Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Игтем Мот (/aɪ//t//əm// /'/m//oʊ//t/), Кент қаласында (Англия) орналасқан ортағасырлық бекінішті үй. Архитектура туралы жазатын Джон Ньюман оны "аудандағы ең толыққанды шағын ортағасырлық сарай" деп сипаттайды. Игтем Мот және оның бақтары Ұлттық Трастқа тиесілі және жұртшылыққа ашық. Бұл үй І санаттағы ескерткіш болып табылады, ал оның кейбір бөліктері – Қорғалатын көне ескерткіштер тізіміне енген.
Ightham Mote ('/aɪ//t//əm// /'/m//oʊ//t/), at Ightham, is a medieval moated manor house in Kent, England. The architectural writer John Newman describes it as "the most complete small medieval manor house in the county". Ightham Mote and its gardens are owned by the National Trust and are open to the public. The house is a Grade I listed building, and parts of it are a Scheduled Ancient Monument.
14 ғасыр 16 ғасыр
Үйдің тарихы шамамен 1340-1360 жылдарға дейін жетеді. Ең алғашқы тіркелген иесі – сэр Томас Коун, ол Францияда Эдуард Қара ханзадамен бірге шайқасып, 1360 жылдары Мотты сатып алған. 1374 жылы қайтыс болды және оның естелігі Әулие Петр шіркеуінде сақталған. 1399 жылы оның ұлы Роберт қайтыс болғаннан кейін, үй Роберттің қызы Элис пен Николас Хауттың некесі арқылы олардың ұрпақтарына өтті, олардың немересі Ричард Хаут 15 ғасырдың соңында Кент шерифі болды. 1521 жылы оны сарайлық Ричард Клемент (1538 жылы қайтыс болған) сатып алды. 1591 жылы сэр Уильям Селби осы меншікті сатып алды.
The origins of the house date from circa 1340–1360. The earliest recorded owner is Sir Thomas Cawne, who fought in France with Edward the Black Prince and who acquired the Mote in the 1360s. He died in 1374 and there is a memorial to him in St Peter’s Church. In 1399 on the death of his son Robert the house passed by the marriage of Robert’s daughter Alice to Nicholas Haute and their descendants, their grandson Richard Haute being Sheriff of Kent in the late 15th century. It was then purchased in 1521 by the courtier Sir Richard Clement (d.1538). In 1591, Sir William Selby bought the estate.
16 ғасыр - 19 ғасырдың соңы
Бұл үй Селби отбасына шамамен 300 жыл бойы тиесілі болды. Сэр Уильямнан кейін оның жүрегі туысы, сонымен қатар сэр Уильям басқарды, ол таққа отыру үшін оңтүстікке бет алған Джеймс I-ге Бервик-на-Твидтің кілттерін тапсырғаны үшін белгілі. Ол Дороти Бонхамға үйленді, бірақ балалары болмады. Селбилер 19 ғасырдың ортасына дейін жалғасты, содан кейін Элизабет Селбимен әулет аяқталды – ол жалғыз ұлын мұрадан айырған Томас Селбидің жесірі еді. Оның усақталған кезеңінде Джозеф Нэш 1840 жылдары жарық көрген «Ағылшынның ежелгі сарайлары» атты көп томдық суреттелген тарихы үшін үйді суреттеді. Шамамен 1828 жылға арналған Самуэль Палмердің суреттемесі ғимараттың бір бөлігінің сыра қайнату үйіне айналғанын көрсетеді. Үйді туысы, көрнекті табиғат зерттеушісі, спортшы және ғалым Прайдёкс Джон Селби иеленді. 1867 жылы қайтыс болғаннан кейін ол үйді қызы Льюис Марианна Биггеге қалдырды. Оның екінші күйеуі Роберт Луард (одан екі бала болды, соның ішінде Игтем Мотте туған органшы Бертрам Луард Селби) өзінің атын Луард Селби деп өзгертті. 1887 жылы Игтем Мот американдық теміржол магнаты Уильям Джексон Палмер мен оның отбасына жалға берілді және үш жыл бойы Джон Сингер Сарджент, Генри Джеймс және Эллен Терри сияқты эстетикалық қозғалыстың суретшілері мен жазушыларының орталығына айналды. Миссис Бигг 1889 жылы қайтыс болғаннан кейін, оның ұлы Чарльз Селби Бигг, Шропширдегі жер агенті, 1889 жылдың шілдесінде үйді сатуға қойды.
