас жол ұзақ сапарларды жасауды ыңғайлырақ етті. Олимпиада кезінде көрермендер мен басқа да қонақтар үшін Ванкувер мен Уистлер арасында шаттл автобустары жүрді.

The Horseshoe Bay–Pemberton section of Highway 99 was renamed the Sea to Sky Highway in the 1980s and remained a two lane undivided highway with various safety issues. It had no outside barrier to prevent vehicles from falling off the steep cliff overlooking Howe Sound or to prevent rocks from overhead bluffs from hitting the highway. Fatalities on the section were attributed to inclement weather conditions that changed rapidly,

A major reconstruction of the highway, including widening sections to four lanes between Horseshoe Bay and Squamish, was proposed by political leaders in 1981 following the death of nine people who had driven off a washed out wooden bridge over M Creek. At the time, the Sea to Sky Highway had five wooden bridges that had yet to be replaced. The provincial government announced a $110 million plan to improve the highway, which was outfitted with passing lanes and new bridges by the end of the decade. The bid also considered a new highway to bypass parts of the corridor, including a tunnel under Grouse Mountain or a toll road through Indian Arm, but they were not advanced for further planning. A large section had already been upgraded between Squamish and Whistler in 2002, prior to the Olympics being awarded, to improve upon work done during the 1980s. The Sea to Sky is a freeway from the interchange with Highway 1 to the at grade intersection with Lawrence Way. After that, there are sporadic interchanges and at grade intersections. It is mostly a divided highway all the way to Lions Bay and through Squamish. The project cost $600 million and included the construction of large retaining walls, wider bridges able to withstand earthquakes, and mesh screens for rockfalls. Several bilingual signs with place names in the Squamish language (Sḵwx̱wú7mesh) and special highway markers shaped like paddles were also installed on Highway 99 by April 2009 as part of the project. On site protests delayed part of the construction, especially near wildlife habitats in the Eagleridge Bluffs of West Vancouver. Protesters claimed that a tunnel was a safer and environmentally friendlier alternative. A court injunction and police were used to remove the protestors, one of whom, Harriet Nahanee, a respected Squamish elder, died soon after in the Surrey Pre Trial Centre from health complications alleged to be related to her arrest and incarceration. Plans to build a new highway through West Vancouver to directly connect the Lions Gate Bridge to the Upper Levels Freeway were rejected by the provincial government following a study that determined it would not be cost effective. As a result of the highway reconstruction, crashes on the section dropped by 66 percent; communities along the corridor also saw significant population growth, in part because the highway made longer commutes more viable. Shuttle buses ran between Vancouver and Whistler for spectators and other visitors during the Olympics.

Болашақ жоспарлары

2006 жылы провинциялық үкімет «Гейтвей» бағдарламасын жариялады, ол Джордж Масси туннелінің орнын алмастыратын маңызды аймақтық көлік жоспары болды. Жоспар бойынша, туннельге ақы төленеді және әр бағытта қосымша қатар қосу үшін екіге бөлінеді, бірақ Оак Стрит және Найт Стрит көпірлеріндегі қозғалыс кептелісін тудыру мүмкіндігіне байланысты оған басымдық төмендетілді. 2012 жылы өткен қоғамдық тыңдауда қарастырылған бірнеше ұсыныстардың бірі – туннельді екіге бөлу болды. Нәтижесінде либералдық премьер-министр Кристи Кларк құрылысына 3,5 миллиард доллар жұмсалатын он қатарлы ақылы көпір салу туралы жаңа ұсыныс жасады. 2017 жылғы сайлаудан кейін Жаңа демократиялық партия көпір салу жоспарын тоқтатуды жариялады және баламалы жоспарлармен тәуелсіз сараптама жүргізуді тапсырды. 2021 жылдың тамызында арнайы қоғамдық көлік, велосипед және жаяу жүргіншілерге арналған сегіз қатарлы су астындағы туннель салу жоспары жарияланды. Құрылысы 2030 жылы аяқталуы жоспарланған, құны 4,15 миллиард долларды құрайды. Лайнс Гейт көпірінің орнына Барард шығанағы арқылы баламалы жол салу туралы ұсыныстар 1930 жылдан бері түрлі бизнес-топтар мен саяси лидерлер тарапынан жарияланып келеді, ал 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында одан да терең зерттеулер жүргізілді. 1990 жылдардың ортасындағы НДП үкіметі де туннель салуды қарастырған, бірақ оның орнына 2001 жылы аяқталған Лайнс Гейт көпірінің жаңа қаптамасын жасауды жөн көрді. Жобаға Стэнли Паркінің жолдарын кеңейту және парктегі ағаштарды кесу де кірді, бұл экологиялық ұйымдардың наразылығын тудырды. 2000 жылы Ванкувер паркінің басқармасы TransLink, қала және провинциялық үкіметтермен, сондай-ақ ICBC-мен жаңа өткел салынса, 2030 жылы жол мен Лайнс Гейт көпірінде жеке көліктерге тыйым салу шартымен кеңейтуге келісім жасады. Келісім түпкілікті келісімшартқа енгізілмеді, бірақ көпірді көліктер үшін жабу Ванкувер қаласының 2040 жылдық жоспарында қарастырылған.