Британдық неврохирург Анджела Винсенттің өмір жолы мен ғылыми еңбектері

Кіріспе

Британдық нейрохирург

Мансап және зерттеу

Анжела Винсент 1942 жылы Кармен мен Джозеф Молонидің (кейін KCVO) үшінші баласы ретінде дүниеге келді. St Mary's Convent, Ascot мектебінен кейін ол Лондон Корольдік колледжінде және Вестминстер ауруханасының медицина мектебінде (қазір Императорлық колледж медицина мектебімен біріктірілген) медицинаны оқыды. 1966–1967 жылдары Лондондағы Сент-Стивенс және Сент-Чарльз ауруханаларында кіші дәрігер болып жұмыс істегеннен кейін, ол Лондон университетінің колледжінен биохимия бойынша ғылым магистрі дәрежесін алды. 1967 жылы Филип Морс Винсентке үйленді және олардың төрт баласы бар. Ғылым магистрін алғаннан кейін, ол үш жыл бойы егеуқұйрық миының синаптосомаларын бөліп алуға тырысты, бірақ Рикардо Миледи оны биофизика бөлімінде ацетилхолин рецепторларын зерттеуге шақырды. Миледимен өткізген бес жыл ішінде оның медициналық білімі Джон Ньюсом Дэвиспен (кейін FRS) миастения гравис ауруы бойынша ынтымақтастық орнатуға көмектесті; Лондондағы Корольдік еркін ауруханада олар бірлесіп нейроиммунология тобын құрды, кейіннен Ньюсом Дэвис неврология бойынша іс-қимыл зерттеу профессоры болып тағайындалғанда бұл топ Оксфордқа көшті. 1998 жылы зейнетке шыққаннан кейін Винсент 2016 жылға дейін бұл топты басқарды. Осы кезеңде ол Оксфорд университетінің клиникалық неврология кафедрасын (2005–2008) басқарды, Халықаралық нейроиммунология қоғамының президенті (2001–2004) болды және Brain журналының редакторының бірі (2004–2013) қызметін атқарды. Оның зерттеу тобы бастапқыда Джон Рэдклифф ауруханасындағы Молекулалық медицина институтында орналасқан, олар молекулалық биология, биохимия, жасушалық иммунология және жасушалық нейрофизиологияны қамтитын биологиялық ғылымдардың кең ауқымында жұмыс істеді. Топтың зерттеулері нейромышелік түйісудің аутоиммундық және генетикалық бұзылыстарына, шеткі жүйкелерге және соңғы кезде орталық жүйке жүйесі ауруларының қызықты саласына бағытталған. Зерттелген негізгі аутоиммундық аурулар: миастения гравис, Ламберт-Итон миастеникалық синдромы, лимбикалық энцефалит, аутоиммундық энцефалиттің басқа түрлері және пайда болған нейромиотония. Оның еңбектері миастения грависте ацетилхолин рецепторларына және бұлшық етке тән киназаға (MuSK) қарсы бағытталған антиденелердің, сондай-ақ ОЖЖ ауруларында глицин рецепторлары немесе калий арнасымен байланысты LGI1, CASPR2 және Контактин 2 ақуыздарының рөліне қатысты. Ол жүкті әйелден ұрыққа антиденелердің плацента арқылы өтуі жедел және ұзақ мерзімді нейромышелік және нейрологиялық даму бұзылыстарын тудыруы мүмкін екенін көрсетті. 2016 жылдан бері ол Оксфорд университетінің құрметті профессоры, Сомервилл колледжінің құрметті ғылым қызметкері және UCL-де құрметті қызметтегі лауазымды иеленеді; ол нейромышелік ауруларды зерттеуді жалғастыруда және жас зерттеушілерге кеңес беруде. Оның Оксфордтағы ми аурулары жөніндегі жұмысы доцент Сарош Ирани мен доктор Патрик Уотерспен жалғасуда. Ол "Қиналыстан құтылу" (бұрынғы "Қиналыс құрбандарын емдеу жөніндегі медициналық қор") ұйымын қолдайды және "Британдық Пугауш" ұйымының мүшесі (оның құрамында халықаралық істер мен қарусыздандыру мәселелерімен айналысатын ғалымдар және басқа да мамандар бар).

