Эдвин Адриан: Нерв жүйесін зерттеген электрофизиологтың өмірі мен еңбектері
Edgar Adrian
Эдвин Адриан (1889-1977) – британдық электрофизиолог, жүйке импульстары зерттеуші. «Бар немесе жоқ» заңы, медициналық тәжірибе, соғыс зардаптары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын электрофизиологы (1889–1977)
English electrophysiologist (1889–1977)
Өмірбаян
Адриан Лондонның Хэмпстед қаласында туды, ол жергілікті басқару кеңесінің заң кеңесшісі Альфред Дуглас Адриан мен Флора Лавиния Бартонның кіші ұлы. Ол Вестминстер мектебінде білім алып, содан кейін Кембридж университетінің Тринити колледжінде табиғаттану ғылымдарын оқыды және 1911 жылы тәмамлады. 1913 жылы ол "бар немесе жоқ" жүйке заңын зерттегені үшін Тринити колледжінің стипендиясын жеңіп алды. 1915 жылы медицина мамандығын (MB BCh) аяқтағаннан кейін, ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Лондондағы Сент-Бартоломей ауруханасында клиникалық тәжірибеден өтті, жүйке зақымдануы және қабықтан соққаннан туындаған жүйке ауруларымен азапталған әскерлерді емдеді. Адриан 1919 жылы докторлық ғылымын (MD) қорғап, Кембриджге лектор болып оралды, ал 1925 жылы электрлік әдістермен адамның сезім мүшелерін зерттеуді бастады.
Adrian was born in Hampstead, London, the youngest son of Alfred Douglas Adrian, legal adviser to the Local Government Board, and Flora Lavinia Barton. He was educated at Westminster School and then studied Natural Sciences at Trinity College, Cambridge, graduating in 1911. In 1913 he was elected to a fellowship of Trinity College on account of his research into the "all or none" law of nerves. After completing a medical degree (MB BCh) in 1915, he undertook clinical work at St Bartholomew's Hospital London during World War I, treating soldiers with nerve damage and nervous disorders such as shell shock. Adrian returned to Cambridge as a lecturer gaining his doctorate (MD) in 1919 and in 1925 began research on the human sensory organs by electrical methods.
Мансап
Кит Лукастың бұрынғы зерттеулерін жалғастыра отырып, ол жүйке жүйесінде пайда болатын сигналдарды күшейту үшін капиллярлық электрометр және катодты сәулелі түтікшелерді қолданды, соның арқасында физикалық әсерге ұшырағанда жеке жүйке талшықтарының электрлік разрядын тіркей алды. (Эксперименттерінде бақаларды қолданған болуы мүмкін) 1928 жылы Адрианның кездейсоқ ашқан жағдайы нерв жасушаларының ішінде электрдің бар екенін дәлелдеді. Адриан былай деді:
Continuing earlier studies of Keith Lucas, he used a capillary electrometer and cathode ray tube to amplify the signals produced by the nervous system and was able to record the electrical discharge of single nerve fibres under physical stimulus. (It seems he used frogs in his experiments) An accidental discovery by Adrian in 1928 proved the presence of electricity within nerve cells. Adrian said,
"Мен торлы қабықшаға қатысты тәжірибелер жүргізіп жатқанда, жабайының көру нервіне электродтар орналастырған едім. Бөлмеде көлеңке болып, күшейткішке қосылған динамикте қайта-қайта дыбыстар естіп, үлкен импульстік белсенділік болып жатқанын байқадым. Бөлмедегі өз қимылымды сол дыбыстармен салыстырғанда ғана, жабайының көзінің көру шегінде екенімді және ол менің не істеп жатқанымды сезініп білдіріп тұрғанын түсіндім." 