The house remained in the Selby family for nearly 300 years. Sir William was succeeded by his nephew, also Sir William, who is notable for handing over the keys of Berwick upon Tweed to James I on his way south to succeed to the throne. He married Dorothy Bonham of West Malling but had no children. The Selbys continued until the mid 19th century when the line faltered with Elizabeth Selby, the widow of a Thomas who disinherited his only son. During her reclusive tenure, Joseph Nash drew the house for his multi volume illustrated history Mansions of England in the Olden Time, published in the 1840s. A brownwash watercolour painting dated c.1828 by Samuel Palmer shows that part of the building had been converted to an oast house. The house passed to a cousin, Prideaux John Selby, a distinguished naturalist, sportsman and scientist. On his death in 1867 he left the house to his daughter Lewis Marianne Bigge. Her second husband, Robert Luard (with whom she had two children, including the organist Bertram Luard Selby, who had been born at Ightham Mote), changed his name to Luard Selby. Ightham Mote was rented in 1887 to the American railway magnate William Jackson Palmer and his family and for three years became a centre for artists and writers of the Aesthetic Movement, with visitors including John Singer Sargent, Henry James and Ellen Terry. When Mrs Bigge died in 1889, the executors of her son Charles Selby Bigge, a Shropshire land agent, put the house up for sale in July 1889.
19 ғасырдың соңы21 ғасыр
Томас Коллер Фергюсон Мотты сатып алды. Ол әйелімен бірге алты баласын Мотта тәрбиеледі. 1890–1891 жылдары ол көптеген жөндеу және қалпына келтіру жұмыстарын жүргізді, бұл үйдің ғасырлар бойы ескерусіз қалғаннан кейін сақталуына мүмкіндік берді. Игтем Моте 20 ғасырдың басында аптасына бір күн кешке жұртшылыққа ашылды. Сэр Томас Колйер Фергюссонның үшінші ұлы Риверсдейл 1917 жылы 21 жасында Үшінші Ипр шайқасында қаза тапты және өлімнен кейін Виктория кресімен марапатталды. Жаңа капелладағы ағаш крест оның естелігіне орнатылды. 1940 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Тидворт маңындағы әскери автокөлік мектебіне жасалған бомбалау шабуылында үлкен ағасы Макс 49 жасында қаза тапты. Олардың қыздарының бірі, Мэри (Полли деп аталған) Уолтер Монктонға үйленді. 1951 жылы сэр Томас қайтыс болғаннан кейін, мүлік және барондық атағы Макстың ұлы Джеймске өтті. Үйді күтіп ұстау мен жөндеудің жоғары құны оны үйді сатуға және көптеген заттарды аукционға салуға мәжбүр етті. Сату 1951 жылдың қазан айында өтті және үш күнге созылды. Үйді бұзып, шатырларынан қорғасынды алу немесе оны пәтерлерге бөлу ұсынылды. Үш жергілікті тұрғын үйді сатып алды: Уильям Дёрлинг, Джон Гудвин және Джон Балдок. Олар үйдің болашағын қамтамасыз ету ниетимен еркін иелік құқығы үшін 5500 фунт төледі. 1953 жылы Игтем Мотты Портленд, Мэн, АҚШ-тан келген америкалық Чарльз Генри Робинсон сатып алды. Ол бұл мүлікті 1920 жылдары Англиядағы демалысы кезінде білген, ал көп жылдардан кейін Country Life журналында сатылып жатқанын көреді. Ол салық себептерімен жылына он төрт апта ғана онда тұрды. Ол көптен күткен жөндеу жұмыстарын жүргізіп, үйді 17 ғасырға тән ағылшын жиһазымен жартылай жабдықтады. 1965 жылы ол Игтем Мотты және оның барлық иелігін Ұлттық треске сыйға тартатынын жариялады. Ол 1985 жылы қайтыс болды және оның күлі крипттың сыртындағы жерге жерленді. Ұлттық трест сол жылы мүлікті иелігіне алды. 1989 жылы Ұлттық трест ғимараттың көп бөлігін бөлшектеуді және оны қайта құру алдында құрылыс әдістерін тіркеуді қамтитын ауқымды консервациялау жобасын бастады. Бұл процесте ғасырлар бойғы қартаюдың, ауа райының әсері және өлім күзетуші қоңыздың зиянды әсері ерекше атап өтілді. Жоба 2004 жылы аяқталды, нәтижесінде кейінірек қосылған көптеген құрылымдық және сәндік элементтер ашылды.