Angela Vincent was born in 1942, the third child of Carmen and Joseph Molony (later KCVO). After St Mary's Convent, Ascot, she studied medicine at King's College London and Westminster Hospital School of Medicine (now merged with Imperial College School of Medicine). After one year as a junior doctor at St Steven's and St Charles' hospitals in London (1966–1967), she obtained an MSc in biochemistry from University College London. In 1967 she married Philip Morse Vincent and they have four children. After the MSc, she spent three frustrating years trying to fractionate rat brain synaptosomes, until she was taken on by Ricardo Miledi FRS in the biophysics department to work on acetylcholine receptors. During her five years with Miledi, her medical background helped to establish a collaboration on myasthenia gravis with John Newsom Davis (later FRS); together at the Royal Free Hospital, London, they created a neuroimmunology group that subsequently moved with Newsom Davis to Oxford when he was appointed action research professor of neurology. After his retirement in 1998, Vincent led the group until 2016. During this time she was head of the department of clinical neurology (2005–2008) at the University of Oxford, president of the International Society of Neuroimmunology (2001–2004), and an associate editor of Brain (2004–2013). Her research group was initially located in the Weatherall Institute of Molecular Medicine at the John Radcliffe Hospital, working on a wide range of biological disciplines encompassing molecular biology, biochemistry, cellular immunology and intracellular neurophysiology. The group's research focused on autoimmune and genetic disorders of the neuromuscular junction, peripheral nerves and more recently the exciting field of central nervous system diseases. The principal autoimmune diseases studied were myasthenia gravis, the Lambert–Eaton myasthenic syndrome, limbic encephalitis, other types of autoimmune encephalitis and acquired neuromyotonia. Her contributions have been on the roles of antibodies directed against acetylcholine receptors and muscle specific kinase (MuSK) in myasthenia gravis, and glycine receptors or potassium channel associated proteins LGI1, CASPR2 and Contactin 2 in CNS diseases. She demonstrated that transfer of antibodies across the placenta from the pregnant woman to the fetus in utero can cause both acute and longer term neuromuscular and neurodevelopmental abnormalities. Since 2016 she has been Emeritus Professor at Oxford University, Emeritus Fellow of Somerville College, and holds an honorary appointment at UCL; she continues to work on neuromuscular disorders and advise young researchers. Her work in Oxford on brain disorders continues under Associate Professor Sarosh Irani and Dr Patrick Waters. She is a strong supporter of Freedom from Torture (formerly The Medical Foundation for Treatment of Torture Victims) and a Patron of British Pugwash (that brings together scientists and others concerned with international affairs and disarmament).

Марапаттар мен құрметтер

2009 жылы ол Король ауруханасында Лесли Оливер атындағы лекцияны оқыды. 2009 жылы ол Британдық неврологтар қауымдастығының медалін алды, ал 2017 жылы – Дүниежүзілік неврология федерациясының неврология ғылымына қосқан үлесі үшін сыйлығын. 2015 жылы ол нейроғылымға ерекше үлес қосқаны үшін Британдық нейроғылым қауымдастығының сыйлығымен марапатталды. 2018 жылы Кельн қаласында ол Дж. Познер және Дж. Дальмаумен бірге Гертруд Риемцма қорының (бұрынғы Клаус Йоахим Цюльх сыйлығы) Трансляциялық нейроғылым саласындағы халықаралық сыйлығын алды, ал 2019 жылы Вашингтонда Америка эпилепсия қоғамының Клиникалық ғылыми зерттеу сыйлығын (Дж. Дальмаумен бірге) иеленді. 2021 жылғы 26 маусымда https://www.ndcn.ox.ac.uk/team/angela vincent сайтынан алынды. Ол 2020 жылы Лондондағы Империал колледжінің ең үздік түлектері сыйлығын және 2021 жылы Неміс неврологиялық қоғамының (DGN) өмір бойы жетістіктері үшін сыйлығын алды. 2002 жылы ол Медициналық ғылымдар академиясының (FMedSci) және 2011 жылы Корольдік қоғамның (FRS) мүшесі болып сайланды.