1928 жылы жарияланған маңызды нәтижеде, тұрақты тітіркендіргіш әсер ететін терінің қоздырылуы бастапқыда күшті болғанымен, уақыт өте келе бірте-бірте әлсірейді. Ал, тітіркендіру орнынан жүйке арқылы өтетін сезімдік импульстар күші тұрақты болып қала береді, бірақ уақыт өте келе жиілігі төмендейді, нәтижесінде мидағы сезім азаяды. Бұл нәтижелерді жүйке жүйесінің тітіркенуінен туындаған ауырсынуды зерттеуге қатысты кеңейте отырып, ол мидағы мұндай сигналдарды қабылдау және әртүрлі жануарлардың ми қабығының сезімтал аймақтарының кеңістіктегі орналасуы туралы жаңа ақпараттар ашты. Бұл қорытындылар соматосенсорлық жүйедегі гомункулус деп аталатын сезім картасы туралы идеяға әкелді. Кейін Адриан электроэнцефалограмманы пайдаланып, адам миының электрлік белсенділігін зерттеді. Бергер ырғағының бұзылулары туралы оның жұмысы эпилепсия және басқа да ми патологияларын зерттеуге жаңа мүмкіндіктер ашты. Өмірінің соңғы жылдарын ол иіс сезуді зерттеуге арнады. Ол мансабында Фоллертон профессоры (1929–1937 жж.), Кембридж университетінің физиология профессоры (1937–1951 жж.), Корольдік қоғамның президенті (1950–1955 жж.), Кембридж Тринити колледжінің магистрі (1951–1965 жж.), Корольдік медицина қоғамының президенті (1960–1962 жж.), Кембридж университетінің канцлері (1967–1975 жж.) және Лестер университетінің канцлері (1957–1971 жж.) қызметтерін атқарды. Адриан 1938 жылы Америка өнер және ғылым академиясының және Америка философиялық қоғамының шетелдік құрметті мүшесі болып сайланды. 1941 жылы АҚШ Ұлттық ғылым академиясының халықаралық мүшесі болып сайланды. 1946 жылы Нидерланды Корольдік өнер және ғылым академиясының шетелдік мүшесі атанды. 1942 жылы ол "Құрмет орденіне" ие болды, ал 1955 жылы Кембридж графтығындағы Кембридж бароны Адриан атанды.
I had arranged electrodes on the optic nerve of a toad in connection with some experiments on the retina. The room was nearly dark and I was puzzled to hear repeated noises in the loudspeaker attached to the amplifier, noises indicating that a great deal of impulse activity was going on. It was not until I compared the noises with my own movements around the room that I realised I was in the field of vision of the toad's eye and that it was signalling what I was doing. A key result, published in 1928, stated that the excitation of the skin under constant stimulus is initially strong but gradually decreases over time, whereas the sensory impulses passing along the nerves from the point of contact are constant in strength, yet are reduced in frequency over time, and the sensation in the brain diminishes as a result. Extending these results to the study of pain causes by the stimulus of the nervous system, he made discoveries about the reception of such signals in the brain and spatial distribution of the sensory areas of the cerebral cortex in different animals. These conclusions lead to the idea of a sensory map, called the homunculus, in the somatosensory system. Later, Adrian used the electroencephalogram to study the electrical activity of the brain in humans. His work on the abnormalities of the Berger rhythm paved the way for subsequent investigation in epilepsy and other cerebral pathologies. He spent the last portion of his research career investigating olfaction. Positions that he held during his career included Foulerton Professor 1929–1937; Professor of Physiology in the University of Cambridge 1937–1951; President of the Royal Society 1950–1955; Master of Trinity College, Cambridge, 1951–1965; president of the Royal Society of Medicine 1960–1962; Chancellor of the University of Cambridge 1967–1975; Chancellor of the University of Leicester 1957–1971. Adrian was elected a Foreign Honorary Member of the American Academy of Arts and Sciences and the American Philosophical Society in 1938. He was elected an International Member of the United States National Academy of Sciences in 1941. In 1946 he became foreign member of the Royal Netherlands Academy of Arts and Sciences. In 1942 he was awarded membership to the Order of Merit and in 1955 was created Baron Adrian, of Cambridge in the County of Cambridge.