Сер Бернард Кац – неміс-британдық биофизик, 1970 ж. Физиология және медицина бойынша Нобель сыйлығының лауреаты. Нерв физиологиясы, синапс жөніндегі зерттеулер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Неміс-британдық биофизигі (1911–2003)
German British biophysicist (1911–2003)
Сер Бернард Кац, ФРС (26 наурыз 1911 – 20 сәуір 2003) – неміс туған британдық дәрігер және биофизик, жүйке физиологиясы саласындағы жұмыстарымен, әсіресе жүйке-бұлшық қанағаттағы синаптық беріліс жөніндегі еңбегімен танымал. 1970 жылы физиология немесе медицина саласындағы Нобель сыйлығын Юлиус Аксельрод пен Ульф фон Эйлермен бөлісті. 1969 жылы ол барондық дәрежеге көтерілді.
Sir Bernard Katz, FRS (; 26 March 1911 – 20 April 2003) was a German born British physician and biophysicist, noted for his work on nerve physiology; specifically, for his work on synaptic transmission at the nerve muscle junction. He shared the Nobel Prize in physiology or medicine in 1970 with Julius Axelrod and Ulf von Euler. He was made a Knight Bachelor in 1969.
Өмір және мансап
Кац Германияның Лейпциг қаласында, Ресейден шыққан еврей отбасында дүниеге келді. Ол 1921-1929 жылдары сол қаладағы Альберт гимназиясында білім алды, содан кейін Лейпциг университетінде медицинаны оқыды. 1934 жылы бітіріп, 1935 жылдың ақпанында Ұлыбританияға қашып кетті. Кац Лондон университетінің колледжінде жұмыс істеді, бастапқыда Арчибальд Вивиан Хиллдің жетекшілігімен. 1938 жылы докторлық диссертациясын қорғады және Карнеги стипендиясын жеңіп, Джон Кэрью Экклзбен бірге Сидней медицина мектебінің Канематсу институтында оқыды. Осы кезеңде ол да, Экклз те Сидней университетінде ғылыми дәрістер оқыды. 1941 жылы британ азаматтығын алды, 1942 жылы Австралия Корольдік әуе күштеріне қосылды. Соғысты Тынық мұхитында радиолокация офицері ретінде өткізді және 1946 жылы Хиллдің шақыруымен UCL-ге көмекші директор болып қайта оралды. 1949 жылға дейін үш жыл бойы Кац отбасы Хилл мен оның әйелі Маргаретпен бірге Хайгейттегі үйлерінің жоғарғы қабатында тұрды. Англияға оралған соң ол 1963 жылы Нобель сыйлығын алған Алан Ходжкин мен Эндрю Хакслимен де жұмыс істеді. Кац 1952 жылы UCL-де профессор және Биофизика кафедрасының меңгерушісі болды; ол 1952 жылы Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды. Кац Пауль Фаттпен бірлесіп, синапстардағы нейротрансмиттердің шығарылуы "кванттық" екенін ашқандығы үшін Нобель сыйлығын жеңіп алды, яғни кез келген нақты синапста бөлінген нейротрансмиттер мөлшері белгілі бір шектен төмен болмайды, ал егер мөлшері көп болса, ол әрқашан осы мөлшердің толық еселігін құрайды. Ғалымдар бұл құбылыстың себебін олардың синаптық кеңістікке түсуінен бұрын, таратушы молекулалардың синаптық везикулалар деп аталатын бірдей мөлшердегі субклеткалық пакеттерде орналасқанын түсіндірді, олар экзоцитоз кезінде басқа кез келген везикула сияқты босатылады. Кацтың жұмысы жүйке агенттері мен пестицидтерді зерттеуге негіз болған органофосфаттар мен органохлорларды зерттеуге тікелей әсер етті, өйткені ол күрделі ферменттік циклдің оңай бұзылатынын анықтады.
Katz was born in Leipzig, Germany, to a Jewish family originally from Russia, the son of Eugenie (Rabinowitz) and Max Katz, a fur merchant. He was educated at the Albert Gymnasium in that city from 1921 to 1929 and went on to study medicine at the University of Leipzig. He graduated in 1934 and fled to Britain in February 1935. Katz went to work at University College London, initially under the tutelage of Archibald Vivian Hill. He finished his PhD in 1938 and won a Carnegie Fellowship to study with John Carew Eccles at the Kanematsu Institute of Sydney Medical School. During this time, both he and Eccles gave research lectures at the University of Sydney. He obtained British nationality in 1941 and joined the Royal Australian Air Force in 1942. He spent the war in the Pacific as a radar officer and in 1946 was invited back to UCL as an assistant director by Hill. For three years until 1949, the Katz family lived with Hill and his wife Margaret in the top flat of their house in Highgate. Back in England he also worked with the 1963 Nobel prize winners Alan Hodgkin and Andrew Huxley. Katz was made a professor at UCL in 1952 and head of the Biophysics Department; he was elected a Fellow of the Royal Society (FRS) in 1952. used to stimulate contraction. Katz won the Nobel for his discovery with Paul Fatt that neurotransmitter release at synapses is "quantal", meaning that at any particular synapse, the amount of neurotransmitter released is never less than a certain amount, and if more is always an integral number times this amount. Scientists now understand that this circumstance arises because, prior to their release into the synaptic gap, transmitter molecules reside in like sized subcellular packages known as synaptic vesicles, released in a similar way to any other vesicle during exocytosis. Katz's work had immediate influence on the study of organophosphates and organochlorines, the basis of new post war study for nerve agents and pesticides, as he determined that the complex enzyme cycle was easily disrupted.