The Mote was purchased by Thomas Colyer Fergusson. He and his wife brought up their six children at the Mote. In 1890–1891, he carried out much repair and restoration, which allowed the survival of the house after centuries of neglect. Ightham Mote was opened to the public one afternoon a week in the early 20th century. Sir Thomas Colyer Fergusson's third son, Riversdale, died aged 21 in 1917 in the Third Battle of Ypres, and won a posthumous Victoria Cross. A wooden cross in the New Chapel is in his memory. The oldest brother, Max, was killed at the age of 49 in a bombing raid on an army driving school near Tidworth in 1940 during World War II. One of the three daughters, Mary (called Polly) married Walter Monckton. On Sir Thomas's death in 1951, the property and the baronetcy passed to Max's son, James. The high costs of upkeep and repair of the house led him to sell the house and auction most of the contents. The sale took place in October 1951 and lasted three days. It was suggested that the house be demolished to harvest the lead on the roofs, or that it be divided into flats. Three local men purchased the house: William Durling, John Goodwin and John Baldock. They paid £5,500 for the freehold, in the hope of being able to secure the future of the house. In 1953, Ightham Mote was purchased by Charles Henry Robinson, an American of Portland, Maine, United States. He had known the property from vacations in England during the 1920s, and many years later happened to see the house for sale in Country Life. He lived there for only fourteen weeks a year for tax reasons. He made many urgent repairs, and partly refurnished the house with 17th century English pieces. In 1965, he announced that he would give Ightham Mote and its contents to the National Trust. He died in 1985 and his ashes were immured just outside the crypt. The National Trust took possession in that year. In 1989, the National Trust began an ambitious conservation project that involved dismantling much of the building and recording its construction methods before rebuilding it. During this process, the effects of centuries of ageing, weathering, and the destructive effect of the deathwatch beetle were highlighted. The project ended in 2004 after revealing numerous examples of structural and ornamental features which had been covered up by later additions.
Сәулет және сипаттама
Бастапқыда 1320 жыл шамасында салынған ғимарат маңызды, өйткені оның түпкілікті ерекшеліктерінің көп бөлігі сақталған; 16 ғасырда жаңа шіркеумен төртбұрышты аяқтағаннан кейін, кезекті иелері негізгі құрылысқа салыстырмалы түрде аз өзгерістер енгізді. Певснер оны "округтағы ең толық шағын ортағасырлық феодалдық үйі" деп сипаттады және ол орта ғасырларда мұндай үйлердің қалай көрінетінін көрсететін үлгі болып қалады. Осы типтегі аула үйлерінің көпшілігі сияқты, үйдің сыртына қарайтын бөлігі бұзылған, ал Николас Купер Игтем Моте ауласын толығымен қоршап, оның ішіне қарайтын, сырттан аз ақпарат беретінін атап көрсетеді. Құрылысы "Кент тас тас және күңгірт қызыл кірпіштен" жасалған, ал аула ғимараттары бастапқыда ағаштан салынған, кейіннен таспен қайта салынған. Үйде 70-тен астам бөлме бар, олардың барлығы орталық ауланың төңірегінде орналасқан, "шекарасы ормен белгіленген". Үйдің барлық жағынан шаршы ормен қоршалған, оны үш көпір кесіп өтеді. Ең ерте сақталған куәлік – 14 ғасырдың басындағы үй, үлкен залы бар, оған жоғары немесе тұғыр бөлігінде шіркеу, крипта және екі күн бөлмесі қосылған. Аула шектеулі ормен қоршалған жерге кезең-кезеңмен толық жабылған, ал қамалмен қоршалған мұнара 15 ғасырда салынған. 14 ғасырдың сыртқы бөлігінен 15 және 16 ғасырлардағы қайта құру мен жаңартудан кейін өте аз нәрсе қалған. Құрылыстарда ерекше және ерекше элементтер бар, мысалы, қақпашының қарауы, қақпаны ашудан бұрын келушінің құжаттарын тексеруге арналған қабырғадағы тар тілік. Ашық лоджия, үстінде 15 ғасырлық галереясы бар, негізгі бөлмелерді қақпа үйімен байланыстырады. Ауласында 19 ғасырға жататын үлкен иттер үйі орналасқан. Үйде екі шіркеу бар; шамамен 1520 жылға жататын Жаңа шіркеу Тюдор гүлдерімен безендірілген күмбезді шатырына ие. Интерьердің бір бөлігі Ричард Норман Шоумен қайта жаңартылған.
Originally dating to around 1320, the building is important because it has most of its original features; successive owners effected relatively few changes to the main structure, after the completion of the quadrangle with a new chapel in the 16th century. Pevsner described it as "the most complete small medieval manor house in the county", and it remains an example that shows how such houses would have looked in the Middle Ages. Unlike most courtyard houses of its type which have had a range demolished so that the house looks outward, Nicholas Cooper observes that Ightham Mote wholly surrounds its courtyard and looks inward, into it, offering little information externally. The construction is of "Kentish ragstone and dull red brick," the buildings of the courtyard having originally been built of timber and subsequently rebuilt in stone. The house has more than 70 rooms, all arranged around a central courtyard, "the confines circumscribed by the moat." The house is surrounded on all sides by a square moat, crossed by three bridges. The earliest surviving evidence is for a house of the early 14th century, with the great hall, to which were attached, at the high, or dais end, the chapel, crypt and two solars. The courtyard was completely enclosed by increments on its restricted moated site, and the battlemented tower was constructed in the 15th century. Very little of the 14th century survives on the exterior behind rebuilding and refacing of the 15th and 16th centuries. The structures include unusual and distinctive elements, such as the porter's squint, a narrow slit in the wall designed to enable a gatekeeper to examine a visitor's credentials before opening the gate. An open loggia with a fifteenth century gallery above, connects the main accommodations with the gatehouse range. The courtyard contains a large, 19th century dog kennel. The house contains two chapels; the New Chapel, of c.1520, having a barrel roof decorated with Tudor roses. Parts of the interior were remodelled by Richard Norman Shaw.
Әдебиетте
Аня Сетонның "Жасыл қараңғылық" романының көп бөлігі Игтем Мотте орын алады. Роман 1968 жылы Сетон жасаған сапардан шабыттанды. Чарльз Генри Робинсон Сетонға зерттеу жұмыстары үшін кітапханасы мен жазбаларын пайдалануға мүмкіндік берді.
Much of Anya Seton's novel Green Darkness takes place at Ightham Mote. The novel was inspired by a visit Seton made in 1968. Charles Henry Robinson allowed Seton to access his library and notes for research.